Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗΣ ΓΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΝΕΙΡΟΥ!

Και πάλι Μαγκρίτ.Είναι ο πιο αγαπημένος μου ζωγράφος



(Κείμενο περσινό με αφορμή το φεστιβάλ εικαστικών τεχνών)


Σε φάση REM (γρήγορη κίνηση ματιών-επαγρύπνηση) ονειρεύτηκα τα παρακάτω:

Φυλάω σκοπιά στη κεντρική πύλη του στρατοπέδου ΚΟΔΡΑ στη Θεσσαλονίκη! Ευθυμώ με ένα κουτάκι μπύρα και συνομιλώ με έναν πολίτη φίλο μου. Τα λέμε και γελάμε! Δεν κρύβω τον ενθουσιασμό μου! Σε λίγο καιρό απολύομαι και βγάζω από πάνω μου τη στολή! Θέλω να το μάθουν όλοι αυτό! Tο φωνάζω δυνατά! Μου φαίνομαι όμως πολύ ανούσιος και με προσπερνώ!

Στα όνειρα οι μεταπηδήσεις γίνονται π ά ρ α πολύ εύκολα!

Ξαφνικά και απροειδοποίητα βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο. Δύο βίντεο, ηχεία και προβολές! Στοιχεία της φύσης, νερό ,φωτιά αέρας…Βγαίνω από το μικρό δωμάτιο και συναντώ μια κοπέλα που σημειώνει κάτι στο τεφτέρι της. Σκέφτομαι πως είναι υπεύθυνη για αυτό που μόλις έχω δει.

Στο όνειρο δεν θυμάμαι να της έχω μιλήσει…

Περπατώ και βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο λίγο μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Αχνοφαίνονται κορδέλες κρεμασμένες από το ταβάνι. Στην άκρη τους έχουν έναν αναβολέα από αυτούς που χρησιμοποιούν στα άλογα. Γύρω μου άσπροι τοίχοι και σοβάδες ξεθωριασμένοι! Πινακίδια ζωγραφικής φτιαγμένα με τέμπερες που διακοσμούν τους τοίχους, ένα βιου-μάστερ με δύο εικόνες που δεν μπορώ να τις διακρίνω καθαρά! Μια πορτοκαλί κουκίδα που διαρκώς αλλάζει και γίνεται ηλιοβασίλεμα, βουνό!

Αίφνης αντιλαμβάνομαι πως είμαι σε ένα άλλο κτίριο. Σαν να θυμάμαι πως παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις με εντυπωσιακά σκηνικά…και τώρα παίζω μπάλα σε ένα χλοοτάπητα. Οι άλλοι ποδοσφαιριστές είναι παπούτσια που ιδρώνουν και βγάζουν τις κάλτσες τους. Διψάνε και πίνουνε γάλα από άδεια κουτιά... σκαρφαλώνω στον δεύτερο όροφο αυτού του παλιού κτιρίου! Κάποιος μου φωνάζει να παρακολουθήσω την καταστροφική του μανία! Παιδεύει κάτι κιθάρες. Τρίβει τις χορδές τους στον τοίχο. Είχα προλάβει να δω μόνο δύο κατεστραμμένες κιθάρες…ήμουν βιαστικός και ήθελα να παίξω με πλαστελίνες. Σε έναν τοίχο ήταν σφηνωμένες με καρφιά και δεν μπορούσα να τις βγάλω! Μπροστά μου εμφανίστηκαν κάτι μεγάλες φωτογραφίες που απεικόνιζαν κάτι άσπρο σαν τυρί. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς!

Στα όνειρα το α κ α τ ά λ η π τ ο συνηθίζεται!

Μαύροι τοίχοι, ένα ελαφρό μειδίαμα στα χείλη μου, μονότονο εμβατήριο, παρελάσεις, όπλο με κάνη προς τα κάτω, συνοικίες της Αθήνας με την σβάστικα από πάνω τους, καράβια σχεδιασμένα στους τοίχους, ένας τύπος που περιεργάζεται ένα άδειο πιστόλι, τον αφήνω να αυτοκτονήσει εικονικά, ένας άνδρας πιωμένος που οδηγάει και σκέφτεται την κοπέλα με την οποία πρόσφατα χώρισε, αυτή του λέει πως είναι υπέροχος αλλά θα τον καταστρέψει κιόλας, χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, τρακάρει, χιλιάδες ανθρωποθυσίες στον δρόμο …αυτή, αυτή θα μας καταστρέψει, μάρτυρας τροχαίου δυστυχήματος ή ατυχήματος, κάτι κοπέλες με χαιρετούν και με καλούν στο σπίτι τους, κυκλοφορώ με ένα κατεστραμμένο σκαραβαίο και παθαίνω ατύχημα στο Γιοχάνεσμπουργκ, φτιάχνω ένα εκκλησάκι γιατί γλίτωσα, γίνομαι έγκλειστος σε ένα θεοσκότεινο δωματιάκι, άνθρωποι με λάβαρα υψωμένα τρέχουν ανάμεσα από τους πιστούς μιας εκκλησίας, κοιτάζω ψηλά και βλέπω την κόμη της Βερενίκης ,μια πλεξούδα που αφήνει η Αφροδίτη ανάμεσα στον αστερισμό του Λέοντα και την μεγάλη Άρκτο, χτένες καλυμμένες με κεριά, μπλε νάιλον σακούλες στα πόδια για να περπατήσω στον μύθο ,ένας λαμπτήρας όρθιος με καλώδιο, δαιδαλώδη περιοδικά, αποδείξεις -αποπληρωμές διοδίων σε τοίχους, μολύβια και λερωμένα γάντια, ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία ,κάποιοι έγραψαν στο τοίχο we want με σκουληκάκια, με τσίμπησαν κάτι περίεργα κουνούπια μέσα σε τετράγωνα ξύλινα πλαίσια, παίζω σκάκι με έναν τύπο που αυνανίζεται, με έναν κομπιουτερά και ένα χταπόδι ,συμπαίκτες μου ένας αλκοολικός, μια πεταλούδα, ένας άγγελος και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, τρομάζω με μια νεκροκεφαλή, παγώνω σε ένα χιονισμένο δωμάτιο , ζεσταίνομαι από την φλόγα του κρεβατιού, μυρίζω τριαντάφυλλα, οι τελευταίες επιθυμίες της γιαγιάς,1001 τριαντάφυλλα χωρίς κοτσάνια, πράσινο τσάι, αγαπημένα σερβίτσια, φέρετρο από ξύλο καρυδιάς, προαίσθημα θανάτου ,οργάνωση στην εντέλεια… το όνειρο αυτό κράτησε μ ό λ ι ς λίγα δευτερόλεπτα...

Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

ΧΩΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑΤΗΣ!

Μια χωρική-σχέδιο σε χαρτί,1933-Χαλέπας Γιαννούλης



H χώρα μας είναι ένα μεγάλο χωριό. Σαν εκείνο το ανυπότακτο γαλατικό χωριό που δεν υποτασσόταν στους Ρωμαίους. Εκείνη η τρελοπαρέα των Γαλατών αγωνιζόταν για να μην πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Εμείς εδώ αγωνιζόμαστε για να μην ξεφύγουμε από το κιτσαριό που έχει διαποτίσει κάθε όψη της κοινωνικής ζωής.

Υποθέτω πως από την χώρα πρέπει να προέρχονται οι λέξεις χωρικός και χωριάτης. Κανονικά δεν θα έπρεπε να περνάει στα μουλωχτά ο διαχωρισμός ανάμεσα στον χωριάτη και τον χωρικό. Είναι ουσιώδης.

Ο χωρικός είναι ο κάτοικος του χωριού ενώ ο χωριάτης μπορεί να είναι o κάτοικος της πόλης αλλά και του χωριού. Ο ίδιος είναι περισσότερο φορέας μιας νοοτροπίας που συμπυκνώνεται σε μια και μοναδική στάση, στην μικροπρεπή ενασχόληση με την προσωπική ζωή των άλλων.

Είναι κοινότυπο αυτό που λέω αλλά όταν δεν έχουμε προσωπική ζωή ασχολούμαστε με των άλλων. Έτσι είναι ο χωριάτης που αναπληρώνει την χασούρα πέφτοντας με σφοδρότητα και καταπνίγοντας τις προσωπικές συμπεριφορές των άλλων. Βρίσκει παντού ανθρώπους και δεν χάνει ευκαιρία να τους στιγματίζει. Ειρωνεύεται και έχει το κλασσικό βλέμμα ηλιθίου που υπερέχει έναντι των άλλων. Αυτό το βλέμμα είναι τόσο έντονα χαραγμένο στην μουτσούνα του που όσο και αν θέλουμε να το αποφύγουμε, αυτό δεν διαφεύγει της προσοχής μας. Αναμφίβολα ο χωριαταράς χαρακτηρίζεται από μια έλλειψη τακτ και διακριτικότητας.

Η ιδανική κατοικία για τους ανθρώπους είναι να υπάρχουν σε ένα τόπο που θα τους εξασφαλίζει την αναγνώριση αλλά και ταυτόχρονα θα τους δίνει το δικαίωμα στην ανωνυμία τους. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν ο κόσμος που περιβάλλει έναν άνθρωπο μπορεί να λειτουργεί διακριτικά. Είναι αυτό μια ένδειξη σεβασμού. Στην χώρα μας που κατέχει, μαζί και με τις άλλες μεσογειακές χώρες, τα πρωτεία στο κουτσομπολιό ο σεβασμός γίνεται μια λέξη χωρίς νόημα.

Η αναγνώριση από την μία και η διακριτικότητα από την άλλη είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια υγιή κοινωνία που έχει ξεπεράσει τα κόμπλεξ και τους επαρχιωτισμούς και επιδεικνύει σεβασμό στην ποικιλία των μελών της πάνω από όλα.

Σε αυτήν την χώρα όλα αλλάζουν αργά και καλά κάνουν. Λίγο τα γονίδια μας λίγο η έμφυτη προδιάθεση να κουτσομπολεύουμε, λίγο η τάση μας να διαστέλλουμε την άσχημη πλευρά της ζωής και να που όλα αυτά συμβάλλουν στην διαιώνιση μιας ηλίθιας νοοτροπίας.

Εντόπισα ένα πρόβλημα που δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής προς το καλύτερο. Όλοι θέλουμε να ανασάνουμε λίγο φρέσκο αέρα.

Χ ω ρ ι ά τ η ξανασκέψου το! Ο χρόνος μετρά από τώρα!

Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2006

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ!

Αν είσαι αισιόδοξος μπορείς να δεις τη θάλασσα να προεκτείνεται στο βλέμμα σου. Ακόμα βλέπεις τη ΒΑΡΚΑ(Τσόκλης) χωρίς το τσάκισμα στην πίσω πλευρά. Αν είσαι απαισιόδοξος βλέπεις τη θάλασσα αλλά και την τσακισμένη βάρκα.
Στην πρώτη περίπτωση βλέπεις το όραμα του ταξιδιού που δεν το υλοποιείς όμως ποτέ. Στην δεύτερη περίπτωση έχεις επίγνωση της αδυναμίας να ταξιδέψεις. Η επίγνωση της αδυναμίας είναι από μόνη της ένα ολόκληρο ταξίδι. Είναι μια σπουδαία διδαχή στην θνησιγένεια της ανθρώπινης ύπαρξης.(Θυμηθείτε τα λόγια μου για τον Αναγνωστάκη:ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ).Θέλω να πω ότι μας είναι απαραίτητα τόσο το ΟΡΑΜΑ όσο και η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ. Και τα δύο πάνε μαζί και όχι καθένα ξεχωριστά!


(Από γράμμα σε φίλη)

Μου αρέσει να επαναλαμβάνω τους ορισμούς για την απαισιοδοξία. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Ζατέλλη ο απαισιόδοξος είναι ένας καλά πληροφορημένος αισιόδοξος. Σε έναν άλλο ορισμό ο απαισιόδοξος είναι κάποιος που βρίσκεται δίπλα σε ένα αισιόδοξο. Τι κοινό έχουν αυτοί οι ορισμοί; Δεν διαχωρίζουν την απαισιοδοξία από την αισιοδοξία. Τις θεωρούν δύο καταστάσεις που υπάρχουν σαν μια ενότητα. Κάποιες φορές υπερισχύει η μία και κάποιες άλλες φορές η άλλη. Είμαι φανατικός αυτής της άποψης και στέκομαι με μεγάλη επιφυλακτικότητα απέναντι στους οπαδούς της θετικής ψυχολογίας. Αυτοί μας συμβουλεύουν να σκεφτόμαστε θετικά τη στιγμή που κάτι μέσα μας δεν πάει καλά. Ποντάρουν πολύ στην δύναμη της αυθυποβολής. Θεωρώ πως αυτή με το πέρασμα του χρόνου αρχίζει να ατροφεί. Προτιμώ να εμπιστεύομαι αυτό που νιώθω. Η επαφή με μια ενδοψυχική σύγκρουση και η προσπάθεια που καταβάλλουμε για να την επιλύσουμε, είναι επώδυνη. Ο καρπός, όμως, αυτής της προσπάθειας γλυκύτατος. Είμαι απόλυτος και δεν οπισθοχωρώ. Το πρόβλημα πρέπει να το βλέπουμε κατά πρόσωπο και να μην το βάζουμε στα πόδια.

Χρόνια τώρα συναναστρέφομαι με άλλους και προσπαθώ να καταλάβω τι αληθινά τους απασχολεί…Αν βρούμε δύο-τρεις ανθρώπους που να επικοινωνούμε ουσιαστικά να είμαστε τρισευτυχισμένοι!...Οι άνθρωποι που ζουν αληθινά ξεχωρίζουν. Δεν κάνουν καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να δείξουν το οφθαλμοφανές. Το καταλαβαίνουμε με όποιο τρόπο έκφρασης και αν επιλέγουν…Όλες οι ψυχικές παθήσεις συνδέονται με το άλεκτο. Όταν βλέπω ανθρώπους να μην μιλάνε τρομάζω. Επίσης τρομάζω και με αυτούς που μιλάνε πολύ χωρίς να λένε τίποτα…


Υ.Γ Έλαβα ένα κείμενο του smrt που αναλύει κάποια πράγματα σχετικά με την συναυλία που έγινε για την μνήμη του Παπανδρέου.Ο συντάκτης του κειμένου προσπαθεί να τεκμηριώσει όλα αυτά που υποστηρίζει.Πάγια αρχή του δικού μου blog είναι να μην αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα.Η συζήτηση για αυτά τα πρόσωπα νομίζω πως έχει κλείσει και δεν με αφορά πια.Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο στο καινούριο blog του smrt (http://smrt-pesadilla.blogspot.com).

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ!



Είμαστε όλοι πολιτικοί κρατούμενοι-Προσωπογραφίες πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές Αβέρωφ, χειμώνας 1948-Ασαντούρ Μπαχαριάν




Περσινό κείμενο-Σχολιασμός φράσης «Πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκειν».

Δεν ξέρω σε ποιόν ανήκει η πατρότητα αυτής της φράσης ούτε κάτω από ποιες συνθήκες ειπώθηκε. Νομίζω όμως πως αυτό έχει λίγη σημασία. Η φράση έχει διαχρονική αξία και θα μπορούσε να ειπωθεί και σήμερα. Αρχίζω τον σχολιασμό ως εξής:

Ο Γκαίτε λέει πως αυτό που βρίσκεται έξω μας, ως σχήμα, είναι και μέσα μας, ως ιδέα. Η ιδέα του κινδύνου με ενδιαφέρει πιο πολύ. Τη βρίσκω πιο συναρπαστική. Έπειτα το κάνω αυτό γιατί ο εξωτερικός κίνδυνος είναι τόσο πολύμορφος και ξεχωριστός για τον καθένα μας που όσο και να θέλαμε δεν θα βγάζαμε μια άκρη.

Η ιδέα του κινδύνου είναι υπαρξιακής τάξης. Κάθε εξωτερικό ερέθισμα που προκαλεί υποψία κινδύνου διεγείρει το υπαρξιακό μας άγχος. Το άτομο νιώθει την απειλή της θνητότητας, τα πεπερασμένα όριά του.

Μπροστά στον κίνδυνο ένας άνθρωπος μπορεί να διαλέξει τη φυγή. Αυτό αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.

Έπειτα μπορεί να υπομένει παθητικά αυτά που θα του συμβούν. Και αυτό γιατί είναι τόση η διέγερση της στιγμής που ακυρώνει κάθε αντίδραση.

Στις δυνατότητες ενός ανθρώπου μπροστά στον κίνδυνο συγκαταλέγεται και η επιθετική συμπεριφορά. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αν ο άνθρωπος είναι παρορμητικός τότε μπορούμε να του καταλογίσουμε άγνοια κινδύνου…

Οι εξωτερικοί κίνδυνοι, μεγάλοι και μικροί, ενεργοποιούν κάθε φορά το υπαρξιακό μας άγχος. Η στάση την οποία επιλέγουμε κάθε στιγμή, ίσως να είναι διαφορετική. Δεν πιστεύω πως ο άνθρωπος θα μπορούσε να έχει την ίδια συμπεριφορά απέναντι σε όλους τους κινδύνους που αντιμετωπίζει.

Η «ακοίμητη υπαρξιακή αγωνία», όπως την ονομάζει ο λογοτέχνης Σκαμπαρδώνης, υπάρχει σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Απλά υπάρχουν οι στιγμές της ανάπαυλας που αυτή η αγωνία φαίνεται ναρκωμένη…

Τον άνθρωπο που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε έμπιστο δεν τον καταλαβαίνουμε στον κίνδυνο αλλά στην απουσία του κινδύνου. Τότε που η αρρώστια της ύπαρξης του (παρεμπιπτόντως θυμηθείτε και τον υπέροχο στίχο του Καρούζου:-Δεν σε βλέπω καλά σήμερα! Τι έχεις;- Έχω ύπαρξη) δεν εκδηλώνει τα συμπτώματα της…Αρκεί να έχουμε καθαρά μάτια και να βλέπουμε βαθύτερα μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο. Αν το κάναμε αυτό θα αποφεύγαμε τον χαρακτηρισμό «πιστός φίλος» και θα αναγνωρίζαμε όλοι πως είμαστε πλασμένοι από τις αδυναμίες μας, τους φόβους και τις υπερβάσεις μας. Είναι καθαρά θέμα στιγμής αν θα εγκαταλείπαμε ή θα συμπαραστεκόμασταν σε ένα συνάνθρωπο μας.

Νομίζω πως αυτή είναι η πιο τίμια στάση την οποία χρειάζεται να γνωρίζουμε εκ των προτέρων και προτού νιώσουμε προδομένοι από ανθρώπους στους οποίους θα θέλαμε να βασιστούμε σε μια ώρα ανάγκης…

.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: Ο κίνδυνος είναι πάντα εσωτερικός. Η υπαρξιακή αγωνία και η επεξεργασία που τυγχάνει αυτή, από τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, είναι που καθορίζει και τη στάση του σε έναν αντικειμενικό κίνδυνο που έρχεται από έξω. Η αντίδραση ποικίλλει και ποτέ δεν είναι σταθερή! Δεν υπάρχει έμπιστος ή άπιστος φίλος. Υπάρχει αυτός που θα συμπεριφερθεί ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Η φυγή, η επιθετικότητα και η παθητική αντιμετώπιση, είναι άμυνες που εναλλάσσονται!
Μέσα σε αυτήν τη ρευστότητα της ζωής κανένας δεν μπορεί να χαρακτηρίσει πιστό ένα φίλο που μοιράστηκε τον κίνδυνο!

Είμαστε όλοι εν δυνάμει λ ι π ο τ ά κ τ ε ς…

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ!


Οι φωτογραφίες από τον χώρο του Φεστιβάλ τραβήχτηκαν προχτές. Σπαρταρούν(Σιγά μην σας πασάρω μπαγιάτικο πράγμα!).Τ’ ακούς τα τζιτζίκια; Μυρίζεις τον αέρα του πεύκου;
Ευλογημένος τόπος η Χαλκιδική!



Είμαστε μια κοινωνία πελατών. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς! Έχουμε αντίκρυ μας επιχειρηματίες που δεν χάνουν ευκαιρία για να διερευνούν την αγοραστική μας δύναμη. Αυτοί κρατούν στατιστικά και επιδιώκουν να αντλήσουν το μέγιστο κέρδος από εμάς. Μελετούν και αρχειοθετούν τις καταναλωτικές μας συνήθειες.

Σε αντίθεση με αυτό που δείχνουμε δεν είμαστε καθόλου δύσκολοι και απαιτητικοί πελάτες. Για να γινόταν αυτό θα έπρεπε να διαθέτουμε στοιχειώδη αυτοσεβασμό. Αυτόν τον απεμπολήσαμε και για να σας πω την αλήθεια δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν ποτέ τον είχαμε.

Φωνάζουμε και γκρινιάζουμε για ανούσια και τιποτένια πράγματα. Στα ουσιώδη σφυρίζουμε αδιάφορα αρκεί να μας δωροδοκούν. Δώρα πάνε και έρχονται. Είμαστε ιδιαίτερα ευάλωτοι στις προσφορές και η αίσθηση του κέρδους είναι μια εμμονή από τις πιο ισχυρότερες μέσα μας. Το πάθος για τα δώρα το έχουν καταλάβει τα Μ.Μ.Ε που μας χορεύουν αναλόγως.

Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το πνεύμα της εποχής. Από αυτό το πνεύμα επηρεάζεται και ο πολιτισμός. Σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει το 14ο Φεστιβάλ Κασσάνδρας, στην Σίβηρη Χαλκιδικής. Οι συντελεστές που το διοργανώνουν ευελπιστούν πως ο αριθμός των εισιτηρίων θα αγγίξει για φέτος τις 19 χιλιάδες.Τον δήμαρχο στην Κασσάνδρα περισσότερο τον ενδιαφέρει η εμπορική απήχηση του Φεστιβάλ και λιγότερο αν αυτό το Φεστιβάλ έχει σχέση με τον αληθινό πολιτισμό.

Ένα Φεστιβάλ που αυτοδιαφημίζεται ως πολιτιστικό γεγονός θα έπρεπε να είναι σοβαρό. Αυτό το πετυχαίνει αποτρέποντας τον καλλιτεχνικό του διευθυντή να λέει πως « ο κόσμος τώρα το καλοκαίρι προτιμά την διασκέδαση ενώ τα βαριά θεάματα παίζονται τον Χειμώνα!!!»(δηλώσεις στην εφημ.ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ- Κάποιος από τους συνεργάτες του ας τον συμμαζέψει γιατί παρεκτρέπεται).Ο διευθυντής αυτός, λοιπόν, ξέρει εκ των προτέρων τα γούστα και την αισθητική του κοινού. Σαν πολιτικάντης αφήνεται να τον παρασύρει το ρεύμα του κόσμου. Γίνεται ένας, μεγίστου βαθμού, λαϊκιστής και αγνοεί πως ένα Φεστιβάλ θα έπρεπε να συν-διαμορφώνει το γούστο αυτών που θα χάσουν το χρόνο τους για να το παρακολουθήσουν. Αντ’ αυτού ο διευθυντής διατείνεται πως γνωρίζει τι θέλει ο κόσμος και αναλόγως διαμορφώνει το πρόγραμμα των εκδηλώσεων. Επειδή μας αντιμετωπίζει ως πελάτες θα κοιτάξει να καταρτίσει ένα πρόγραμμα που θα αφορά όλα τα γούστα. Έτσι όμως αδυνατεί να προσδιορίσει την ταυτότητα του Φεστιβάλ. Είναι αυτό ένα πολιτιστικό γεγονός που παράγει προβληματισμούς; Είναι ένα πανηγυράκι που γίνεται για να προσελκύσει όλο και περισσότερους τουρίστες; Και φυσικά το γεγονός πως δεν επιδοτείται από το κράτος δεν αθωώνει κανέναν για τις επιλογές που γίνονται.

Αν δεν το καταλάβατε ακόμα η ένσταση μου είναι στον χαρακτήρα που προσπαθούν να αποδώσουν στο Φεστιβάλ. Αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ εφάμιλλο της Επιδαύρου αλλά μια πρόταση ψυχαγωγίας. Έτσι αντιλαμβάνονται την ψυχαγωγία εκεί στην Χαλκιδική και αναλόγως πράττουν. Δικαίωμα τους και δεν είμαι εγώ που θα τους χαλάσω το χατίρι!

Για την ιστορία να αναφέρω πως το Φεστιβάλ ξεκινάει με Χατζηγιάννη (η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται!) και τελειώνει με Πάνο Κιάμο (γιατί οι τελευταίες εντυπώσεις είναι αυτές που μένουν!).Ενδείκνυται η παρακολούθηση του από όλους αυτούς που έχουν προβλήματα δυσπεψίας με τα… βαριά θεάματα!!!


Υ.Γ Να μου το θυμηθείτε πως σε λίγο καιρό τα περίφημα Φεστιβάλ πολιτισμού θα κάνουν κληρώσεις για πλούσια δώρα! Αυτά δεν θέλει ο κόσμος;

Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006

ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ!

Η βοσκοπούλα βλάχα βοσκών τα πρόβατα της εις Καλαμπάκαν επί των βράχων των Μετεώρων- 1933,ΘΕΟΦΙΛΟΣ (Είναι γεροντοκόρη;Από το 1933 κανείς δεν έχει τολμήσει να απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση! Εσείς;)



Τον άντρα που καθυστερεί να παντρευτεί τον αποκαλούν γεροντοπαλίκαρο. Αν δεν παντρευτεί καθόλου του έχουν έτοιμη την ταμπέλα του μαγκούφη και του προβληματικού. Την γυναίκα την αποκαλούν γεροντοκόρη. Γεροντοπαλίκαρα και γεροντοκόρες, χαρακτηρισμοί που θεωρούνται υποτιμητικοί και διακινούνται από τα στόματα ανόητων ανθρώπων.

Όταν ένας άντρας και μια γυναίκα τελούν το μυστήριο του γάμου είναι σαν να έχουν αποδεχτεί το μοντέλο ζωής που προωθεί το κοινωνικό σύνολο. Αν αυτοί οι άνθρωποι που παντρεύτηκαν διαπιστώσουν πως δεν μπορούν να συμβιώσουν κάνουν αίτηση διαζυγίου και χωρίζουν. Απλά πράγματα!

Τον άντρα ή την γυναίκα που χώρισε η κοινωνία, αν έχετε παρατηρήσει, δεν τον μέμφεται. Δεν τον ονομάζει γεροντοπαλίκαρο ή γεροντοκόρη. Απλά αναγνωρίζει έναν ακόμα αποτυχημένο γάμο στους τόσους άλλους και δεν προχωράει στο ψυχογράφημα των διαζευγμένων. Αυτό συμβαίνει γιατί τους εντάσσει στα κανονικά της μέλη(Κάποτε σκιαγράφησαν το πορτραίτο του παιδεραστή. Αυτός ήταν οικογενειάρχης και οικονομικά ευκατάστατος. Ήταν γενικά υπεράνω πάσης υποψίας!).Αυτό που στην πραγματικότητα αποζητά η απρόσωπη κοινωνία είναι η υποταγή στο κυρίαρχο μοντέλο ζωής και σε καμιά περίπτωση η ατομική ευτυχία των μελών της.

Το λυπηρό σε αυτά που σας αναφέρω είναι πως η υποταγή αποφέρει κάποια οφέλη. Αυτοί που ενστερνίζονται και αναπαράγουν τις κατεστημένες νοοτροπίες και συμπεριφορές βρίσκονται σε θέση ισχύος! Μπορούν να κρίνουν τους άλλους σαν αδέκαστοι κριτές που καλύπτονται πίσω από την προστασία που τους προσφέρει η περίφημη ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ!

Πριν καμιά δεκαπενταριά μέρες παρακολούθησα ένα σεμινάριο εκπαιδευτικών με θέμα το καινούριο πρόγραμμα(Για όσους δεν γνωρίζουν βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο. Στο χώρο της εκπαίδευσης παύουν να ισχύουν τα παλιά Αναλυτικά Προγράμματα και αντικαθίστανται από καινούρια). Από πίσω μου κάθονταν δύο συναδέλφισσες που δεν έχαναν τη ευκαιρία να σχολιάζουν και να ειρωνεύονται τα λόγια της κυρίας που είχε αναλάβει την επιμόρφωση μας. Το αποκορύφωμα ήταν όταν η μία συνάδελφος άκουσε πως θα έπρεπε να ενεργοποιηθούμε όλοι ψάχνοντας και διερευνώντας τα καινούρια δεδομένα! Αυτό την έκανε να δυσανασχετήσει και να χαρακτηρίσει τον άνθρωπο που καθόταν επί τρεις ώρες όρθιος για να μας εξηγήσει, ως γεροντοκόρη που έχει απεριόριστο χρόνο για να ψάχνει! Συνέχισε το «αστείο» με την φίλη της λέγοντας πως οι γεροντοκόρες έχουν χρόνο για να ασχολούνται με το Σχολείο ενώ αυτή ήταν παντρεμένη και πολυάσχολη!!!

Δυστυχώς έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε…


Υ.Γ Θα ήθελα ο πίνακας να φαίνεται πιο καθαρά. Δυστυχώς δεν γινόταν καλύτερα.

Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2006

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΟΓΚΑΣ!

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ



(Ένα κείμενο που είχα γράψει τον περασμένο Φεβρουάριο)


Μετά το τυφλό σύστημα στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μας προέκυψε και το τυφλό σχέδιο! Με ένα φύλλο καρμπόν πάνω σε λευκές σελίδες και με ένα στυλό και μολύβι που επίμονα το πιέζει ,ο Γιώργος Λαζόγκας, προωθεί την εικαστική του γραφή.

«Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα» χαρακτηρίζει ο Μίμης Φατούρος την αναδρομική έκθεση που παρουσιάζεται και ολοκληρώνεται αύριο(19-2-2006) στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης .Σταθερό μοτίβο τα σχέδια που απεικονίζουν γυναίκες. Είναι κυρίως καθιστές και με ανοιχτά πόδια. Επιδεικνύουν τα γεννητικά τους όργανα. Τις βλέπουμε και σε στιγμές πολύ προσωπικές. Κάνουν έρωτα. Αυνανίζονται ( Η συγκεκριμένη θεματογραφία υπερτερεί).Σχέδια ημιτελή, απρόσωπες φιγούρες, η «λευκή επιφάνεια είναι ένα έργο τελειωμένο προτού καν ζωγραφιστεί. Το αποτέλεσμα δεν μαρτυρά την αρχική πρόθεση»,λέει ο Λαζόγκας! Αν είστε ηθικολόγοι που σκανδαλίζονται με γυναικεία κορμιά που δείχνουν τα απόκρυφα σημεία τους, προσπεράστε! Μπορείτε να εστιάσετε την προσοχή σας στα πολλαπλά τυπώματα με άμορφα σχέδια που παρουσιάζονται σε προβολή βίντεο! Φανταστείτε ένα βιβλίο στο οποίο αλλάζουν σιγά σιγά οι σελίδες του. Σε κάθε σελίδα μια μουντζούρα που στην αμέσως επόμενη σελίδα όλο και μεγαλώνει. Το σχέδιο αλλάζει διαρκώς . Αυτό γίνεται μέχρι να πάρει την τελική του μορφή. Γίνεται μια μεγάλη κατάμαυρη μουντζούρα. Προοδευτικά, σε κάθε αλλαγή σελίδας, χάνεται η φωτεινότητα. Αυτή ανακτάται και πάλι κατά την αντίστροφη πορεία παρουσίασης των σελίδων. Υπάρχουν προσθαφαιρέσεις που οδηγούν στην τελική ή πρωταρχική μορφή του σχεδίου.

Αν προλάβεις και πας στην έκθεση θα νιώσεις …την ναυτία του χρόνου και θα δεις από κοντά τις χελώνες του Κεραμεικού! Σχέδια ελλειπτικά που υπονοούν οστρακοφόρα ερπετά και μια προβολή βίντεο που παρουσιάζει μια χελώνα να κινείται σε ένα λευκό φόντο. Δεν υπάρχουν σταθερά σημεία αναφοράς στον χώρο και έτσι δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τις αποστάσεις που διανύει αυτή η χελώνα. Μοιάζει σαν να κινείται πάντα στο ίδιο μέρος. Χρόνος και χώρος συμπίπτουν. Η χελώνα ακινητοποιείται μέσα από την διαρκή της κίνηση! Το βραδυκίνητο ερπετό γίνεται σύμβολο της αιωνιότητας… Τα ολιγόλογα σχόλια των κ.Δημητριάδη και κ.Μουτσόπουλου είναι κατατοπιστικά.

Σχέδια με μολύβι και μελάνι που αποτυπώνονται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και συνενώνονται σε έναν χρόνο χωρίς παρελθόν μέλλον και παρόν. Μυθολογικές και γυναικείες φιγούρες, τα καθημερινά αντικείμενα, μια αίσθηση ελευθερίας αποτελούν τις καταγραφές του Γιώργου Λαζόγκα σε ένα «προσωπικό ημερολόγιο» .

Ο δεύτερος όροφος του Μουσείου είναι γεμάτος με φωτογραφίες από την εργασία του μεξικανού αρχιτέκτονα luis Barragan που ασχολήθηκε με τη «σχέση εσωτερικού –εξωτερικού χώρου» και με την «δημιουργία κλειστών και ανοιχτών χώρων μετάβασης».Έφτιαξε κτίρια ,λάτρεψε το φως ,το νερό και τα άλογα. Αγάπησε παράφορα την αίσθηση και την ιδέα της γαλήνης αλλά δεν απέφυγε τον θάνατο που φέρνουν τα γηρατειά στα 1988.Ο τάφος του βρίσκεται στην γενέθλια γη της Γκουανταλαχάρα.

Πέμπτη, Ιουνίου 22, 2006

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ!



(Από την επίσκεψη μου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης)

Πως θα σου φαινόταν αν άκουγες τη ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ δια χειρός Νίκου Κυπουργού; Θα ένιωθες όμορφα αν οι ήχοι από το πιάνο του μουσικοσυνθέτη συνόδευαν την ζωή και το έργο του Γιάννη Μόραλη; Θα ήσουν ικανός να διακρίνεις μέσα από την συννεφιά τον μικρό ήλιο του ζωγράφου Μόραλη;

Εγώ θα απαντούσα καταφατικά στις παραπάνω ερωτήσεις. Αυτό θα γινόταν γιατί η ηλιοφάνεια του δημιουργικού έργου του Μόραλη εξακολουθεί να υπάρχει σε πείσμα του αμείλικτου χρόνου που αγαπάει το ξεθώριασμα και την καταχνιά!

Ο ήλιος του καλλιτέχνη είναι του Ιονίου(γεννήθηκε στην Άρτα). Από την άλλη υπάρχει ο ήλιος του Αιγαίου. Η ζωγραφική είναι ένα παιχνίδι με το φως. Διαφορετικά αναδεικνύει το χρώμα του πεύκου ο ήλιος του Ιονίου και διαφορετικά του Αιγαίου. Αυτές οι αποχρώσεις μπορούν να γίνουν αντιληπτές μόνο από έναν άνθρωπο που αγαπούσε να στέκεται στις μύτες των ποδιών του και να παρατηρεί, σε ηλικία 4 χρονών, τους περιστερώνες της αυλής μέσα από μια τζαμένια χρωματιστή πόρτα. Αυτές οι εικόνες παρέμειναν ανεξίτηλες στην μνήμη του μικρού Μόραλη.

Από τότε ο Μόραλης θα αρχίσει να ζωγραφίζει. Μπογιές, σωληνάρια με χρώματα, μουσαμάδες και χαρτιά με σχέδια θα γίνουν τα αγαπημένα του αντικείμενα. Λατρεμένη του συνήθεια να σχίζει χαρτιά με σχέδια. Αναζητά την απόλυτη ικανοποίηση από αυτό που κάνει. Σαν τον γλύπτη Τζιακομέττι που καταστρέφει τα έργα του και αυτό το κάνει για να ξαναβρεί την πρωτογενή ορμή που τον οδηγεί στην δημιουργία.

Ο Μόραλης παιδεύει το ζωγραφικό θέμα που έχει επιλέξει. Πολύ αυστηρός με τον εαυτό του. Αυτοδίδακτος πάνω στην ζωγραφική μέχρι να νιώσει την ανάγκη να μαθητεύσει κοντά σε τέρατα της ζωγραφικής! Δημήτριος Γερανιώτης, Ουμβέρτος Αργυρός και Κωνσταντίνος Παρθένης. Τον τελευταίο τον αγαπά και τον θαυμάζει μα δεν μπορεί να συνεννοηθεί μαζί του. Ο Μόραλης μας παρουσιάζει τον Παρθένη ως τον απόλυτο δάσκαλο που δεν είναι φανατικός του διαλόγου.

Οι δάσκαλοι έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που μένει είναι το μεράκι των μαθητών. Και από αυτό ο ζωγράφος μας είχε παραπανίσιο. Πειραματίζεται διαρκώς. Δουλεύει σε εργαστήρια ευρύχωρα και άψογα τακτοποιημένα. Οργανωτικό μυαλό που οπωσδήποτε αφιερώνει αρκετό χρόνο στην τακτοποίηση του αρχείου του. Ο Μόραλης μας ξεναγεί σε αυτούς τους χώρους που πέρασε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του. Εργαλεία της δουλειάς του, υλικά, ανέκδοτοι πίνακες, λευκώματα με καταγεγραμμένες πολλές προσωπικές στιγμές, δώρα από αγαπημένα πρόσωπα και διαρκή σχόλια που μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα το πολύπλευρο έργο.

Ο αληθινός δημιουργός δεν είναι εγκλωβισμένος στην προσωπική του αυταρέσκεια. Δεν χάνει την επαφή του με τον έξω κόσμο. Ο ενενηντάχρονος ζωγράφος εξακολουθεί να επισκέπτεται ανθρώπους που εκτιμά. Συνεχίζει την συνομιλία με τον Χρόνη Μπότσογλου, τον σκηνογράφο Φωτόπουλο. Βρίσκει χρόνο για να επισκεφτεί το βιβλιοπωλείο του Ίκαρου και να κουβεντιάσει με την Κατερίνα Καρύδη. Η ζωγραφική του έγινε συνήθεια και δεν χάνει την ευκαιρία να την εξασκεί συντροφιά με την κεραμίστρια Ελένη Βερναδάκη. Με το μπαστουνάκι του, που θα μπορούσε να έχει το σχήμα του πινέλου, τον βλέπουμε να περπατά στο κέντρο της Αθήνας. Τον βλέπουμε να διαμαρτύρεται για την αισθητική αυτής της πόλης. Τα λουλούδια στην Ομόνοια είναι λουλούδια αφημένα σε ένα τάφο. Έτσι τα βλέπει ο ζωγράφος, λουλούδια που μάλλον δεν μοσχοβολούν.

Ο Μόραλης δίνει μεγάλη σημασία στην αίσθηση της όσφρησης. Την θεωρεί πως είναι παραμελημένη. Θυμάται ακόμα την μυρωδιά των προσφύγων. Το βρεγμένο πανί και το καμένο ξύλο θα τον συντροφεύουν σε όλη του τη ζωή.

Τα ωραιότερα πράγματα τα συνειδητοποιούμε πολύ αργότερα. Για αυτό και ο καλλιτέχνης χαρακτηρίζει την δημιουργία ως αίνιγμα. Όλα ανακαλύπτονται εκ των υστέρων. Συνεργάζεται με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Φιλοτεχνεί κοστούμια και σκηνικά για τις ανάγκες έργων μεγάλων συγγραφέων όπως του Τσέχωφ, Πιραντέλλο, Λόρκα και Ιονέσκο. Φέρνει τον Χατζιδάκι στο σημείο να δηλώσει πως «όταν συνοφρυώνεται σκέφτομαι, όταν χαμογελάει δυναμώνω».Ο Ελύτης θα πει για αυτόν πως καταφέρνει « να μετατρέψει την ομιλία των πραγμάτων σε οπτικό φαινόμενο». Για τον Μόραλη μιλάει κολακευτικά και ο Γιώργος Σεφέρης που εικονογραφεί τις ζωγραφιές του καλλιτέχνη σαν δύο άλογα που είναι ζεμένα στο ίδιο αμάξι αλλά δεν το τραβούν προς την αντίθετη κατεύθυνση αλλά καλπάζουν ανεξάρτητα και ελεύθερα σε ένα πράσινο λιβάδι. Ήδη, δηλαδή, συντελείται η γνωστή σε όλους σας σύνθεση των αντιθέσεων. Είναι αυτό που εννοεί ο Σεφέρης ως ζευγάρωμα στην τέχνη!

Το δημιουργικό έργο παραμένει ένα αίνιγμα που ούτε ο δημιουργός του μπορεί να το λύσει. Ο Μόραλης μοίρασε την ζωή του ανάμεσα στην Αθήνα που είναι μόνιμος κάτοικος από το 1927 , στο Παρίσι και στην Αίγινα. Όταν τον κουράζουν οι ρυθμοί της πόλης αποσύρεται στο σπίτι-ησυχαστήριο της Αίγινας. Αγναντεύει την θέα της θάλασσας από το μπαλκόνι του και αγαπάει την ποίηση του Καβάφη. Η αγαπημένη του μουσική είναι η εκκλησιαστική μαζί με Mozart και Bach. Όλα αυτά τον ηρεμούν και ίσως να τον βοηθούν να λύσει το αίνιγμα της δημιουργίας που έρχεται ως αντίδωρο για την ομορφιά της ζωής. Αυτήν την ομορφιά αξιώθηκε να ζήσει ο Μόραλης.

Τον παρατηρώ καθώς ζωγραφίζει. Είναι αριστερόχειρας! Το αριστερό χέρι είναι το χέρι της καρδιάς. Οι πίνακες ζωγραφικής που θα μας αφήσει θα είναι φτιαγμένοι με την καρδιά του και όχι με τα χέρια του…

Τον ευχαριστούμε!

Υ.Γ Ξεκόλλησε από την ακινησία σου. Μάθε να είσαι περίεργος και όχι κουτσομπόλης. Πήγαινε παραέξω και ρώτησε, ερεύνησε και μάθε. Γίνε πομπός που αναμεταδίδει το Ωραίο και Ευγενικό και σταμάτα να ασχολείσαι με ανθρώπους που βουλιάζουν όλο και περισσότερο στο βούρκο. Είναι σκληρό αυτό που λέω αλλά προσπέρασε τους! Βοήθησε αυτούς που πραγματικά αναζητούν την βοήθεια σου. Να θυμάσαι πάντα πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεπουλιούνται στην ευκολία της ζωής και αντιστέκονται με αξιοπρέπεια. Μην τους απογοητεύεις!

Τετάρτη, Ιουνίου 21, 2006

Μ Π Ο Υ Ρ Ι Ν Ι Α!


Η βροχή πέφτει με το τουλούμι. Οι άνθρωποι που έστησαν την εξέδρα βρίσκονται κάτω από αυτήν.




Οι θερμοκρασίες είναι υψηλές και η ζέστη αποπνικτική! Οι επιβάτες μέσα στο λεωφορείο δυσφορούν. Στο κέντρο της πόλης η ζέστη είναι πιο ανυπόφορη. Ρύποι από τα αυτοκίνητα και τσιμέντο που αντανακλά την ηλιακή ακτινοβολία, ανεβάζουν τον υδράργυρο. Στην Τσιμισκή τρεις δροσερές κοπέλες κάνουν πηγαδάκι και περιεργάζονται το ολοκαίνουργιο μπλουζάκι που αγόρασε μία από αυτές. Σαν να ακούω το επιφώνημα ΟYΑΟΥ! Ήμουν όμως μακριά τους και όρκο δεν παίρνω!

Στην πλατεία Αριστοτέλους δύο –τρία τραπεζάκια με φοιτητές που χαβαλεδιάζουν. Μια φοιτήτρια μοιράζει χαρτιά στους περαστικούς. Με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να τους καταστήσει ενήμερους για τον αγώνα των φοιτητών. Δύο νεαρά παιδιά παραδίπλα αναρτούν ένα πανό! Σε λίγο θα ξεκινήσει συναυλία που έχει οργανώσει η συντονιστική επιτροπή των καταλήψεων. Η συναυλία έχει προγραμματιστεί για τις 6.Τέτοια ώρα βρίσκομαι και εγώ εκεί. Δεν βλέπω κόσμο παρά μόνο τους ανθρώπους που στήνουν την εξέδρα και ρυθμίζουν τους ήχους. Περιμένω μία ολόκληρη ώρα και η συναυλία ακόμα να ξεκινήσει. Από τα παράλια της Κατερίνης εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει και οι αστραπές φαίνονται στο βάθος. Τα παιδιά που στήνουν την εξέδρα κοιτάζουν ψηλά και ανησυχούν.
Οι αραιές σταγόνες της βροχής αρχίζουν να πυκνώνουν. Τα καλύμματα τοποθετούνται στα ηχεία για προστασία από τη βροχή.

Όλοι ευελπιστούμε πως θα είναι μια καλοκαιρινή μπόρα. Πράγματι σε λίγο σταματά να βρέχει. Νομίζουμε πως έχει ξεθυμάνει ο καιρός. Ο κόσμος που είχε αποτραβηχτεί στα γύρω καφέ για να προστατευτεί, ξαναπλησιάζει στο χώρο της συναυλίας. Οι μουσικές που μας προετοιμάζουν για την συναυλία αρχίζουν και πάλι να ακούγονται. Τα σύννεφα όμως δεν μας κάνουν τη χάρη. Αρχίζει να βρέχει και πάλι. Αυτή τη φορά με μεγαλύτερη ένταση. Η βροχή συνοδεύεται και από δυνατό αέρα. Ο κόσμος επαναλαμβάνει τις ίδιες κινήσεις. Αποχωρεί και αρκετοί από εμάς πιστεύουν πως η συναυλία δεν πρόκειται να γίνει. Ανάμεσα τους είμαι και εγώ.

Ανεβαίνω στο λεωφορείο για να επιστρέψω στο σπίτι. Λίγο βρεγμένος και λίγο τσαντισμένος για την απρόσμενη εξέλιξη. Στην αμέσως επόμενη στάση ανεβαίνει ένας κύριος γύρω στα πενήντα. Κρατάει ένα τσαντάκι. Ρίχνει κέρμα στο μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων και αυτό δεν του κατεβάζει το εισιτήριο. Εκνευρίζεται και διαμαρτύρεται χαμηλοφώνως. Ίσα, ίσα τον ακούν οι κοντινοί του. Κάποιος προσφέρεται να βοηθήσει χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο κύριος αποτραβιέται χωρίς να κόψει εισιτήριο. Ένα κορίτσι που καθόταν πιο πέρα κάνει μια απότομη κίνηση και της πέφτει το εισιτήριο. Δεν το καταλαβαίνει. Ο κύριος όμως το αντιλαμβάνεται εγκαίρως και σκύβει διακριτικά να το μαζέψει. Το παίρνει χωρίς να το επιστρέψει στην δικαιούχο. Το κορίτσι κατεβαίνει μετά από δύο στάσεις και ο κύριος νιώθει ανακούφιση…

Κατεβαίνω από το λεωφορείο. Το ψιλόβροχο συνεχίζεται. Λίγο η ολισθηρότητα του δρόμου, λίγο η παραβίαση της πινακίδας με την ένδειξη stop και να ‘μαι μάρτυρας μιας μικρής σύγκρουσης δύο αυτοκινήτων. Ο οδηγός που δεν φταίει βγαίνει έξω από το αυτοκίνητο και ωρύεται. Χτυπάει ελαφρώς με το πόδι του την πόρτα του άλλου αυτοκινήτου. Συνεχίζει να ουρλιάζει. Ο άλλος οδηγός διατηρεί την ψυχραιμία του. Αναγνωρίζει το σφάλμα του και προσπαθεί να τον ηρεμήσει. Μαζεύεται κόσμος και δειλά-δειλά αρχίζουν τα πρώτα σχόλια για το τρακάρισμα.

Μου αρέσει να συγχρωτίζομαι με τους ανθρώπους. Να μπλέκομαι και να παρατηρώ πως διευθετούν τις μεταξύ τους συγκρούσεις. Δεν ξέρω γιατί αλλά στο συγκεκριμένο γεγονός που σας αναφέρω κοντοστέκομαι και φεύγω.

Σήμερα ο καιρός ,σκέφτομαι, μας τα χάλασε! Πήγα να ακούσω τον γλυκύτατο Παύλο Παυλίδη και άκουσα έναν ψυχοπαθή να τσιρίζει και έναν κύριο να συμπεριφέρεται κουτοπόνηρα.

Την επόμενη φορά σας ορκίζομαι πως δεν θα βρέξει…


Υ.Γ. Τελικά η συναυλία έγινε αργά το βράδυ. Έμαθα πως κάποιοι από αυτούς που ήταν να εμφανιστούν δεν το έκαναν. Καλώς έπραξαν. Η συναυλία θα έπρεπε να ματαιωθεί και να γίνει κάποια άλλη στιγμή!

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

"ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ"


Η βραδιά χτες ήταν συγκινητική. Αυτήν τη φράση μην φανταστείτε πως την δανείζομαι από το λεξιλόγιο κάποιου αποβλακωμένου που έχει μάθει να τα ονομάζει ΟΛΑ συγκίνηση! Χτες υπήρχε αληθινά συγκίνηση μπερδεμένη με ένα βραδινό ευεργετικό αεράκι.

Στον κήπο του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας-Θράκης, παιδιά καθηλωμένα σε αναπηρικά καροτσάκια έκαναν την πρώτη θεατρική απόπειρα για την πόλη της Θεσσαλονίκης. Η πολιτιστική ομάδα του συλλόγου Παραπληγικών με την καθοδήγηση της καλής φίλης, Ελένης Καρασσαβίδου, παρουσίασε δρώμενο λόγου και θεατρικών αποσπασμάτων από έργα του Τένεσι Γουίλιαμς.

Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την παράσταση και πήρε θάρρος από τη δύναμη και την μεγαλοψυχία των παιδιών αυτών που η μοίρα δεν τους φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο.

Πριν καιρό και στα σχόλια που είχα αφήσει στην Jo-anna με αφορμή ένα σχετικό ποστ, έλεγα, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει άρρωστοι και πως τα σύνορα ανάμεσα στο φυσιολογικό και παθολογικό είναι ρευστά. Εξαιτίας αυτής της ρευστής κατάστασης θα έπρεπε να αναπτύσσουμε την ικανότητα της ενσυναίσθησης. Θα έπρεπε να μπορούμε να μπούμε στην θέση ανθρώπων που δεν μας μοιάζουν και που ταυτόχρονα διεκδικούν όχι τον οίκτο αλλά το αξιοπρεπές βλέμμα μας.

Η αρχή έγινε! Σιγά, σιγά αυτά τα παιδιά ( η εκπαίδευση έκανε αρκετά χρόνια για να τα αποκαλέσει «παιδιά με ειδικές ικανότητες»)θα μάθουν να εκφράζουν τα προβλήματα τους μέσα από την θεατρική τέχνη. Ακόμα θα βρουν τρόπους για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και ένα περιβάλλον πιο φιλόξενο για αυτά αλλά και για όσους παρουσιάζουν παρόμοια προβλήματα.

Στον Ορφέα στον Άδη (Τένεσι Γουίλιαμς) υπάρχει η φράση «Ξέρεις,υπάρχει λένε ένα πουλί που έχει φτερά, δεν έχει πόδια».Χτες είδα κάποια παιδιά να απογειώνονται με την δύναμη της φαντασίας τους. Ας βοηθήσουμε όλοι να συνεχίσουν την εναέρια πτήση τους...

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

ΣΠΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ!

Η μεταμόρφωση του Ναρκίσσου-Νταλί, 1936-1937(Αυτήν την εικόνα διάλεξα για να συνοδεύσω το παρακάτω κείμενο.Δυστυχώς δεν τα κατάφερα.Ελπίζω η αδυναμία τοποθέτησης εικόνων να είναι παροδική).



Κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν ανασύρω περιπτώσεις ανθρώπων που εμφανίζονταν, στις συζητήσεις, απρόθυμοι να απαντήσουν στην ερώτηση για την πραγματική τους ηλικία (εδώ δεν θα κάνω σαχλούς διαχωρισμούς αποδίδοντας τη στάση αυτή περισσότερο στις γυναίκες από ό,τι στους άντρες- αφορά και τα δύο φύλα εξίσου!). Κάτι φαινόταν να τους συγκρατεί. Προτιμούσαν να αφήσουν αναπάντητο και μετέωρο το ερώτημα. Κάποιοι από αυτούς επέστρεφαν την ερώτηση (αχ, τι ευγένεια!!!). Ζητούσαν από αυτόν που ενδιαφερόταν να μάθει την ηλικία , να μαντέψει! Αν ο «μάντης» ήταν διπλωμάτης και ψυχοπονιάρης θα μιλούσε για μια ηλικία κατώτερη της πραγματικής. Τα λόγια του, τότε, γίνονταν πινέλο που ζωγράφιζε τη χαρά και την ανακούφιση στα βλέμματα εκείνων που έδειχναν πιο νέοι. Αν ήταν χαιρέκακος θα μιλούσε για κάποια χρόνια παραπάνω. Ήταν έτοιμος, έτσι, να απολαύσει στιγμιαία μελαγχολικά βλέμματα.

Τέτοιες ήταν οι συζητήσεις μας! Άλλοτε χαριτολογούσαμε και άλλοτε νιώθαμε την αίσθηση του χιούμορ να υποχωρεί. Αρκετά άτομα αποχωρούσαν με μια ελαφρά δυσαρέσκεια. Σε ζητήματα ηλικίας δεν χωρούσαν ΑΣΤΕΙΑ!!!

Τα χρόνια περνούσαν και η κατάσταση χειροτέρευε. Οι άνθρωποι ζητούσαν να επιταχύνουν. Ήθελαν να ξεπεράσουν τον χρόνο. Τον θεωρούσαν ανταγωνιστή ενώ ήταν ένας απλός συνοδοιπόρος τους! Ένας συνοδοιπόρος που είχε πρόσωπο. Αυτό το πρόσωπο άλλαζε διαρκώς όψη. Πάντα το αποχαιρετούσαμε και πάντα θα έπρεπε να είμαστε συμφιλιωμένοι με το διαρκή αποχωρισμό.

Μερικοί τα κατάφερναν .Άλλοι πάλι ζητούσαν να παγώσουν το πρόσωπο του χρόνου. Κατέφευγαν στο νυστέρι του πλαστικού χειρουργού και ο κλάδος της Αισθητικής γνώριζε μεγάλες δόξες! Ήθελαν να καταπολεμήσουν τις ρυτίδες, τις ζάρες στο σώμα τους. Να εξαφανίσουν τα σημάδια του χρόνου, να σβήσουν τα ίχνη του παρελθόντος! Η μέριμνα για ένα νεανικό και σφριγηλό σώμα γινόταν πια έμμονη ιδέα. Στην υπηρεσία αυτής της ιδέας θα μπορούσαν να θυσιάσουν την ίδια την υγεία τους. Η ανάγκη να ανταποκριθούν στα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς τους έκανε να προσβάλλουν την ύψιστη αξία της ζωής! Η εικόνα τους θα έπρεπε, πάση θυσία, να μπορεί να εκθρέψει την ψευδαίσθηση της αιώνιας ακμής!

«Κακογερνάμε και ξινίζουμε» θα μας έλεγε ο Ηλίας Πετρόπουλος (οι στάχτες από την καύση του σώματός του χάθηκαν στους υπονόμους του Παρισιού!). Βελτιώνουμε την εικόνα μας αλλά δηλητηριάζουμε την ψυχή μας! Γινόμαστε γκρινιάρηδες και απαιτητικοί. Θέλουμε πολλά (δεν θα σε ακολουθήσουμε, Διογένη κυνικέ, στην ολιγάρκειά σου!!!) και αδυνατούμε να συνδυάσουμε έναν πλούσιο εσωτερικό βίο με μια λιτοδίαιτη εξωτερική ζωή. Χάνουμε σταθερά το χαμόγελό μας και έχουμε χαμηλά αισθήματα αυτοεκτίμησης. Έχουμε την προσοχή μας στραμμένη παντού - δηλαδή πουθενά!!!

Αποκοπήκαμε από το παρελθόν. Το παρελθόν επιστρέφει με την μορφή συμπτωμάτων! Σαν να μας εκδικείται…

Η Σούζαν Σόνταγκ (αμερικανίδα ψυχίατρος που όσο ζούσε κοιτούσε τον ουρανό!) λέει πως η πιο συγκινητική ομορφιά είναι αυτή που προοδευτικά χάνεται…

Αφήνω το πληκτρολόγιο και βάζω να παίξει το cd EVERYTHING IS CHANGING των eels!

Κάθε τι είναι όμορφο όταν κατάγεται από την α-λήθεια του παρελθόντος. Αυτή είναι η δική μου οπτική γωνία! Η δική σου;

Υ.Γ Από την περασμένη Πέμπτη μου βγαίνει η πίστη για να ανεβάσω κείμενο. Μια εκνευριστική αναμονή για το άνοιγμα των σελίδων που πολλές φορές καταλήγουν να μην εμφανίζονται. Αυτό συν τοις άλλοις δυσχεραίνει την επικοινωνία μου με τα άλλα blogs. Συμβαίνει και σε εσάς;

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΟΙ ΣΤΑ BLOGS!


ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΟΙ-Νίκος Εγγονόπουλος

(Σύμφωνα με το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ η σύγκληση είναι η πρόσκληση πολλών προσώπων στο ίδιο μέρος για τον ίδιο σκοπό! Αγαπητοί μου φίλοι αγνοούμε τον σκοπό για τον οποίο βρισκόμαστε εδώ! Μιλώντας και ξαναμιλώντας μπορούμε να διαλύσουμε την άγνοια μας και να ανακαλύψουμε τον σκοπό της παρουσίας μας).



Προς composition doll

Προέρχομαι μέσα από τον κόσμο. Συνομιλώ και αυτό το κάνω με την πραγματική σημασία της λέξης! Έχω τα αυτιά μου ανοιχτά και δεν είμαι κουφός. Με τα μάτια βλέπω καθαρά τόσο σε κοντινές όσο και σε μακρινές αποστάσεις. Εδώ και κάμποσα χρόνια δεν μπορώ να υποτιμήσω κανέναν! Όλοι, και ο καθένας ξεχωριστά, κουβαλούν την προσωπική τους ιστορία. Μερικοί θέλουν να την μοιραστούν. Άλλοι την κρατούν καλά φυλαγμένη μέσα τους και κάποιοι τελευταίοι φλυαρούν πάνω σε αυτήν κάνοντας επίδειξη των ιδιαίτερων ικανοτήτων τους στην μυθοπλασία. Oι τελευταίοι για τους οποίους σου μιλώ είναι και οι πιο πολυπληθείς .

Αρκετές φορές συναντούμε ανθρώπους που μιλάνε αδιάκοπα και περιφέρονται γύρω από την ουσία χωρίς ποτέ να την αγγίζουν. Δεν μπορεί αλλά θα έχει συμβεί και στους δυο μας να νιώσουμε δυσφορία με αυτούς που αερολογούν. Αρκετές φορές, εσύ και εγώ, θα έχουμε μετανιώσει για τον χρόνο που τους αφιερώνουμε. Αυτό δεν είναι κακό παρά μόνο στην περίπτωση εκείνη που επαναλαμβάνεται.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως αν χάνουμε στιγμιαία τον χρόνο μας είναι για να τον ξαναβρούμε. Δεν είμαστε εκπαιδευμένοι συγγραφείς, σαν τον Μαρσέλ Προυστ, που θα έγραφαν το μυθιστόρημα-ποταμό κάποιων χιλιάδων σελίδων(ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ) αν και εφόσον τους πίεζαν τα βιώματα τους. Εμείς είμαστε μικρότερου διαμετρήματος και αυτό δεν αποτελεί καθόλου εμπόδιο για να μιλήσουμε για όλα αυτά που νιώθουμε .Δεν είναι ανάγκη τα κείμενα μας να έχουν λογοτεχνική αξία. Αυτό που χρειάζεται ,όμως, είναι να κουβαλούν αλήθειες!

Θεωρώ πως αυτός ο κόσμος γίνεται όλο και περισσότερο εχθρικός με τον λόγο και την ουσιαστική επικοινωνία. Δεν θα μιλήσω για την συρρίκνωση του λεξιλογίου, ούτε για τις απροθυμία του κόσμου να διαβάσει ένα βιβλίο. Ούτε θα γκρινιάξω για την αποχαύνωση μέσα από τις εικόνες της τηλεοπτικής πραγματικότητας .Ακόμα δεν θα πω για τους χαλαρούς δεσμούς αλληλεγγύης και για τις αυτιστικές μας συμπεριφορές!Ούτε θα μιλήσω για την αδυναμία πένθους που οδηγεί αυτόν τον κόσμο στην πιο ψυχρή και αντικειμενική του εκδοχή! Απλά έχω κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να αναρωτιέμαι για αυτό που συμβαίνει στον εσωτερικό μας κόσμο. Ψάχνω να αφουγκραστώ την αγωνία του συνανθρώπου μου.Kαι λέω αυτά που βλέπω! Διατυπώνω τις απόψεις μου και κατά καιρούς αντιλαμβάνομαι πως οι διαφωνούντες επιχειρούν να μου αποδώσουν ελιτίστικη στάση(Ξεκαθαρίζω πως ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΥΤΕ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!). Αν εγώ φαίνομαι στα μάτια τους ως μέλος μιας Ελίτ είναι γιατί συναντώ πάνω τους αυτό που λέγεται αλαζονεία.

Κάποτε θα έλεγα πως ντρεπόμασταν γιατί είχαμε γνώση των ορίων και της παραβίασης τους. Σήμερα αυτά τα όρια έχουν καταλυθεί και μπορούν να υπάρχουν μόνο κατά τρόπο τυραννικό! Η κάθε λογής εξουσία ανέκαθεν αδυνατούσε να εκλογικεύσει την αναγκαιότητα της ύπαρξης ορίων που εξασφαλίζουν την αρμονική μας συνύπαρξη. Ταυτόχρονα αδυνατούσε να διατηρήσει το αναφαίρετο δικαίωμα μας στις ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ. Αυτή η αδυναμία της εξουσίας έγινε αντιληπτή από εμάς που δεν χάσαμε την ευκαιρία να την αμφισβητούμε. Αυτή η αμφισβήτηση ήταν θεμιτή και επιβεβλημένη ως την μέρα εκείνη που πάψαμε να ντρεπόμαστε. Τότε ήταν που χάσαμε το κόκκινο χρώμα της αρετής από το πρόσωπο μας. Καταντήσαμε άχρωμοι και όλα αυτά με την συναίνεση μας. Ας προσέχαμε…

Λέω όλα τα παραπάνω γιατί θεωρώ πως ένα blog μας δίνει την δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης και ταυτόχρονα μας βοηθάει να οριοθετήσουμε με την παράλληλη βοήθεια των άλλων που μπορούν να γνωμοδοτήσουν για την ποιότητα αυτών που γράφουμε! Αυτός ο χώρος μπορεί να αποτελέσει ΄ένα άριστο παιδευτικό μέσο για τέτοιου είδους εγχειρήματα φτάνει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί ώστε να μην απογοητεύουμε! Κοντολογίς μπορούμε να φτιάξουμε τους δικούς μας νόμους μέσα σε μια κοινότητα ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι το οποίο επιθυμώ. Αν μερικές φορές μιλάω επιθετικά είναι γιατί το επιθυμώ πολύ…

Με αληθινή εκτίμηση!

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ!

ΑΝΑΜΟΝΗ-ακρυλικό σε μουσαμά, Σακαγιάν Εδουάρδος



Αφορμή για να γράψω αυτό το σημείωμα είναι ένα σχετικά πρόσφατο άρθρο του Μιχάλη Μητσού στην εφημερίδα τα ΝΕΑ. Από εκεί ο αρθρογράφος μιλάει για μια στασιμότητα και ένα τέλμα που παρατηρείται στο χώρο της δημιουργικής έκφρασης των ανθρώπων. Αναφέρει χαρακτηριστικά πως η Γαλλία επικρατεί στον Δυτικό Πολιτισμό από το 1944 μέχρι και τον θάνατο του Ντεριντά. Ακολουθεί το χάος. Η Γαλλία εισέρχεται σε μια κρίση ταυτότητας και είναι απορίας άξιο πως μια χώρα με τέτοια πνευματική παράδοση παραδίδεται τόσο εύκολα στην παρακμή! Η άλλη μεγάλη δύναμη, η Γερμανία, μοιάζει δυσκίνητη. Στην Ιταλία ο υπερτιμημένος Έκο δεν διασώζει τον πλούσιο πνεύμα των Λατίνων. Το 90% της μουσικής που μεταδίδεται από το BBC έχει γραφεί πριν το 1900!

Ορισμένοι διανοούμενοι τρέφουν κάποιες ελπίδες από την Ανατολική Ευρώπη. Αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί από την μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας που απολαμβάνουν οι πολίτες αυτών των χωρών πράγμα που σημαίνει και περισσότερες δυνατότητες έκφρασης.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος συνήθιζε να λέει πως περιμένει αληθινές επαναστάσεις και εκρήξεις δημιουργίας από το Βερολίνο και την Ρωσία. Εκεί οι άνθρωποι έμοιαζαν περισσότερο απελπισμένοι και ως γνωστόν μόνο αυτός που απελπίζεται μπορεί να ελπίζει. Δυστυχώς όμως και από εκεί τα μηνύματα δεν είναι ενθαρρυντικά. Το κοινωνικό σώμα μοιάζει κουρασμένο και οι λίγοι εναπομείναντες που επιμένουν να δημιουργούν, το κάνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Διαρκείς απομιμήσεις που διεκδικούν τον χαρακτήρα της πρωτότυπης δημιουργίας. Ένας ατέλειωτος μηρυκασμός των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων που κουράζει και αποδιοργανώνει τους γόνιμους εσωτερικούς μας ρυθμούς.

Μέσα στις παραπάνω συνθήκες καλούμαστε να ανανεώσουμε το γερασμένο πρόσωπο της δημιουργίας. Να εφαρμόσουμε καινούριες και φρέσκιες ιδέες. Να εμψυχώσουμε τελικά ένα περιβάλλον που οι αλληλεπιδράσεις του έχουν φτάσει στο χαμηλότερο σημείο…

Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006

Β Α Ρ Ο Μ Ε Τ Ρ Ο!

Άτιτλο-Στάθης Βατανίδης



To 1939 είναι μια μαύρη χρονιά για τα καταλανικά γράμματα! Βιβλία γραμμένα σε αυτήν την γλώσσα καταστρέφονται! Στα σχολεία διδάσκονται μόνο τα ισπανικά! Θεατρικές παραστάσεις απαγορεύονται και οι Καταλανοί νιώθουν πως είναι παράνομο να εκφράζονται στην μητρική τους γλώσσα! Ευτυχώς που κάτι τέτοιο συμβαίνει σε νόμους και όχι στην πραγματικότητα! Δεν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα από την εξαφάνιση μιας γλώσσας!

Οι Καταλανοί διατηρούν την γλώσσα τους σε πείσμα των καιρών! Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 αρχίζουν και πάλι να μιλούν με λέξεις που έμαθαν από τους προγόνους τους !Αρχίζουν να μιλάνε δημόσια και χωρίς φόβο. Να εκφράζουν βιώματα και ιδέες χωρίς να νιώθουν την απειλή της τιμωρίας…

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα αρχίζουν να ξεπετάγονται γενιές συγγραφέων που επιτέλους νιώθουν ελεύθεροι να δημιουργούν…

Πριν καιρό παρακολούθησα ένα θεατρικό έργο γραμμένο από έναν καταλανό συγγραφέα με το όνομα Σέρτζι Μπελμπέλ. Ο τίτλος του θεατρικού «Μετά την βροχή».

Η ιδέα του έργου πρωτότυπη! Βρισκόμαστε σε ένα ουρανοξύστη με 100 μέτρα ύψος. Σε αυτόν τον ουρανοξύστη υπάρχουν εργαζόμενοι χωρίς ονόματα. Είναι διευθυντές, στελέχη επιχειρήσεων, γραμματείς. Όλους τους ενώνει το τσιγάρο. Το σκάνε από την εργασία τους για να καπνίσουν ένα τσιγάρο στα κλεφτά! Ο Νόμος είναι αυστηρός! Δεν επιτρέπεται το κάπνισμα και οι ποινές είναι αυστηρές! Οι εργαζόμενοι επινοούν απίθανα σημεία στο σώμα τους για να περάσουν τσιγάρα από τον έλεγχο, στην είσοδο της γιγαντιαίας πολυκατοικίας!

Οι εργαζόμενοι καταπιέζονται Στην ταράτσα είναι εκτεθειμένοι στον αέρα που φυσάει δαιμονισμένα. Εκεί βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν τα βιώματα τους. Άλλος θέλει να χωρίσει με την γυναίκα του. Ένας άλλος θέλει να κάνει παιδί με την γυναίκα που υπεραγαπάει. Τέσσερις γυναίκες με άφθονες φαντασιώσεις και εσωτερικές παρορμήσεις καταστροφής. Τρέφονται με κουτσομπολιά και γυρνάνε γύρω από το προσφιλές θέμα που είναι τα ρούχα ,οι τσάντες και τα παπούτσια. Τέσσερις ελαφρόμυαλες που μπορούν να γίνουν και επιθετικές! Η ταράτσα είναι ο τόπος της ψυχοθεραπείας. Βγάζουν τα εσώψυχα τους. Ομαδική ψυχοθεραπεία μέσα από την δυναμική της ομάδας. Υψοφοβία, η έλξη του ύψους που νιώθουν οι καταθλιπτικοί, τα όνειρα μπλεγμένα με την πραγματικότητα! Χαμηλή αυτοεκτίμηση , καρφώματα και τάσεις αυτοκτονίας. Όλα υπάρχουν στην ταράτσα. Ερωτικά ενδιαφέροντα, μια αχαλίνωτη επιθυμία για σεξ…Ο μονογαμικός άντρας που υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση ,ο εργαζόμενος σε υπηρεσία ταχυμεταφορών που αναζητά την απόλαυση και οι σχέσεις ιεραρχίας μέσα στον χώρο της εργασίας που μεταβάλλονται! Ο διευθυντής αξιολόγησης προσωπικού αυτοκτονεί πέφτοντας από ψηλά! Να είναι 8 τα δευτερόλεπτα που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα για να συντριβεί από ύψος 100 μέτρων; Όλα από ψηλά φαίνονται τόσο μικρά και ασήμαντα…

Απρόσωπες εργασιακές σχέσεις, προσωπικές σχέσεις στην ταράτσα. Γυναίκες και άντρες που ψάχνουν το ταίρι τους, ο φόβος του θανάτου, τα καταπιεσμένα βιώματα. Τάσεις αυτοκαταστροφής, το σεξ, τα κουτσομπολιά, το τσιγάρο υποκατάστατο οργασμού, η σιωπή ,οι υστερικές καταστάσεις, το φλερτ ,οι αμετανόητες γυναίκες που θέλουν να συνεχίσουν τις μπίζνες και τις επιχειρήσεις.H αξία της εργασίας που υποβαθμίζεται, οι τυραννικοί νόμοι που καταλύονται…

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ!

Η Βροχή, φίλοι μου, είναι ο μόνος τρόπος για να έρθεις σε επαφή με τον ΟΥΡΑΝΟ!!!

Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ!

Αγαπητή,ellinida, o Μαγκρίτ έφτιαξε ένα καράβι από θαλασσινό νερό. Από τότε το πλοίο ταξιδεύει μέσα στην θάλασσα. Αν κάπου το συναντήσεις, ειδοποίησε με…


Το κείμενο γνωριμίας που σου έστειλα θα είναι και το κείμενο του αποχαιρετισμού.
Καλή τύχη ellinida!


Έχω ένα χρόνο που ασχολούμαι με το διαδίκτυο. Με ενδιαφέρουν θέματα που σχετίζονται με την Ποίηση και την Εκπαίδευση. Όνειρο μου είναι κάποτε να συνταιριάξω αυτά τα δύο. Το σχέδιο είναι μεγαλεπήβολο αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει μελλοντικά. Βέβαια γνωρίζω εκ των προτέρων τι θα συμβεί και για αυτό παλεύω να διατηρήσω εντός μου την ψευδαίσθηση πως ο στόχος πιθανόν να επιτευχθεί. Οι ψευδαισθήσεις στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι απαραίτητες και ζωογόνες! Αυτό το ήξερε καλά και ο Σαμιουέλ Μπέκετ που έλεγε πως αυτός ο κόσμος είναι άσχημος και την ίδια στιγμή μας παρότρυνε να μην τον πιστεύουμε!

Στο διαδίκτυο λοιπόν έχω διαπιστώσει πως τα πράγματα είναι ψόφια όπως ακριβώς και έξω από αυτό. ΄Ήλπιζα πως η ανωνυμία θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιο κόσμο να εκφραστεί αλλά αυτό αποδείχτηκε πως ήταν μια υπερβολική και αβάσιμη προσδοκία! Οι άνθρωποι πνέουν τα λοίσθια και αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Βέβαια η ζωή είναι παρούσα σαν τα αγριόχορτα που φυτρώνουν ακόμα και στο φτωχό, σε θρεπτικές ουσίες, έδαφος. Αυτό, όμως, δεν με εμποδίζει να δω πως είμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι που έχουμε την βαθιά ανάγκη να επικοινωνήσουμε με τους άλλους. Πόσοι αριθμητικά είμαστε που θέλουμε να βγούμε έξω από το καβούκι μας και να νιώσουμε αληθινά την συνοχή μιας ομάδας ή μιας ευρύτερης κοινότητας; Είμαστε λίγοι .Το ξέρεις και το ξέρω! Αυτό μας πεισμώνει και μας δυναμώνει. Εμπλουτίζει τις εμπειρίες μας και μας κάνεις ευαίσθητους δέκτες μιας πραγματικότητας που οι άλλοι δεν μπορούν να την αντιληφθούν.

Τα μηνύματα που στέλνω στους συνανθρώπους μου είναι μηνύματα σε εξωγήινους. Μάταια θα περιμένω να μου απαντήσουν. Αυτή είναι μια καλή άσκηση μέσα από την οποία πρέπει να δεχτώ πως το παιχνίδι του λόγου θα αφορά ένα περιορισμένο τμήμα του κόσμου. Ο Ελύτης έλεγε πως δεν είχε να περιμένει τίποτα και από κανέναν. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να ακριβολογεί! Σε καταστάσεις μουγκαμάρας τέτοια λόγια είναι μεγάλη παρηγοριά…

Αν χάρηκα κάτι σε εσένα είναι η γενναιοδωρία. Παντού η ellinida δεσπόζει και κινεί τα νήματα του λόγου! Έφτιαξες όμορφα κουβάρια φίλη μου. Αν οι άλλοι δεν θέλουν να τα ξετυλίξουν κακό του κεφαλιού τους…

Υ.Γ. Όποιοι αναγνωρίζουν την συμμετοχή τους σε μια ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ας ενοχληθούν με το παρόν κείμενο! Οι υπόλοιποι ας το παλέψουν. Υπάρχουν ακόμα λόγια που δεν έχουν ειπωθεί!

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΑΖΑ!

Αν έπιαναν δουλειά οι ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ του Διαμαντή Διαμαντόπουλου το πολιτιστικό κέντρο θα γινόταν!



Εμπλέκεται το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Υπουργείο Πολιτισμού και ένας Δήμος. Αυτοί που λέτε αποφασίζουν από κοινού για την μετατροπή ενός θερινού κινηματογράφου σε πολιτιστικό κέντρο. Επαναλαμβάνω πως υπάρχει ομοφωνία ως προς αυτό! Το Υπουργείο Πολιτισμού δίνει για αυτόν τον λόγο 63 χιλιάδες ευρώ στον Δήμο.Ο Δήμος τα τσεπώνει και το Μουσείο Κινηματογράφου μεταφέρει στον εγκαταλειμμένο θερινό κινηματογράφο μέρος του αρχειακού του υλικού. Φαίνεται να υπάρχει σχεδιασμός και σοβαρότητα! Φυσικά σε αυτήν την χώρα η σοβαρή αντιμετώπιση ενός θέματος είναι ένα ανέκδοτο που μας κάνει να γελάμε, να κλαίμε και να οργιζόμαστε. Το μόνο σίγουρο στην Ελλάδα είναι πως τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα και αν αυτό έχει σχεδιαστεί στην τελευταία του λεπτομέρεια. Το λέω αυτό γιατί στα ξαφνικά και από το πουθενά εμφανίζεται μια μπουλντόζα που αρχίζει να γκρεμίζει τον κινηματογράφο. Το αρχειακό υλικό που θα στεγαζόταν στο μελλοντικό πολιτιστικό κέντρο γίνεται ένα με τα μπάζα. Για αυτήν την εξέλιξη όλοι δηλώνουν άγνοια. Ο δήμος δεν γνωρίζει. Το Μουσείο δεν ξέρει ποιος στέλνει την μπουλντόζα ενώ το Υπουργείο βρίσκεται μακριά για να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Οι πάντες μένουν έκπληκτοι με την τροπή που παίρνουν τα πράγματα και όπως είναι αναμενόμενο κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη αυτών που γίνονται…

Το παραπάνω γεγονός μας γνωστοποιήθηκε χάρη στην ευαισθησία του αρθρογράφου Τάσου Ρέτζιου , της εφημερίδας ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, και επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά πως δεν υπάρχει κανένας σεβασμός προς τον φορολογούμενο πολίτη αυτής της χώρας. Επίσης καταδεικνύει την ασυνεννοησία, την έλλειψη συντονισμού ανάμεσα σε αρμόδιους φορείς και ακόμα το θράσος μερικών ανθρώπων που γνωρίζουν εκ των προτέρων πως θα παραμείνουν ατιμώρητοι ό,τι και αν κάνουν! Ποιος στα αλήθεια είναι αυτός που μπορεί να περιφρονεί την Τοπική Αυτοδιοίκηση, να περιγελά ένα ολόκληρο Υπουργείο και να καταστρέφει το πολύτιμο αρχειακό υλικό ενός Μουσείου; Πέστε μου Π Ο Ι Ο Σ;

Ελλάς το μεγαλείο… της αλητείας σου!

Σάββατο, Ιουνίου 10, 2006

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ!






Κάθε εποχή έχει τις ανθρωποθυσίες της. Δεν μιλάω τόσο για την βίαιη αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου. Αυτή είναι ένα τετελεσμένο γεγονός. Μιλάω για την διαρκή σπατάλη των ψυχικών μας δυνάμεων, για την καθημερινή φθορά του ανθρώπου που υπερασπίζεται τη ζωή!

Ο Γκαίτε διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες. Από την μία αυτοί που σέβονται τη ζωή και από την άλλη αυτοί που δεν την σέβονται. Ο Χατζιδάκις ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Ο ίδιος έλεγε πως η ζωή είναι όνειρο όταν δεν σε κουράζει. Είχε μια όμορφη και γεμάτη ζωή. Ήξερε πως δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να αναζητάς το νόημα της ζωής. Να ψάχνεις, είναι ζωή! Το αντίθετο είναι ο θάνατος!

Ο Χατζιδάκις έμοιαζε ακούραστος με όλα αυτά που καταπιανόταν. Δούλευε μέχρι και 15 ώρες την ημέρα. Ξόδευε όλη την ενεργητικότητα και ήταν γενναιόδωρος. Είχε δυνατές διαπροσωπικές σχέσεις. Ήταν από τους αυστηρούς ανθρώπους. Αυτό το γεγονός πιστοποιεί πως δεν του χαρίστηκε τίποτα. Ό,τι κατέκτησε, το κατέκτησε με προσωπικό μόχθο και σκληρή επιμονή.

Η ζωή, λοιπόν, είναι όνειρο όταν δεν σε κουράζει. Και βρέθηκαν πολλοί στο δρόμο του να τον κουράζουν. Εντάξει, προχωρούμε χάρη στα εμπόδια που μας βάζουν αλλά τα εμπόδια για αυτόν ήταν συνεχή! Άντεχε στις επιθέσεις. Σε αυτές τις επιθέσεις δεν απαντούσε με πικρόχολα σχόλια(πλην ελαχίστων εξαιρέσεων φαντάζομαι) αλλά με δημιουργία. Έτσι ήταν ολόκληρη η ζωή του.

Και ήρθε ο θάνατος! «Μακριά αυτοί οι νεκρολάγνοι δημοσιογράφοι» ήταν η ρητή εντολή! Αυτός που φρόντιζε τόσο για την ζωή του είχε το άχαρο καθήκον να φροντίζει και για τον θάνατο του. Διαφύλαξε την πιο προσωπική στιγμή, την στιγμή του θανάτου του. Η κηδεία έγινε σε στενό κύκλο ανθρώπων με τους δημοσιογράφους να ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν την τελευταία του κατοικία. Μερικοί από αυτούς στάθηκαν …τυχεροί! Φωτογράφιζαν την νεκρώσιμη πομπή με τηλεφακό! Τόσο κοντά ήταν!!!

Ακόμα και στον θάνατο ο Χατζιδάκις αιφνιδίασε. Μια τέτοια τακτική θα μπορούσε να έχει μόνο ένας άνθρωπος που πέρασε όλη τη ζωή του ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ…



Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε για τις ανάγκες ραδιοφωνικής εκπομπής.

Πέμπτη, Ιουνίου 08, 2006

"ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ"

Θα το τσιμπήσει το δολάριο;



Ο έξυπνος ιμπεριαλιστής δεν κάνει σήμερα αιματηρούς πολέμους. Τις επεκτατικές του βλέψεις προσπαθεί να τις ικανοποιήσει με άλλους ανορθόδοξους και αναίμακτους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι και η γλώσσα που αποτελεί όργανο κατανόησης της πραγματικότητας. Αυτή είναι που καθορίζει τον τρόπο της σκέψης μας. Αν εξαφανίσουμε την γλώσσα είναι σαν να αφαιρούμε από τον κόσμο την δυνατότητα να εκφράζει τα βιώματα του μέσα από αυτήν. Επίσης του στερούμε το δικαίωμα να διαμορφώνει την δικιά του πραγματικότητα και αυτό είναι ένα πρώτο καίριο πλήγμα. Το συνοδεύει ένα δεύτερο που είναι η αντικατάσταση της μητρικής γλώσσας με μια άλλη γλώσσα που εμείς επιθυμούμε. Ακόμα και αν περάσουμε κάποιες έννοιες είμαστε κερδισμένοι. Καταφέρνουμε να χειραγωγήσουμε τον κόσμο και να τον κατευθύνουμε εκεί που εμείς θέλουμε.(Στέκομαι επιφυλακτικός απέναντι σε όλους αυτούς που θεωρούν μέγιστο χρέος την εκμάθηση ξένων γλωσσών από μαθητές που δεν γνωρίζουν επαρκώς την δικιά τους γλώσσα. Να σας υπενθυμίσω πως η Κική Δημουλά δεν γνωρίζει αγγλικά γιατί γνωρίζει άριστα ελληνικά!).

Κάπως έτσι θα σκεφτόταν και το Ίδρυμα Φορντ την περίοδο της χούντας. Εκείνα τα δύσκολα χρόνια για τους Έλληνες το ίδρυμα πρόσφερε χορηγίες σε ανθρώπους που δραστηριοποιούνταν στο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων. Εύκολα μπορείτε να φανταστείτε ποιο θα ήταν το όφελος από την προσφορά των χορηγιών! Οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες θα σώπαιναν μπροστά στην εγκληματική συμπεριφορά της ξενοκίνητης χούντας. Ποιος στα αλήθεια από αυτούς που θα δέχονταν χρήματα θα τολμούσε να κατηγορήσει τους δωρητές του; Οι δημιουργοί προφανώς τυφλωμένοι από την μεγάλη επιθυμία να καταξιωθούν αγνοούσαν το ηθικό βάρος που είχε η αποδοχή αυτών των χρημάτων!

Στην εφημερίδα ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ ,τον Ιανουάριο του 2006, δημοσιεύεται ένα μεγάλο ,σε έκταση ,άρθρο του Λεωνίδα Χρηστάκη. Σε αυτό περιλαμβάνεται ένας κατάλογος με ονόματα ανθρώπων που δεν αρνήθηκαν να χρηματοδοτηθούν από το ίδρυμα Φορντ. Ανάμεσα τους υπάρχουν άνθρωποι που δεσπόζουν στη πνευματική ζωή του τόπου και έχουν αξιοσημείωτο δημιουργικό έργο. Ενδεικτικά αναφέρω:

Κώστας Ταχτσής
Στρατής Τσίρκας
Μίλτος Σαχτούρης
Γιώργος Ιωάννου
Οδυσσέας Ελύτης
Νίκος Καρούζος
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Κάρολος Κουν

Έκανα μια επιλογή ονομάτων από τα πιο γνωστά! Τα παραπάνω άτομα για τα οποία τρέφω βαθιά εκτίμηση φαίνεται να πήραν χρήματα για να «συγκεντρωθούν στις δημιουργικές ποιητικές δραστηριότητες τους».Επίσης να αναφέρω τους Σεφέρη, Γκάτσο, Τάκη Σινόπουλο, Ελένη Βακαλό, Νίκο Εγγονόπουλο που είχαν δεχτεί να αναλάβουν το « ρόλο συμβούλου στην απονομή της χορηγίας Φορντ! ».

Ο αρθρογράφος μας πληροφορεί πως οι πληροφορίες που δημοσιεύει βασίζονται σε «ένα συνοπτικό πανόραμα δημοσιεύσεων των περιοδικών ΚΟΥΡΟΣ και PANTERMA από το 1972 ως το 1976»!

Κάποιος αβίαστα θα μπορούσε να κατηγορήσει τους Ποιητές πως ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για την προσωπική τους προβολή και καταξίωση και λιγότερο για τα προβλήματα του κόσμου. Καθένας θα είχε το δικαίωμα να τους στιγματίσει και να τους κατηγορήσει για συνθηκολόγηση. Εγώ θα ήμουν πιο μετριοπαθής στις κρίσεις μου! Θα αναγνώριζα τη συνεπή τους πορεία και θα είχα την επίγνωση πως πίσω από κάθε δημιουργικό έργο ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΚΙΑ…



Υ.Γ. Από τον κατάλογο απουσιάζει το όνομα του Μανόλη Αναγνωστάκη…

Τετάρτη, Ιουνίου 07, 2006

ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΣΑ ΒΡΟΧΗ!

Ζωγραφιά παιδιού προσχολικής ηλικίας


Αέρας που χορεύει ανάμεσα σε καρδιές…

Αν πνίγεσαι από αγάπη στην γήινη ατμόσφαιρα στάσου να ξαποστάσεις δίπλα σε υπεροπτικά άνθη! Όλο και κάποιο λουλούδι θα σε μεθύσει με τ’ άρωμα του. Μην ξεχνάς να βλέπεις προς τον ουρανό. Ο ήλιος παραμονεύει και λαμποκοπά την ύπαρξη σου. Τίποτε κρυφό κάτω από τις ηλιαχτίδες!

Μεθυσμένος από την ομορφιά της ζωής και για αυτό μελαγχολικός, γυρίζεις στο καταφύγιο σου. Να το σπίτι που έχτισες με καθαρή ψυχή! Να και η πόρτα για να μπεις! Μπαίνεις, δ ε ν παραβιάζεις. Δεν θα χρειαστεί να πηδήξεις από παράθυρα.Τα σκαλοπάτια θα σε οδηγούν λίγο πιο ψηλά από το προσωπικό σου ανάστημα.

Μην φοβάσαι. Σήμερα δεν θα έχει παγωνιά! Το τζάκι θα είναι αναμμένο. Η καπνοδόχος θα στέλνει σήματα καπνού. Σειρά να πάρουν τα πουλιά και να αρχίσουν οι αποκωδικοποιήσεις!

Τα πουλιά μπορούν να μεταφράζουν ξένες γλώσσες, να ερμηνεύουν τον ουρανό.

Σήμερα πετούν χαμηλά…

Καιρός να μαζέψεις ,κάπου, το βρόχινο νερό για να ξεπλυθείς…

Τρίτη, Ιουνίου 06, 2006

ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ!

ΚΥΚΝΟΣ (λάδι σε μουσαμά, Μπιτσάκης Μανώλης)


Στην ελληνική μυθολογία που τρέφω απεριόριστη εκτίμηση υπάρχει το περιστατικό της συμπλοκής του ημίθεου Ηρακλή πρώτα με τον Θεό Άρη και στην συνέχεια με τον γιο του. Ο Ηρακλής στην πρώτη περίπτωση σώζεται επειδή απολαμβάνει τη προστασία από την Θεά Αθηνά! Αυτή είναι που κάνει το βέλος του Άρη να λοξοδρομήσει και να μην βρει τον στόχο του. Ο Κύκνος, γιος του Άρη, βλέποντας αυτήν την εξέλιξη ορμάει και παλεύει με τον Ηρακλή! Σε αυτήν την περίπτωση ο Ηρακλής δεν χρειάζεται την βοήθεια κανενός. Χρησιμοποιεί την σωματική του δύναμη και υπερτερεί του αντιπάλου του. Ο Κύκνος πεθαίνει και το θέαμα του λυγίζει τον σκληρόκαρδο πατέρα που τον παίρνει νεκρό στην αγκαλιά του και τον μεταμορφώνει σε ΠΟΥΛΙ ΚΥΚΝΟ…

Το γεγονός της παραπάνω μεταμόρφωσης θα μπορούσε να αποτελεί ένα καλό διδακτικό επεισόδιο για όλα αυτά που μας πλασάρονται από τον χώρο της τηλεόρασης ως όμορφα και λαμπερά ! Το πανέμορφο και κατάλευκο πουλί θα μπορούσε να ταυτίζεται με την αστραφτερή τηλεοπτική πραγματικότητα που τροφοδοτεί με μύθους την πλειονότητα των ανθρώπων σήμερα.

Στο άχαρο τηλεοπτικό τοπίο όλα είναι τέλεια, αθάνατα. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι εικόνες ασκούν τέτοια επίδραση στον ψυχισμό του τηλεθεατή…

Πίσω από την σαγήνη των τηλεοπτικών εικόνων βρίσκεται καμουφλαρισμένος ο θάνατος!

Μήπως τυχόν σου περισσεύει λίγη ακοή για το κύκνειο άσμα της τηλεόρασης;

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ...ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!

Τον Μάρτιο του 2005 πήγα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για να δω την έκθεση φωτογραφίας του OLIVIERO TOSCANI. Αυτή η έκθεση περιελάμβανε πορτραίτα ανθρώπων που είχαν καταδικαστεί με την θανατική ποινή για εγκληματικές πράξεις. Ο άνθρωπος που βλέπετε παραπάνω δεν βρίσκεται στην ζωή! Εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στις 22 Αυγούστου 2003.
Διάλεξα την εικόνα ενός μελλοθάνατου για να συνοδέψω το σκωπτικό μου κείμενο με αφορμή την χθεσινή « παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος»…



Για την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος η εταιρεία προστασίας φυσιολατρών ανθρώπων διοργανώνει καμπάνια με μηνύματα συμπαράστασης στους ανθρώπους που χρησιμοποιούν παράλογα το αμάξι τους ,στους βιομηχάνους που ρίχνουν οπουδήποτε τα βιομηχανικά τους απόβλητα.

Η εταιρεία θα υποστηρίξει τους ευσυνείδητους πλοιάρχους που ρυπαίνουν την θάλασσα καθώς και τους ευαίσθητους καταπατητές των δασικών εκτάσεων.

Μηνύματα συμπαράστασης θα υπάρξουν και για την συμπαθή τάξη των κυνηγών που σκοτώνει τα γέρικα και άρρωστα ζώα και συμβάλλει, έτσι, στην διατήρηση μιας υγιούς πανίδας!

Αποδέκτες της συμπαράστασης θα γίνουν και οι επιστήμονες που δουλεύουν μεθοδικά για την απόλυτη κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στην φύση!

Εκτός από τα μηνύματα συμπαράστασης σε όλους αυτούς που φροντίζουν να διαταράσσουν την ισορροπία της φύσης ,θα υπάρξει και έντυπο υλικό που θα προπαγανδίζει πως η ρύπανση είναι αναγκαίος όρος για την ευτυχή και υγιή διαβίωση των ανθρώπων πάνω στον πλανήτη γη! Ακόμα θα υπάρξει και φωτογραφικό υλικό που θα δείχνει την ευεργετική επίδραση της ρύπανσης ,καθώς και φωτογραφίες ανθρώπων που είχαν μια αξιοπρεπή παρουσία και δράση στην διάδοση της ιδεολογικής ρύπανσης…

Κυριακή, Ιουνίου 04, 2006

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΤΑ Ζ Ω Α!




Ο πολυγραφότατος μυθιστοριογράφος Ονόρε Ντε Μπαλζάκ βγαίνει έξω από ένα οίκο ανοχής και αναφωνεί «Μόλις έχασα ένα βιβλίο!».Υπονοεί σαφέστατα πως η ενέργεια της ερωτικής πράξης ισοδυναμεί με την σπατάλη ενέργειας για την συγγραφή ενός βιβλίου. Μονάδα μέτρησης της ζωτικότητάς του είχε τα βιβλία…
Ο Λίχτενμπεργκ λέει ( ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ- παρουσίαση-μετάφραση- σχόλια του Ε. Χ. Γονατά):

«Ο απλός άνθρωπος καταστρέφεται επειδή το σώμα του απολαμβάνει σε βάρος του πνεύματος, και ο σοφός επειδή το πνεύμα του απολαμβάνει σε βάρος του σώματος».

Οι απλοί άνθρωποι είναι πολλοί. Είναι ο περίφημος θυμόσοφος λαός! Οι σοφοί λίγοι! Είναι οι περίφημοι άνθρωποι των γραμμάτων , των τεχνών και του πνεύματος!


Ποτέ μου δεν κατάλαβα τον διαχωρισμό του σώματος από το πνεύμα! Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ενότητα! Όταν υποφέρουν η ψυχή και το πνεύμα, υποφέρει και το σώμα !Και όταν το σώμα κακοπερνά, η ψυχή και το πνεύμα, αργοπεθαίνουν!

Ανέκαθεν ο κόσμος ζούσε για τις χαρές του σώματος. Το πνεύμα θα μπορούσε να περιμένει!

Σε όλη την ιστορία ο άνθρωπος λειτουργούσε περισσότερο με τα ένστικτα και λιγότερο με τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Αυτά υποβαθμίζονταν και θεωρούνταν εμπόδια στην ικανοποίηση των ενστίκτων!


Η μάχη για την επιβίωση γίνεται με τα ένστικτα και όχι με σκέψεις και συναισθήματα.

Αυτό συμβαίνει όταν τη ζωή μας την καταντούμε ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ!

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες ξεφυτρώνει η κυρίαρχη ιδεολογία της σημερινής εποχής! Όσοι την ασπάζονται μας προτρέπουν να ΜΗ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΒΙΩΜΑΤΑ!

Οι καλοθελητές μας αδυνατούν να καταλάβουν πως οι σκέψεις και τα βιώματα καλύπτουν ψυχικές και πνευματικές ανάγκες, ζωτικής σημασίας για εμάς!

Οι ανάγκες για αυτούς είναι ΜΟΝΟ βιολογικές. Σαν να απευθύνονται σε κατώτερες βιολογικές μορφές, στους φίλους τους τα ζώα!!!

Θα τους επιτρέπουμε να χειραγωγούν τη ζωή μας;

Θα ξεμπροστιάσουμε την ημιμάθεια και τη βλακεία τους;

Θα αντιδράσουμε συγκροτημένα και όχι σπασμωδικά;

Θα αντιδράσουμε απέναντι σε όλους αυτούς που μας ζητάνε να χάσουμε την ψυχή μας;

Σάββατο, Ιουνίου 03, 2006

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ALEXANDER KLEIN!

Μέχρι τις 26 Μαϊου θα διαρκούσε η έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Ανέστη και του γερμανού ομότεχνου του ALEXANDER KLEIN. Βρήκα χρόνο και την επισκέφτηκα. Η έκθεση γινόταν στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Kέντρο.

Δεν ξέρω πόσος ήταν ο κόσμος που είδε την συγκεκριμένη έκθεση. Ούτε ποτέ κοιτάζω τα σχόλια που αφήνουν κάποιοι στα μονίμως ανοιχτά και ογκώδη τετράδια. Αυτά με αφήνουν αδιάφορο! Αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ δεν θεώρησα ως αξιόπιστο κριτήριο τον αριθμό των επισκέψεων για να αξιολογήσω την δουλειά ενός ανθρώπου. Αυτό ακριβώς είπα στον έναν από τους δύο ζωγράφους που είχα την τιμή να γνωρίσω εκεί.

Ο Γιώργος Ανέστης, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη με σπουδές πάνω στην Παιδαγωγική, Φιλοσοφία και θεατρολογία, στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και του Βερολίνου, ήταν παρών για να "ξεναγήσει" τους επισκέπτες της έκθεσης και να λύσει τυχόν απορίες πάνω σε θέματα τεχνοτροπίας των έργων. Μαζί του είχα μια ολιγόλεπτη συζήτηση μέσα από την οποία έθιξα το θέμα του ελάχιστου χρόνου που αφιερώνουν οι φιλότεχνοι σε μια έκθεση. Πράγματι αν παρατηρήσετε θα δείτε πόσο φευγαλέο είναι το πέρασμα του βλέμματος των επισκεπτών από τους πίνακες ζωγραφικής! Θα έλεγα πως αυτό είναι άδικο για τους δημιουργούς που πέρα από την εργασία τους για την αποπεράτωση των έργων μοχθούν και για την παρουσίαση τους. Ο Γιώργος Ανέστης μου είπε πως χρειάστηκε να τρέξει πολύ για να στήσει την συγκεκριμένη έκθεση που εγώ με τόση άνεση και ευκολία θα παρακολουθούσα. Επομένως τίθεται θέμα αδυναμίας του κόσμου που δεν μπορεί να γνωρίζει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες που συναντά ένας καλλιτέχνης για να αναδείξει το έργο του. Αν γινόταν αυτό οι καλλιτέχνες θα απολάμβαναν περισσότερη καταξίωση από το κοινωνικό σύνολο.

Στον Γιώργο Ανέστη του εξέφρασα και τις προσωπικές μου απόψεις σχετικά με την παρουσίαση ενός πίνακα. Θα ήθελα αυτοί να συνοδεύονται από μικρά σχόλια που να κοινοποιούν την πρόθεση του ζωγράφου. Θα μου άρεσε να γνωρίζω κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργείται ένα έργο. Έτσι πολλοί πίνακες που έχουν αφηρημένα θέματα θα γίνονταν πιο κατανοητοί. Αυτό θα με βοηθούσε να έχω μια πιο πλήρη εικόνα για τις αισθητικές και ιδεολογικές προτιμήσεις του καλλιτέχνη.

Γιώργος Ανέστης, άνθρωπος ευπροσήγορος και καταδεκτικός! Αν περάσετε τώρα το καλοκαίρι από τα Πυργαδίκια της Χαλικιδικής αναζητήστε τον για έναν καφέ. Διατηρεί ξενοδοχειακή μονάδα που ένα μέρος της λειτουργεί και ως γκαλερί! «Το τερπνόν μετά του ωφελίμου»! Θεωρείστε ως ωφέλιμες τις βουτιές στη καθαρή θάλασσα και ως τέρψη την ίδια την τέχνη. Ξέρω πως είναι παράδοξη η προτροπή μου! Δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε…


.

Παρασκευή, Ιουνίου 02, 2006

ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ!


Η τελευταία πρόσκληση



Tην Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2006 το λογοτεχνικό πρωινό ήταν αφιερωμένο στον Ποιητή Κλείτο Κύρου. Η αίθουσα της εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών ήταν κατάμεστη από κόσμο. Σαν να διαισθανόταν όλος αυτός ο κόσμος πως η τιμητική εκδήλωση στην οποία παρευρισκόταν θα ήταν μία από τις τελευταίες πράξεις αναγνώρισης της προσφοράς του Κύρου.

Οι φόβοι επαληθεύτηκαν δυστυχώς! Δεν θα συμπληρωνόταν ούτε ένα δίμηνο από τότε και ο ποιητής θα άφηνε την τελευταία του πνοή! Ο Κλείτος Κύρου πεθαίνει και μας κληροδοτεί μια ορισμένη ποιότητα ήθους που ολοένα και πιο σπάνια θα συναντάμε!

Ο Κλείτος Κύρου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1921.Αποφοίτησε από το αμερικάνικο κολλέγιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ και σπούδασε στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αντιστάθηκε στους γερμανούς κατακτητές και συμμετείχε σε μια ομάδα φοιτητών που εξέδιδε, στην διάρκεια της κατοχής, το περιοδικό ΞΕΚΙΝΗΜΑ. Υπήρξε υπόδειγμα ενεργητικού πολίτη . Το βιοποριστικό του πρόβλημα το έλυσε δουλεύοντας σε τράπεζα. Ασχολήθηκε με το «θέατρο, την φωτογραφία και την κριτική του κινηματογράφου». Είχε μεταφραστικές ικανότητες. Φαίνεται να τον συγκινούσαν πολύ ο Έλιοτ και ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Η ποίηση ήταν ο βιότοπος του . Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι:

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ,1949
ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ,1957
ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ,1960
ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΙ,1963
ΑΠΟΛΟΓΙΑ,1966
ΑΠΟΛΟΓΙΑ Β΄,1976
ΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ(1949-1979),1980
ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ,1987
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ,1992
Ο ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ,1996
ΕΝ ΟΛΩ, ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ (1943-1997),1997
ΣΧΟΛΕΣ ΤΥΦΛΩΝ, ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ,1997
ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ(σελίδες αυτοβιογραφίας),2001

Το βιβλίο ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ θα αποφέρει το Β΄κρατικό βραβείο Ποίησης. Θα αρνηθεί να το παραλάβει . Από τότε θα υπάρξουν και άλλες βραβεύσεις με τελευταία το βραβείο Ουράνη για το σύνολο του ποιητικού του έργου(2005).

Μαχητικός και απόμακρος. Με ανύπαρκτη θητεία στις δημόσιες σχέσεις. Έζησε ως το μεδούλι τα υπαρξιακά προβλήματα της εποχής του. Συνομίλησε με τους Θασίτη, Καφταντζή, Ξαλαπασίδη, Καριπίδη (σύμφωνα με τον Ποιητή Μάρκο Μέσκο) και κυρίως με τον αγαπημένο του φίλο Μανόλη Αναγνωστάκη. Πάλεψε την αξιοπρέπεια συμμετέχοντας σε κοινωνικούς αγώνες για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και σκάρωσε στίχους σαν και τους παρακάτω:

Σ’ αυτήν την πόλη που γεννήθηκες και μεγάλωσες βυζαίνοντας
φλόγες και φως που νυχτοπερπατούσες στις ανηφοριές της με καρδιά
μεθυσμένη πότε κλαίγοντας πότε γελώντας πολιορκημένος
ασφυκτικά μέσα στα τείχη της σ’ αυτήν την πόλη που αδειάζει κάθε μέρα
από τους φίλους αρχίζεις πλέον να γερνάς

Κιόλας το νιώθεις στις κλειδώσεις σου καταλαβαίνεις πως μεταμορφώνεσαι
βαθμιαία σε λιθάρι της σε πνοή βαρδάρη σε σύννεφο
μενεξελί στο ηλιοβασίλεμα βλέπω ξάφνου στο χιονισμένο ορίζοντα
ένα δέντρο το κορίτσι τινάζει τα κλαριά του κι αμέσως κρότος γυαλικών
και δες τα πουλιά του χειμώνα μου ψιθυρίζει μια λιπόθυμη
φωνή είναι τα παραισθησιογόνα πουλιά

Κι όμως πάνω μου στον ίδιο πάντοτε ουρανό μέρα και νύχτα ακούω
να φτεροκοπούν πουλιά στήνω αυτί και είναι οι λέξεις που
φτεροκοπούν χωρίς σταματημό κρύβονται πίσω από θάμνους ή
μέσα στα δωμάτια οι ίδιες λέξεις που άλλοτε ξεστόμιζαν οι πρόγονοι μου
και οι πρόγονοι σου στα γυρίσματα των αιώνιων σ’
αυτήν εδώ την αύτανδρη πόλη…

(μέρος από το ποίημα ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ Η ΤΑ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΠΟΥΛΙΑ)

.
Πάντα θα υπάρχει μια τελευταία φορά στο καθετί φίλοι και
γνωστοί σου κάθε τόσο κατεβαίνουνε στον κάτω κόσμο απόγειοι
άνεμοι τους σπρώχνουν ολοένα και βαθύτερα πολλές
φορές αναρωτιέμαι αν εκεί θ’ αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον…
(ΣΠΟΥΔΗ ΔΕΥΤΕΡΗ)

Τελευταία του επιθυμία να αποτεφρωθεί και η τέφρα να διασκορπιστεί στους πρόποδες του Ολύμπου.
Από το πρωί της Δευτέρας κοντά στον πολυαγαπημένο του φίλο Αναγνωστάκη…


Y.Γ.Το φυσικό ραδιενεργό αέριο Ραδόνιο απειλεί την ατμόσφαιρα της πόλης! Τα αιωρούμενα σωματίδια PM10 χορεύουν πάνω από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε αυτό το ρυπαρό περιβάλλον στέκεται απέναντι ο Όλυμπος. Τον βλέπεις;

Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2006

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΡΟΥΣΤΟΦΩΝΟΥ!




Μια μέρα του περασμένου Μαρτίου η πρόσβαση στο βιβλιοπωλείο του Ιανού θα γινόταν με κάποια δυσκολία. Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης θα υπήρχε έντονο μποτιλιάρισμα εξαιτίας μιας αντιφασιστικής πορείας που οργάνωναν ομάδες «αντιεξουσιαστών και αριστεριστών»(Κάθε αυτοπροσδιορισμός δεν σημαίνει τίποτα. Για αυτό και μπαίνουν τα εισαγωγικά)! Οι πολίτες αυτής της πόλης εγκλωβισμένοι μέσα σε λεωφορεία που κινούνταν με ρυθμούς χελώνας, θα τα εγκατέλειπαν και θα περπατούσαν για να φτάσουν στους προορισμούς τους! Η πόλη έμοιαζε να κινείται…

Στο πατάρι του Ιανού η ομάδα του Κρουστόφωνου θα μας παρουσίαζε την πρώτη της εκδοτική προσπάθεια με την παρουσίαση του βιβλίου «Οι φίλοι μας οι μουζικάντηδες».Αυτή θα ήταν η δικιά της δημιουργική κίνηση μέσα στους ανεπρόκοπους ρυθμούς αυτής της πόλης. Όλως παραδόξως αυτή η κίνηση δεν θα έμοιαζε σε τίποτα με το βάδισμα των εγκλωβισμένων…

Το ρόλο καταγραφέων αυτής της δημιουργικής πορείας θα αναλάμβαναν στην εκδήλωση οι Χρήστος Ερκέκογλου(από τους ιδρυτές του Κρουστόφωνου), Στάθης Παχίδης(γνωστός από τους Άγαμους Θύτες), Αγγελική Βοζίκη (σύμβουλος Προσχολικής Εκπαίδευσης),Ξανθούλα Παπαναγιώτου(σύμβουλος εκπαιδευτικών μουσικών Βορείου Ελλάδος) και τέλος ο συγγραφέας του βιβλίου Νίκος Θεοδωρίδης.

Ο Χρήστος Ερκέκογλου ανέφερε πως διακαής πόθος του Κρουστόφωνου ,από την αρχή της ίδρυσης του, ήταν η παραγωγή ηχητικού και έντυπου παιδαγωγικού υλικού! Το βιβλίο που περιελάμβανε και cd θα επιτύγχανε και τους δύο στόχους. Ο ομιλητής τόνισε πολλές φορές πως το βιβλίο ήταν προϊόν κοινής προσπάθειας των μελών και ευχαρίστησε πολλές φορές τον Ιανό για την φιλοξενία.

Ο Στάθης Παχίδης θέλησε να συσχετίσει την μουσική με το παιχνίδι. Ανέτρεξε στο παρελθόν και μας πληροφόρησε πως τους μουσικούς στην Σμύρνη τους αποκαλούσανε παιχνιδάτωρες! Το βιβλίο που το χαρακτήρισε σαν ένα «χειροποίητο Μπεν Χουρ» έχει πλοκή, καλούς και κακούς. Περιλαμβάνει διαγωνισμό ταλέντων που είναι της μόδας σήμερα και έχει και αρκετή μουσική! Θα μπορούσε να ειπωθεί πως είναι μια «παράσταση μουσικού θεάτρου».Ο Παχίδης ενθουσιάζεται από το αίσθημα της γιορτής που υπάρχει στο τέλος της ιστορίας που είναι εμπνευσμένη από τα λαϊκά παραμύθια της ελληνικής παράδοσης «οι Μουζικάντες» και των αδελφών Γκριμ «οι μουζικάντηδες της Βρέμης»!Η ηχογράφηση στο cd δεν είναι υπερπαραγωγή αλλά είναι φτιαγμένη με ανθρώπινο μέτρο. Θα μπορούσε να προμηθεύσει με πληροφορίες τους «Αρχαιολόγους του Μέλλοντος» που θα έψαχναν να βρουν τα λάθη σε μουσικές που δεν θα ήταν παραδομένες στην ψηφιακή τεχνολογία. Ο ομιλητής ,με καλή αίσθηση του χιούμορ, αναρωτήθηκε αν υπάρχουν εμψυχωτές-εκπαιδευτικοί για μεγάλους.

Η Αγγελική Βοζίκη ,σύμβουλος προσχολικής εκπαίδευσης, μίλησε για την μεγάλη κινητικότητα που παρατηρείται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Τα γνωστικά προγράμματα συμπληρώνονται με προγράμματα που στοχεύουν στην « καλλιέργεια των συναισθημάτων».Η σύμβουλος λέει πως η γνώση από μόνη της είναι ανεπαρκής και δεν δημιουργεί μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Τα παιδιά σήμερα δεν δέχονται μηνύματα «συναισθηματικού τύπου».Το βιβλίο που έχει την τιμή να παρουσιάζει είναι αποτέλεσμα ομαδοσυνεργατικής εργασίας. Οι μουσικοπαιδαγωγοί έχουν βιώσει την ιστορία μέσα σε συνθήκες χαράς και απόλαυσης. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, θεατρικό παιχνίδι, μουσική, δραματοποίηση και συζήτηση, η μάθηση γίνεται βίωμα. Κάθε τέτοια μάθηση είναι πιο μόνιμη και πιο βαθιά.

Η αμέσως επόμενη ομιλήτρια, Ξανθούλα Παπαναγιώτου, μίλησε με έμφαση για την παιδαγωγική αξία της έκδοσης. Το βιβλίο δεν είναι μια έτοιμη συνταγή που μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Οι παιδαγωγοί πρέπει να αναζητούν την πρωτοτυπία και να μην αντιγράφουν απλά τις ιδέες και τις προτάσεις του. Αυτές οι ιδέες διευρύνουν την φαντασία και απλά καθοδηγούν και υποβοηθούν. Κάθε σχολικό περιβάλλον έχει τις ιδιαιτερότητες του και τίποτα πετυχημένο και δοκιμασμένο δεν μπορεί να αναπαραχθεί αυτούσιο μέσα σε αυτό. Η ιστορία «οι φίλοι μας οι μουζικάντηδες» είναι ένα τρυφερό παραμύθι με ξεκάθαρους ρόλους και μουσική. Ένα μεγάλο εύρος μουσικών παραδόσεων καλύπτεται μέσα από τα μουσικά κομμάτια της ιστορίας.

Ο μουσικοπαιδαγωγός Νίκος Θεοδωρίδης( συγγραφέας του βιβλίου) μίλησε με ευγνωμοσύνη για τους παλιούς φίλους της ομάδας ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ αλλά και για τους καινούριους φίλους που έκανε μέσα από το ΚΡΟΥΣΤΟΦΩΝΟ. Όλοι τον βοήθησαν και όλους τους βοήθησε. Οι συνεργάτες του έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Το παραμύθι-μουσική παράσταση παρουσιάστηκε πρώτα σε παιδικές βιβλιοθήκες. Οι συντελεστές του είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά τις αντιδράσεις των μικρών παιδιών και των εκπαιδευτικών. Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις τους εμπλούτισαν το έργο και του έδωσαν την τελική του μορφή.

Το ΚΡΟΥΣΤΟΦΩΝΟ αποτελεί μια ανοιχτή ομάδα που αναζητά την ανατροφοδότηση, την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίχτηκαν οι Αριάν Κότση, Νίκος Θεοδωρίδης, Μαρίνα Γκούλμα, Χρήστος Ερκέκογλου, Μαρία Σκεπαρνιά, Ηρακλής Κάλτσος, Στράτος Κουτράκης, Γιώργος Σλαυκίδης, Ασημίνα Χαρά, Καλανταρίδου Δέσποινα, Λιάσκου Νεκταρία, Μπαντελά Βάσω και Ρουβολή Νατάσα για να παραδώσουν σε όλους εμάς μια απολαυστική ιστορία που σας την συστήνω ανεπιφύλακτα…

Μετά το τέλος των ομιλιών τα μέλη του ΚΡΟΥΣΤΟΦΩΝΟΥ πέρασαν σε δράση. Παρουσίασαν συμπυκνωμένη την ιστορία και μας έκαναν να φύγουμε σιγοτραγουδώντας το

Και η μουσική έχω στο αυτί
σαν γαϊδαράκος που αγαπάει τη ζωή
Και ο μυλωνάς ο αχάριστος
Να ζει στην γκρίνια μια ασπρόμαυρη ζωή


Υ.Γ. Το Κρουστόφωνο είναι μια ομάδα μουσικοπαιδαγωγών που φέτος κλείνει τα δέκα χρόνια διαρκούς παρουσίας με επιμορφωτικά σεμινάρια σε εκπαιδευτικούς, εκδηλώσεις και παιδαγωγικά προγράμματα. Είναι ένας φρέσκος αέρας στην μπαγιάτικη ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης.