Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ!

Φωτογραφία δημοσιευμένη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.



Σας παραπέμπω σε ένα προ διμήνου κείμενο:

Την Δευτέρα 27 Μαρτίου 2006 ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ(σύλλογος αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.) σε συνεργασία με τον «Πολυχώρο-Μαλλιάρης» οργάνωσαν ένα αφιέρωμα στον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη. Για τον ποιητή ( σε λίγους μήνες κλείνει ένας χρόνος από τον θάνατο του) μίλησε ο ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ., Παναγιώτης Μουλλάς! Οι απαραίτητες συστάσεις σε ένα πυκνό ακροατήριο που έκανε κατάληψη στον χώρο του Βιβλιοπωλείου, έγιναν από τον «σκυταλοδρόμο του πνεύματος» καθηγητή Τσολάκη. Ο κ.Τσολάκης χαρακτήρισε τον Μουλλά «λάμψη» για το Πανεπιστήμιο. Μετά τις εκατέρωθεν αβρότητες(για να πω την αλήθεια με κουράζουν λίγο αυτά) των δύο ανθρώπων που έχουν προσφέρει πολλά στην πνευματική κίνηση της πόλης, η Βέτα Μιρίδου, καθηγήτρια Μουσικής( πιάνο) και η Χριστίνα Βασιλειάδου (φλάουτο) συνόδευσαν μουσικά την φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Κατερίνα Αντωνίου που τραγούδησε δύο μελοποιημένα τραγούδια του Μανόλη Αναγνωστάκη! Ειλικρινά δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα η βραδιά! (Ο ποιητής Χριστιανόπουλος θα μας έλεγε πως άλλο πράγμα η μουσική και άλλο η Ποίηση-Ας συγκρατούμε στο μυαλό μας και αυτήν την άποψη ).

Στην συνέχεια ο κ.Τσολάκης παρέδωσε τη σκυτάλη στον κ.Μουλλά που αφιέρωσε την βραδιά στον εκλιπόντα φίλο που του χάρισε την φιλία του για πάνω από μισό αιώνα! Ο ομιλητής διευκρίνισε εξαρχής πως θα μιλούσε για τον ποιητή και όχι για τον άνθρωπο Αναγνωστάκη.

Οι πρώτες αναφορές του καθηγητή αφορούν τις ποιητικές συλλογές του Αναγνωστάκη που προσδιορίζονται χρονολογικά! Αυτό βέβαια που μας ενδιαφέρει εδώ δεν είναι οι τίτλοι από τις συλλογές αλλά η ανάλυση του ποιητικού έργου. Για αυτό παραλείπω τους τίτλους των ποιητικών συλλογών αλλά και τον χρόνο της δημιουργίας τους και επιλέγω να σας μεταφέρω όλα αυτά που είπε ο καθηγητής για τα χαρακτηριστικά του έργου.

Ο Αναγνωστάκης είναι ολιγογράφος ποιητής όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Καβάφη και τον Κάλβο. Να θυμίσω πως ο Ε. Χ. Γονατάς (κάποια στιγμή θα ήθελα να σας μιλήσω και για αυτόν) που πέθανε ανήμερα της εκδήλωσης μνημονεύτηκε από τον Μουλλά σαν συγγραφέας που έγραψε λίγα και καλά !Ο υπαινιγμός είναι σαφέστατος και για το έργο του Αναγνωστάκη.

Στα λιγότερα από 100 ποιήματα ο Μουλλάς μας ζητάει να δούμε την τάση του Αναγνωστάκη για σταδιακή σμίκρυνση του ποιητικού του έργου! Ο Αναγνωστάκης αισθάνεται την ανάγκη για συμπύκνωση, αφαίρεση και απαλλαγή από τα περιττά του λόγου. Αυτό φαίνεται καθαρά στο ποίημα ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΥΜΝΑ!

Άλλο χαρακτηριστικό είναι η τάση του ποιητή για αποφθέγματα. Στίχοι όπως «πάντα είναι αργά για κάθε τι», «η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους», «Γιατί η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπο μας» μας το επιβεβαιώνουν ξεκάθαρα!

Ο Αναγνωστάκης δεν είναι επικός ποιητής. Δεν θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε αφηγηματικό αλλά και πάλι αυτό δεν γίνεται χωρίς να εντοπίσουμε αφηγηματικές έννοιες στο έργο του. Υπάρχει χρόνος, χώρος και πολλά πρόσωπα. Διαπιστώνουμε , δηλαδή, έννοιες που συναντάμε σε αφηγηματικά έργα! Ο Ποιητής έχει μια εμμονή με τον χρόνο. Τίτλοι ποιημάτων αλλά και τίτλοι συλλογών είναι χρονολογικά προσδιορισμένοι.(Προσωπικά βρίσκω πολύ ελκυστικό το θέμα του χρόνου στην ποίηση του μεγάλου και έντιμου Θεσσαλονικιού)!

Ο χώρος ως μια βασική διάσταση της προσωπικότητας ταυτίζεται με την πόλη στην οποία έχει τα βιώματα του. Στην Θεσσαλονίκη γνωρίζει τη ζωή και σε αυτήν την πόλη έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο (στη φυλακή είχε καταδικαστεί σε μια εκτέλεση που ευτυχώς δεν έγινε ποτέ!). Η τοπιογραφία είναι αστική. Δρόμοι, λιμάνια, βιβλιοθήκες, μουσεία, γήπεδα, κινηματογράφοι, άδεια πάρκα, συνοικιακά καφενεία, φυλακές, προαύλια φυλακών, ταβέρνες και μικρομάγαζα. Η φύση απουσιάζει. Ο Μουλλάς μας λέει πως ο Αναγνωστάκης δεν είναι φυσιολάτρης. Δεν συμφωνώ! Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και ο ποιητής εκφράζει με απαράμιλλο τρόπο τον συναισθηματικό μας κόσμο. Αυτός φαίνεται να μην έχει σχέση με συγκεκριμένες συνθήκες και εποχές αλλά είναι διαχρονικός! Έτσι εξηγείται η φρεσκάδα της ποίησης του Αναγνωστάκη. Αν ο Καβάφης είναι ο «ποιητής των γηρατειών» ο Αναγνωστάκης είναι ο «ποιητής της νεότητας»!

Η θάλασσα αποτελεί ένα μέσο φυγής από μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Ο Αναγνωστάκης φαίνεται να αντιπαθεί το Αιγαίο και το φως του που μοιάζει να έχει υπερτιμηθεί!

Υπάρχουν πολλά πρόσωπα που έχουν ονόματα. Όλοι είναι νέοι. Άλλοι νεκροί που εκτελέστηκαν και άλλοι ζωντανοί που επέζησαν της φρίκης. Οι νεώτεροι είναι επίγονοι που δεν παίζουν μεγάλο ρόλο. Αναφέρονται πολλά παιδιά!

Στο ποιητικό έργο διακρίνουμε και το χαρακτηριστικό της αυτοαναφορικότητας! Υπάρχουν συνεχείς παραπομπές και κάθε ποίημα συνδέεται με το προηγούμενο. Έτσι η ποίηση είναι συνεχής και ταυτόχρονα αποσπασματική. Το ποίημα ΜΙΛΩ αποτελεί την μήτρα της συνολικής ποίησης του Αναγνωστάκη. Αποτελεί μια ανακεφαλαίωση της ποιητικής του θεματογραφίας.

Οι στίχοι του ποιητή αποδίδουν μια διαρκή κίνηση ανάμεσα σε αντιθετικούς πόλους. Από το λόγο στη σιωπή. Από το εγώ στο εμείς και από το διάλογο στο μονόλογο. Η διπλή ουσία διαπερνά το έργο. Η απουσία μαζί με την παρουσία. Ο απολογητής που κάνει απολογισμούς. Ο συνήγορος υπεράσπισης που καταγγέλλει και οι ελεγειακοί τόνοι της δεκαετίας του 1940 που καταλήγουν στους σατυρικούς και οργισμένους στίχους της δικτατορίας. Ο Αναγνωστάκης σαρκάζει αλλά δεν είναι ευθυμογράφος.(Άλλο πράγμα ο Ροϊδης και άλλο ο Σουρής).

Οι τελευταίες ποιητικές κουβέντες του Αναγνωστάκη θα γίνουν με το Υστερόγραφο στα 1983.Αυτό σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Αρκετοί το αποκάλεσαν « σπαράγματα».Αλλά τα σπαράγματα προέρχονται από ένα ΟΛΟ. Το Υστερόγραφο περιλαμβάνει μονόστιχα ποιήματα που δεν προέρχονται από κανένα ΟΛΟ. Ενσαρκώνουν πλήρεις ποιητικές ιδέες που εκφράζονται με τις, όσο το δυνατόν, λιγότερες λέξεις.

Ο Αναγνωστάκης απεχθάνεται την φλυαρία και μας παροτρύνει με την στάση του σε μια σιωπή που αποτελεί την «φόρμα της ομιλίας». Ολόκληρο το ποιητικό του έργο είναι ένα χρονικό, ένα ημερολόγιο στο οποίο καταγράφεται ο πολιτισμός των βιωμάτων. Είναι ο ποιητής που έχει πυροδοτήσει τις περισσότερες συζητήσεις και σχολιασμούς και για αυτό η βιβλιογραφία που τον συνοδεύει είναι ογκώδης και δυσανάλογη με το ποιητικό του έργο.

Ο Παναγιώτης Μουλλάς δυσανασχετεί και οργίζεται με όλους αυτούς που προσπαθούν να περιχαρακώσουν το έργο του Αναγνωστάκη κάτω από ταμπέλες. Δεν έχει άδικο. Δεν υπάρχει πιο ανελεύθερη πράξη από αυτήν. Ο ποιητής είναι και ερωτικός, πολιτικός και υπαρξιακός που μιλάει με μια γλώσσα πρωτότυπη. Για τον Μουλλά η γοητεία του έγκειται σε μια «ορισμένη αυθεντικότητα και δραματικότητα».

Μανόλης Αναγνωστάκης, ποιητής που ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ. Ειδικεύτηκε σαν γιατρός ακτινολόγος και μας παρέδωσε την καλύτερη ακτινογραφία της ψυχής μας. Ανάβετε με τον λόγο σας ένα κεράκι στην μνήμη του! Το αξίζει παιδιά…

Τρίτη, Μαΐου 30, 2006

"Σ Π Ι Ρ Τ Ο Κ Ο Υ Τ Ο"

Έζησα ένα μεγάλο διάστημα στα νησιά και άκουγα τους ντόπιους να μιλάνε δυνατά! Στην ερώτηση-απορία γιατί το κάνουν αυτό, μου απαντούσαν, χαριτολογώντας, πως ο δυνατός άνεμος τους δυσκόλευε στην επικοινωνία. Για να ακουστούν θα έπρεπε να φωνάζουν δυνατά…

Πριν μέρες παρακολούθησα το ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ του Γιάννη Οικονομίδη και θυμήθηκα πως η δυσκολία στην επικοινωνία υπάρχει και στην στεριανή Ελλάδα. Μια τετραμελής οικογένεια αντιμετωπίζει όλα τα σύγχρονα προβλήματα! Συστεγάζεται αλλά δεν μπορεί να βρει έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές πως ο καθένας μέσα στο σπίτι ζει στον κόσμο του. Κάθε απόπειρα να επικοινωνήσουν καταλήγει σε μια έντονη σύγκρουση και λογομαχία.

Οι ήρωες του ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟΥ μιλούν την καθομιλουμένη. Πατέρας, μητέρα ,γιος και κόρη βρίζουν συνεχώς. Ο πατέρας νιώθει πως χάνει τον έλεγχο του σπιτιού και ζητάει να ανακτήσει το χαμένο του κύρος. Ο λόγος του είναι διατακτικός και ελάχιστα επεξηγηματικός. Η μητέρα διεκδικεί και αυτή το μερίδιο της εξουσίας που της αναλογεί. Ζητάει να έχει άποψη και λόγο μέσα στο σπίτι.

Ο γιος μιλάει για αρκετή ώρα στο κινητό με ένα φίλο του! Η ηδονοθηρία γίνεται για αυτόν αυτοσκοπός. Η αδερφή του μιλάει και αυτή στο τηλέφωνο και διαπληκτίζεται έντονα με μια φίλη της που της φέρθηκε ανέντιμα. Αναζητά την χαμένη της τιμή και έναν σεβασμό που μάλλον δεν εμπνέει στην, για πολύ λίγο ακόμα, φίλη της. Η μάνα και αυτή εξιστορεί τα βάσανα της μέσα από το τηλέφωνο. Και στις τρεις περιπτώσεις η προσωπική επαφή απουσιάζει και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Οι προσωπικές σχέσεις μοιάζουν σαν να διεκπεραιώνονται μέσα από κινητά τηλέφωνα…

Το κλίμα μέσα στο σπίτι είναι αποπνιχτικό! Η οικογένεια βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Αδυνατεί να διαχειριστεί τα αδιέξοδα της. Σε χειρότερη κατάσταση βρίσκεται ο πατέρας( η κρίση της πατρικής εξουσίας) που με λεονταρισμούς προσπαθεί να επιβληθεί. Δεν φαίνεται να τα καταφέρνει. Το ρήγμα με την γυναίκα του και τα παιδιά του όλο και περισσότερο βαθαίνει.

Προς το τέλος της ιστορίας φαίνεται να μην ασχολείται κανένας με τον άλλον. Ο πατέρας παθαίνει κρίσεις, αρχίζει να έχει παραισθήσεις και μέσα σε όλα αυτά φωνάζει δυνατά πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ! Αυτό το απόφθεγμα ακούγεται πολλές φορές και μάλλον διαποτίζει όλο το πνεύμα της ταινίας.

Η οικογένεια στο ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ μοιάζει να πνέει τα λοίσθια! Ακολουθεί κατά πόδας τις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης. Υπάρχει μια τρομερή έλλειψη επικοινωνίας και ένας νεκρός λόγος γεμάτος από βρισιές που καταναλώνονται σε απίστευτο βαθμό. Με τον τρόπο αυτό οι βρισιές χάνουν την σημασία τους και καταντούν… άηχες!

Ο Οικονομίδης τραβάει την σήψη και την παρακμή στα άκρα. Όλα γίνονται σε υπερβολικό βαθμό. Οι σχέσεις είναι τεταμένες και ο λόγος ως έξοδος κινδύνου δεν φαίνεται να λειτουργεί…

Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος έλεγε πως ο λόγος είναι νεκρός γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να ζουν. Το σπιρτόκουτο του Οικονομίδη μας καλεί να ζήσουμε και έτσι να ξαναζωντανέψουμε την γλώσσα.

Μήπως σου βρίσκεται φωτιά;
.

Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ!

Από την σημερινή πορεία στην μνήμη του Μαραθωνοδρόμου της Ειρήνης ,Γρηγόρη Λαμπράκη .



Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι και πολύ περήφανος για την πόλη μου! Δεν μου φταίει η μικρότητα των κατοίκων της. Αυτή την έχω ξεπεράσει χάρη σε μια κατηγορία συμπολιτών μου που πραγματικά είναι αξιοθαύμαστοι. Αν νιώθω έτσι είναι γιατί κουβαλάω το στίγμα από την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη! Δεν είμαι ούτε ο φυσικός αλλά ούτε και ο ηθικός αυτουργός αυτής της απεχθέστατης πράξης. Ούτε ανήκω στους μεγαλόψυχους που αναλαμβάνουν την ευθύνη για αυτήν την πράξη. Απλά όλα αυτά δεν μοιάζουν ικανά να ακυρώσουν τις ενοχές μου για μια Θεσσαλονίκη που δεν κατάφερε να αποτρέψει την δολοφονική ενέργεια!

Γρηγόρης Λαμπράκης πρωτοστάτης του ελληνικού κινήματος ειρήνης! Άνθρωπος με μεγάλο περίσσευμα ψυχής και με παροιμιώδη αυτοπειθαρχία που την απέκτησε εξαιτίας της ενασχόλησης του με τον αθλητισμό. Βαλκανιονίκης, κάτοχος πολλών χρυσών μεταλλίων και υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι αυτός που ξεκινά την πρώτη πορεία ειρήνης από τον τύμβο του Μαραθώνα στις 21 Απριλίου του 1963.Ο κρατικός μηχανισμός και οι ένστολοι κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να ματαιώσουν την μαζική συμμετοχή. Καταφέρνουν να εμποδίσουν την μεγάλη συμμετοχή του κόσμου αλλά δεν μπορούν να κάμψουν την αποφασιστικότητα του Γρηγόρη Λαμπράκη. Αυτός ξεκινά μόνος και στα 5 χιλιόμετρα περίπου κακοποιείται από χωρικούς που δηλώνουν αγανακτισμένοι. Βλέπετε και τότε υπήρχαν αγανακτισμένοι πολίτες που αποδέχονταν την προπαγάνδα της εξουσίας και γίνονταν το δεξί της χέρι στην υλοποίηση των απάνθρωπων σχεδίων της!

Ο Λαμπράκης κακοποιείται και συλλαμβάνεται. Ένα μήνα αργότερα ανεβαίνει στην Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σε μια ειρηνιστική εκδήλωση. Μια εξαγριωμένη(!!!) μερίδα πολιτών θα πολιορκήσει το κτίριο στο οποίο μιλάει. Αυτός θα ζητήσει προστασία που ποτέ δεν θα του δοθεί.

Η συνέχεια σας είναι λίγο-πολύ γνωστή! Παρακρατικοί, τρίκυκλα, σιδερολοστοί και βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Ο Λαμπράκης δεν αποφεύγει την επίθεση και το μοιραίο. Καταλήγει μετά 4 μέρες και κηδεύεται στην Αθήνα. Στις 27 Μαϊου 1963, πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι συνοδεύουν την σορό. Ο γιατρός από την Κερασίτσα Αρκαδίας γίνεται το σύμβολο της ειρήνης. Θα τον θυμόμαστε πάντα με εκείνο το πανό που έγραφε ΕΛΛΑΣ και είχε στα πλάγια εκείνο τον κύκλο με τον τσακισμένο σταυρό, σύμβολο της ειρήνης και του αφοπλισμού…

Κυριακή, Μαΐου 28, 2006

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΜΙΚΣ!


Το φυλλάδιο που προπαγανδίζει το Διεθνές Φεστιβάλ Ρεαλιστικών Κόμικς.



Έγχρωμες και ασπρόμαυρες εικόνες. Ξενόγλωσσο και ελληνικό κόμικ! Στο λιμάνι της θεσσαλονίκης και στο Μουσείο Κινηματογράφου θα φιλοξενείται μέχρι και τις 30 Μαϊου το Διεθνές Φεστιβάλ Ρεαλιστικών Κόμικς! Έλληνες και ξένοι δημιουργοί συμμετέχουν με εικόνες που απεικονίζουν ρεαλιστικά την πραγματικότητα. Αυτήν την πραγματικότητα δεν την εξιδανικεύουν για να την καταστήσουν χαρούμενη και ανώδυνη. Ταυτόχρονα φροντίζουν να μην την καθιστούν δαιμονόπληκτη ,πράγμα που θα οδηγούσε τον κόσμο σε μια πεσιμιστική θεώρηση των πραγμάτων. Το κόμικ σύμφωνα με τους δημιουργούς δεν καταλήγει να γίνει δημοσιογραφία, ρεπορτάζ ή ντοκιμαντέρ!

Οι τοίχοι του Μουσείου είναι γεμάτοι με εικόνες που συμπλέκονται με τον λόγο. Χρειάζεται πολύ χρόνο να αφιερώσει κάποιος για να τα δει όλα. Στον χρόνο που διέθεσα εγώ είδα τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι εικονογράφοι. Μπόρεσα να διακρίνω θέματα που αφορούν τον ρατσισμό, την βία και την θρησκεία , την φύση μαζί με την δημιουργία και τον έρωτα. Ακόμα γίνονται αναφορές στις ψυχοτρόπες ουσίες και στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, στις οδυνηρές συνέπειες του πολέμου(Ένα μεγάλο τμήμα εικόνων είναι αφήγηση κάποιων γεγονότων από τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία).

Τα προβλήματα όπως μπορείτε να καταλάβετε είναι σύγχρονα. Οι δημιουργοί τους απλά τα καταγράφουν και έτσι αφυπνίζουν τους αναγνώστες τους!

Η είσοδος στο χώρο του Μουσείου είναι δωρεάν. Παράλληλα με την έκθεση υπάρχει και προβολή κινηματογραφικών ταινιών! Εγώ είδα το ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ του Γιάννη Οικονομίδη. Οι άλλες δύο ταινίες είναι Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ και η ΑΓΡΥΠΝΙΑ του Νίκου Γραμματικού!

Αξίζει να …χάσετε τον χρόνο σας!

Υ.Γ. Να αναφέρω τα ονόματα αυτών που εκθέτουν την εργασία τους:Πέτρος Ζερβός, Σπύρος Δερβενιώτης, Κώστας Κυριακάκης, Βαγγέλης Ματζίρης, Δημήτρης Σαββαϊδης, Γαβριήλ Παγώνης, Σταύρος Ντίλιος, Θανάσης Πέτρου, Ντόρα Τσαρούχα, Πέτρος Χριστούλιας, Phoebe Gloeckner, Nicole Schulman, Gabrielle Gamberini, Aleksandar Zograf, Felipe Cava και Τomas Lavric

Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ!

Η Διαγώνιος θα ήταν για 30 ολόκληρα χρόνια κάτι σαν τον πνευματικό πνεύμονα της πόλης. Ψυχή της Διαγωνίου ήταν ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος που δεν θα άντεχε τα έξοδα συντήρησης και θα αποφάσιζε, με πόνο καρδιάς, το οριστικό κλείσιμο της μικρής Πινακοθήκης. Σας δείχνω το απόκομμα εκείνης της εποχής από την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!




Τα παρακάτω λόγια θυμήθηκαν να γίνουν κείμενο στις 21 Μαρτίου 2006 με αφορμή την παγκόσμια μέρα Ποίησης(αλήθεια τι διαστροφή αυτές οι εορταστικές μέρες!!!)

Αν μπεις στην Κεντρική Δημοτική βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης μην χρησιμοποιήσεις το ασανσέρ! Θα χρειαστεί να ανέβεις σαράντα σκαλοπάτια για να βρεθείς μπροστά στην πόρτα που οδηγεί στην αίθουσα των εκδηλώσεων. Πριν αποφασίσεις να περάσεις αυτήν τη πόρτα απενεργοποίησε το κινητό σου. Για κανένα δίωρο σταμάτα να είσαι διαθέσιμος στην επικοινωνία με τους άλλους και εξοικονόμησε αυτόν τον χρόνο για τον εαυτό σου. Χωρίς ενοχές για αυτή σου τη στάση και με αυξημένα αντανακλαστικά και προσοχή πέρασε σε μια αίθουσα που είναι κατάμεστη από κόσμο. Το ημερολόγιο δείχνει 21 Μαρτίου 2006 και είναι παγκόσμια μέρα αφιερωμένη στην Ποίηση. Η οργανωτική επιτροπή έχει προσκαλέσει τον Ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο για να εκφράσει τις απόψεις του σχετικά με την μελοποιημένη ποίηση.

Αν έχεις ανοιχτά μάτια και αυτιά θα μπορέσεις να δεις και να ακούσεις έναν ποιητή που έχει υποστεί ένα βαρύ έμφραγμα αλλά δεν το βάζει κάτω! Πιο νέος και από τους νέους. Μαχητικό πνεύμα και ελευθερόστομος. Αυθόρμητος και πεισματάρης θα εξαπολύσει μύδρους ενάντια σε όλους τους συνθέτες που επιχειρούν να παντρολογήσουν την ποίηση με την μουσική. Αποφαίνεται πως αυτό γίνεται πάντα εις βάρος των ποιητών. Οι συνθέτες καρπώνονται την φήμη και τα οικονομικά οφέλη από τέτοιες συνεργασίες. Αναλαμβάνουν να κάνουν ευρέως γνωστό ένα ποίημα και θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να το τροποποιούν. Το πρόβλημα είναι και ηθικής τάξης! Μέσα από μια τέτοια αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά οι Ποιητές παραγκωνίζονται. Έτσι θα ένιωσε και ο Σεφέρης στην συνεργασία του με τον Θεοδωράκη…

Ακόμα θα ακούσεις τον Χριστιανόπουλο να μνημονεύει τον πολύ καλό του φίλο Καββαδία. Ο θάνατος τον πρόλαβε και έτσι απέφυγε να γίνει μάρτυρας της κακοποιημένης μελοποίησης των στίχων του από τον Μικρούτσικο.

Αλλά δεν είναι μόνο οι εμπειρίες των άλλων που θυμώνουν τον Χριστιανόπουλο! Ο ίδιος θα πει πως συνεργάστηκε με καμιά δεκαριά μουσικοσυνθέτες για τους οποίους διατυπώνει σοβαρά παράπονα. Τον αγαπούσαν και να τον σέβονταν αλλά ήταν επιπόλαιοι όταν καταπιάνονταν με την μελοποίηση των ποιημάτων του . Χαρακτηριστικά αναφέρει τη συλλογή του τα ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ με μικρά δίστιχα τα οποία ένας συνθέτης που δεν κατονομάζει τα ένωσε σε ένα τραγούδι. Τα δίστιχα(όχι ολόκληρη η συλλογή αλλά ένας αριθμός) είχαν διαφορετικά θέματα και το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα τραγούδι με ακατανόητο περιεχόμενο.

Ο Χατζιδάκις ήταν ένας από αυτούς που μελοποίησαν 26 ποιήματα του. Έντιμος και ειλικρινής ο Μουσικοσυνθέτης έλεγε πως έπαιρνε στίχους που τους χρησιμοποιούσε σαν καβαλέτο για να στήσει τα δικά του τραγούδια. Για τον Χριστιανόπουλο η απάντηση αυτή καταδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο την αυθαιρεσία του συνθέτη που λειτουργεί χωρίς συνεννόηση με τον Ποιητή.

Ο Χρστιανόπουλος ξαναγυρνά τον χρόνο στην διετία 1968-1969 που επισκέπτεται έναν πολύ καλό του φίλο στην φυλακή. Εκεί ο φίλος του τον παρακαλεί να γράψει τραγούδια και ο ποιητής αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να εκμεταλλευτεί την πηγαία έμπνευση του. Γράφει αβίαστα 33 και μισό(το τελευταίο ,λέει, δεν αξιώθηκε να το αποπερατώσει),τραγούδια για τον λαό και όχι για τους κουλτουριάρηδες! Χαριτολογεί με τα κυκλώματα που λυμαίνονται τον χώρο και δεν αφήνουν την τέχνη να ανασάνει. Αναφέρει σαν παράδειγμα τον «Μίνο-Μάτσα και μπουγάτσα» που στέρησε από τον Νταλάρα και την Αλεξίου να τραγουδήσουν τα τραγούδια του(εδώ που τα λέμε δεν έγινε και τίποτα!).

Μιλάει για την αυθύπαρκτη Ποίηση που είναι κάτι ξεχωριστό από την Μουσική. Με συμμετοχές σε πέντε χορωδίες και με δύο παππούδες πρωτοψάλτες ο Χριστιανόπουλος κάτι θα ξέρει…

Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006

ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΛΕΞΙΛΑΓΝΟΙ!

Η Ελένη και ο Δημήτρης Καλοκύρης εικονογράφησαν το βιβλίο του Ευγένιου Αρανίτση, ΙΨ Ο ΤΥΠΟΓΡΑΦΟΣ.Αυτή η εικόνα κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου!



Δανεικές λέξεις από προκατόχους.

Οι τυπωμένες λέξεις του Ελύτη

«Έχω κάτι να πω διάφανο και ακατάληπτο»

Καινούριος χώρος ερμητικά κλειστός

Οι προσωπικές εξομολογήσεις

Το θάρρος της γνώμης

Αιρετικές γραφές με ορθόδοξες λέξεις

Η προοδευτική σμίλευση της ΑΠΟΨΗΣ

Το προσωπικό που γίνεται κοινωνικό

Η ανάλυση του γενικού

Η σύνθεση του ειδικού

Δανεικές λέξεις από προκατόχους

Οι τυπωμένες λέξεις του Ελύτη

«Σαν σε κελαηδητό σε ώρα πολέμου»

Το αντάρτικο των λέξεων

Το κ α τ α φ ύ γ ι ο

Το δικό μας ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στα χρόνια της Εικονολατρίας!

Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006

FACTA NON VERBA!

Περιοδική έκδοση για την συλλογική δημιουργία-Ιανουάριος 2004



Η ζωή μου φαινόταν πάντα σαν φυτό που ζει πάνω στο ρίζωμα του. Η αληθινή του ζωή είναι αδιόρατη, κρυμμένη στο ρίζωμα. Το κομμάτι που εμφανίζεται πάνω από το έδαφος κρατά μονάχα για ένα καλοκαίρι. Μετά μαραίνεται-είναι εφήμερο. Όταν συλλογιζόμαστε την αδιάκοπη ανάπτυξη και αποσύνθεση της ζωής και των πολιτισμών, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την εντύπωση της απόλυτης μηδαμινότητας. Ωστόσο, είχα πάντα την αίσθηση για κάτι που ζει και αντέχει υπογείως την αιώνια ρευστότητα. Αυτό που εμείς βλέπουμε είναι ο πρόσκαιρος ανθός. Το ρίζωμα μένει.

Καρλ Γιουνγκ


Τα παραπάνω λόγια του Γιούνγκ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καλύτερο πρόλογο για την θεατρική ομάδα της facta non verba που απαρτίζεται από νέα παιδιά στην ηλικία και την ψυχή. Περνούν αρκετές ώρες της ημέρας σε σκοτεινό και ανήλιαγο περιβάλλον( Ί. Δραγούμη 65). Οργανώνουν παραστάσεις επικοινωνίας και συνάντησης(έτσι τις βλέπω εγώ) με όλους εμάς που εξακολουθούμε να ταυτίζουμε τον πρόσκαιρο ανθό με την ζωή(θεωρείστε πως ο ανθός είναι ο περίφημος κόσμος του θεάματος). Αυτά τα παιδιά παλεύουν αξιοπρεπώς την ματαιότητα του εφήμερου και αντέχουν τη ρευστότητα της καθημερινής ζωής. Είναι οι ρίζες ενός δέντρου που καρποφορεί τους ωραιότερους καρπούς…

Τα υπόγεια ασκούν πάνω μου μια ιδιαίτερη έλξη. Πάντα αναζητώ μικρούς και στενόχωρους χώρους που στεγάζουν μικρά θεατρικά σχήματα. Από τα υπόγεια κάτι περιμένω! Έχω παρακολουθήσει παραστάσεις με 4-5 θεατές. Έχω τύχει σε παράσταση που αναβλήθηκε με το αιτιολογικό πως οι ηθοποιοί ήταν περισσότεροι από τους θεατές! Σε όλες, όμως, τις περιπτώσεις αυτό που μπορούσα να διακρίνω ήταν το μοναδικό πάθος των ηθοποιών! Πάθος για να αρθρώσουν τον δικό τους προσωπικό λόγο μέσα από την αναμέτρηση με θεατρικά κείμενα υψηλών απαιτήσεων.

Τα υπόγεια έχουν μια διαφορετική άποψη για το θέατρο. Οι ηθοποιοί που τα υπηρετούν δεν έχουν μετατραπεί ακόμα σε επιχειρηματίες που έχουν σαν αυτοσκοπό την εμπορική απήχηση. Μπορεί να χρειάζονται και αυτοί λεφτά αλλά, ταυτόχρονα, θέτουν σαν όρο απαράβατο να μην κάνουν εκπτώσεις σε βασικές τους αρχές.

Το θέατρο υπάρχει για να παράγει προβληματισμό και όχι για να παρουσιάζει στον κόσμο εύπεπτα έργα . Αυτή είναι η βασικότερη αρχή! Για όσους αντιτείνουν πως ο κόσμος έχει την ανάγκη να γελάσει θα τους αναφέρω αυτά που έλεγε ο Ντάριο Φο στην ομιλία με αφορμή την βράβευση του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο θεατράνθρωπος αυτός έλεγε πως είχε βαρεθεί να κάνει τους αστούς να γελάνε. Θεωρούσε πως αυτό το γέλιο δεν διόρθωνε τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας. Αντίθετα λειτουργούσε ως χωνευτικό για αυτά. Ο θεατής γελούσε με την άσχημη πλευρά της ζωής του. Επέστρεφε σπίτι του και ήταν πια οπλισμένος με αντοχές για να αντέξει την άσχημη πραγματικότητα που θα ανέτελλε την επόμενη μέρα. Τι πρόσφερε λοιπόν το θέατρο πέρα από ένα βλακώδη εφησυχασμό; Κινητοποιούσε την σκέψη αυτών που αφιέρωναν ένα τμήμα του πολύτιμου ελεύθερου χρόνου τους για να προβληματιστούν και να επινοήσουν δημιουργικές λύσεις; Και επειδή ξεμάκραινα, την απάντηση μπορείτε να την δώσετε από μόνοι σας…

Στα υπόγεια αντικρίζω ηθοποιούς με αληθινές ευαισθησίες. Εκεί έχουν αποσυρθεί τα απομεινάρια μιας αγωνίας που δεν αντέχει να ζήσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Η βίωση με θεατρικούς όρους αυτής της αγωνίας δεν βυθίζει τον άνθρωπο-θεατή στην κατάθλιψη. Αντίθετα τον εξυψώνει. Τον καθιστά μονάδα αντίστασης μέσα σε μια μάζα που εύκολα χειραγωγείται από την κάθε λογής εξουσία.

Η ομάδα της facta non verba ανεβάζει συχνά-πυκνά παραστάσεις για μυημένους, για θεατές, δηλαδή, που θέλουν να συναναστραφούν με το αληθινό νόημα του θεάτρου .Εκεί έχω δει τις ΔΟΥΛΕΣ του Ζενέ. Εκεί είδα πρόσφατα το ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ BECKET.Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπήρχε καταχώριση και ενημέρωση σε κάποια τοπική εφημερίδα. Ανακάλυψα αυτόν το χώρο μέσα από αφίσες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Στα αξιοσημείωτα αυτής της ομάδας είναι πως παρουσιάζουν παραστάσεις αφιλοκερδώς και για να ακριβολογήσω ,η προσφορά χρημάτων είναι προαιρετική. Κάποιος μπορεί να παρακολουθήσει την παράσταση δωρεάν.

Τα μέλη της facta non verba εξηγούν:
«Συνειδητή επιλογή της ομάδας είναι η μη ύπαρξη εισιτηρίου στις παραστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο θέλουμε να αντιταχθούμε στις πελατειακές και καταναλωτικές σχέσεις που βιώνουμε καθημερινά στη ζωή μας. Δεν παράγουμε ένα προϊόν προς κατανάλωση. Παρόλα αυτά δεν είναι μόνο το χρήμα που ορίζει την καταναλωτική σχέση και συμπεριφορά. Άνετα μπορεί κάποιος να καταναλώνει τζάμπα. Σημασία έχει να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας, διότι δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος δείχνει έναν υποτυπώδη σεβασμό μόνο όταν πληρώνει.

Ο χώρος αυτός όμως, για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί, χρειάζεται τη συμμετοχή όλων μας τόσο σε πρακτικό όσο και σε δημιουργικό επίπεδο. Διαφορετικά εμπεριέχεται ο κίνδυνος να καταλήξει σε μια ομάδα που κάνει το χόμπυ της για την ψυχή της μάνας της».
Να ξαναζήσουμε την μαγεία της παραστατικής τέχνης. Να υποστηρίξουμε ομάδες που πειραματίζονται και εξακολουθούν να δηλώνουν έμπρακτα την αξιοπρέπεια τους. Ποτέ, φίλοι, δεν είναι αργά…

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΜΠΟΥΧΟΣ!




Αν ο χαβαλές της τηλεοπτικής πραγματικότητας ήταν οικονομικό μέγεθος η χώρα μας δεν θα είχε την ανάγκη κανενός. Θα ήταν μια πλούσια και αυτάρκης χώρα. Θα στηριζόταν στα δικά της πόδια ή για να ακριβολογούμε στην δικιά της φαιδρότητα.

Άνθρωποι της υπερτιμημένης λαϊκής κουλτούρας παρελαύνουν από τηλεοπτικούς σταθμούς και βιάζονται να αφηγηθούν τη ζωή τους(εσύ φιλαράκο που με διαβάζεις ξέρεις πολλούς που θα άξιζε να μιλήσουν για τη ζωή τους; Εγώ ξέρω ελάχιστους!). Γίνονται θύματα και εύκολη λεία κάποιων μωροφιλόδοξων και αμόρφωτων διασκεδαστών της τηλεόρασης. Όλοι μα όλοι, και αυτοί που εργάζονται στην τηλεόραση αλλά και αυτοί που διεκδικούν το 15λεπτο δημοσιότητας του Γουόρχωλ , συναγωνίζονται στην επίδειξη της γελοιότητας.

Το πράγμα θα είχε πλάκα αν έμενε σε στενά ιδιωτικά πλαίσια. Εκεί ο καθένας θα ιδιώτευε, δηλαδή θα έλεγε ανοησίες με την σέσουλα. Τα κοντινά του πρόσωπα ανάλογα με τις απαιτήσεις και την ευαισθησία τους θα τον απέρριπταν ή θα τον αποδέχονταν.

Το παιχνίδι όμως χοντραίνει!!! Οι διασκεδαστές θεωρούν πως την πλάκα τους χρειάζεται να την δημοσιοποιούν. Αιτιολογούν αυτή την στάση τους λέγοντας πως η πραγματικότητα είναι βαριά και καταθλιπτική και άρα είναι σχεδόν υποχρεωμένοι να μας την κάνουν ανάλαφρη. Εκμεταλλεύονται την αφέλεια ανθρώπων που αναζητούν εναγωνίως τη δημόσια έκθεση και τους εγκαταλείπουν ανυπεράσπιστους στα αδηφάγα βλέμματα του τηλεοπτικού κοινού.

Με τον παραπάνω τρόπο προσπαθούν να εκμαιεύσουν την εύθυμη διάθεση των τηλεθεατών (πάντα θεωρούσα την κατάσταση της ευθυμίας ένα μυστικό που έχουμε καλά φυλαγμένο μέσα μας). Μας χαρίζουν γέλιο (γράφε κλαυσίγελος) την στιγμή που εμείς δεν τους το ζητάμε. Αλλά και εδώ επιχειρηματολογούν. Οι λεγόμενες μονάδες τηλεθέασης είναι το έρεισμα τους. Το επικαλούνται κάθε φορά που κάποιοι νοήμονες τους εγκαλούν στην τάξη της σοβαρότητας..

Αυτά θέλει ο κόσμος ή αυτά μπορούν να μας προσφέρουν οι επαγγελματίες
διασκεδαστές; Πόσο αυτοί οι άνθρωποι ενστερνίζονται την άποψη που θέλει τα ΜΜΕ(εδώ επικεντρώνομαι στην τηλεόραση που αποτελεί ένα κατεξοχήν μαζικό μέσο επικοινωνίας) να έχουν εκτός από ψυχαγωγικό και παιδευτικό χαρακτήρα; Πόσο συμμερίζονται την αντίληψη που λέει πως η ψυχή πρέπει πρώτα να παιδευτεί για να αναζητήσει την τέρψη και την ψυχαγωγία; Πόσο μπορούν να κατανοήσουν πως αυτοί που παιδεύονται πραγματικά απαιτούν μια ποιοτική διασκέδαση;

Στην χώρα της ελαφρότητας και του τσιφτετελιού οι απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις θα καθυστερήσουν να έρθουν….

Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Κορίτσι στα 1945.Δείτε το βλέμμα του και τα σπινθηροβόλα μάτια του! Να ήρθε αντιμέτωπη με το πρόσωπο του ΤΡΟΜΟΥ;



Το 1978 η Βούλα Παπαϊωάννου θα δώριζε το πλούσιο αρχείο με τις φωτογραφίες της στο Μουσείο Μπενάκη. Έκτοτε το Μουσείο θα επιμελούνταν όλες τις εκθέσεις και θα στόχευε στην ανάδειξη του δημιουργικού έργου της φωτογράφου.

Η Παπαϊωάννου πέθανε αλλά οι φωτογραφίες παρέμειναν για να θυμίζουν σε όλους εμάς την ατομική της διαδρομή και μέσα από αυτήν, την διαδρομή ενός ολόκληρου λαού!

Πριν καιρό βρέθηκα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (Βασιλίσσης Όλγας 108) και είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από κοντά το πάθος της Παπαϊωάννου για να αποτυπώσει φωτογραφικά την εποχή της.

Αν μου ζητούσαν να ξεχωρίσω την πιο σημαντική περίοδο της δημιουργικής της ενασχόλησης με την τέχνη της φωτογραφίας θα διάλεγα αβίαστα την περίοδο από το 1940 έως το 1950.

Τα πρώτα της βήματα στο χώρο της φωτογραφίας τα κάνει (περίοδος 1935-1940) με πυξίδα το « ιδεολογικό και αισθητικό ρεύμα που επικρατεί».Να υπενθυμίσω πως ο Μεταξάς την περίοδο εκείνη ιδρύει το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού και ενδιαφέρεται για την τουριστική προβολή της χώρας μέσα από καλαίσθητες φωτογραφίες που απεικονίζουν την αρχαία μας κληρονομιά! Σε αυτήν την πρώτη περίοδο της ενασχόλησης της θα βρούμε στο αρχείο της φωτογραφίες με «μουσειακά εκθέματα της πόλης των Αθηνών»,με «μνημεία των νησιών Μυκόνου και Σαντορίνης και των λουτροπόλεων».

Τον Οκτώβριο του 1940 ξεσπάει ο πόλεμος. Η Βούλα Παπαϊωάννου εγκαταλείπει την κλασσική της θεματολογία, την σχετική με την Αρχαιότητα και τα τοπία και προσανατολίζεται στον Άνθρωπο. Ίσως διαισθάνεται την παρακμή του και μέσα από την τέχνη της ζητά να τον εξυψώσει! Ο άνθρωπος τώρα θα έχει την ανάγκη της! Δεν πέφτει έξω στις προβλέψεις της. Ο άνθρωπος είναι που υποφέρει από τα δεινά που συσσωρεύει ο πόλεμος. Η συντριπτική πλειοψηφία των φωτογραφιών από το 1940-1950 έχει σαν θέμα τους ανθρώπους είτε μεμονωμένα είτε συλλογικά. Φαντάροι που συμπληρώνουν τα φύλλα κατάταξης για αυτούς που θα πολεμήσουν στο αλβανικό μέτωπο, οι τελευταίοι εναγκαλισμοί αγαπημένων προσώπων λίγο πριν την αναχώρηση .Οι πρώτοι τραυματίες του πολέμου .Ήρωες σε αναπηρικά καροτσάκια. Άνθρωποι με κρυοπαγήματα και με δεμένα μάτια( εξαιτίας της φωτοφοβίας τους το ερμηνεύω εγώ).Μια νοσοκόμα που διαβάζει μέσα από εφημερίδα τα νέα του πολέμου και οι στρατιώτες που νοσηλεύονται και την ακούνε με προσοχή. Ο έρωτας μιας νοσοκόμας με ένα τραυματία που καταλήγει σε γάμο, οι επισκέψεις των συγγενών που αγωνιούν για την υγεία των αγαπημένων τους.

Τα σημάδια του ο πόλεμος δεν τα άφηνε μόνο μέσα στα νοσοκομεία. Υπήρχε και ο έξω κόσμος. Αδύναμα, ξυπόλητα και καχεκτικά παιδιά από υποσιτισμό (είναι γνωστό το ΜΑΥΡΟ ΛΕΥΚΩΜΑ της δημιουργού που απεικονίζει συγκλονιστικές μορφές της πείνας!), τα συσσίτια με κουπόνια, ένα παιδάκι κουρεμένο γουλί με κουτάλι και άδειο πιάτο , ένα τυφλό παιδί που κάθεται σε έναν πάγκο και διαβάζει ένα τετράδιο με την μέθοδο Braille.Ta παπούτσια του είναι γεμάτα λάσπες και τα πόδια του γεμάτα πληγές. Ηλικιωμένες γυναίκες που τις μεταφέρουν με καροτσάκια αλλά και η πνευματική ζωή που συνεχίζεται με παραστάσεις θεατρικών θιάσων και αφίσες που τις προπαγανδίζουν.

Οι παραπάνω φωτογραφίες λειτουργούν καταλυτικά! Το «ανοσιούργημα» δημοσιοποιείται εκτός των συνόρων της Ελλάδος χάρη στο ένστικτο και την αξιοπρέπεια της φωτογράφου που παραβιάζει απαγορεύσεις και καταγγέλλει την ασιτία των ασθενέστερων ομάδων του λαού! Αυτή η ενέργεια της είναι τόσο ουσιαστική που κινητοποιεί ανθρωπιστικές οργανώσεις του εξωτερικού.

Οι πρώτες αποστολές βοήθειας σε ρούχα και φαγητό θα γίνουν μετά την απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου 1944). Η φωτογράφος αποθανατίζει τον ενθουσιασμό του κόσμου αλλά και δηλώνει παρούσα στην πρώτη άφιξη με φορτίο σιταριού στο λιμάνι του Πειραιά το 1945.Τα παιδιά και οι ενήλικες εφοδιάζονται με καινούρια ρούχα και παπούτσια. Ακόμα και το κοριτσάκι με το κομμένο πόδι που στηρίζεται σε πατερίτσα έχει τη δύναμη να χαμογελάσει μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Τα ορφανά στο Ζάννειο Ορφανοτροφείο που ισορροπούν περπατώντας με τα χέρια τους, το Άσυλο της Καισαριανής ,το Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, ο γιατρός μπροστά σε βρεφοδόχο Δημοτικού Βρεφοκομείου και η επιμονή της φωτογράφου για τον ευαίσθητο τομέα της σωματικής και ψυχικής υγείας!

Οι «αδελφοκτόνες αιματηρές συγκρούσεις», τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, δεν θα την αφήσουν ανεπηρέαστη! Επαναπατρισμοί αγνοουμένων και κατεστραμμένα κτίρια στην Αθήνα του 1944.Οι ομαδικές εκταφές και η αναγνώριση νεκρών στην Καισαριανή, η υποδοχή ομήρων του ΕΛΑΣ, θα αποτελέσουν για την φωτογράφο αφορμές για να ασκήσει και πάλι με επιτυχία την τέχνη της.

Στην συνέχεια (περίοδος 1945-1950) οι φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου εξακολουθούν να είναι ανθρωποκεντρικές. Μετά το κοινωνικό αγαθό της υγείας σειρά έχει η Παιδεία. Γνωστή νομίζω πως θα σας είναι η φωτογραφία που δείχνει δύο κορίτσια να αντικρίζουν τον εαυτό τους μπροστά σε έναν καθρέφτη που τον κρατά η δασκάλα τους στην αυλή του σχολείου. Παιδιά σε τετράδες και καθισμένα σε θρανία, μισογκρεμισμένες αίθουσες σχολείων που έχουν πάγκους που στηρίζονται σε μεγάλες πέτρες. Μαθητές ξυπόλητοι, με λιγοστά τετράδια στη διάθεση τους αλλά με μια δίψα για μάθηση αποτυπωμένη στα πρόσωπα τους.

Η χώρα ρημαγμένη από εσωτερικές συγκρούσεις προσπαθεί να ορθοποδήσει. Στην ελληνική ύπαιθρο οι άνθρωποι συσπειρώνονται. Σπίτια χτίζονται, δρόμοι φτιάχνονται. Όλοι συμβάλλουν με την προσωπική τους εργασία στην ανασυγκρότηση της χώρας! Τα γέλια και οι χαρές αρχίζουν να εμφανίζονται στα πρόσωπα παιδιών που παίζουν σε κατασκηνώσεις.

Από το 1950 και μετά η Βούλα Παπαϊωάννου θα αλλάξει οπτική. Μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αισιοδοξίας που απορρέει από το ΟΡΑΜΑ για μια καλύτερη Ελλάδα και κουρασμένη προφανώς από τις υπερβάσεις της προηγούμενης δεκαετίας, θα ενδιαφερθεί για τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά και για το μοναδικό τους φως. Θα φωτογραφίζει ψαράδες και παραδοσιακά κάτασπρα σπίτια. Από εκείνη ακριβώς την στιγμή παύει να με συγκινεί το έργο της…

Η Βούλα Παπαϊωάννου πέθανε σε βαθιά γεράματα το 1990.Πρόσφερε πολλά στην συλλογική μνήμη αυτού του τόπου και δίκαια χαρακτηρίστηκε ως «σπουδαία εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής φωτογραφίας». Αν έπαιρνε παράταση ζωής μπορεί και να προλάβαινε να φωτογραφίσει τους πολίτες αυτής της χώρας που μετατράπηκαν σε ρακοσυλλέκτες στον σκουπιδότοπο της τηλεόρασης…

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΘΗΝΑ ΣΑΦΑΛΟΠΟΥΛΟΥ!



Κατασκευή Αθηνάς Σαφαλοπούλου



Δύο άνθρωποι που βρίσκονται αντικριστά. Σε θέση ομιλίας και όχι σε θέση μάχης! Η συζήτηση μπορεί να πυροδοτεί εντάσεις και συγκρούσεις αλλά αυτές θα πρέπει να είναι γόνιμες! Κάτι τέτοιο θα ήταν το ιδανικό! Θα νιώθαμε χαρούμενοι αν οι συνομιλητές κατάφερναν να συνθέσουν τις αντιθέσεις τους και να κάνουν έναν δημιουργικό διάλογο. Για κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν να έχουν επίγνωση των αντιθέσεων τους! Εδώ Θα μου επιτρέψετε να διατυπώσω τις αμφιβολίες μου! Όλα έχουν γίνει ένας πολτός και οι διαφορετικές ιδέες δεν είναι ευδιάκριτες. Δύσκολα μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αποδώσουμε το στίγμα τους.

Τα τελευταία χρόνια αρχίζω να πιστεύω πως ο διάλογος είναι ένας μύθος που τον επικαλούνται αυτοί που θέλουν να επιβάλλουν τους μονολόγους τους. Εγκαθιδρύουν την προσωπική τους αλήθεια και την αναγάγουν σε καθολική αλήθεια. Υποκρίνονται πως ασκούν με σεβασμό την τέχνη της συζήτησης! Υποβαθμίζουν τις συναναστροφές και μοιραία μεταφέρουν αυτήν την υποβάθμιση και στις συζητήσεις. Ανάμεσα σε αυτούς που προσποιούνται πως μιλούν το κενό χάσκει βουβό!

Αυτό το κενό που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα είναι ο συμβολικός χώρος που τείνει να εξαφανιστεί! Κάποτε ,σε υγιείς κοινωνίες, αυτός ο χώρος ήταν γεμάτος με λέξεις. Σήμερα παραμένει ένα κενό που η ζωγράφος Αθηνά Σαφαλοπούλου θα μπορούσε να το γεμίσει με τηλεοπτικές εικόνες…

Η τρισδιάστατη κατασκευή της ζωγράφου ,που έχει τίτλο « ΣΥΖΗΤΗΣΗ», είναι η πιο αντιπροσωπευτική για τις έννοιες που διαπραγματεύεται στην εργασία της. Άνθρωπος και χώρος είναι οι κυρίαρχες έννοιες. Αυτές αλληλονοηματοδοτούνται. Άλλοτε οι άνθρωποι μονολογούν μέσα σε ένα «φανταστικό χώρο» και άλλοτε θα κάνουν διάλογο μέσα στο πλήθος. Και στις δύο περιπτώσεις πιστεύουν πως επιτυγχάνουν την «λύτρωση και τον εξαγνισμό»!

Χάσμα γενεών ή χάσμα των δύο φύλων; Χάσμα των ανθρώπων πάντως που αναπαριστάται τόσο έξυπνα από την Αθηνά Σαφαλοπούλου!



Υ.Γ.1 Ένα άδειο ποστ είναι ένα κενό ανάμεσα μας. Θα το γεμίσουμε με λέξεις;

Υ.Γ.2 Χτες πήρα τα πόδια μου και κατέβηκα στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Ίδρυμα. Στον πέμπτο όροφο, στην αίθουσα εικαστικών εκδηλώσεων, φιλοξενείται μέχρι 26 Μαϊου η έκθεση της ζωγράφου Αθηνάς Σαφαλοπούλου. Προλαβαίνετε…

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

"ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ"



Ακούω πολύ και μιλάω λιγότερο!

Μου αρέσει να βλέπω καθαρά και να μην εθελοτυφλώ!

Σε ζητήματα ψυχής γίνομαι εξαιρετικά λεπτολόγος.

Αγαπώ την περιπέτεια της Γραφής και είμαι φανατικός αναγνώστης του κειμένου-ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Aφήνω να με συνεπαίρνουν τα λόγια του Γκυ Ντεμπώρ: Κάνουμε κύκλους μέσα στην νύχτα και η ΦΩΤΙΑ μας καταβροχθίζει…

Μεριμνώ για να μην σβήσει η φωτιά!

Όλα μου τα ενδιαφέροντα προκύπτουν από αυτήν την μέριμνα…

Σάββατο, Μαΐου 20, 2006

ΔΕΚΑΕΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!

Γυρνάω τον χρόνο λίγο πίσω.Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με αφορμή την εκδήλωση -αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη!


Αισθανόταν «άστεγος και περιττός».Ζούσε σε ένα μικρό δυάρι της οδού Σκουφά και δεν ήταν καθόλου περιττός. «Η τέχνη είναι αναγκαία γιατί δεν χρησιμεύει σε τίποτα»! Ομοίως ο Οδυσσέας Ελύτης μας ήταν απαραίτητος γιατί μας μιλούσε για μια υπερβατική πραγματικότητα που οι πραγματιστές την αγνοούν! Πως να εκτρέψεις το ενδιαφέρον όλων αυτών των ανθρώπων που αναζητούν μετά μανίας το ΧΡΗΣΙΜΟ και είναι προσκολλημένοι στο ΤΩΡΑ και ΕΔΩ; Πώς να τους εξηγήσεις πως υπάρχει και ένας άλλος χώρος και χρόνος όπου συντελούνται τα θαύματα της ύπαρξης; Εκεί που ολόκληρη η φύση, μέρος της οποίας είναι και ο άνθρωπος, γίνεται σύμβολο της εσωτερικής μας ζωής. Τα πουλιά, η θάλασσα, ο αέρας, η φωτιά, ο ήλιος, τα φυτά, όλα τα πρωτογενή στοιχεία της φύσης αντιστοιχούν σε συναισθηματικές καταστάσεις που φρόντισε να εμπλουτίσει με το ποιητικό του έργο ο Ελύτης. Αυτό το έργο εξακολουθεί να συγκινεί μέχρι τις ημέρες μας. Ακόμα και αν ο Ελύτης απουσιάζει οι γλυκύτατοι ήχοι των λέξεων που χρησιμοποίησε συνεχίζουν να ομορφαίνουν τη ζωή μας. Στην απουσία του οι στίχοι έχουν τη πιο δυνατή παρουσία. Αυτό ένιωσα σήμερα που παρακολούθησα στο Βασιλικό Θέατρο το Αφιέρωμα που στήθηκε με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον Θάνατο του ποιητή.

Σαν σήμερα το 1996, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης «έγραφε» το τελευταίο του ποίημα φτιαγμένο από αστερόσκονη. Άφηνε τον επίγειο παράδεισο των λέξεων για να αναχωρήσει προς το άγνωστο. Το «οριο του ήταν ο ουρανός».Είχε φροντίσει από πριν να εκφράσει τις τελευταίες γήινες επιθυμίες του. Δεν θα ακούγονταν επικήδειοι λόγοι και η κηδεία δ ε ν θα γινόταν «δημοσία δαπάνη»!Ακόμα και οι μεταθανάτιες στιγμές ήταν στιγμές αξιοπρέπειας…

Υ.Γ Στην εκδήλωση θα γινόταν και διανομή ενός cd σχετικού με τον Ποιητή. Με έκπληξη έμαθα πως θα έπρεπε να διανύσουμε την απόσταση από το Βασιλικό Θέατρο στην Καμάρα για να το προμηθευτούμε (Για όσους γνωρίζουν από Θεσσαλονίκη η απόσταση δεν είναι μεγάλη). Όταν πήγαμε στην Καμάρα cd δεν υπήρχε ούτε για δείγμα!!! Αναρωτιέμαι ποιος ήταν αυτός ο υπεύθυνος που καταστρατήγησε την κοινή λογική; Αυτή η λογική υπαγορεύει πως το υλικό μοιράζεται σε αυτούς που παρευρίσκονται στο χώρο της εκδήλωσης και όχι κάπου μακριά από αυτήν. Όσοι πρόλαβαν να το αποκτήσουν ας το απολαύσουν(το περιεχόμενο του cd δεν το γνωρίζω).

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ!

Αυτός είναι ο Ευγένιος Αρανίτσης που σε δύσκολους καιρούς κράτησε Ο Ρ Θ Ι Α την ψυχή μας (Φωτογραφία του Giovanni Giovannetti που δημοσιεύτηκε στο Έψιλον της εφημερίδας Ελευθεροτυπία).










Κάπου στις Κυκλάδες το έτος 2002.Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για τις ανάγκες μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, αφιερωμένης στον Ευγένιο Αρανίτση:

Είναι μερικά πράγματα που δεν υπακούουν στους νόμους της βιολογίας. Είναι συνήθως οι βαθύτερες ψυχικές καταστάσεις που παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Είναι οι δυνατές συγκινήσεις που μας ακολουθούν εσαεί! Δεν πεθαίνουν και αυτό συμβαίνει γιατί ανάμεσα στο εξωτερικό γεγονός που προκαλεί την συγκίνηση και την ίδια την συγκίνηση ,υπάρχει μια σοφή απόσταση. Αν ψάχναμε κάτι ανάλογο στο σύμπαν, θα μιλούσαμε για την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στον ήλιο και την γη(Ο Ελύτης μας το μαρτύρησε πρώτος). Αν ο ήλιος ήταν ελάχιστα μακριά από τη γη θα επικρατούσαν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στον πλανήτη μας. Αν ο ήλιος ήταν λίγο πιο κοντά η γη θα ήταν μια πυρακτωμένη μάζα. Και στις δύο περιπτώσεις θα αποκλειόταν η δυνατότητα της ζωής.

Τα κυριακάτικα πρωινά μου είναι γεμάτα από την συγκίνηση που απορρέει από την ανάγνωση ενός απολαυστικού κειμένου του Ευγένιου Αρανίτση. Η εργασία του ποιητή είναι μοναδική, υπεύθυνη και άξια προσοχής! Λόγος δυνατός με πλούσιο λεξιλόγιο και με μεγάλη πυκνότητα νοημάτων. Λόγος που ακριβολογεί!

Ο πολυγραφότατος Ευγένιος Αρανίτσης διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του και πιστεύει πως η γλώσσα θεραπεύει και μορφώνει. Για αυτόν ο λόγος είναι υπόθεση ζωής και θανάτου. Σε εποχή που οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν τίποτα μέχρι θανάτου, η παραπάνω υπόθεση αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία.

Ο προαναφερόμενος κρατάει με την ψυχή του την στήλη ΠΑΡΑΔΟΞΑ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Δηλώνει το ποιητικό του παρόν με εκδόσεις βιβλίων και με αρκετές ουσιώδεις παρεμβάσεις στον δημόσιο λόγο. Διαθέτει ψυχαναλυτική γνώση και συνεχίζει να ασκεί, με αξιοθαύμαστη συνέπεια, μια εποικοδομητική κριτική πάνω στην «φύση της σύγχρονης εικόνας»!Υπερασπίζεται τις σκέψεις του με στέρεα επιχειρήματα και όχι με αφορισμούς! Πολέμιος μιας τηλεοπτικής εικόνας που έχει κάμψει τις αντιστάσεις μας και έχει νοθεύσει τις ονειροπολήσεις μας. Που μας άλλαξε τόσο δραματικά τον τρόπο σκέψης και θέασης αυτού του κόσμου.

Όλα τα κείμενα του Κερκυραίου ποιητή είναι μια αλήθεια για τα συναισθηματικά αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι ένα ανθρωπολογικό ντοκουμέντο που μας δείχνει βήμα-βήμα την ψυχική μας μετάλλαξη. Ο ποιητής υποψιασμένος μας παραδίδει μαθήματα αυτοσυνειδησίας και μας διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον!

Ο Αρανίτσης φαίνεται να αντέχει! Κρατάει σε υψηλό επίπεδο τον λόγο. Μερικοί βιάζονται και τον θεωρούν δυσνόητο. Ας είναι! Τα μυστήρια της ανθρώπινης ψυχής δεν μπορούν να εκλαϊκευτούν και να γίνουν εύκολα και προσιτά. Η υπεραπλούστευση εδώ δεν βρίσκει εφαρμογή! Μόνος τρόπος προσέγγισης είναι η επώδυνη βουτιά στο απώτατο παρελθόν μας. Ένα παρελθόν που αρνούμαστε πεισματικά να θυμηθούμε! Ο λόγος του ποιητή είναι μια μύηση σε αυτήν την εμπειρία καταβύθισης στο παρελθόν μας…

Αν τον βρείτε χαρίστε του τα «αχρησιμοποίητα λεπτά της ώρας σας»! Να είστε σίγουροι πως αυτός θα σας ανταμείψει πλουσιοπάροχα…

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ!


Υπάρχει ένα όμορφο ,λεπτό, βιβλιαράκι που λέγεται «οι Μαριονέτες»( μετάφραση της ποιήτριας Τζένης Μαστοράκη).Το είχε γράψει σε παλιές εποχές(1810) ένας κύριος με το όνομα Κλάιστ. Από την πρώτη στιγμή που το διαβάζεις μπορείς να διακρίνεις μια φιλοσοφική διάθεση στον λόγο του. Σε ένα σημείο του βιβλίου μιλάει για την συνείδηση των πράξεων και πόσο αυτή ταράζει την φυσική χάρη ενός ανθρώπου. Για να τεκμηριώσει την άποψη του αναφέρει το παράδειγμα ενός νεαρού χορευτή που έχει μια εξαίσια χάρη στην σωματική του έκφραση. Οι κινήσεις του βγαίνουν αβίαστα μέχρι την στιγμή που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Αρχίζει να συνειδητοποιεί την γοητεία του. Η αλαζονεία δεν απέχει και πολύ από αυτήν την στάση. Σίγουρος και γεμάτος αυτοπεποίθηση επιχειρεί να αναπαραστήσει την στάση ενός αγάλματος που τον εντυπωσιάζει. Κι όμως δεν τα καταφέρνει. Η κίνηση του και το σώμα του χάνει σε ομορφιά και χάρη. Σχεδόν η απόπειρα αναπαράστασης γίνεται μια κωμική υπόθεση...

Πάντα με απασχολούσε το ερώτημα και η απάντηση που θα έπρεπε να δώσω. Να μαρτυράμε στους άλλους την ομορφιά τους ή να τους αφήνουμε στην άγνοια τους; Κάτι υποψιάζομαι αλλά η απάντηση εξακολουθεί να είναι δύσκολη...

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ!

( Κάθε τρύπα στον ουρανό και μια ραγισματιά στην ανθρωπιά μας!Θερμοκρασίες
υπό το μηδέν στις ανθρώπινες σχέσεις-Δεκέμβριος του 2005 κάπου στην ορεινή
Χαλκιδική).


Το καλοκαίρι κάνουμε βουτιές στη θάλασσα! Για να βρούμε τον αστερία στο βυθό. Από τον αστερία ζηλεύουμε την ακινησία του. Ο νόμος της μικρότερης προσπάθειας. Το μέγιστο αποτέλεσμα με τη σπατάλη της μικρότερης ενέργειας! Το καλοκαίρι μας κάνει τεμπέληδες. Μας αποδιοργανώνει. Η σκέψη περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία. Λίγο οι υψηλές θερμοκρασίες, λίγο η θάλασσα που σου έρχεται να την «πιεις», το ανήσυχο και ταξιδιάρικο πνεύμα μας, οι καλές παρέες, η ερευνητική μας διάθεση για πρόσωπα και άλλους τόπους, όλα αυτά, μας αποτρέπουν να προβληματιστούμε. . Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο! Το καλοκαίρι δεν ενδείκνυται για σκέψη!!!

Και έρχεται το Φθινόπωρο. Αυτή η εποχή κουβαλάει τις αναμνήσεις του καλοκαιριού! Η θεματολογία των συζητήσεων του Φθινοπώρου περιστρέφεται γύρω από τις λεπτομέρειες και τα παραλειπόμενα της εποχής που μας εγκατέλειψε! Επίδειξη φωτογραφιών από ανέμελες διακοπές που πιστοποιούν του λόγου το αληθές! Κουβεντούλα για τους καλοκαιρινούς μας έρωτες! Πλάνα και σχέδια για μια καινούργια σεζόν ,που μάλλον, δεν θα εφαρμοστούν ποτέ! Μια μεταβατική περίοδος! Ο αναγκαίος χρόνος προσαρμογής. «Σκέφτομαι σημαίνει μελαγχολώ», λένε οι Φιλόσοφοι. Το Φθινόπωρο είναι μια μελαγχολική εποχή. Ας μην την επιβαρύνουμε άλλο!!!

Καλώς το Χειμώνα! Τα κεφάλια μέσα! Ντυθείτε καλά. Το κρύο στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι τσουχτερό! Φορέστε σκουφάκια. Ο αέρας λυσσομανάει. Μια αδιάκοπη ανάληψη και εκτέλεση πρακτικών καθηκόντων. Προστασία από το κρύο, τη βροχή και το χιόνι! Η αναζήτηση μιας ζεστής γωνιάς. Το μάζεμα γύρω από την φωτιά, οι άνθρωποι σε απόσταση αναπνοής! Τα καλαμπούρια, τα γέλια και οι χαρές! Αλλά και η μοναξιά, η «ερημιά του πλήθους». Χειμώνας με κακοκαιρία. Χειμώνας εσωστρεφής που μας κρατάει κλειστούς στο σπίτι. Να μια καλή ευκαιρία να συγκεντρωθούμε και να σκεφτούμε. Μπορούμε να το κάνουμε αλλά…ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ!!!

Και ο Χειμώνας είναι Χειμώνας μέχρι να γίνει Άνοιξη. Την Άνοιξη ανοίγουν οι ψυχές μας. Τα λουλούδια ανθίζουν, οι αλλεργικοί προσέχουν, οι ορμόνες μας τρελαίνονται!!! Η γλυκιά προσμονή του καλοκαιριού, τα μελλοντικά σχέδια της καλοκαιρινής απόδρασης. Η Άνοιξη είναι το ορεκτικό στο κυρίως πιάτο του καλοκαιριού. Ο χρόνος κυλάει και η διάσπαση της προσοχής, η έλλειψη σκέψης γίνεται ΝΟΜΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ!!!

Το Καλοκαίρι δεν μπορούμε να σκεφτούμε! Οι σκέψεις του Φθινοπώρου είναι μελαγχολικές! Ο Χειμώνας ευνοεί τη σκέψη αλλά …δεν βαριέσαι!!! Η Άνοιξη είναι πλασμένη για έρωτα. Και όταν σκέφτεσαι τον έρωτα ΧΑΝΕΙΣ τον έρωτα!

Ακούω τις τέσσερις εποχές του Βιβάλντι. Και είμαι αποφασισμένος να ΠΑΡΑΝΟΜΗΣΩ…

Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ "ΟΥΑΟΥ"

Τον Αύγουστο του 1945 το στρατιωτικό-πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ ήθελε να κάνει επίδειξη ισχύος! Ήξερε πως η επίδειξη ισχύος για να είναι τέτοια θα έπρεπε να συνοδεύεται από την εξαφάνιση της ζωής. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να αφανίσει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων και να γράψει μία από τις μελανότερες σελίδες στην πρόσφατη παγκόσμια ιστορία.

Στις 6 Αυγούστου του 1945 οι πιλότοι του βομβαρδιστικού β29 Πολ Τίμπετς και Ρόμπερτ Λιούις, κυβερνήτης και συγκυβερνήτης αντίστοιχα, είχαν την τιμή να κουβαλούν την πρώτη ατομική βόμβα! Σαν τιμή το ένιωθαν .Τα στήθια τους ήταν φουσκωμένα από περηφάνια. Θα ισοπέδωναν τη Χιροσίμα και το όνομα τους θα φιγουράριζε στην αιωνιότητα. Βέβαια αυτά τα καλόπαιδα(στην συλλαβή κα αντικαταστήστε το α με ω) ήταν κακοί εκτιμητές του μέλλοντος αλλά και άψογοι εκτελεστές των διαταγών που είχαν λάβει.

Η ατομική βόμβα έσκαγε στο έδαφος της Χιροσίμα .Η πρόσκρουση με το έδαφος θα δημιουργούσε ένα τεράστιο σύννεφο καπνού, σκόνης και δηλητηριωδών αερίων που θα έμοιαζε σαν ένα μεγάλο μανιτάρι !Το θέαμα ήταν τόσο εντυπωσιακό που θα έκανε τον Λιούις να αναφωνήσει «Ουάου, τι απίθανη βολή!».

Έκτοτε θα γινόμασταν μάρτυρες και άλλων πολλών εκρήξεων ,μικρότερης ισχύος βέβαια αλλά εξίσου θανατηφόρων! Θα ήταν ένας θάνατος σε μικρές ισόποσες δόσεις! Το ουάου θα γινόταν το μόνιμο επιφώνημα σε όλα αυτά που θα βλέπαμε. Οι άνθρωποι θα πολλαπλασιάζονταν και θα βλέπαμε μια δημογραφική έκρηξη! Το περιβάλλον θα υποβαθμίζονταν και όλο αυτό θα το ονομάζαμε πρόοδο και ανάπτυξη! Το πόσιμο νερό θα ήταν αμφιβόλου ποιότητας και τα μεταλλαγμένα θα ήταν το κυρίως πιάτο μας! Ο αέρας που θα αναπνέαμε θα ήταν γεμάτος ρύπους. Οι ανθρώπινες σχέσεις θα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο…

Τα ΟΥΑΟΥ ,πια , θα ήταν η σταθερή επωδός μας!

Όταν οι αμερικανοί πιλότοι θα επέστρεφαν στην βάση τους θα υπήρχε λογοκρισία. Η δήλωση του Λιούις για την απίθανη βολή θα φαινόταν κυνική και θα έδινε την θέση της στην φράση «Θεέ μου τι κάναμε».

Μια ζωή την έχουμε και αν δεν την καταστρέψουμε τι θα καταλάβουμε!!! Τέτοια φαντάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος που εκπλήσσεται μόνο από την καταστροφική μανία των συνανθρώπων του.

Σύγχρονε άνθρωπε ήρθε η ώρα να αναφωνήσεις και εσύ «Ουάου τι καταστροφή!»

Η δήλωση θεωρείται κυνική και για αυτό αντικαθίσταται από την φράση «ΠΕΡΝΑΩ ΤΕΛΕΙΑ!»...

Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

ΠΙΤΣΑ Τ Σ Ε Ρ Ν Ο Μ Π Ι Λ!

Έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου βρέχει. Κάπως έτσι έβρεχε πριν 20 χρόνια στην γενέτειρα μου Θεσσαλονίκη.

Τέλη Απριλίου του 1986 το καπάκι που ζύγιζε χίλιους τόνους θα εκτινασσόταν από έναν πυρηνικό αντιδραστήρα στο Τσερνόμπιλ. Η ραδιενέργεια θα ελευθερωνόταν στην ατμόσφαιρα. Οι πασχαλίτσες θα αντιλαμβάνονταν, εγκαίρως, την παρουσία της ραδιενέργειας στην ύπαιθρο και θα κατέκλυζαν την πόλη της Θεσσαλονίκης. Η βροχή θα βοηθούσε το ραδιενεργό νέφος να κατακάτσει στο χώμα, στα υπόγεια νερά ,στα ζώα και τα φυτά και τελικά στην τροφική μας αλυσίδα. Ο κόσμος θα πανικοβαλλόταν. Θα έκανε επιδρομές στα πολυκαταστήματα και θα άδειαζε από τα ράφια όλα τα τρόφιμα πρώτης ανάγκης που είχαν συσκευαστεί πριν από το ατύχημα. Νερό, φαγητό και αέρας θα γίνονταν καθημερινές πηγές άγχους…

Στην Σοβιετική Ένωση ο Γκορμπατσώφ θα καθυστερούσε να αποδώσει την πραγματική εικόνα της τραγωδίας. Στην αρχή θα καθησύχαζε και θα έκανε λόγο για τοπικό γεγονός ήσσονος σημασίας . Οι μετρήσεις του ραδιενεργού καισίου στις διπλανές χώρες αλλά και σε πιο μακρινές, θα τον διέψευδαν. Κάτω από το βάρος των γεγονότων και υπό την πίεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης που ανησυχούσε ,οι Ρώσοι θα γίνονταν πιο ξεκάθαροι. Ο Ανατόλι Γκρισένκο πιλότος ελικοπτέρων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν ο πρώτος που θα ανελάμβανε εμπράκτως την ΕΥΘΥΝΗ για το Ατύχημα. Θα πετούσε με το ελικόπτερο και θα έριχνε χιλιάδες τσουβάλια τσιμέντου για να περιορίσει την διαρροή.

Εδώ στην Ελλάδα ο κόσμος θα έβγαινε στην ύπαιθρο ανυποψίαστος για να γιορτάσει το Πάσχα. Η ραδιενέργεια δεν θα γνώριζε σύνορα. Τίποτα δεν θα την εμπόδιζε να φτάσει και στην πατρίδα μας . Από τότε και μέχρι σήμερα οι μετρήσεις θα έδειχναν πως παραμένει σταθερή. Η κεντρική Μακεδονία και η Θεσσαλία θεωρούνται πως επιβαρύνθηκαν περισσότερο από εκείνο το ατύχημα. Ο αριθμός των ανθρώπων που έχει προσβληθεί από ασθένειες που σχετίζονται με τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας δεν μπορεί να προσδιοριστεί! Πρόκειται για μια τραγωδία που θα εξακολουθούμε να την ζούμε και για έναν εφιάλτη από τον οποίο δύσκολα θα απαλλαγούμε.

Είκοσι χρόνια πέρασαν από τότε. Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε. Πόλεις- φαντάσματα που ερημώθηκαν μετά το ατύχημα θα γίνονταν δημοφιλείς προορισμοί τουριστών. Ο άλλοτε κραταιός ηγέτης Γκορμπατσώφ θα διαφήμιζε πίτσες. Ο Ανατόλι Γκρισένκο που θα δεχόταν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργούς ακτινοβολίας θα πέθαινε μέσα σε φριχτούς πόνους τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι αντιδραστήρες στο Κοζλοντούι της Βουλγαρίας θα συνέχιζαν να λειτουργούν και οι Τούρκοι θα έβλεπαν με καλό μάτι ένα πυρηνικό εργοστάσιο στην Σινώπη! Ειδήσεις για την δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στο Μπέλενε ,στον Δούναβη(από εκεί θα προμηθευόμαστε ηλεκτρική ενέργεια) θα περνούσαν στα μουλωχτά και χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση…

Κυριακή, Μαΐου 14, 2006

ΑΝΕΞΙΤΗΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ!

Τριάντα μέτρα ύψος και δεκαπέντε μέτρα περιμετρικά! Ο λογοτέχνης Σκαμπαρδώνης τον αποκαλεί τουρκική μπουγάτσα θέλοντας ,προφανώς, να επαναφέρει τον Λευκό Πύργο, σύμβολο της πόλης μας, στις πραγματικές του διαστάσεις!

Ο Λευκός Πύργος υπάρχει. Οτιδήποτε υπάρχει, σύμφωνα με το φιλοσοφικό λεξικό, υπάρχει ανεξάρτητα από την θέληση των άλλων, αλλά και από την ψυχική τους διάθεση. Ο Λευκός Πύργος υπάρχει ακόμα και αν εμείς επιθυμούμε να γκρεμιστεί, να γίνει κομμάτια. Στέκεται επιβλητικός ανεξάρτητα από το αν είμαστε Θυμωμένοι, χαρούμενοι ή λυπημένοι. Είναι ένα σταθερό σημείο αναφοράς στον χώρο και τον χρόνο…

Αυτό το σταθερό σημείο αναφοράς διάλεξα μια βροχερή μέρα να επισκεφτώ. Με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή τράβηξα αρκετές φωτογραφίες, εκείνο το πρωινό της 29ης Ιανουαρίου του 2005!

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι μία από τις πολλές φωτογραφίες που έβγαλα τότε. Με εντυπωσίασε το χαραγμένο μήνυμα(ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ…ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙΣ???) και για αυτό θέλησα να το αποτυπώσω φωτογραφικά! Επιμένω πως είναι μήνυμα αφού ο πομπός που το χάραξε θέλει οπωσδήποτε να επικοινωνήσει! Με συγκινεί η στάση του αγνώστου. Γιατί; Επειδή κάνει ερώτηση. Σ’ αυτήν την ζωή δεν υπάρχουν απαντήσεις παρά μόνο ερωτήσεις. Με συγκινεί γιατί σε στιγμές αυτοανάλυσης ο συγκεκριμένος άνθρωπος, μάλλον νέο αγόρι ή κορίτσι, με μερικές κοινότοπες λέξεις οικοδομεί ένα πρωτότυπο νόημα. Γιατί είναι λεπτοδουλειά να χαράζεις και γιατί χρειάζεσαι χρόνο για κάτι τέτοιο. Γιατί το συγκεκριμένο άτομο νιώθει βαθιά και επείγουσα την ανάγκη να κοινοποιήσει ένα μήνυμα. Γιατί αναρωτιέται και ψάχνει για το νόημα του έρωτα. Γιατί μόνο ένας ζωντανός άνθρωπος που δεν εφησυχάζει μπορεί να το κάνει αυτό…

Όταν αγαπάς είσαι σίγουρος πως σε αγαπούν…Αμφιβάλλεις;

Σάββατο, Μαΐου 13, 2006

ΚΩΔΙΚΟΣ: Α Ν Η Δ Ο Ν Ι Α

O M. είναι ένας συνομήλικος μου. Πριν αρκετά χρόνια συχνάζαμε στο ίδιο καφέ. Τρεις-τέσσερις φορές βρεθήκαμε να συζητάμε. Θυμάμαι πως η σκέψη του είχε μια συγκρότηση! Ο ψυχικός του πόνος όμως ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής! Ποτέ δεν τόλμησα να τον ρωτήσω γιατί συνέβαινε να είναι τόσο προβληματισμένος και λυπημένος. Και να τον ρωτούσα είμαι σίγουρος πως δεν θα έπαιρνα απάντηση! Η αδιακρισία μου θα αποτελούσε έναν λόγο για να μην με ξαναπλησιάσει. Από άτομα που τον γνώριζαν καλύτερα ικανοποίησα την περιέργεια μου. Θα μάθαινα πως η ζωή του είχε αλλάξει δραματικά από τότε που έχασε τον αδερφό του. Σε αυτήν την δυσβάσταχτη απώλεια ήρθε να προστεθεί και μια ερωτική απογοήτευση. Ο δεσμός που διατηρούσε με μια κοπέλα θα διαλυόταν και αυτό θα τον βύθιζε ακόμα περισσότερο στην κατάθλιψη. Στο καφέ που σύχναζε έγινε κάποιες στιγμές πρωταγωνιστής έντονων λογομαχιών. Γενικά ήταν ήρεμος άνθρωπος αλλά είχε και τις στιγμές εκείνες που έχανε τον έλεγχο της κατάστασης. Λίγο καιρό αργότερα θα μάθαινα πως είχε μπει για νοσηλεία στο Ψυχιατρείο. Όταν βγήκε όρμησε σε ένα ζευγάρι. Ευτυχώς δεν βιαιοπράγησε! Ο δεύτερος εγκλεισμός στο Ψυχιατρείο ήταν αναμενόμενος! Τώρα τον βλέπω αρκετά συχνά. Περνάει έξω από το καφέ. Τα μαλλιά του έχουν ασπρίσει. Έχει ένα βλέμμα απλανές! Πρέπει να κάνει μεγάλους και μοναχικούς περιπάτους. Μοιάζει να μην γνωρίζει κανέναν από αυτούς με τους οποίους μιλούσε στο παρελθόν. Ευτυχώς ζούνε οι γονείς που τον φροντίζουν. Στα χείλη του πάντα έχει σφηνωμένο ένα τσιγάρο και μερικές φορές τον βλέπω στο πάρκο της συνοικίας μου να ανταλλάσσει κουβέντες με κάποιους άλλους.

Ο Ε. είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από μένα. Είχε αρκετή περιουσία για να ζήσει μια άνετη ζωή αλλά λίγες αντοχές για να αντέξει την απώλεια των γονιών του! Από τότε η ζωή του έγινε μια περιπλάνηση. Άφησε ανεξέλεγκτα τα πάθη του. Άρχισε να χαρτοπαίζει και να χάνει μεγάλα ποσά. Κάποια σπίτια που είχε στην κατοχή του τα έχασε εξαιτίας της μανίας του για τον τζόγο. Γνώρισε μια κοπέλα που δεν μπόρεσε να τον συγκρατήσει. Ο ίδιος συνέχισε την κατρακύλα χωρίς κανείς να μπορεί να του προσφέρει βοήθεια! Άφησε τα μούσια του και τα ρούχα πάνω του είχαν μήνες να αλλαχτούν. Με την παρέα μου κάναμε έρανο και του προσφέραμε λίγα χρήματα που φυσικά δεν θα έλυναν το πρόβλημα! Μια περίοδο ο Ε. έφυγε για το Άγιο Όρος. Δεν έμεινε εκεί! Ξαναγύρισε. Τους χειμώνες μας έλεγε πως κοιμόταν σε νοσοκομεία. Όταν έφτιαχνε ο καιρός την έβγαζε στα παγκάκια. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν 3 χρόνια σε ένα παγκάκι της παραλίας στην Θεσσαλονίκη. Μιλούσε δυνατά και μονολογούσε κάτι ακατάληπτα λόγια…

Ο Τ. ήταν ένας συμμαθητής μου που είχα να τον δω από τα χρόνια του σχολείου. Τον συνάντησα ή για να ακριβολογώ με συνάντησε αυτός μέσα στο λεωφορείο. Με αναγνώρισε και ήρθε να μου μιλήσει. Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν. Σιγά,σιγά άρχισα να τον θυμάμαι. Μέσα μου είχε διατηρηθεί από το παρελθόν η εικόνα ενός λυγερόκορμου παιδιού που όμως δεν είχε καμία σχέση με αυτόν που έβλεπα μπροστά μου. Ο Τ. είχε κάμποσα κιλά παραπάνω. Έμεινα άναυδος! Φαινόταν σαν χαμένος. Μου εκμυστηρεύτηκε πως ήταν υπέρβαρος εξαιτίας της φαρμακευτικής αγωγής που έπαιρνε! Δεν είχε διάθεση να μου πει περισσότερα… Πάλι από γνωστούς θα μάθαινα πως είχε μια βαριάς μορφής κατάθλιψη που προσπαθούσε να την αντιμετωπίσει με τα χάπια. Αιτία για όλα αυτά ήταν η διάλυση μιας χρόνιας σχέσης που διατηρούσε με μια κοπέλα. Μου έλεγε πως επισκεπτόταν,τακτικά, κέντρα ψυχικής υγείας! Έχω χρόνια να τον δω…

Σε μεγάλο νοσοκομείο της πόλης μου έχω μια φίλη που δουλεύει. Σε κάθε εφημερία της συναντά γύρω στις 7-8 περιπτώσεις ανθρώπων που επιχειρούν να βάλουν τέρμα στην ζωή τους!

Ο άνθρωπος, λένε, έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται. Αναρωτηθήκαμε ,τελικά , ποιο είναι το αντίτιμο που πληρώνουμε για την προσαρμογή μας στον σύγχρονο τρόπο ζωής;

Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006

ΠΡΟΦΙΛ Φ Τ Ε Ρ Ω Τ Ο Υ ΘΕΟΥ!

Θα συμφωνούσα με αυτό που είναι ευρέως διαδεδομένο. Ο άντρας είναι ο βασιλιάς και η γυναίκα κυβερνήτης! Πίσω από τον δυνατό άντρα υπάρχει μια γυναίκα. Ο άντρας κρατάει τους τύπους και η γυναίκα την ουσία.

Οι κοινωνίες ήταν ανέκαθεν μητριαρχικές. Το ερωτικό παιχνίδι παραμένει ένας τρόπος για να ικανοποιήσουμε την εξουσιομανία μας! Άντρες και γυναίκες αναζητούν και επιβεβαιώνουν ,μέσω των ερωτικών σχέσεων, την εξουσία που ασκεί ο ένας στον άλλον.

Οι γυναίκες για να αποκτήσουν την πολυπόθητη εξουσία προσπαθούν να διεγείρουν τα ένστικτα των αντρών. Επιλέγουν ακραίες ενδυματολογικές προτιμήσεις για να υπεξαιρέσουν το βλέμμα των αντρών. Προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Το πάθος της προβολής και η ανάδειξη ενός προσώπου που στερείται παντελώς πνευματικότητας είναι μια επείγουσα ανάγκη! Ασχολούνται επίμονα με την επιφάνεια της ζωής και την σμιλεύουν με τον άκρατο ναρκισσισμό τους! Διερευνούν το φαντασιακό του αντίθετου φύλου και κατασταλάζουν σε συμπεράσματα που αποτελούν το οπλοστάσιο τους στην διένεξη με τους άντρες( για έναν τέτοιο πόλεμο μίλησε και ο Νίτσε!).

Οι άντρες είναι ευάλωτοι στους πειρασμούς! Νομίζω πως έχουν εξαφανιστεί από το πεδίο μιας σύγκρουσης που συμβάλλει στην οικοδόμηση υγιούς σχέσης με το άλλο φύλο . Το θηλυκό βλέμμα, κατεξοχήν βλέμμα της αφομοίωσης, έχει καταφέρει να ενσωματώσει τους άντρες. Αυτό είναι οφθαλμοφανές από την έλλειψη ορίων. Αν μιλάμε για εκθήλυνση της κοινωνίας εννοούμε ακριβώς αυτό το πράγμα! Οι άντρες έχουν τραπεί σε άτακτη υποχώρηση και αδυνατούν να οριοθετήσουν. Σήμερα ο ανδρικός πληθυσμός δεν φαίνεται διατεθειμένος να συγκρουστεί και να επιβάλλει όρια. Παρασκηνιακά, όμως, θα διακατέχεται από την κρυφή επιθυμία να ανακτήσει ένα μέρος της χαμένης του εξουσίας! Εκεί στο παρασκήνιο ηχούν τα τύμπανα του πολέμου…

Στο κλίμα που περιέγραψα εν συντομία ,ο έρωτας των δύο φύλων καταντά ο πόλεμος των δύο φύλων. Στρατηγικές εξόντωσης, έντονος ανταγωνισμός και ψυχολογικός πόλεμος. Μια αδιάκοπη και βλακώδη επίδειξη εγωισμού καμουφλαρισμένη με μπόλικα σάλια αγάπης και αφοσίωσης! Θρίαμβος επί του εχθρού και αγώνας δρόμου για το ποιος θα προλάβει να πληγώσει τον εγωισμό του άλλου… να ποιο είναι το προφίλ του ΦΤΕΡΩΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

ΨΥΧΡΗΛΑΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Η υποχρέωση να νιώθουμε συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές θα έπρεπε να μας εξοργίζει και να μας κάνει να επαναστατούμε! Τα παραδείγματα είναι πολλά! Τις γιορτές των Χριστουγέννων ΠΡΕΠΕΙ να συμπάσχουμε με τους συνανθρώπους μας! Είναι μέρες αγάπης και χρειάζεται να παρουσιάζουμε το φιλάνθρωπο πρόσωπο ,μας(αλήθεια τι υποτιμητικό να σε αποκαλούν φιλάνθρωπο!!!).Στα καθήκοντα μας έχουμε και την επίδειξη μιας χαρούμενης διάθεσης…

Το Πάσχα ΠΡΕΠΕΙ να πενθούμε, ΠΡΕΠΕΙ να νιώθουμε κατάνυξη και ένα βαθύτατο σεβασμό για τα πάθη του Θεανθρώπου!

Το καλοκαίρι ,μας λένε, πως ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να αποδράσουμε από την κόλαση της πόλης για να βιώσουμε, λέω εγώ, την κόλαση της απόδρασης! Ζήτω οι διακοπές!

Τα Σαββατοκύριακα με τον καλό καιρό επιβάλλεται η εκδρομή! Αν δεν νιώθουμε την επιτακτική ανάγκη της εκδρομής, τότε, ανήκουμε στο περιθώριο και άντε μετά να ξεμπλέξουμε…

Κάθε στιγμή μέσα στο χρόνο ξέρουμε τι θα κάνουμε και πως θα μας χαρακτηρίσουν αν δεν το κάνουμε. Όλα είναι τακτοποιημένα! Προπαντός να μην διατυπώνουμε παράπονα εμείς οι …αχάριστοι! Μας επιτρέπουν να νιώθουμε τα συναισθήματα της χαράς και της τρομάρας. Το λέω αυτό γιατί… είμαστε μια χαρά και δύο τρομάρες ελεύθεροι…

Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

ΕΓΚΟΛΠΙΟ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

O έρωτας είναι καταπίεση. Ο έρωτας είναι συναισθηματική εξάρτηση και ανελευθερία! Σήμερα τουλάχιστον έτσι βιώνεται!Αν το δεχόμαστε πρέπει να το ξεπεράσουμε! Από την στιγμή που δίνουμε όνομα σε μια κατάσταση την έχουμε φθείρει και περιμένουμε τη διαδοχή αυτής της κατάστασης. Αναμένουμε το καινούριο ύφος και ήθος. Προσδοκούμε μια διαφορετική αντίληψη για τον έρωτα και περιμένουμε από τους ανθρώπους να ασχοληθούν περισσότερο με την έννοια της ελευθερίας .

Ελευθερία είναι η «έλευσις ορίων»!Ελευθερία είναι να καθορίζουμε υπεύθυνα τα όρια μας και να αντιδρούμε δυναμικά σε κάθε προσπάθεια εξωτερικής επιβολής. Για να ζήσουμε μια ερωτική σχέση χρειαζόμαστε την σχετική ελευθερία. Η απόλυτη ελευθερία θα μας βοηθήσει στην γνώση της σχετικής. Η γνώση του απόλυτου πάντα μας οδηγεί στο σχετικό.

Μέσα σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας το ζευγάρι καταφέρνει να ορίσει από μόνο του τα όρια. Τότε ,μόνο, ο έρωτας παύει να είναι καταπίεση και τυραννία. Γίνεται αυτό που θα έπρεπε να είναι πάντα, μια σχέση εμπιστοσύνης ,αμοιβαίου σεβασμού και συναισθηματικής ασφάλειας. Τα ά-λογα και παράλογα στοιχεία που συχνά κατακλύζουν το ερωτικό παιχνίδι δεν παρεξηγούνται. Είναι στοιχεία που νηφάλια και ψύχραιμα το ζευγάρι τα δέχεται και τα αξιοποιεί. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει μια ευτυχισμένη και διαρκή σχέση.

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ!

Εποχή των λουλουδιών και του ήλιου! Τα λουλούδια μοσχομυρίζουν και ο ήλιος ακτινοβολεί στα πρόσωπα των ανθρώπων. Αλλά να, υπάρχουν οι άνθρωποι και είμαι απόλυτα σίγουρος για αυτό! Τι να κάνουν; Πως περνάνε αυτήν την εποχή; Μήπως ερωτεύονται; Ναι, έγινε της μόδας να ερωτεύονται την Άνοιξη! Το ερωτικό συναίσθημα καλλιεργήθηκε με παχυντικές ουσίες ,με ορμόνες ανάπτυξης στα θερμοκήπια των προηγούμενων εποχών!

Συσκευασμένο ερωτικό συναίσθημα με ημερομηνία λήξης! Χωρίς συντηρητικά ώστε να φαίνεται υγιεινό! Έτοιμο να καταναλωθεί! Στις λαϊκές αγορές του έρωτα πουλιέται σε εξευτελιστική τιμή. Οι άνθρωποι αγοράζουν και δεν κοιτάζουν ποιότητα. Σημασία έχει να εκπληρώσουν όσο γίνεται καλύτερα τον ρόλο του καταναλωτή!

Μια Άνοιξη την έχουμε! Να μην την τιμήσουμε με έρωτα; Πάσχα χωρίς οβελία μπορεί να υπάρξει; Όχι ασφαλώς! Όλοι τρέχουν να βρουν το ταίρι τους μπας και περάσει η προθεσμία!

Γλυκές ματιές ανάμεσα στα δύο φύλα. Υπαινιγμοί και νάτο βγαίνει από την ναφθαλίνη το ερωτικό ένστικτο! Λες και πριν οι άνθρωποι δεν ζουν και δεν ερωτεύονται! Λες και ο έρωτας λογαριάζει από εποχές!

Όλα είναι προκαθορισμένα. Ξέρουμε εκ των προτέρων τι θα πράξουμε κατά την διάρκεια του χρόνου. Η ζωή μας έγινε πια τόσο κοινότυπη και προβλέψιμη που αν δηλώσουμε πως δεν θα ερωτευτούμε αυτήν την εποχή θα κατηγορηθούμε πως είμαστε αντιερωτικοί που δεν ξέρουν να ζήσουν την…Άνοιξη τους! Αμέσως θα θεωρηθούμε εξωγήινοι που επισκέπτονται τον πλανήτη γη και δεν καταλαβαίνουν.

Άνοιξη,Άνοιξη…ας τρέξουμε γρήγορα να αγαπήσουμε τους συντρόφους μας! Πρέπει πάση θυσία να δηλώσουμε ερωτευμένοι…

Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ!

Η Άνοιξη φέρνει τον έρωτα και όλοι σπεύδουν γρήγορα να τον χαρούν! Η Θεσσαλονίκη είναι ερωτική πόλη…ένας μύθος απέραντος! Τελικά όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια! Αφού δεν μπορούμε να αγαπήσουμε στις άλλες εποχές, περιμένουμε την Άνοιξη για να το πράξουμε. Αφού νιώθουμε αντιερωτικά και δεν μας εμπνέουν για έρωτα οι άνθρωποι, τότε, μας εμπνέει μια ολόκληρη πόλη. Εκεί όπου απουσιάζει το ερωτικό σκίρτημα υπάρχει παρών ο μύθος! Ο μύθος επινοείται για να δυναμώσει το ελλιπές και ανύπαρκτο συναίσθημα. Ο άνθρωπος αυτής της πόλης γίνεται προφήτης που προσπαθεί να εκπληρώσει την αυτοπραγματοποιούμενη προφητεία του. Εφόσον η πόλη είναι ερωτική άρα και οι κάτοικοι της πρέπει να κάνουν τα πάντα για να το επαληθεύσουν. Αλλά και εδώ βέβαια ισχύει πως κανείς προφήτης στον τόπο του…

Μύθοι και πάλι μύθοι. Με τους μύθους και τα ψέματα τρεφόμαστε μια ζωή. Αποφεύγουμε την αλήθεια που γίνεται πικρή και σκληρή. Αν γινόμασταν φίλοι με την αλήθεια θα φτιάχναμε και πάλι μύθους που θα ξέραμε πως συνειδητά ήταν τέτοιοι!Αυτοί θα στηρίζονταν σε αληθινά και πραγματικά στοιχεία…

Κυριακή, Μαΐου 07, 2006

ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!

Δεν ξέρω τι θα ήταν η Ελλάδα και η Θεσσαλονίκη χωρίς τους 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες! Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι που κουβαλούσαν το τραύμα της χαμένης πατρίδας και ζητούσαν να βρουν παρηγοριά στην μητέρα πατρίδα! H αγκαλιά της πατρίδας δεν ήταν φιλόξενη .Ο ντόπιος πληθυσμός δεν τους υποδέχτηκε με ιδιαίτερη θέρμη! Αναμενόμενο και πλήρως κατανοητό! Πως να δεχτείς τόσο κόσμο χωρίς να νιώσεις την ανασφάλεια και τον φόβο από το ξένο στοιχείο!

Οι προκαταλήψεις ως άμυνες λειτούργησαν μέχρι να εξασθενήσουν! Από εκεί και πέρα ο προσφυγικός πληθυσμός αφομοιώθηκε. Οι πρώτες γενιές έδωσαν την θέση τους σε νεότερες που δεν είχαν βιώσει το ξεριζωμό. Ο βίαιος αποχωρισμός δεν υπήρξε βίωμα και η μνήμη των επιγόνων άρχισε να ατροφεί! Τους ενδιέφεραν τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν στο παρόν. Οι ρατσιστικές συμπεριφορές που αναγκάζονταν να υποστούν, γίνονταν όλο και πιο ήπιες! Με τον καιρό άρχιζαν να υποχωρούν.

Το κύριο μέλημα των ανθρώπων προσφυγικής καταγωγής ήταν να βρουν δουλειές, να παντρευτούν και να ζήσουν την ίδια και απαράλλαχτη ζωή με τους ντόπιους Θεσσαλονικείς. Είχαν φτάσει στο σημείο να τους μοιάζουν αλλά δεν ήταν ίδιοι! Άρχισαν να μπολιάζουν την εσωστρεφή ζωή της πόλης με την δικιά τους κουλτούρα. Ποικιλίες συμπεριφορών, ιδεολογίες και πολιτιστικά στοιχεία έμελλε να διαμορφώσουν το μωσαϊκό πολιτισμών. Οι θεσσαλονικείς θα ένιωθαν κοσμοπολίτες! Αν αυτοί τους κοιτούσαν με μισό μάτι και αν σχολίαζαν και ειρωνεύονταν τις συμπεριφορές τους ήταν γιατί προσπαθούσαν να τους κατανοήσουν.

Οι πρόσφυγες θα μπορούσαν να φταίνε για όλα τα άσχημα που πιθανόν να βιώναμε. Ήταν το εύκολο θύμα. Πάνω τους θα μπορούσαμε να φορτώσουμε όλες τις κακοτυχίες μας. Αγνοούσαμε, όμως. πως ο εχθρός ήταν ο ίδιος μας ο εαυτός. Ήμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία. που δύσκολα αποδέχεται το διαφορετικό και κάνει ότι μπορεί για να το ενσωματώσει .Αυτή η απόπειρα ενσωμάτωσης γινόταν (και θα εξακολουθεί να γίνεται) ξεδιάντροπα και χωρίς ίχνος σεβασμού απέναντι στα ξεχωριστά στοιχεία ενός άλλου πολιτισμού!

Εμείς οι ίδιοι θα ήμασταν που λατρέψαμε την αντιπαροχή των σπιτιών μας. Αλλοιώσαμε το περιβάλλον και πετύχαμε να αποκοπούμε από το παρελθόν διαγράφοντας τα υλικά του ίχνη(Η συνοικία της Θεσσαλονίκης που ζω είναι κατεξοχήν προσφυγική. Σας διαβεβαιώνω πως δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει την μεγάλη μετακίνηση και εγκατάσταση των προσφύγων!). Ξαφνικά βρεθήκαμε να μην ξέρουμε από που ερχόμαστε. Μας κυρίεψε το όραμα μιας αλόγιστης προόδου. Θέλαμε να μας αποκαλούν προοδευτικούς. Κάθε βλέμμα προς τα πίσω θεωρούνταν οπισθοδρόμηση! Σιγά σιγά δανειζόμασταν τα πρότυπα που μας έρχονταν από το εξωτερικό! Απαξιώναμε το παρελθόν μας και υιοθετούσαμε άκριτα τα ξένα πρότυπα. Από πριν πολλά χρόνια θα γινόμασταν αμερικανάκια. Η coca-cola θα ήταν το επίσημο αναψυκτικό που θα πήγαινε με όλα! Το παρελθόν μας ήταν αφόρητο και πληκτικό! Οι πλάκες και τα αστεία ως αυθόρμητες εκδηλώσεις μιας ανήσυχης νεολαίας ήταν στην ημερήσια διάταξη ακριβώς για να μην ξεψαχνίσουμε όλα αυτά που έζησαν οι γενιές πριν από εμάς. Επινοούσαμε τα πιο τρελά πράγματα για να εκτονωθούμε αλλά και για να εξακριβώσουμε τις αντοχές της κοινωνίας. Αναζητούσαμε τα όρια και τα παραβιάζαμε για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Ο συναγωνισμός στην τρέλα μας έφερνε πόντους αναγνώρισης και καταξίωσης μέσα στις παρέες μας. Ευτυχώς που τότε δεν υπήρχε η τηλεόραση για να διογκώσει όλες αυτές οι συμπεριφορές και να μας καταστήσει επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο. Όλα ήταν επικίνδυνα αθώα. Δεν ήμασταν καλύτεροι ούτε χειρότεροι από την σημερινή νεολαία. Κάναμε ότι κάνουν και σήμερα τα νεαρά παιδιά! Απλά η διαφορά μας ήταν πως συμμετείχαμε περισσότερο στα βιώματα και καιγόμασταν συναισθηματικά πιο αργά. Τουλάχιστον είχαμε χρόνο για να δούμε την καταστροφή μας. Σήμερα τα νέα παιδιά δεν έχουν αυτήν την πολυτέλεια.

Μέσα σε αυτό το κλίμα που περιέγραψα είχαν θέση και οι αποσυνάγωγοι αυτής της ζωής. Δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Οι συμπεριφορές τους δικαιολογούνταν από την αδυναμία να βρουν ένα νόημα στις σχέσεις τους με τους άλλους. Ένιωθαν να τους πνίγουν τα πάθη των συνανθρώπων τους και για αυτό προτιμούσαν την απομόνωση τους. Δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικοί. Οι κουβέντες τους ήταν ορθές και κοφτές. Πίστευαν πως κάθε εξήγηση της δικιάς τους κοσμοθεωρίας θα ήταν μια ματαιότητα. Γίνονταν δύστροποι στις σχέσεις με τους άλλους. Τους ενοχλούσε το παραμικρό .Ζούσαν στην αλαζονεία του μικρόκοσμου τους! Ένιωθαν αυτάρκεις και δεν χρειάζονταν την παρέα των άλλων. Κατά βάθος υπέφεραν που δεν δημιουργούσαν σχέσεις! Απέμεναν μόνοι τους και σίγουρα μπορούσαν να προαισθανθούν το ζοφερό μέλλον τους! Αυτή ακριβώς η διαίσθηση τους έκανε να παύουν να είναι αλαζόνες και να βλέπουν την ζωή τους με μια διαφορετική ματιά! Σαν να αναποδογύριζαν τον κόσμο και σαν να καταλάβαιναν επιτέλους πως η σωτηρία της ψυχής τους θα περνούσε απαραίτητα μέσα από την προσφορά του καλύτερου εαυτού τους προς τους άλλους…

Σάββατο, Μαΐου 06, 2006

ΟΙ...ΕΚΔΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ!

Το εθιμοτυπικό δίκαιο της Πρωτομαγιάς είναι σαν το κύμα που μας ξεβράζει στα πιο κοινότυπα συναισθηματικά τοπία! Μας αρέσει να γινόμαστε μέρος του μπούγιου! Κάποτε θέλαμε να ξεχωρίζουμε από τους άλλους! Στα χρόνια που ζούμε θέλουμε να είμαστε οι κλώνοι των άλλων! Να μοιάζουμε όσο μπορούμε! Ξεχυνόμαστε στην ύπαιθρο για να πιάσουμε τον Μάη!

Η ηλίθια τηλεοπτική γλώσσα μας λέει πως ο καιρός δεν είναι σύμμαχος !Οι οδηγοί πρέπει να οπλιστούν με δύναμη! Λες και πάμε κανονικά σε πόλεμο! Πτώση θερμοκρασίας, συννεφιές και τοπικές βροχές, αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές οδηγών και ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα υπονομεύουν την επαφή μας με την φύση και ηχούν σαν έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν στους πολυπληθείς εκδρομείς της Πρωτομαγιάς!

Είμαστε σε πόλεμο και η φύση είναι πεδίο πολεμικής σύγκρουσης! Αν το καλοσκεφτούμε η τηλεόραση έχει δίκιο. Με τόσες και τέτοιες ανθρωποθυσίες στην άσφαλτο μάλλον για σύρραξη μιλάμε!

Σε περιόδους μαζικών αποδράσεων η άσφαλτος γίνεται η δεύτερη φύση μας με την συνενοχή της τηλεόρασης…

Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ!

Φωνήματα στην σειρά! Σύμφωνα και φωνήεντα και άναρθρες κραυγές!
Να επαναλάβεις τους ήχους των γραμμάτων. Είναι η πρώτη άσκηση εδώ στον ΜΕΣΟΚΟΣΜΟ που …ζεσταίνει μηχανές!!!
Ελπίζω σύντομα να ρυθμιστούν και οι τελευταίες λεπτομέρειες!

Προς το παρόν σας χαιρετώ!