Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ!

ΔΥΟ ΒΑΛΙΤΣΕΣ- Αλέξης Ακριθάκης, Βερολίνο 1971


Κατά καιρούς παρατηρώ τη σχέση που αναπτύσσουν τα νήπια με τα μπαλόνια. Τα κρατούν στα χέρια τους, τα πετάνε ψηλά και βλέπουν την αργή τους πτώση! Υπάρχει ένας διάχυτος ενθουσιασμός. Μερικά από τα νήπια είναι σαν να βασανίζουν τα μπαλόνια. Τα πιέζουν από διάφορες μεριές! Τα ζουλάνε σαν να θέλουν να δοκιμάσουν τα όρια τους. Σαν να θέλουν να διακριβώσουν, οπωσδήποτε ,τις αντοχές τους. Μερικά από τα παιδιά επιμένουν τόσο πολύ που τα μπαλόνια δεν αντέχουν και σκάνε.

Δεν έχω δει νήπιο να μένει αδιάφορο στο σκάσιμο ενός μπαλονιού που είχε στην κατοχή του. Άλλα δυσφορούν και άλλα απογοητεύονται. Άλλα αισθάνονται μια χαιρέκακη ικανοποίηση από την επίτευξη του στόχου τους και άλλα κλαίνε. Αν ερμήνευα με όρους Ψυχανάλυσης θα έλεγα πως τα μπαλόνια είναι υποκατάστατα του μητρικού στήθους. Εκείνη τη στιγμή τα παιδιά χάνουν το γαλαντόμο μητρικό στήθος(Πάντως περίπτωση νηπίου που έχει δαγκώσει μπαλόνι δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη μου! Ίσως να φταίει και η επιφάνεια του μπαλονιού που δεν ενδείκνυται για δάγκωμα!).

Κάνω αυτήν την εισαγωγή για να την συνδέσω με μια αντίληψη που λέει πως ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του ,τον φέρνει στα όρια του. Μέσα από διαρκείς υπερβάσεις αναζητά το οριακό σημείο όπου ο εαυτός του δεν θα αντέξει και θα τον προδώσει. Κουβαλώντας ο άνθρωπος έναν προδομένο εαυτό νιώθει ανακούφιση! Μπορεί ανά πάσα στιγμή να τον καθυβρίζει και αυτό το κάνει χωρίς να νιώθει ενοχές. Ίσως έτσι να εξηγείται η έλξη που ασκεί η παρακμή πάνω μας.

Από την άλλη ο άνθρωπος νιώθει φόβο που θα συναντήσει τα όρια του. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως θέλει να τα γνωρίζει. Προτιμά την άγνοια και αποβάλλει σαν ξένο σώμα εκείνο το κομμάτι του εαυτού του που διψάει για περιπέτεια και γνωριμία με το άγνωστο.

Αυτή η ταυτόχρονη έλξη και απώθηση της γνώσης των ορίων μας είναι μια ισχυρή αντίφαση που ανιχνεύεται στον ψυχισμό των ανθρώπων. Ειδικότερα ανιχνεύεται στους αληθινούς καλλιτέχνες που μετακυλύουν διαρκώς τα όρια των αντοχών τους. Ένας τέτοιος καλλιτέχνης ήταν και ο ζωγράφος Αλέξης Ακριθάκης.

Ο ζωγράφος Ακριθάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Μαϊου του 1939.Διαπαιδαγωγήθηκε σε ένα περιβάλλον έντονων αντιφάσεων. Ο πατέρας του έζησε στην εξορία εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων ενώ η μητέρα του «έραβε φουστάνια για τις γυναίκες των μαυραγοριτών που πλούτιζαν από το σχέδιο Μάρσαλ»!Ο μικρός Αλέξης είδε εγκαίρως και τις δύο όψεις του νομίσματος. Μπορούσε να έχει πρόσβαση τόσο στην αριστοκρατία του Κολωνακίου όσο και στις φτωχοσυνοικίες των προσφύγων(ας μην ξεχνάμε πως η καταγωγή από τη μεριά του πατέρα του ήταν προσφυγική).Ο Ακριθάκης γινόταν δέκτης ισχυρών και αντιθετικών εικόνων που με τον καιρό έγιναν μέρος του ψυχισμού του. Αυτές οι ισχυρές αντιφάσεις, μάλλον ,σημάδεψαν και τις μεταγενέστερες αντιδράσεις του.Θα γινόταν εξαιρετικά βίαιος. Θα επιχειρούσε να κάψει την Λεόντειο και αυτό θα του στοίχιζε την αποβολή του από όλα τα σχολεία της χώρας.

Ο Ακριθάκης δείχνει μια έφεση στην αλητεία. Χτίζει σταδιακά την εικόνα του περιθωριακού και του απρόβλεπτου. Βρίσκει καταφύγιο στις ζεστές κουβέντες σπουδαίων πνευματικών ανθρώπων ,σαν του Σαχτούρη, Εμπειρίκου, Βαλαωρίτη και Ταχτσή. Αυτός που τον εντυπωσιάζει πολύ είναι ο Γιώργος Μακρής! Σημαδεύει την πνευματική του εξέλιξη. Ο ίδιος λέει πως ο «Μακρής μου έμαθε να βλέπω και όχι να ζωγραφίζω».Όλοι οι προαναφερόμενοι ενθαρρύνουν τον Ακριθάκη και αυτός κάνει στροφή στα πάθη του. Καταφέρνει να μετατοπίσει τον ενδιαφέρον του από τα ξενύχτια, τις γυναίκες και την ταχύτητα των γρήγορων αυτοκινήτων, στα σχέδια με μολύβι.

Ο εκκολαπτόμενος ζωγράφος αναζητά καινούριες εμπειρίες. Έτσι ανήσυχος και απρόβλεπτος που είναι κλέβει « τα χρήματα της οικογενειακής επιχείρησης». Με αυτά τα χρήματα αγοράζει μια μηχανή και με αυτήν ταξιδεύει στο Παρίσι που ,στα 1958, αποτελούσε το κέντρο της πνευματικής ζωής. Εκεί κάνει καινούριες γνωριμίες με σπουδαίους δημιουργούς σαν τον Τζιακομμέτι.

Στο διάστημα από το 1958 μέχρι το 1960 κάνει δύο γάμους που θα έχουν πολύ σύντομη διάρκεια. Η καριέρα του ως ζωγράφου ξεκινά στα 1965.Οι κριτικοί φαίνεται να τον αγνοούν. Μια κάποια αποδοχή φαίνεται να λαμβάνει ο νεοφώτιστος ζωγράφος στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα. Η χούντα καταλαμβάνει την εξουσία. Οι πρώτες εκκαθαρίσεις των πολιτικών αντιπάλων αρχίζουν να διαφαίνονται. Ο ζωγράφος ψυχανεμίζεται κάτι τέτοιο και διαφεύγει εκτός συνόρων. Μεταβαίνει στην Γερμανία. Προτού φύγει προλαβαίνει να ερωτευτεί την Φώφη Κουτσελίνη. Την παντρεύεται το 1968.Την ίδια χρονιά γίνεται πατέρας μιας κόρης που θα λάβει το όνομα Χλόη.

Φαίνεται πως ο Ακριθάκης διανύει την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του. Βρίσκεται εκτός Ελλάδος και έτσι μπορεί απρόσκοπτα να συνεχίζει το δημιουργικό του έργο. Έχει δίπλα του μια γυναίκα που είναι ερωτευμένος και μαζί μια όμορφη κορούλα. Φαίνεται γιατί στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Έρμαιο του πάθους της αέναης εσωτερικής αναζήτησης θα αρχίσει να κάνει συνειδητά χρήση ηρωίνης.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ζωγραφίζει και φτιάχνει κατασκευές. Ο Ιόλας με τον οποίο έχει αναπτύξει μια δυνατή φιλική σχέση προσπαθεί να τον βοηθήσει. Διοργανώνει εκθέσεις για προώθηση του εικαστικού του έργου αλλά ο Ακριθάκης δεν θέλει να συμβιβαστεί με κανενός είδους συμβάσεις.

Το 1984 αφήνει το Βερολίνο και ξαναγυρνά στην Ελλάδα. Συνεχίζει την χρήση ηρωίνης. Είναι εξαρτημένος. Στο πρόσωπο της φαρμακοποιού Μαρίας Πελεκάνου βρίσκει μια σύντροφο που θα τον βοηθήσει να απεξαρτηθεί από την ηρωίνη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτή που τον κάνει να υποφέρει από «τρομερούς εφιάλτες».Υπάρχει και το ποτό. Διοχετεύει ημερησίως στο αίμα του 2,5 μπουκάλια βότκα.
Σε μια θεραπεία αποτοξίνωσης στο Δαφνί, βγαίνει με τον ορό στο χέρι και αγοράζει μπύρες!

Ο Αλέξης Ακριθάκης καταστρέφει αργά και βασανιστικά τον εαυτό του. Το κάνει αυτό γιατί ποτέ δεν θα βρει το θάρρος να μιμηθεί το σάλτο του πνευματικού του πατέρα και αυτόχειρα, Γιώργου Μακρή. Έστω και έτσι ακολούθησε τα χνάρια αυτού που του έμαθε όχι να ζωγραφίζει αλλά να βλέπει…

Αιωνία η μνήμη στις καρδιές εκείνων των ανθρώπων που παλεύουν να ορίσουν τη ζωή τους!


Ορισμένα στοιχεία του βιογραφικού τα πήρα από το άρθρο που έγραψε η Μαργαρίτα Πουρνάρα με αφορμή την έκθεση που είχε γίνει στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ!

Φωτογραφία του Σάββα Λαζαρίδη από την σειρά ΕΛΕΥΣΙΝΑ



Πριν καιρό έγραψα το παρακάτω κείμενο με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας του Σάββα Λαζαρίδη:

Στην αίθουσα Τέχνης του Δήμου θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 9) παρουσιάζεται η εργασία του Σάββα Λαζαρίδη στα πλαίσια της Φωτοσυγκυρίας. Όσοι από εσάς επισκεφτούν την έκθεση θα δουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες που αποθανατίζουν την Ελευσίνα των είκοσι χιλιάδων κατοίκων. Αυτές οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να μας ταξιδέψουν σε καθημερινές στιγμές της δεκαετίας του 1950 και 1960 στην Ελλάδα. Ευτυχώς που ο Σάββας Λαζαρίδης μας επαναφέρει στην πραγματικότητα, λέγοντας πως δραστηριοποιήθηκε στην δεκαετία του 1990 για να ολοκληρώσει την εργασία του αυτή.

Οι φωτογραφίες της έκθεσης μας δείχνουν την περιβαλλοντική υποβάθμιση της Ελευσίνας καθώς και τα οξυμένα προβλήματα κάποιων ετερόφυλων κοινωνικών ομάδων που διαμένουν εκεί . Ο φωτογράφος μας πληροφορεί πως στην περιοχή υπήρξαν από την βιομηχανική ανάπτυξη του 1960 μετακινήσεις πληθυσμών. Έτσι σήμερα στην Ελευσίνα η μουσουλμανική κοινότητα αριθμεί γύρω στις 400 οικογένειες ενώ οι Πόντιοι που προέρχονται από την Ρωσία(ο καλλιτέχνης τους αποκαλεί Ρωσοπόντιους) αριθμούν γύρω στις 600 με 700 οικογένειες. Κοντά σε αυτούς υπάρχουν και οι τσιγγάνοι.

Ο Λαζαρίδης δεν παραλείπει να αναφέρει και το πρόβλημα των μετακινήσεων κατά την διάρκεια των θρησκευτικών γιορτών. Αυτές οι διαφορετικές ομάδες επιστρέφουν στους τόπους καταγωγής μαζί με τα παιδιά τους .Η σχολική φοίτηση των παιδιών διακόπτεται και οι απουσίες τους έχουν αρνητικές συνέπειες στην σχολική τους επίδοση.

Οι εικόνες που βλέπουμε απεικονίζουν άθλια σπίτια-παράγκες και παιδιά που παίζουν δίπλα σε φουγάρα. Μικρά παιδιά που κάνουν μπάνιο εκεί που οι βιομηχανίες ρίχνουν τα απόβλητα τους. Άνθρωποι ποντιακής καταγωγής που πίνουν και γλεντούν σε γάμο, η φθορά του χρόνου στα αντικείμενα που αποθανατίζει ο φωτογραφικός φακός, ένας βρεφονηπιακός σταθμός που είναι ασφυκτικά γεμάτος από κρεβάτια…

Μια ζοφερή πραγματικότητα αναδεικνύεται μέσα από τις φωτογραφίες. Αυτήν την πραγματικότητα φαίνεται πως αγνοούμε όλοι εμείς που ζούμε σε ένα περιβάλλον με πολλαπλές ανέσεις. Ακόμα φαίνεται να μην γνωρίζουμε πως η ζωή ακόμα και μέσα από τις αντιξοότητες συνεχίζει να πάλλεται και να δονεί τις ψυχές ταλαιπωρημένων ανθρώπων.

Κάθε καλλιτέχνης που μας βοηθά να προσεγγίσουμε την αληθινή πλευρά της ζωής είναι ευπρόσδεκτος…

Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006

ΒΕΝΤΕΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΕΣ!

Αβρότητες ποιητών! Ο Γιώργος Χρονάς και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ποτέ δεν αποκόπηκαν από τον κόσμο. Τις βεντέτες και τους ακριβοθώρητους ποιητές αναζητήστε τους αλλού. Η φωτογραφία είναι στο underground Εντευκτήριο του Κορδομενίδη.



Όταν οι ποιητές θέλουν να γράψουν ένα κείμενο αποσύρονται στα ενδότερα της ψυχής τους. Θέλουν να δοθούν ψυχή και σώμα στο δημιούργημα τους. Η κοινωνική τους ζωή περνάει σε δεύτερη μοίρα. Αναμένουν την πηγαία έμπνευση που θα τους δώσει την καίρια λέξη. Αποφεύγουν όλους αυτούς που θα τους διασπάσουν την προσοχή .

Οι ποιητές απομονώνονται και αναζητούν τρόπο για να «πληρώσουν» αναδρομικά τις συναναστροφές τους. Αυτές αποτελούν την ακατέργαστη ύλη για τα ποιήματα τους. Οι αληθινοί στιχοπλόκοι το υποψιάζονται αυτό!

Κανονικά η εφόρμηση για την ποιητική γραφή θα έπρεπε να δίνεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις που αποτελούν ένα πλούσιο κεφάλαιο των προσωπικών μας εμπειριών! Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει έτσι. Αυτοί που αναγνωρίζουν στον εαυτό τους ένα ποιητικό ταλέντο δεν φροντίζουν για τον εμπλουτισμό του μέσα από την επαφή με άλλους ανθρώπους. Ζούνε μέσα σε στεγανά και αδυνατούν να καταλάβουν πως η πρώτη λειτουργία που επιτελεί η ποίηση είναι η επικοινωνία μέσω της ουσιαστικής έκφρασης.

Ακόμα και σε αυτόν το χώρο που αποτελεί ένα καταφύγιο των συγκινήσεων μας βλέπουμε νοσηρά φαινόμενα παθολογικού ναρκισσισμού. Αυτά λειτουργούν αποτρεπτικά στην μύηση όλο και περισσότερων στην τέχνη της δημιουργικής γραφής. Αρκετοί, θεωρώ ,πως οικειοποιούνται τον τίτλο του ποιητή για να καταστήσουν πιο ανώδυνο το ναρκισσιστικό τους τραύμα.

Ο χρόνος περνάει και οι ποιητές μας δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο!

Λίγο υπομονή να κάνουμε και τίποτα κρυφό κάτω από φως του ήλιου!

Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ!

Από αριστερά προς τα δεξιά:Πρώτος ο Ηλίας Πετρόπουλος και δίπλα ο Τάκης Κανελλόπουλος. Οι υπόλοιποι είναι γνωστοί ηθοποιοί. Νομίζω πως η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο πλακόστρωτο της παραλίας της Θεσσαλονίκης(έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).



Ο Ηλίας Πετρόπουλος αυτήκοος μάρτυς μας μεταφέρει τα λόγια του εξαίρετου Τάκη Κανελλόπουλου (αυτόν το χαρακτηρισμό του αποδίδουν αυτοί που τον γνώρισαν από κοντά!):
Καθισμένοι στην παραλία της Θεσσαλονίκης κάπου στην δεκαετία του 1960.Ο σκηνοθέτης Κανελλόπουλος συλλαμβάνει με το βλέμμα του δύο μάτια γυναίκας που λαμπυρίζουν. Την ίδια στιγμή μελαγχολεί στην πρόβλεψη πως αυτά τα δύο μάτια θα νικηθούν από τον θάνατο. Η θνητότητα τα διαπερνά, έχουν ημερομηνία λήξης! «Τα μάτια θα σαπίσουν μέσα στο χώμα!».

Ο Κανελλόπουλος αντέχει αυτήν την μακρινή εικόνα. Το πένθιμο ψυχογράφημα του είναι των Ποιητών και όχι των Μικροαστών. Οι δεύτεροι θα έχουν πάντα τη μόνιμη σκιά στο δικό τους ψυχογράφημα! Θα είναι η ιδέα του θανάτου που διαρκώς απωθούν .Απωθημένη αυτή η ιδέα θα μεταμορφώνεται σε φάντασμα που δυναστεύει τα όνειρα τους!

Πιο ερωτικά λόγια από αυτά του Κανελλόπουλου δεν έχω ξανακούσει! .Μέσα από αυτές τις λίγες κουβέντες αναδύεται το βαθύτερο νόημα του έρωτα. Ο σκηνοθέτης μας δείχνει την ΟΠΤΙΚΗ μέσα από την οποία πρέπει να τον βλέπουμε. Τα δύο γυναικεία μάτια που αστράφτουν καταλήγουν να είναι ένα ΚΕΙΜΕΝΟ. Ο σκηνοθέτης ονειροπολώντας συναντάει την φθορά αλλά και ταυτόχρονα αντλεί την μέγιστη χαρά από την λάμψη των ματιών! Τα μάτια αυτά τα ερωτεύεται στιγμιαία και συγχρόνως αιώνια! Ερωτεύεται μια μελλοθάνατη ύπαρξη όντας μελλοθάνατος και ο ίδιος.

Ο Κανελλόπουλος ξέρει να διαχειρίζεται τις ορμές θανάτου κατά τέτοιο τρόπο που να μην απουσιάζει το πένθος. Με αυτόν τον επιδέξιο συναισθηματικό χειρισμό διατηρεί άφθαρτο και αιώνιο το αντικείμενο του έρωτα του. Και να τι εννοεί ο Ελύτης με τον στίχο «Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή αιώνιο θα μείνει».

Αν παραπονιόμαστε πως κυριαρχεί το εφήμερο είναι γιατί δεν συμπεριλαμβάνουμε στα βιώματα μας το πένθος. Ο Έρωτας από πηγή ζωής που μετριάζει την υπαρξιακή μας αγωνία μετατρέπεται σε καλό αγωγό θανάτου…

Ο σκηνοθέτης Κανελλόπουλος, με ελάχιστες κουβέντες, μας μίλησε για το ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ!

Αφού δεν τον ακούγαμε τότε , ας τον ακούσουμε σήμερα…

Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006

"ΟΙΣΤΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ"

Η γνώση της θνητής μας φύσης αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου.



Θέλεις να γνωρίσεις τι είναι η ζωή; Τράβα στις αίθουσες των δικαστηρίων. Εκεί που ψυχρές δικαστικές αποφάσεις αντικαθιστούν τη θέρμη του λόγου στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ο ΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΗΤΤΗΘΕΙ και οι άνθρωποι πορεύονται με το γράμμα του νόμου! Γεια σας νομοταγείς πολίτες!

Αλλά δεν είναι να το βάζεις κάτω! Είσαι έλλογο ον και υπερασπίζεσαι το λόγο. Ο κόσμος περιμένει να δει τα χείλη σου να κουνιούνται! Γιατί «όποιος μιλάει σωστά είναι σαν να φιλάει τον άλλο στο στόμα». Αν ξέχασες να φιλάς, έχεις χρόνο να ξαναθυμηθείς! Έχεις χρόνο και αντιστάσεις. Μην απογοητεύεσαι και μην απογοητεύεις…

Αν θες να μιλάς για τη ζωή μην χρονοτριβείς. Τρύπωσε στα νοσοκομεία. Μην περιφέρεσαι στους διαδρόμους και στους θαλάμους σαν τουρίστας! Στο προαίσθημα θανάτου οι άνθρωποι πετούν τις μάσκες τους και ζουν το αυθεντικό τους δράμα . Λίγοι από αυτούς μοιάζουν στο Φελλίνι που αποχαιρετούσε τη ζωή με γλυκόλογα σε καμπυλόγραμμες νοσοκόμες! Αυτός είχε πίσω του ένα δημιουργικό έργο που τον βοήθησε να συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου.

Σκέψου πως πολύς κόσμος δεν είναι δημιουργικός. Για αυτό νιώσε κάτι από την αγωνία και τον πόνο των αρρώστων. Μην προσποιείσαι πως το κάνεις! Θα σε καταλάβουν. Ο αληθινός σου εαυτός να προδίδει το αληθινό σου πρόσωπο. Να σε τι πρέπει να στοχεύεις!

Συλλογίσου πως η αγωνία για την κοινή μοίρα ενώνει τους ανθρώπους. Αποδέξου, λοιπόν ,αυτή την αγωνία. Είναι αυτή που κινητοποιεί τον Τσέχωφ να ταξιδέψει με κλονισμένη υγεία στα κάτεργα της Σαχαλίνης! Είναι αυτή που κάνει τον Ρώσο συγγραφέα να γράψει για τις άθλιες συνθήκες κράτησης των φυλακισμένων. Με την πένα του οι συνθήκες βελτιώνονται και ο Τσέχωφ βάζει το δικό του λιθαράκι στην αξιοπρέπεια!



Σκληραγώγησε τον εαυτό σου! Αν θέλεις να ζήσεις πραγματικά περπάτησε ανάμεσα σε τάφους. Οι νεκροί θα σε κοιτούν γαλήνια και θα σου υπενθυμίζουν, κάθε φορά, την «σκωληκόβρωτη μοίρα!».

Μέρα που περνάει δεν ξαναγυρίζει! Ζωή που περνά δεν ξαναγυρνά! Η ζωή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Μπορείς να συνειδητοποιήσεις το εφήμερο της ύπαρξης σου; ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΑ!!!

Αποφάσισε τελικά! Με ποιους είσαι; Με τους ζωντανούς ή με τους πεθαμένους;

Μην βιαστείς να απαντήσεις! Πάρε θέση και έλα να κάνουμε «οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου»!

Προς το παρόν σε χαιρετώ!

Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006

ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ!

Γιάννης Γαϊτης-ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ



Τον έχω τσεκάρει! Τον ψυχανεμίζομαι σχεδόν πάντα. Είναι ο πιο αστείος τύπος αναγνώστη. Μην φανταστείτε πως φέρνει κωλοτούμπες για να μας κάνει να γελάσουμε! Όχι, δεν είναι κωμικός! Πλιάτσικο κάνει ο άνθρωπος και παραμονεύει την κατάλληλη στιγμή. Αυτός ο αναγνώστης έχει μια αγαπημένη συνήθεια. Σταμπάρει κείμενα που του αρέσουν και διαπιστώνει έκπληκτος(!!!) πως το ίδιο ακριβώς σκεφτόταν και ο ίδιος. Παραμένει απορίας άξιον γιατί αφού σκεφτόταν το ίδιο δεν το μορφοποίησε σε κείμενο, ώστε να το διαβάσουμε και εμείς !Μήπως νομίζει πως δεν ξέρουμε γράμματα; Μήπως νομίζει πως δεν μπορούμε να ξεχωρίζουμε την πρωτότυπη εργασία από τις αντιγραφές;

Όλη αυτή η στάση μου προκαλεί ένα ελαφρό μειδίαμα που έχει και συνέχεια. Αυτός ο αστείος τύπος ,που λέτε, αφού πρώτα ταυτίζει την σκέψη του με το κείμενο που μόλις διάβασε, περνάει σε ένα δεύτερο στάδιο. Αρχίζει να αναρωτιέται μήπως είναι αυτός που το έχει γράψει. Πες, πες ,μια διαρκή αυθυποβολή και μην νομίζετε πως θέλει και πολύ για να πειστεί πως είναι ο συντάκτης του κειμένου!

Ο…συγγραφέας, βέβαια, μπορεί να προχωρήσει και παραπέρα τις φαντασιώσεις του. Θα είναι τέτοια και τόση η μανία οικειοποίησης του ξένου κειμένου που θα αρχίσει να σκέφτεται στα σοβαρά την κατοχύρωση του μέσα από τον νόμο των πνευματικών δικαιωμάτων!

Αν έχετε γράψει κάτι, προσέξτε! Υπάρχουν αστείοι αναγνώστες που καιροφυλακτούν για να αποκτήσουν τα πνευματικά δικαιώματα πάνω στον κόπο και την εργασία σας. Μην εκπλαγείτε! Είμαστε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο…

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006

ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ!

Φασιανός Αλέκος-Cafe de floce,σχέδιο σε χαρτί


Στις πόλεις δεν μιλιόμαστε. Όλοι μπατιρίσαμε και ξοδεύουμε πλαστικό χρήμα. Τα νοικοκυριά, λένε, πως είναι υπερχρεωμένα! Υπάρχει οικονομική στενότητα και αυτοί που διαθέτουν λίγο ρευστό το τρώνε στις καλοκαιρινές διακοπές. Επείγουσα ανάγκη είναι η αναψυχή τους. Οι υποχρεώσεις έναντι των άλλων μπορούν να περιμένουν! Και οι άλλοι δικαίως οργίζονται! Αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που δάνεισαν λεφτά! Δανεικά και αγύριστα ή δανεικά και κουτσουρεμένα!

Τα φάσκελα, οι διαπληκτισμοί, είναι καθημερινά γεγονότα στην πόλη. Υπάρχει μια βαθιά δυσφορία και κανένας δεν είναι θετικά προδιατεθειμένος για τον άλλον. Υπάρχει καχυποψία και όλοι αναμένουν την στιγμή που κάποιος θα τους εξαπατήσει! Έχω την αίσθηση πως κανένας δεν θέλει να ξαναδεί τον διπλανό του. Αυτήν την εντύπωση την αποκομίζω όλο και περισσότερο ! Υπάρχει μια βαθιά κρίση στις διαπροσωπικές σχέσεις. Η κοινωνική συνοχή πάει κατά διαόλου.

Θα περίμενε κανείς πως μέσα σε αυτήν την μαυρίλα ο κάτοικος της πόλης να είναι κουρασμένος. Κουρασμένος από την συνύπαρξη με τους άλλους. Θα αναμέναμε από αυτόν να διαλέξει προορισμούς όπου δεν θα ξέρει τίποτα και κανέναν. Όλως παραδόξως, δεν συμβαίνει αυτό! Οι κάτοικοι της πόλης φεύγουν για να ξαναβρεθούν κάπου αλλού! Φαίνεται να αφήνουν ανοιχτούς λογαριασμούς στην πόλη που θέλουν να κλείσουν ,οπωσδήποτε ,μέσα στο καλοκαίρι! Κανονικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών και να κι ο γνώριμος , σε όλους, εκνευρισμός! Να το μποτιλιάρισμα και οι κόρνες! Να και οι μεγάλες και μικρές παρεξηγήσεις με τα ίδια πρόσωπα που ζούσαμε τον Χειμώνα μέσα στην πόλη. Μια από τα ίδια! Δυστυχώς δεν μπορούμε να απεμπλακούμε από αυτή την παρανοϊκή κατάσταση. Φοβόμαστε την μοναξιά! Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Θέλουμε γύρω μας κόσμο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε απομονωμένοι. Ταυτόχρονα αυτόν τον κόσμο δεν θέλουμε να τον βλέπουμε ζωγραφιστό!

Είναι ομολογουμένως αξιοσημείωτη αυτή η αμφιθυμία μας! Αγαπάμε και μισούμε τους συμπολίτες μας! Τους θέλουμε κοντά αλλά τους θέλουμε και μακριά μας! Θέλουμε να διασκεδάζουμε μαζί τους αλλά θα ευχόμασταν να είμαστε κάπου μόνοι, μακριά από τον συνωστισμό και το αδιαχώρητο. Θέλουμε βαβούρα αλλά όχι πολύ γιατί δεν αντέχουν τα αυτιά μας. Θέλουμε έντονη νυχτερινή ζωή αλλά σκεπτόμαστε πως το επόμενο πρωί θα έχουμε την όψη νεκροζώντανων! Διαμαρτυρόμαστε για τις υψηλές τιμές και ταυτόχρονα το καταναλωτικό μας ένστικτο εμφανίζεται αγριεμένο. Θέλουμε οπωσδήποτε να ξοδέψουμε λεφτά αλλά θέλουμε να κάνουμε και οικονομία γιατί οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες! Θέλουμε να λέμε καλημέρα σε κάποιους γνωστούς που συναντάμε αλλά θέλουμε ταυτόχρονα να τους διαλοστέλνουμε! Θέλουμε να αγγίξουμε το κορμί ενός ανθρώπου για τον οποίο νιώθουμε έντονη έλξη. Το θέλουμε τόσο πολύ που το βάζουμε στα πόδια!

Αρχοντοχωριάτη, μην ξεχάσεις να κλειδαμπαρώσεις καλά το σπίτι! Οι κλέφτες φεύγουν « με όλα τα κλοπιμαία στο νου», την περίοδο των διακοπών…

Κυριακή, Ιουλίου 23, 2006

ΠΤΗΣΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ!

Οι πρώτες απόπειρες του μικρού πελαργού να πετάξει. Σαν να λέμε η προσπάθεια του βρέφους να ορθοποδήσει! Αληθινή επανάσταση!



Βρίσκομαι στο πατρικό σπίτι της μητέρας μου. Εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα υπάρχει μια λίμνη που είναι βιότοπος. Σχεδόν κάθε μέρα φυσάει. Ο αέρας όταν είναι βορινός έρχεται μέσα από τα βουνά. Όταν είναι νότιος έρχεται από την θάλασσα. Νιώθω σαν να βρίσκομαι σε νησί!

Στην αυλή του σπιτιού υπάρχει φρεσκοφυτεμένο χόρτο. Οι δεκοχτούρες ,τα σπουργίτια, τα χελιδόνια και τα μυρμήγκια κάνουν ανελέητες επιθέσεις στον σπόρο. Αισθάνομαι σαν χωροφύλακας που απαγορεύει την πρόσβαση σε ζωντανά πλάσματα. Σκέφτομαι αν εγώ είμαι αυτός που παραβιάζει τον χώρο τους ή αυτά που με επισκέπτονται απρόσκλητα.

Σε παρακείμενο χώρο δεν ξεχνώ να ποτίζω τις ντομάτες, τα αγγουράκια, τα φασόλια, τις πιπεριές, τα καρπούζια, τα πεπόνια, τις μελιτζάνες και τα κολοκυθάκια. Σε αυτά δεν μπαίνει ούτε μια στάλα φυτοφάρμακο. Είναι ωραία η αίσθηση να τρως κάτι για το οποίο γνωρίζεις τον ακριβή τρόπο της παραγωγής του. Η φροντίδα αξίζει τον κόπο.

Χθες και ενώ καθόμουν στην καρέκλα και ρέμβαζα (από τις πιο λατρεμένες μου συνήθειες!) είδα ένα πελαργό να προβάρει τα πρώτα του πετάγματα. Μπορούσα εύκολα να καταλάβω πως φοβόταν. Έμενε για πολύ ώρα στον στύλο της ΔΕΗ. Ακόμα μέσα από τα κεραμίδια παρατήρησα την ύπαρξη φωλιάς που έχουν φτιάξει σπουργίτια. Εκεί βλέπω κάθε τόσο τους γονείς να μεταφέρουν με το στόμα τους έντομα που τα βρίσκουν άφθονα στο γύρω περιβάλλον. Τα μικρά τσιρίζουν σε κάθε τους επίσκεψη. Σκέφτομαι πως η παιδική ηλικία των μικρών σπουργιτιών είναι πολύ μικρή. Λίγος καιρός με τους γονείς και μετά ο αποχαιρετισμός!

Κάποια στιγμή από κοντά μου πέρασε και μια βιαστική σαύρα.

Όταν ποτίζω το χόρτο μαζεύονται μέλισσες διψασμένες.

Κατά το σούρουπο βγαίνουν τσάρκα μικρά βατραχάκια. Η κατεύθυνση τους είναι άναρχη. Το καθένα τραβάει τον δικό του δρόμο μέσα στο λυκόφως. Θα ήθελα πολύ να παρατηρήσω προς τα πού πηγαίνουν. Το βράδυ αρχίζουν επιδρομές τα κουνούπια. Ο ψεκασμός για την καταπολέμηση τους είναι χλιαρός. Αυτό συμβαίνει γιατί η λίμνη είναι αναγνωρισμένη ως βιότοπος. Έτσι τα αιμοδιψή κουνουπάκια πολλαπλασιάζονται ταχύτατα.

Το βράδυ είναι αλήθεια πως όλα ηρεμούν. Τα πετούμενα ξεκουράζονται, κάποιες γάτες κυκλοφορούν διακριτικά, τα κουνούπια ψάχνουν για τα υποψήφια θύματα τους(αυτά δεν είναι καθόλου διακριτικά και αθόρυβα!). Επικρατεί μια νεκρική σιγή μέχρι την ανατολή του ηλίου. Με το πρώτο φως της ημέρας οι κόκορες θα αρχίσουν να ξελαρυγγίζονται, τα πουλιά θα αρχίσουν να κελαηδούν και να ψάχνουν για την τροφή τους. Οι μέλισσες θα κοιτάνε να ξεδιψάσουν, οι πεταλούδες θα πετούν ανάμεσα στα λουλούδια. Όλο και κάποια θαρραλέα σαύρα θα βρίσκεται εντός του οπτικού μου πεδίου. Τα μυρμήγκια θα επιβεβαιώνουν το μύθο των εργασιομανών πλασμάτων, ,οι πελαργοί θα ξαναπετάνε, τα βατραχάκια θα βγουν στο σεργιάνι και τα κουνούπια θα πράξουν αναλόγως. Οι γρύλοι θα τραγουδάνε μονότονους ρυθμούς και οι ντομάτες θα αρχίσουν να κοκκινίζουν και να μεγαλώνουν. Οι μελιτζάνες σιγά, σιγά θα ξεπετάγονται και τα καρπούζια θα γίνονται όλο και πιο ογκώδη. Τα πεπόνια θα κιτρινίζουν όλο και πιο πολύ.

Τα περισσότερα στη φύση είναι αναμενόμενα και μπορούν να προβλεφθούν. Αν έχουμε ανοιχτά μάτια και είμαστε υπομονετικοί , τότε, μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τους ρυθμούς της φύσης. Αυτή η γνώση μας προκαλεί ένα αίσθημα ασφάλειας. Από την μέρα στην νύχτα και από την νύχτα στην ημέρα. Διαδοχική μετάβαση από μια γνωστή κατάσταση σε μια άλλη. Είναι αυτό ακριβώς που θα θέλαμε για την ζωή μας!

Οι άνθρωποι λατρεύουν τις επαναλήψεις γιατί αναζητούν μετά μανίας το αίσθημα ασφάλειας που τους ανακουφίζει από την αγωνία μπροστά στο άγνωστο και το καινούριο. Και αν ο ζωγράφος Φασιανός λέει πως «η αληθινή επανάσταση είναι η αιώνια επιστροφή του ίδιου πράγματος»,τότε, μην βιαστούμε να δηλώσουμε επαναστάτες! Βολεμένοι του κερατά είμαστε!

Πότε παραδέχτηκες, τελευταία φορά, πως φοβάσαι το άγνωστο;

Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006

ΦΥΛΑΚΕΣ ΥΨΙΣΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!


ΒΛΕΜΜΑ-Νίκος Αρδάμης


Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από γράμμα που ταχυδρομήθηκε και δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα της πόλης, το καλοκαίρι του 1999:

…δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου τα βασανιστήρια των τελευταίων καλοκαιριών. Αυτό το καλοκαίρι θα τους αποχαιρετήσω όλους, μας όλους και θα τους ξεπροβοδίσω χαρίζοντας τους εγκάρδιους νοερούς χαιρετισμούς στα σύνορα της πόλης. Θα τους ζητήσω εκεί που θα πάνε να μην είναι τουρίστες ,αλλά να γίνουν μικρά παιδιά που εξερευνούν και ανακαλύπτουν. Σχεδόν θα τους ικετεύσω να εξερευνήσουν τα κομμάτια του εαυτού τους, αυτά που αγνοούν προκλητικά στην πόλη. Σχεδόν θα προσπαθήσω να τους πείσω ,πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και συγκίνηση από το ν’ ανακαλύπτει κάποιος τον ξεχασμένο του εαυτό. Και ας λένε κάποιοι πως η αυτογνωσία είναι η μεγαλύτερη δυστυχία. Ας είναι! Η μεγαλύτερη δυστυχία αναζητάει το αντίρροπο της ,την μεγαλύτερη ευτυχία. Θα τους ζητήσω εκεί που θα πάνε ,να μην μεταφέρουν τις θλιβερές συνήθειες της πόλης. Να σέβονται το περιβάλλον. Να δεχτούν χωρίς ενδοιασμούς το δώρο του ελεύθερου χρόνου και να το αξιοποιήσουν. Να συλλογιστούν πάνω στα προβλήματα της ύπαρξης τους και ν’ αναμετρηθούν με τις προσωπικές τους αδυναμίες.
Μόνο που το ξέρω καλά, ματαιοπονώ! Η αυτογνωσία δεν είναι το δημοφιλές ανάγνωσμα του καλοκαιριού. Ελάχιστοι από αυτούς που θα βιώσουν την εμπειρία των διακοπών θα γυρίσουν πίσω υποψιασμένοι…


Οι προτροπές του 1999 θα μπορούσαν να είναι και προτροπές του 2006.Για μένα που είμαι φανατικός κάτοικος αυτής της πόλης ο αποχωρισμός ,έστω και παροδικός, δεν είναι και τόσο απλός! Όλο λέω πως θα φύγω και όλο και περισσότερο αγκυροβολώ σε αυτήν την πόλη. Θεωρώ πως οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις από την ζωή της Θεσσαλονίκης είναι τόσες και τέτοιες που καταρρίπτουν το κυρίαρχο επιχείρημα των εκδρομέων σχετικά με την περίφημη ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ.

Έπειτα όλο και περισσότερο αντικρίζω την εικόνα ανθρώπων που δραπετεύουν από την τσιμεντούπολη. Όπως λέει και ο Ευγένιος Αρανίτσης αυτοί οι δραπέτες δεν «πηγαίνουν κάπου αλλά φεύγουν από κάπου».Εύκολα καταλαβαίνετε πως ξεφεύγουν από μια κόλαση που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν προορισμό. Ο προορισμός απαιτεί μια συγκεκριμένη αφετηρία. Ένα σταθερό σημείο αναφοράς στον χρόνο και το χώρο. Χώρος και χρόνος αποτελούν θεμελιώδεις έννοιες του εαυτού μας. Είμαστε πανταχού παρόντες, δηλαδή ,πουθενά. Η υποκειμενική αίσθηση του χρόνου μας, έχει διαταραχτεί. Ο εαυτός μας είναι αγνοούμενος αλλά εμείς συνεχίζουμε τα σχέδια για τις «καλοκαιρινές μας αποδράσεις».

Να υπενθυμίσω πως οι φυλακισμένοι παίρνουν άδειες αλλά πάντα ξαναγυρνούν στη φυλακή για να εκτίσουν το υπόλοιπο της ποινής τους…

Υ.Γ. Στα 1999 ένιωθα το παράπονο να ξεχειλίζει! Έβλεπα τις μαζικές αποδράσεις του καλοκαιριού και αισθανόμουν πως οι Άλλοι με εγκατέλειπαν! Σήμερα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω, πως εγώ νιώθω να εγκαταλείπω ακόμα και αν παραμένω σταθερός στον τόπο της κατοικίας μου.

Καλό καλοκαίρι και… μακριά από το «αγριεμένο πλήθος».

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

"ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ,ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ"




Ήταν ένα βαθύτατα πολιτικοποιημένο άτομο. Απεχθανόταν τους διαμεσολαβητές. Έπαιζε μουσική και τραγουδούσε. Ήθελε να πουλάει τις κασέτες του, προϊόν της δουλειάς του, χωρίς την μεσολάβηση εταιρειών. Του άρεσε να κάνει θέατρο του δρόμου. Έπαιζε ,όπως δήλωνε ο ίδιος, τη ψυχή του. Ήταν εραστής της τέχνης και η ζωή του δεν ήταν επάγγελμα(όπως θα έλεγε και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος).Το σπίτι του ήταν φιλόξενο για όλους. Αναζητούσε με πάθος την επικοινωνία. Ήθελε να ορίζει ο ίδιος τη ζωή του. Αγαπούσε τον προβληματισμό και την κίνηση των ιδεών και συναισθημάτων. Λάτρευε με πάθος την ελευθερία των Ποιητών και όχι των Αστών. Η δικιά του ελευθερία ήταν αδιαχώριστη με την ευθύνη. Μέσα στην υπευθυνότητα του βίωνε το πιο δυνατό αίσθημα ελευθερίας και μέσα από αυτό το αίσθημα γινόταν όλο και περισσότερο υπεύθυνος.

Είχε μια διαφορετική αντίληψη για την ευτυχία και για αυτό πολεμήθηκε. Η ζωή του ήταν κόλαση. Εκεί κατέβαινε κάθε τόσο και γυρνούσε πίσω για να μας πει τι είδε. Και όλα αυτά που έβλεπε τα έκανε λόγο και τραγούδι. Ήθελε να μας ομορφύνει τη ζωή και εμείς θέλαμε να του μαυρίσουμε τη ψυχή.

Τον αποκάλεσαν αναρχικό. Σύμφωνα με τον ποιητή και ζωγράφο Εγγονόπουλο οι αναρχικοί έχουν αρχές. Αυτός δεν είχε. Ήταν άναρχος. Πραγματικός ανένταχτος και μέγα πρόβλημα για όλους αυτούς που πασχίζουν να φυλακίσουν ζωντανές ψυχές πίσω από ταμπέλες.

Εξακολουθώ να υποστηρίζω πως ήταν μια εξαιρετική πολιτική συνείδηση. Έκανε πολλές απόπειρες να αλλάξουν τα πράγματα. Η ποιητική φράση «Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου ,τουλάχιστον μην την εξευτελίζεις» έβρισκε νόημα στο πρόσωπο του.

Πάλεψε σαν ήρωας. Κάποια τσογλάνια της πλατείας Εξαρχείων τον περιγελούσαν καθώς τον έβλεπαν να χάνει προοδευτικά τα λογικά του. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί έπεσαν με μανία πάνω του και τον συνέτριψαν. Του πρόσφεραν έναν αργό και βασανιστικό θάνατο. Σε ποιόν; Σε αυτόν που πάντα μιλούσε για την χαρά της ζωής, σε αυτόν που η μεγαλύτερη βρισιά του ήταν η λέξη ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΑΣ. Αυτόν τον ΑΘΩΟ, λοιπόν, τον άφησαν να αργοπεθαίνει. Αυτός μας άντεξε, εμείς δυστυχώς δεν τον αντέξαμε…

Τα κόμματα του Κοινοβουλίου μπορούν να αισθάνονται περήφανα που δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν την αυτοκτονία του. Μια γνήσια και αυθεντική ψυχή χάθηκε. Μαζί με αυτήν χάθηκε και η αληθινή σημασία της Πολιτικής…

Κυρίες και Κύριοι ,καλώς ήρθατε στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ του Νικόλα Άσιμου.

Παρακαλώ, μπαίνοντας, σκουπίστε πρώτα την ψυχή σας!

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

ΑΡΧΟΛΙΠΑΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ!

Μιρό για να μην ξεχνάμε το ΨΑΞΙΜΟ!



Κάποτε αυτούς που ανήκαν στην μαύρη φυλή, τους αποκαλούσαν αράπηδες. Η λέξη αράπης εκφερόταν και είχε υποτιμητικό χαρακτήρα. Ο πολιτισμός μας (αυτό το λένε άλλοι και όχι εγώ) προόδευσε. Ενδεικτικό της προόδου του ήταν να αλλάξει την λέξη « Αράπης» και να την αντικαταστήσει με τη λέξη « Νέγρος».Μετά από αυτό το γεγονός όλοι νιώθαμε ήσυχοι με την συνείδηση μας. Είχαμε απενοχοποιηθεί πλήρως. Δεν υπήρχε περίπτωση κανένας κερατάς να μας χαρακτηρίσει ως ρατσιστές.

Με κολπάκια σαν και τα παραπάνω καταφέραμε να προσεγγίσουμε τους μαύρους. Ο στόχος μας βέβαια ήταν να τους αφομοιώσουμε. Αφομοιώνω σημαίνει πως κάνω κάποιον όμοιο μου. Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν να μας μοιάζουν αλλά και να μας ευγνωμονούν που τους το επιτρέπαμε. Θα τους προσφέραμε λίγη ελευθερία αρκεί και αυτοί να έδειχναν καλή διάθεση για να χάσουν την διαφορετικότητα τους. Αυτό αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την ισότητα.

Με παρόμοιο τρόπο θα άλλαζαν και οι λέξεις αφεντικό και εργοδότης. Η αλλαγή, περιττό να πω, ήταν επιφανειακή και δεν άγγιζε την ουσία του προβληματισμού. Και εδώ αντιλαμβανόμασταν πως το παιχνίδι της αντικατάστασης γινόταν με λέξεις που στερούνταν νοήματος.

Το νόημα για το οποίο σας μιλώ θα αποκτήσει υπόσταση όταν θα είμαστε σε θέση να απαντάμε σε διάφορες ερωτήσεις:Πόσο μοιάζουμε σε αυτούς που εξασφαλίζουν τον βιοπορισμό μας; Αισθανόμαστε ευγνώμονες σε αυτούς; Θα θυσιάζαμε βασικές μας αρχές προκειμένου να μην τους δυσαρεστούμε; Θα θέλαμε να γίνουμε σαν αυτούς; Θα εθελοτυφλούσαμε στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση τους;

Καταλήγω με την απορία:Μήπως καταντήσαμε όλοι μικρομέγαλοι καπιταλιστές που ονειρευόμαστε το υπερκέρδος; Μήπως θέλουμε να είμαστε αυλάρχες που μας περιστοιχίζουν αυλοκόλακες; Μήπως βαθιά μέσα μας κρύβουμε έναν τυραννικό και αρχομανή εαυτό;

Άμα απαντήσουμε στις παραπάνω ερωτήσεις ο αντίπαλος-εχθρός θα γίνει ευδιάκριτος. Αντέχουμε να τον αντικρίσουμε;


Υ.Γ Στους 51 έφτασε ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων από την συνεχιζόμενη στρατιωτική επιχείρηση των Ισραηλινών. Να προστεθεί στον αριθμό και ένας νεκρός Ισραηλινός από φίλια πυρά…

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!






Το 1906 η Θεσσαλονίκη είναι τουρκοκρατούμενη. Στους δρόμους της συναντάς Έλληνες, Εβραίους, Αρμένιους και Τούρκους. Εκείνη την περίοδο η mission Laique Francaise(Γαλλική Λαϊκή Αποστολή) ενδιαφέρεται για την Δημόσια Εκπαίδευση στην χώρα μας. Τον Οκτώβριο του 1906 έχουμε τα πρώτα εγκαίνια του γαλλικού Λυκείου(Λυσέ). Δύο χρόνια αργότερα εγκαινιάζεται το Λύκειο Αρρένων. Οι Γάλλοι έχουν θέσει ως στόχο την ανασυγκρότηση της Εκπαίδευσης και έχουν πάρει το θέμα στα σοβαρά. Αντιλαμβάνονται πως η περιοχή μας είναι ένα πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργήσουν την κουλτούρα τους. Ακόμα όμως και με αυτές τις βλέψεις που πιθανολογώ πως υπάρχουν, οι Γάλλοι κάνουν ουσιαστικό έργο. Η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται το 1912 και πέντε χρόνια αργότερα ένα μεγάλο τμήμα της καταστρέφεται από πυρκαγιά! Οι Γάλλοι σπεύδουν και κατασκευάζουν ένα σχολείο για τους πυροπαθείς. Το 1937 ,εικοσιεννιά χρόνια αργότερα από την ίδρυση του Λυκείου Αρρένων, δημιουργείται το Λύκειο θηλέων.

Από το 1906 το Γαλλικό Λύκειο ,στο οποίο φοιτούν και Έλληνες που μαθαίνουν εκεί τον αμοιβαίο σεβασμό με διαφορετικές εθνικότητες και θρησκείες, έχει ένα αδιάκοπο παρόν. Αυτήν την συνέχεια τη διακόπτουν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής το έτος 1941.Αυτό θα συμβεί μέχρι το 1946 οπότε και θα αρχίσει η ανακαίνιση των Λυκείων της Θεσσαλονίκης που θα μετατραπούν οριστικά σε Πολιτιστικό Κέντρο. Το 1963 επισκέπτεται το Λυσέ ο Ντε Γκώλ. Είναι Μάιος και η πόλη έχει γεμίσει από μυστικούς πράκτορες(Για εκείνη ακριβώς την εποχή μιλάει το πρόσφατο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη-ΠΟΛΥ ΒΟΥΤΥΡΟ ΣΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ).Να θυμίσω πως εκείνη την περίοδο έχουμε και την δολοφονία Λαμπράκη.

Το 1968 μια πυρκαγιά καταστρέφει το Λυσέ που ανοικοδομείται στα 1971.Τότε έχουμε τα εγκαίνια των καινούριων κτιρίων.
Από τότε θα το γνωρίζουμε εμείς οι Θεσσαλονικείς ως Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης. Το Ινστιτούτο αυτό θα αναπτύξει μια πολύπλευρη πολιτιστική δραστηριότητα και θα αποτελέσει έναν δυναμικό πυρήνα της πνευματικής ζωής της πόλης. Θα διοργανώνει εκθέσεις ζωγραφικής ,διαλέξεις, ,προβολές κινηματογραφικών ταινιών. Θα διαθέτει μια σύγχρονη βιβλιοθήκη που διαρκώς θα ανανεώνεται. Επίσης το Ινστιτούτο συνδέεται με διάφορες σχολές στα Γαλλικά Πανεπιστήμια και οργανώνει εξετάσεις για απονομή διπλωμάτων. Έτσι επιτυγχάνει την διαρκή αναβάθμιση του και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί. Να σας πω ότι εκεί έχω παρακολουθήσει αρκετές ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και χαίρομαι ειλικρινά για την ύπαρξη του. Νιώθω πως το Γαλλικό Ινστιτούτο είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της γενέθλιας πόλης μου και το θεωρώ ως αναπόσπαστο κομμάτι της . Ίσως κάποιοι να είναι επιφυλακτικοί σε μια ξένη κουλτούρα και ίσως να θεωρούν πως αυτή προσβάλλει και εξασθενεί την ισχύ της παράδοσης μας. Εγώ διαφωνώ ριζικά. Η διαφορετική κουλτούρα μας βοηθάει να προσδιορίσουμε επακριβώς την ταυτότητα μας(Εδώ να υπερτονίσω πως όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου και θρησκεύματος, έχουν μια κοινή υπαρξιακή μοίρα. Αυτή η μοίρα τους ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ. Αναζητούμε μία και μοναδική ταυτότητα, αυτή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ).

Φέτος είναι 100 χρόνια από την δημιουργία του Λυσέ και μετέπειτα Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης. Με αφορμή τα 100χρονα διοργανώνεται από το Μουσείο Φωτογραφίας που βρίσκεται στο λιμάνι της πόλης, έκθεση με φωτογραφίες –αναμνήσεις. Όσοι πάτε θα δείτε τις φάσεις κατασκευής του Λυσέ (το 1915 μετατράπηκε σε μικροβιολογικό εργαστήριο για την στρατιά της Ανατολής),τα πρόσωπα των εξεταστών για το δίπλωμα ΜΠΑΚΑΛΟΡΕΑ, πολλές φωτογραφίες-ενθύμια από μαθητές και μαθήτριες που φοιτούσαν εκείνη την εποχή. Ακόμα θα δείτε συσσίτια των παιδιών του Δημοτικού Σχολείου που συστεγαζόταν με το Λύκειο.

Στην έκθεση δεν υπάρχουν μόνο παλιές φωτογραφίες αλλά και πιο πρόσφατες. Θα δείτε τον Louis Aragon με το μπαστουνάκι παρέα με τον Γιάννη Τσαρούχη που κρατάει τραγιάσκα, να επισκέπτονται, στα 1972, το Ινστιτούτο. Σε αυτούς που το τίμησαν με την παρουσία τους είναι, ο συγγραφέας Paul Vialar και η Κατίνα Παξινού στα 1962.

Ένα μικρό τμήμα της Έκθεσης επιμελήθηκε η κ.Λία Ναλμπαντίδου που μας παρουσίασε φωτογραφίες Ελλήνων και Γάλλων που έγιναν ζευγάρια και έκαναν οικογένειες. Με αυτές τις φωτογραφίες αποκαλύπτεται η «εσωτερική δύναμη στα ελληνογαλλικά ζευγάρια και στις οικογένειες».

Τι λέτε; Η Γαλλία θα αποκαλύψει την εσωτερική της δύναμη στον σημερινό τελικό με τους Ιταλούς;

Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006

ΔΕΙΚΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ!




Μέχρι τον 19ο αιώνα απλά κοιτούσαμε τη θάλασσα και κανένας δεν θα διανοούνταν να βουτήξει μέσα της. Σιγά, σιγά θα ανακαλύπταμε τις ευεργετικές επιδράσεις του θαλασσινού νερού σε ασθένειες κυρίως του δέρματος. Μια καινούρια θεραπεία βρισκόταν προ των πυλών. Θαλασσοθεραπεία τη λέγανε και θα έκανε καλό στις δερματοπάθειες. Οι ασθενείς θα αναζητούσαν την επαφή με την θάλασσα και θα τους ακολουθούσαν κατά πόδας  και οι υγιείς που θα διέδιδαν πως η πρόληψη είναι καλύτερη από την θεραπεία. Το κολύμπι ,τώρα, θα αφορούσε όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως και ο αριθμός των ανθρώπων που θα κολυμπούσαν στις θάλασσες θα αυξάνονταν διαρκώς. Οι επισκέψεις στη θάλασσα γίνονταν Μόδα. Η θάλασσα δεν ήταν μόνο για θεραπεία αλλά και για ψυχαγωγία.

Ίδια περίπου πορεία ακολούθησε και το μαύρισμα. Για αυτό γνωρίζαμε μόνο πως είναι το χρώμα των σκλάβων που δούλευαν κάμποσες ώρες εκτεθειμένοι στην ηλιακή ακτινοβολία. Ένας μαυρισμένος άνθρωπος σήμαινε αυτόματα πως είναι σκλάβος. Στις μέρες μας, φυσικά, αυτή η αντίληψη δεν ισχύει. Σήμερα καθόμαστε ώρες ολόκληρες κάτω από τον ήλιο και κάνουμε ηλιοθεραπεία. Ο ήλιος κάνει καλό στο δέρμα. Στην αρχή αυτό το κάναμε για θεραπευτικούς λόγους και έπειτα για αισθητικούς. Η πολύωρη έκθεση στον ήλιο μας προσφέρει το πολυπόθητο μαύρισμα στο σώμα. Το μαύρισμα αναδεικνύει τους μύες του σώματος και εξαφανίζει κάποιες ατέλειες του. Το κορμί γίνεται πιο ελκυστικό.

Το μαύρισμα ανήκει σήμερα στους σύγχρονους μύθους. Ακόμα και αν τα μελανώματα κάνουν θραύση, οι άνθρωποι συνεχίζουν απτόητοι. Είναι τόσο ισχυρό το κίνητρο για να πραγματωθεί ο μύθος που φτάνουμε μέχρι και την κατάργηση της Λογικής. Να θυμίσω πως ο μύθος προκύπτει μέσα από την διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην φαντασία και την πραγματικότητα .Όταν δεν συμβαίνει αυτό, η φαντασία καλπάζει χωρίς όρια και πλάθει μύθους νοσηρούς.

Είναι αρκετοί αυτοί που τρέφονται με μύθους και αναγάγουν το ηλιοκαμένο σώμα σε άγαλμα με μπρούτζινο χρώμα. Για μένα που βαρέθηκα να καταρρίπτω ανάλογους μύθους βλέπω ένα σώμα που το χρώμα του φέρνει σε σ κ α τ ο υ λ ί!

Πόσο δείκτη προστασίας είπες πως βάζεις;

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

ΔΕΝ Ξ Ε Χ Ν Ω!



Οι απόπειρες εμπρησμού του περιαστικού δάσους του Σέιχ-Σου ήταν πολλές! Τα προμηνύματα δεν προκαλούσαν κανέναν εφησυχασμό!

Στις 6 Ιουλίου 1997 ο κρατικός μηχανισμός απουσίαζε! Οι άνθρωποι που ήταν επιφορτισμένοι με τη προστασία του πανέμορφου δάσους μεράκλωναν με ουζομεζέδες σε παραλίες της Χαλκιδικής!


Εκείνη τη Κυριακή έπρεπε να είναι όλοι σε ετοιμότητα. Ο αέρας ήταν καυτός και ευνοούσε την γρήγορη ανάφλεξη…

Το απόγευμα της 6 Ιουλίου ένα μεγάλο σύννεφο καπνού απλωνόταν πάνω από την πόλη της Θεσσαλονίκης! Το δάσος του Σειχ Σου καιγόταν.

Στο αεροδρόμιο υπήρχαν δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα εκ των οποίων μόνο το ένα μπορούσε να πετάξει. Το άλλο έμενε καθηλωμένο εξαιτίας μηχανικής βλάβης.

Ο περίφημος κρατικός μηχανισμός για μια ακόμη φορά σε αυτή την χώρα έπραξε το καθήκον του! Συνέχισε την παράδοση της εγκληματικής ολιγωρίας και επέτρεψε σε ανθρωπόμορφα κτήνη να στερήσουν από όλους εμάς το πολύτιμο οξυγόνο αυτού του πνεύμονα πρασίνου!

Το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το αφιερώνω στον Θ. που εκείνη τη μέρα πήρε τον γιο του και έσβηνε φωτιές. Ακόμα το αφιερώνω σε έναν καθηγητή μου στο Πανεπιστήμιο( συγγραφέας και εξαίρετος άνθρωπος) που κατάφερε να αποτρέψει την οικοπεδοποίηση του δάσους. Ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ και στην Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης που μετατρέπει τα όνειρα αυτών που θέλουν να τσιμεντάρουν την πόλη, σε εφιάλτες!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Έξι Ιουλίου 1997
Η αποφράδα μέρα
που έγινε η εισβολή
ενάντια στην ομορφιά
Δεν ξεχνώ και δεν θέλω να ξεχάσω
το διχοτομημένο δάσος
τα ζωντανά δέντρα
δίπλα στα καμένα

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Θα έρθει η μέρα που θα ξαναδώ το δάσος
ολόκληρο να σφύζει από ζωή
Ως τότε θα σπέρνω το βλέμμα μου
σαν ακούραστος φρουρός
στις καμένες πλαγιές
του Κέδρινου λόφου
έτοιμος να αφοπλίσω
τις πονηρές πατημασιές των εισβολέων
σε ένα σύγχρονο αντάρτικο βουνού


Υ.Γ. Η καταστροφή στο δάσος είναι ανυπολόγιστη και ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΤΡΑΥΜΑ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!

Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ!

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ- Μαγκρίτ, 1937



(Ο Μεσόκοσμος εκπέμπει εδώ και ένα δίμηνο. Νομίζω πως ήρθε ο καιρός να αυτοσυστηθώ. Θα το κάνω με ένα κείμενο που είχα γράψει πέρσι. Θεωρώ πως αυτό το κείμενο με αντιπροσωπεύει κατά τον καλύτερο τρόπο).

Το όνομα μου Ιωάννης. Τόπος γέννησης η Θεσσαλονίκη. Κληρονόμησα την μοίρα του αναπόφευκτου αποχωρισμού από αυτήν την ζωή, την Άνοιξη του 1968.Γεννήθηκα μέσα στην τροχιά σημαντικών και ευτυχών συγκυριών. "Άκουσα" το κροτάλισμα που έκαναν οι ερπύστριες των Σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία. "Μύρισα" τον αέρα ενός Παρισιού που φλεγόταν από το αίτημα των φοιτητών για ΦΑΝΤΑΣΙΑ στην εξουσία. "Είδα" τους φοιτητές στην Αμερική να διαμαρτύρονται για το αίμα που χυνόταν στον πόλεμο του Βιετνάμ. Άγγιξα το στήθος της μητέρας μου .Και γεύτηκα ακόρεστα το γάλα της. Μόνο που έπρεπε να το πιω όλο. Να χορτάσω, να μεγαλώσω…

Και ήρθε ο καιρός του απογαλακτισμού. Και έγινα ενήλικος σε μια κοινωνία ανήλικων ανθρώπων που, ενώ, περνούσαν το ηλικιακό φράγμα των 18, δεν ευτυχούσαν να πενθήσουν το πρώτο χάδι της μητέρας τους. Που φοβόντουσαν να ωριμάσουν γιατί όποιος ωριμάζει σαπίζει κιόλας! Μόνο που έτσι απαρνιόντουσαν τον νόμο της Φύσης, τον καθολικό και διαχρονικό. Αυτόν που λέει πως ό,τι ζει αληθινά υπόκειται στην φθορά και είναι προορισμένο να πεθάνει .Και τους τα έλεγα όλα αυτά. Και με κοιτούσαν με ένα βλέμμα απλανές .Και τους άφησα στην ησυχία τους! Και γύρεψα άλλα βλέμματα. Αυτά που ισορροπούσαν ανάμεσα στην λύπη και τη χαρά. Και τα αγάπησα με πάθος. Και λάτρεψα την Ψυχανάλυση, τη Ποίηση και την Φιλοσοφία. Ήταν τα ερείσματα μου σε ένα θρυμματισμένο κόσμο. Ήταν οι εγγυήτριες δυνάμεις για το υποκειμενικό μου βλέμμα που βούλιαζε σε έναν ,όλο και περισσότερο, αντικειμενικό κόσμο. Σε έναν κόσμο που εκθείαζε τα ποσοτικά δεδομένα αλλά που αγνοούσε πως το « ενα δεν ειναι το μισο του δυο αλλα τα δυο μισο του ένα» (Πανέμορφος στίχος του ποιητή Κάμμινγκς!).

Και μέσα σε αυτό το κλίμα ζήτησα να ξυπνήσουν οι ναρκωμένες αισθήσεις της πρώτης παιδικής ηλικίας. Ζήτησα να φωνάξω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ενάντια σε άθλιους πολέμους, σε στρατοκράτες που πουλάνε όπλα και πλουτίζουν, σε τεχνοκράτες που ρουφάνε το οξυγόνο μας. Ζήτησα να απαξιώσω τους κερδοσκόπους που το μέλημα τους ήταν να αυξάνουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Που μας ήθελαν ευτυχισμένους καταναλωτές και όχι ευτυχισμένους ανθρώπους.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαμαρτυρία διαρκείας συνειδητοποιούσα τη δύναμη της Παιδείας. Και έγινα εκπαιδευτικός γιατί προσδοκούσα να αλλάξω το ψυχικό βλέμμα μικρών και εύθραυστων παιδιών. Να τους πείσω πως γεννήθηκαν όχι για να αποφεύγουν το πόνο αλλά για να απολαμβάνουν τη ζωή. Και πως αυτό θα το πετύχαιναν κινητοποιώντας τις πιο βαθιές και δημιουργικές δυνάμεις τους…

Δεν ξέρω τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα. Η Ιστορία συνεχίζει να γράφεται…και εγώ θα εξακολουθώ να γράφω, να διαβάζω ,να μιλάω, να χαμογελώ, να είμαι ανήσυχος και τέλος να ψιθυρίζω στα αυτιά σας γλυκόλογα σαν και τα παρακάτω:

Όσοι με άκουσαν αληθινά, με κατάλαβαν(από συμπόνια).
Όσοι με γνώρισαν αληθινά, με φοβήθηκαν(από αγάπη).
Όσοι με πρόδωσαν αληθινά, με εγκατέλειψαν(από ενοχές).

«Μοναχικοί και αλληλέγγυοι» λένε οι Γάλλοι. Να είστε μοναχικοί για να προστατεύετε την μοναδικότητα σας. Αυτήν, να ξέρετε, την επιβουλεύονται πολλοί. Να πουλάτε ακριβά το τομάρι σας στους καταναλωτές της ψυχής σας και να στέκεστε αλληλέγγυοι στα ανίατα υπαρξιακά προβλήματα των συνανθρώπων σας. Και να θυμάστε, που και που, τα λόγια του Μανόλη Αναγνωστάκη:

Παλεύουμε όχι για το κέρδος αλλά για τις λιγότερες απώλειες…


Καλώς σας βρήκα!

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

ΟΡΦΑΝΑ ΑΠΟ Π Α Τ Ε Ρ Α!

Και η Ψυχανάλυση ψάχνει τον …πατέρα της!


Περπατώ σε ένα στενό δρομάκι της συνοικίας μου. Μπροστά μου είναι μια ρακοσυλλέκτρια που σέρνει ένα καρότσι. Μαζί με το καρότσι σέρνει και το 5χρονο, περίπου, αγόρι της. Από απέναντι έρχεται μια γιαγιά με ασταθή βηματισμό. Η γιαγιά πλησιάζει και αντιλαμβάνεται την παρουσία του μικρού παιδιού. Στην στιγμή αρχίζει να επιπλήττει την μητέρα που αδιαφορεί για την ταλαιπωρία του γιου της. Ο καύσωνας είναι ανυπόφορος και η ρακοσυλλέκτρια μειδιά ελαφρώς. Η γιαγιά βλέποντας πως το παιδάκι δεν έχει ούτε καν καπέλο συνεχίζει να αποδοκιμάζει. Όλα αυτά γίνονται μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα .

Η ρακοσυλλέκτρια, δέκα μέτρα πιο πέρα, σταματά και τοποθετεί στο κεφάλι του παιδιού το καπέλο.

Σκέφτομαι πως η στιγμιαία αντίδραση της γιαγιάς που ήταν ένας ξένος άνθρωπος έκανε την μητέρα του παιδιού να καταλάβει πως παραμελεί το παιδί της και το ταλαιπωρεί. Αν δεν υπήρχε αυτή η αντίδραση ,πολύ πιθανόν, η μητέρα να μην το έκανε. Αυτό το ειδικό γεγονός θα ήθελα να το αναλύσω. Η γιαγιά είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη ηλικία. Όπως και να το κάνουμε εμπνέει σεβασμό. Πιθανόν να είναι και αυτή μάνα, άρα μιλάει «από τα μέσα».Νομιμοποιείται να επιδεικνύει μια αυξημένη ευαισθησία σε ανάλογες περιπτώσεις. Ακόμα η συμπεριφορά της να επιπλήξει δημόσια έναν άγνωστο άνθρωπο θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητική. Σε μια τέτοια περίπτωση το αποτέλεσμα θα ήταν αρνητικό. Η μητέρα πιθανόν να βίωνε την προσβολή και για λόγους εγωισμού θα ανταπαντούσε με άσχημα λόγια. Είναι αμφίβολο αν θα έβαζε καπέλο στο κεφάλι του παιδιού της. Νομίζω πως αυτό που κυρίως έκανε την μητέρα να συμμορφωθεί στις υποδείξεις της γιαγιάς ήταν η ηλικία και ο σεβασμός προς μια ηλικιωμένη που όπως και να το κάνουμε έχει μεγαλύτερη πείρα!

Η γιαγιά στην προκειμένη περίπτωση λειτουργεί ως φορέας ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ! Σας έχω μιλήσει και αλλού για την κρίση αυτής της εξουσίας. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι εμφανής αυτή η κρίση. Σκεφτείτε πόσοι από εμάς θα δεχόμασταν μια επίπληξη αδιαμαρτύρητα; Στις περισσότερες περιπτώσεις θα θεωρούσαμε πως αυτός που μας κατηγορεί είναι κακοπροαίρετος. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνουμε αυτοκριτική. Αντιθέτως θα φτάναμε στο σημείο να του κάνουμε συστάσεις. Θα του ζητούσαμε να κοιτάει τη δουλειά του και να μην ασχολείται μαζί μας. Αυτό συμβαίνει γιατί ζούμε σε μια κοινωνία όπου «όλα είναι σχετικά και για αυτό ανεκτά».Το απόλυτο διέρχεται κρίση. Ο νόμος, η πατρική εξουσία δεν έχουν το κύρος που είχαν παλαιότερα. Αυτοθαυμαζόμαστε πως γνωρίζουμε πολλά και είμαστε παντοδύναμοι. Κάθε κριτική που μας ασκείται εκλαμβάνεται ως μομφή ή καλύτερα ως ένα τραύμα στην παντοδυναμία μας. Δεν μας αρέσει να ακούμε τα λάθη μας και πολύ δύσκολα νομιμοποιούμε ανθρώπους που τους θεωρούμε αυθεντίες…

Αναλογιστείτε πόσοι άνθρωποι έχουν ευεργετηθεί από στιγμιαίες αντιδράσεις που μπορούν να αλλάξουν και ολόκληρη τη μοίρα τους. Ακόμα ας αποδεχτούμε πως αυτού του είδους οι υποδείξεις ,ελάχιστες φορές συμβάλλουν στην τροποποίηση μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς. Αυτό συμβαίνει γιατί κανένας δεν σέβεται μια απόλυτη αρχή.

Η πατρική εξουσία σε κρίση!

Αγοράκια και κοριτσάκια μείναμε ο ρ φ α ν ά από Πατέρα!

Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

Ο Ν Ε Ι Ρ Ο Π Ο Λ Η Σ Η!

Πορτραίτο γυναίκας-Κ.Παπατριανταφυλλόπουλος


Από όλες τις λειτουργίες του λόγου βλέπω με μεγαλύτερη συμπάθεια την ποιητική. Οι μέρες που ζούμε δεν ευνοούν την ποιητική χρήση του λόγου. Ο δογματισμός της εικόνας έχει καθίσει για τα καλά στο βλέμμα μας. Όλα είναι προφανή! Ξεχάσαμε να ονειροπολούμε. Η ονειροπόληση είναι διεργασία της ποίησης. Είναι ζωτικής σημασίας για όλους μας. Η ονειροπόληση χρειάζεται τεμπελιά. Τεμπελιάζοντας εργαζόμαστε. Το οξύμωρο σχήμα, άκρως ποιητικό, δεν θα το καταλάβουν ποτέ οι εργασιομανείς…

Λησμονώντας την ονειροπόληση την καθιστούμε πολυτέλεια. Με τέτοιες πολυτέλειες όμως ο λόγος γίνεται ένα ταξίδι που κάνουμε , ενδόμυχα, όλο και λιγότερο. Αυτό γίνεται εμφανές στα στερεότυπα που κουβαλάμε μέσα μας και που αναμασάμε στην κάθε μας ευκαιρία. Γεμίσαμε κλισεδάκια, ετοιματζίδικες απαντήσεις, ανέκδοτα και προβλέψιμες συμπεριφορές. Παγώσαμε τον λόγο γιατί παγώσαμε και εμείς οι ίδιοι. Αυτό ήταν αναμενόμενο εξαιτίας της ξαφνικής μας έκθεσης σε πολυάριθμες εμπειρίες που αδυνατούμε να επεξεργαστούμε. Άφθονες χρήσιμες ή άχρηστες πληροφορίες παραμένουν ανένταχτες στον ψυχισμό μας. Η βιωματική τους προσέγγιση είναι ανεπιτυχής και η δυσκολία της επικοινωνίας μέσω ενός βιωματικού λόγου γίνεται όλο και πιο ανάγλυφη!

Ο βιωματικός λόγος προηγείται μιας ουσιαστικής επικοινωνίας. Η κατάληξη του είναι παρόμοια με αυτή του ιχνογραφήματος των μικρών παιδιών. Στην αρχή τα παιδιά χρησιμοποιούν τις ζωγραφιές σαν μέσο έκφρασης των συναισθημάτων. Όσο μεγαλώνουν, οι ζωγραφιές τους θα γίνονται μέσο επικοινωνίας. Στην προσπάθεια τους να συνεννοηθούν με τους ενήλικους χάνουν την απόλαυση που προκύπτει από την εξωτερίκευση των συναισθημάτων. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η αλλοτρίωση. Η προσωπική έκφραση ακυρώνεται. Δίνεται αντιπαροχή για την επικοινωνία.

Κάπως έτσι αλλοτριωνόμαστε όλοι μας! Οι προφορικές μας κουβέντες, οι κινήσεις, τα γραπτά μας δεν υπηρετούν αρχικά την έκφραση και, μοιραία, προάγουν μια επικοινωνία κακής ποιότητας. Η κρίση της επικοινωνίας αποδεικνύεται τόσο από το γεγονός πως έχει γίνει κυρίαρχη ιδεολογία που περνά στα χέρια των επικοινωνιολόγων όσο και από την αλματώδη ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών (όλο και περισσότερο γινόμαστε η μεγάλη οικογένεια της Κοσμοτέ -οι υπόλοιπες εταιρίες της κινητής τηλεφωνίας δεν πρόλαβαν ακόμη να γίνουν οικογενειάρχες!!!).

Φλυαρούμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα. Γινόμαστε κουραστικοί από τις αβάσταχτες κοινοτοπίες που εκστομίζουμε. Ο πρωτότυπος λόγος που αναζωογονεί τις διαπροσωπικές σχέσεις έχει σιγήσει προ πολλού και διασώζεται σε ελάχιστους. Έχουμε ελαφρύνει τις λέξεις από το φορτίο των βιωμάτων. Βρισκόμαστε στην τροχιά του ανούσιου και του πληκτικού ! Όσες φορές και να δοκιμάσουμε να μιλήσουμε με βιώματα θα γευτούμε έναν ιδιότυπο ρατσισμό από όλους αυτούς που ονομάζονται συνομιλητές μας. Αυτοί είναι που διαμορφώνουν ένα αρνητικό κοινωνικό κλίμα, αυτοί είναι που αναχαιτίζουν κάθε απόπειρα ουσιαστικής έκφρασης και επικοινωνίας!

Όταν η ψυχή ασφυκτιά από τη βλακεία που ρέει άφθονη δίπλα μας ,τότε, η ποιητική λειτουργία του λόγου γίνεται η μοναδική έξοδος κινδύνου .Αν αποκλείσουμε και αυτήν τη δυνατότητα θα πεθάνουμε από τις αναθυμιάσεις της βλακείας…



Υ.Γ Ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα θα μάθουν για τον αριθμό των καρδιακών παλμών του Τζούλιο Καϊμη λίγο προτού σωριαστεί νεκρός!
Πολύ λίγοι σε αυτή τη χώρα θα μάθουν για την αξιοπρεπή στάση του ζωγράφου Διαμαντή Διαμαντόπουλου…
Μειοψηφίες θα κατανοήσουν τι ακριβώς είπε ο Θωμάς Γκόρπας με το ποιητικό του έργο...


Καλό μήνα σε όλους!