Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ!

Φωτογραφία ,Γιώργος Μαρίνος


Η κακή ψυχολογία που επιμένει ,οδηγεί πάντα σε ανεπιθύμητα σωματικά συμπτώματα. Η Λένα Πλάτωνος δίνει συνέντευξη στον Βασίλη Αγγελικόπουλο γριπωμένη. Την συνέντευξη αυτή την ξετρύπωσα κατά την εκκαθάριση του σπιτιού από το χαρτομάνι. Την βρίσκω άκρως εξομολογητική και ενδιαφέρουσα και για αυτό θα ήθελα να την μοιραστούμε μαζί.

Η Λένα Πλάτωνος γεννιέται στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ζει σε ένα περιβάλλον που δεν είναι τελείως ανυποψίαστο περί μουσικής. Ο πατέρας της είναι συνθέτης και παίζει πιάνο. Στα 3,5 χρόνια από την γέννηση της θα αρχίσει να μιμείται τον πατέρα της. Παίζει πιάνο και όταν μεγαλώσει περισσότερο θα κερδίσει τις εντυπώσεις, μαζί και ένα βραβείο υποτροφίας για το Ωδείο της Αθήνας.

Τις σπουδές και τα μεταπτυχιακά της θα τα κάνει στο εξωτερικό. Όταν επιστρέψει στην Ελλάδα θα είναι τυχερή γιατί θα συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι. Ο Χατζιδάκις εκείνη την περίοδο δουλεύει στο ραδιόφωνο και είναι διευθυντής στο Γ΄ Πρόγραμμα. Απέναντι στην Λένα Πλάτωνος είναι αυστηρός για να την κρατά σε επαγρύπνηση, αλλά και μαλακός για να μην την αποθαρρύνει. Την εμπιστεύεται και της αναθέτει την σύνθεση των τραγουδιών της Λιλιπούπολης. Αυτά τα τραγούδια θα γνωρίσουν μεγάλη επιτυχία.

Την ίδια περίοδο στριφογυρνά στο μυαλό της η ιδέα για την μελοποίηση των στίχων του Καρυωτάκη. Η ευφρόσυνη διάθεση και η παιδικότητα των τραγουδιών στην Λιλιπούπολη αναμειγνύεται με την μελαγχολία και την ενηλικίωση που αποπέμπουν τα ποιήματα του Καρυωτάκη. Η συνθέτρια ήδη διαμορφώνει το πρόσωπο και την δικιά της φυσιογνωμία.

Ένα μουσικό όργανο μπορεί να αλλάξει την ζωή ενός μουσικού όπως ακριβώς και μια λέξη μπορεί να ανατρέψει την αντίληψη που έχουμε για τη ζωή. Η Πλάτωνος αγοράζει το 1981 ένα συνθεσάιζερ και με αυτό αρχίζει τους πειραματισμούς. Βιώνει κατά δικιά της ομολογία ένα ταξίδι. Γίνεται κοσμοπολίτισσα των ήχων. Φτιάχνει ήχους ηλεκτρονικούς και ψάχνει λέξεις που να συνοδεύουν αυτούς τους ήχους.

Μέσα σε ένα περιβάλλον που ξεχειλίζει από ενέργεια βλέπει την ζωή σαν ένα παιχνίδι. Συμπαίχτης η Μαριανίνα Κριεζή. Μέσα από πολλές και γόνιμες αντιπαραθέσεις προκύπτει το ΣΑΜΠΟΤΑΖ. Ένα χρόνο αργότερα επισημοποιείται η σχέση που είχε αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια με την ποίηση του Καρυωτάκη.

Στην συνέχεια της καλλιτεχνικής της διαδρομής θα προκύψουν ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΗΛΙΟΥ, ΤΑ ΛΕΠΙΔΟΠΤΕΡΑ, ΓΚΑΛΟΠ, ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ. Παράλληλα η ίδια δοκιμάζεται στην προσωπική της ζωή. Πεθαίνει ο πατέρας της, παθαίνει εγκεφαλικό η μητέρα της. Συν τοις άλλοις ένας μακροχρόνιος δεσμός διαλύεται και το έργο της έχει μικρή απήχηση στον κόσμο. Όλες αυτές οι απογοητεύσεις συσσωρεύονται και την κάνουν να κλειστεί στον εαυτό της.

Την δεκαετία του ’90 κατακλύζουν τον χώρο της μουσικής «τραγούδια αβάσταχτης ελαφρότητας».Το κλίμα είναι ζοφερό! Τα όνειρα για το μέλλον λιγοστά. Ένα περιβάλλον που ασφυκτιά στην κοινοτυπία είναι ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η πορνογραφία(Ο Μποντριγιάρ ταυτίζει την κοινοτυπία με την πορνογραφία και καλά κάνει!).Δεν υπάρχουν συμβάντα, θα μας πει η Λένα Πλάτωνος και ευθυγραμμίζεται πλήρως με αυτά που μουρμούριζε και ο Θωμάς Γκόρπας λίγο προτού ξεψυχήσει. Η ενέργεια και ο ερωτισμός που γέννησε το ΣΑΜΠΟΤΑΖ δεν υπάρχουν. Η συνθέτρια απομονώνεται και ζωγραφίζει μινιατούρες. Ευτυχώς διαθέτει ένα εισόδημα που της εξασφαλίζει τα προς το ζην.

Επανέρχεται με τις ΑΝΑΠΝΟΕΣ και την ΤΡΙΤΗ ΠΟΡΤΑ. Μετά από μια μεγάλη περίοδο σιωπής λαχταρά την ανατροφοδότηση από τον κόσμο. Θέλει την «αμεσότητα και την συμπύκνωση» στο έργο της! Επιδιώκει την παρότρυνση από τους κοντινούς της ανθρώπους και θεωρεί τον ΕΡΩΤΑ σαν την κινητήρια δύναμη για την δημιουργία.

Στην Λιλιπούπολη του 2006 βλέπεις πουθενά χρυσαλιφούρφουρο;Εγώ βλέπω μόνο καμένα πεύκα...

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΡΟΓΚΑΣ!

Σωτήρης Σόρογκας-Φωτογραφία Πάνος Πετρόπουλος


Η Ψυχαναλυτική σκέψη μας διδάσκει πως οι επιθετικές ορμές σε έναν άνθρωπο είναι σύμφυτες με τις σεξουαλικές. Οι ορμές εκπορεύονται από μια κοινή πηγή και βρίσκονται σε ανταγωνιστική σχέση μεταξύ τους. Έναν ανάλογο παραλληλισμό κάνει και ο ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας για να μας πει πως η θλίψη των ανθρώπων είναι σύμφυτη με την χαρά τους. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο συναισθήματα υπάρχει μια αναλογική σχέση. Όσο περισσότερο χαρούμενοι είμαστε τόσο λιγότερο αισθανόμαστε λυπημένοι. Ισχύει και το αντίστροφο. Όσο περισσότερο λυπημένοι τόσο λιγότερο χαρούμενοι.

Η τέχνη του Σόρογκα νομίζω πως έρχεται να εξισορροπήσει τις ακρότητες των παραπάνω συναισθημάτων. Ο ζωγράφος επιχειρεί να συμπυκνώσει αυτά τα συναισθήματα στο σχήμα της χαρμολύπης. Δεν είναι εύκολο αυτό σε έναν κόσμο που «περνάει τέλεια», που καθαγιάζει την θετική ενέργεια και την υπέρμετρη αισιοδοξία. Ο καλλιτέχνης τολμά! Έρχεται να σπαταλήσει την ψυχική του ενέργεια για να εμψυχώσει έναν κόσμο φθαρτό. Αγάλματα, ξύλα, λαμαρίνες, πέτρες, τενεκέδες, όλα υποτάσσονται στην μοίρα της αποσύνθεσης. Επιφάνειες διαβρωμένες ,που ο χρόνος δεν ξεχνά, αποτελούν τον κόσμο του καλλιτέχνη. Έναν κόσμο αναχωρητή που μοιάζει σε αυτόν των ποιητών και αποτελεί μια «υπόμνηση του τέλους».Μέσα σε αυτόν τον κόσμο τρυπώνει η συνείδηση του οριστικού και αμετάκλητου αποχωρισμού από την ομορφιά της ζωής.

Ο Σόρογκας απολαμβάνει τη φύση. Αγαπά την «βροχή, τον ήλιο και την θάλασσα».Για χάρη τους γίνεται ποιητής που αντιλαμβάνεται διαισθητικά την μαγεία που αποπνέουν. Θλίβεται έχοντας επίγνωση πως κάποια μέρα θα εγκαταλείψει αυτήν την απόλαυση εξαιτίας της αποδημίας του. Δεν κάθεται όμως με σταυρωμένα χέρια. Αντί να περιμένει τον θάνατο πηγαίνει ο ίδιος σε αυτόν. Η διαδρομή του είναι σπαρμένη από μικρούς καθημερινούς θανάτους. Είναι θάνατοι πραγμάτων που δεν ψεύδονται και μας δείχνουν απροκάλυπτα την αλήθεια τους! Ο καλλιτέχνης μέσω της ζωγραφικής επιχειρεί να αφηγηθεί αυτούς τους αδιάκοπους μικρούς θανάτους.

Λένε πως πεθαίνουμε την στιγμή ακριβώς που παύουμε να αφηγούμαστε. Ο Σόρογκας παραμένει ζωντανός γιατί δεν έχει απολέσει αυτήν την ικανότητα.

Ο ζωγράφος δεν πιστεύει στην μετά θάνατον ζωή γιατί ζει ένα πλούσιο, σε εμπειρίες, παρόν. Έχει «αδυναμία στις σχέσεις του με τους ανθρώπους».Ο Γκαίτε λέει πως όταν συμπεριφερόμαστε σε έναν άνθρωπο όπως είναι ,τον υποτιμούμε. Όταν τον συμπεριφερόμαστε όπως θα έπρεπε να είναι τον εξυψώνουμε. Ο Σόρογκας περιτριγυρίζεται από συνανθρώπους που τους βλέπει σαν αγγέλους. που φτεροκοπούν στον δικό του αγγελικό κόσμο. Μόνο που κατ’ επανάληψιν τον διαψεύδουν .Ο ζωγράφος δεν είναι μνησίκακος και δεν τους αποκηρύσσει ως έκπτωτους .Απλά διακόπτει τις σχέσεις. Αποσύρεται με την ευγένεια όλων εκείνων των ψυχών που αναλαμβάνουν το χρέος να λυπούνται για λογαριασμό των άλλων. Ίσως κάπως έτσι να απαντούσε και ο ίδιος σε κάποιους συναδέλφους που τον έχουν πικράνει. Αλλά είναι ήρεμος και δεν μεμψιμοιρεί. Οι απογοητεύσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα. Όταν αυτές κορυφώνονται και τον κάνουν να μελαγχολεί, βρίσκει διέξοδο σε ζωγραφιές που σκαρώνει με « το στοιχειωμένο του πινέλο»(Κική Δημουλά).

Χρόνια πολλά ο Σόρογκας ασχολείται με την ζωγραφική. Ένδεκα χρόνια μετά την αποφοίτηση του από την Σχολή Καλών Τεχνών, το έτος 1971, διοργανώνει την πρώτη ατομική έκθεση που είναι για αυτόν μια οικονομική ανάσα. Αρκετά έργα πουλιούνται και τα χρήματα που λαμβάνει του προσφέρουν ανεξαρτησία αλλά και την δυνατότητα να υπερασπίζεται πιο δυναμικά τις απόψεις του. Δεν λέει πολλά. Λέει λίγα και μετρημένα. Θέλει οι απόψεις που διατυπώνει δημόσια να είναι «έγκυρες και αντιπροσωπευτικές» του έργου του.

Οι πίνακες του Σόρογκα χρειάζονται το φως και τον «αμείλικτο ήλιο του μεσημεριού».Μέσα σε αυτό το μεσογειακό φως οι πίνακες γίνονται διαφάνειες. Αυτές οι διαφάνειες(αυτές ύμνησε και ο Ελύτης με το ποιητικό του έργο) δεν έχουν καμιά σχέση με αυτές που στηλιτεύει ο Μποντριγιάρ. Στην διαφάνεια του Μποντριγιάρ το βλέμμα των ανθρώπων χάνεται στο άπειρο χωρίς να υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να το επαναφέρει. Στην διαφάνεια των Σόρογκα και του Ελύτη το βλέμμα καθρεφτίζεται. Αν διαφωνείς, κάνε συγκερασμό το φως του ήλιου με την σκοτεινιά της φθαρτότητας. Τότε θα καταλάβεις για ποιο βλέμμα μιλάω...

Υ.Γ Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή μια παλιά συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Σωτήρης Σόρογκας στην Ε.Μαρίνου.

Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΑ!

Εκμάθηση Αγγλικών στα πλαίσια της Αμερικάνικης βοήθειας UNRRA(Φωτογραφία Δ.Χαρισιάδης-Αρχές ,μάλλον, του 1950)


Στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος και στην οικονομική στενότητα τρίβει τα χέρια του ο επιχειρηματίας. Η πολιτική του Υπουργείου Παιδείας συρρικνώνει όλο και περισσότερο τις παροχές της προς το Δημόσιο Σχολείο. Επικαλείται την λιτότητα και έτσι δημιουργεί πρόσφορο έδαφος στους επιχειρηματίες. Αυτοί βλέπουν με καλό μάτι την είσοδο τους στον χώρο της εκπαίδευσης. Το μαθητικό δυναμικό αποτελεί ένα εν δυνάμει καταναλωτικό κοινό που μπορεί να αυξήσει τα κέρδη τους.

Διάβαζα, πριν καιρό, πως στην Αμερική προσφέρθηκε σε ένα κορίτσι ως έπαθλο για την σχολική της επίδοση, ένα αυτοκίνητο! Τα δημόσια σχολεία στην προσπάθεια να περιορίσουν την ολοένα και αυξανόμενη μαθητική διαρροή, επινοούν εντυπωσιακά έπαθλα (αυτοκίνητα, ηλεκτρονικά παιχνίδια) για να δελεάσουν τους μαθητές και να τους δώσουν ένα κίνητρο για την παραμονή τους στο σχολείο. Τα σχολεία αναγκάζονται να υιοθετήσουν τέτοιες πρακτικές γιατί κάθε μείωση των μαθητών της σχολικής μονάδας ισοδυναμεί με περικοπές και περιορισμούς στο ποσό των επιχορηγήσεων. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να συνάπτουν σχέσεις με επιχειρήσεις προκειμένου να εξασφαλίζουν έπαθλα.

Δεν χρειάζεται, όμως, να πάμε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Παρατηρείστε τι γίνετε και στην δικιά μας πραγματικότητα. Πολλοί εκπαιδευτικοί διοργανώνουν παζάρια στα οποία εκθέτουν την δημιουργική εργασία των μαθητών προς πώληση, προκειμένου να εξασφαλίζουν χρήματα για την αγορά υλικοτεχνικής υποδομής στα σχολεία. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί γίνονται ή επιχειρηματίες ή πολλοί καλοί δημοσιοσχετίστες. Σχεδόν επιβάλλεται να επιστρατεύουν όλη την πονηριά και την διπλωματία τους για να πάρουν όλα αυτά που τους ανήκουν για το σχολείο τους.

Αν γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, αν μπορώ να ελίσσομαι στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης(γράψε να ασχολούμαι με τους πολιτικάντηδες που ενίοτε θα τους κολακεύω κιόλας), τότε μπορώ να εξοπλίζω το σχολείο. Σκεφτείτε όμως εκείνους τους εκπαιδευτικούς που δεν θέλουν να γίνουν ούτε επιχειρηματίες που πουλάνε έργα μαθητών, αλλά ούτε και να εμπλακούν σε παιχνίδια μικροπολιτικά που μετατρέπουν το σχολείο σε χώρο κομματικής αντιπαράθεσης. Αυτούς τους εκπαιδευτικούς κάποιος πρέπει να τους προστατέψει…


ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!

Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006

COMMENTS,ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ(ΤΕΛΟΣ)




Ο χώρος ο οποίος μας προσφέρεται είναι μέρος της πραγματικότητας. Τα comments δεν είναι πραγματικότητα αλλά εκφράζουν μια τάση της πραγματικότητας. Αυτά τα δύο δεν πρέπει να τα συγχέουμε. Ο μεγάλος αριθμός σχολίων δεν αποδίδει την πραγματικότητα δεδομένου πως οι επισκέπτες είναι πολλοί περισσότεροι από αυτούς που αφήνουν σχόλια. Από εκεί και πέρα μπορούμε να κρίνουμε την ποιότητα των σχολίων που αφήνουν αυτοί που θέλουν να φανούν. Τα σχόλια κατά κανόνα εκθειάζουν το κείμενο. Οι άλλοι bloggers εκφράζουν την εκτίμηση και τον θαυμασμό τους. Υπάρχει ένα λιβάνισμα που καταντάει βαρετό και μια αγάπη να τρίβεις τα μάτια σου! Ελάχιστες φορές θα δεις να σχολιάζεται κάτι επί της ουσίας (εννοείται πως υπάρχει ουσία στο κείμενο προς ανάγνωση).Τις περισσότερες φορές γίνεται χαβαλές από ανθρώπους που γνωρίζουν πως το χιούμορ είναι μια σοβαρή υπόθεση και μολαταύτα αυτοί επιμένουν να μας βομβαρδίζουν με κακογουστιά! Τα σοβαρά και τεκμηριωμένα σχόλια εκλείπουν γιατί η ανάγνωση έχει γίνει καταναλωτική συνήθεια. Αρκετοί bloggers είναι βιαστικοί και καταβροχθίζουν κείμενα(μιλάμε για κανονική βαρυστομαχιά!),Επισπεύδουν για να προλάβουν να κάνουν και άλλες επισκέψεις μπας και ευνοηθούν από τον θεό της αμοιβαιότητας.

Σε μερικά νησιά οι επισκέψεις λέγονται βίζιτες…

ΤΕΛΟΣ

COMMENTS,ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ(ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ)

Ξέρω πως αναλύω και λεπτολογώ ,αλλά για αυτό δεν είμαστε σύντροφοι εδώ; Μήπως πρέπει να καταπίνουμε όλα αυτά που βλέπουμε; Να επιτρέπουμε να μπουρδολογούν κάποιοι δημόσια; Αν το νομίζουμε αυτό, μάλλον, δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τα όρια ανάμεσα στο προσωπικό και το δημόσιο. Έτσι καταλήγουμε να χαζολογούμε και αυτό το θεωρούμε αυτονόητο. Να απεμπλακούμε, λοιπόν, από αυτήν την παγίδα και να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε πάνω σε αυτά που δημοσιοποιούμε σε ένα blog.Λέμε όλα όσα κατεβάζει η κούτρα μας ή είμαστε πιο συγκρατημένοι και κοινοποιούμε τα λίγα και ουσιώδη;

Θα μου πείτε να μην διαβάζω. Είναι το κλασσικό επιχείρημα που ακούγεται και για την τηλεόραση! Αν δεν μας αρέσει να βλέπουμε μπορούμε να κλείσουμε τον δέκτη. Ναι, αλλά για να κρίνεις θα πρέπει να δεις! Ομοίως και στα blogs. Για να καταλάβω ποιοι γράφουν τα ουσιώδη θα πρέπει να διαβάσω και αυτούς που γράφουν ανούσια και πληκτικά. Για να καταλήξω σε μια αξιόπιστη γνώμη θα πρέπει να αφιερώσω πολύ χρόνο .Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως υπάρχει μια « πρωτοφανή κλοπή ελεύθερου χρόνου», κάτι που διαπιστώνουμε και στην περίπτωση της τηλεόρασης(Κωστής Παπαγιώργης). Αν σε κάτι στοχεύει η ιδιότυπη αυτολογοκρισία του blogger είναι στην προσπάθεια να εξοικονομήσει σε όλους εμάς πολύτιμο χρόνο. Είναι μια πράξη προσφοράς. Έτσι πρέπει να το βλέπουμε .

Θα μου ζητήσετε να γίνω πιο συγκεκριμένος. Θα σας πω πως αδυνατώ! Έχω δεσμεύσει πολλές ώρες ελεύθερου χρόνου για να διαβάσω έναν ικανοποιητικό αριθμό blogs. Οι εντυπώσεις δεν υπάρχουν από ένα συγκεκριμένο blog αλλά είναι μια ομαδοποίηση αυτών των εντυπώσεων. Άρα και να το ήθελα δεν θα μπορούσα να καταθέσω μια κριτική που θα απευθυνόταν σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Αφήστε που είμαι και κατά της προσωπικής αντιπαράθεσης. Η κριτική που ασκείται σε τέτοιες περιπτώσεις αποκτά, τις περισσότερες φορές, μια ειρωνική απόχρωση που μας χαλάει την διάθεση και μας απομακρύνει. Εδώ μέσα βρισκόμαστε για να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλο. Ο σκοπός πρέπει να είναι η συνοχή μας και όχι η διάσπαση την οποία βιώνουμε πολλαπλώς στην καθημερινότητα μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

COMMENTS,ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ(ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)





Η καταξίωση ,βέβαια, που στηρίζεται στον αριθμό των comments είναι μια αυταπάτη. Είναι μια εύθραυστη αναγνώριση και αυτό γιατί αποτιμάται με βάση τα ποσοτικά δεδομένα. Οι επίδοξοι μπεστ-σελερίστες (μην γελάτε, υπάρχουν και τέτοιοι!!!) του χωριού μας θέλουν να διευρύνουν τον κύκλο των αναγνωστών τους. Αυτόν τον αριθμό θα τον επικαλεστούν για να απαντήσουν στους κακοήθεις. Σε αυτούς αναγνωρίζουν ζηλοφθονία. Πολλές φορές διογκώνουν εσκεμμένα την ζηλοφθονία για να αναδείξουν περισσότερο την αξία του blog τους .Σε όλες τις περιπτώσεις οι επίδοξοι μπεστ-σελερίστες εμφανίζουν συμπτώματα μεγαλομανιακής κρίσης και καταντούν σαν τους συγγραφείς που κοιτάζουν με μεγεθυντικούς φακούς τις πωλήσεις των βιβλίων τους ή σαν τους πολιτικούς που αγωνιούν για τον αριθμό των ψήφων.

Ο αριθμός των ψήφων που συγκεντρώνουν τα «πολιτικά» πρόσωπα είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εκλογή τους.. Η εκλογή τους σημαίνει αυτόματα και αύξηση του κύρους τους. Από την άλλη κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει πως συγκεντρώνονται αυτοί οι ψήφοι. Είναι μέσα στα κόλπα οι εκλεγμένοι; Είναι κλίκες; Ποιοι βρίσκονται από πίσω και τους υποστηρίζουν; Ποια και πόσα γραμμάτια θα ξεπληρώσουν αυτοί που εκλέγονται;

Τηρουμένων των αναλογιών η διαπλοκή υπάρχει και στο μπλογκοχωριό .Μην φανταστείτε τίποτα σκληροπυρηνικές κλίκες που συνωμοτούν για να εφαρμόσουν τα διεστραμμένα τους σχέδια. Όχι, τίποτα τέτοιο! Απλά διακρίνω σε μερικούς bloggers μια εσωστρέφεια ( μιλάω για το 4μηνο της παρουσίας μου) και μια έλλειψη διάθεσης να ανοιχτούν και να επικοινωνήσουν. Η στάση τους αυτή προσιδιάζει περισσότερο στο ναρκισσιστικό μοντέλο. Αναζητούν και συνάπτουν σχέσεις επικοινωνίας με τους όμοιους τους και ποτέ με τους διαφορετικούς! Δυστυχώς είμαστε ένας ,άγρια, ναρκισσευόμενος μικρόκοσμος και οφείλουμε να το παραδεχτούμε!(Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, πες μου ποιος είναι ο πιο όμορφος blogger;Εσύ, αποκρίνεται ο καθρέφτης! Εσύ και πάλι εσύ!...Αχ, τι όμορφο ΕΓΩ που έχω!)

Αγαπητά ΕΓΩ , ο έρωτας είναι ένα πέταγμα έξω από το ΕΓΩ! Μην καταντάτε το μπλογκοχωριό μας ανέραστο!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

COMMENTS,ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩOΤΗΤΑΣ!(ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

Φωτογράφος Robert McCabe(Τον τίτλο στο post τον έχω δανειστεί από την ομώνυμη έκθεση φωτογραφίας που είχε γίνει στην Θεσσαλονίκη(Μάρτιος-Φεβρουάριος 2005)



Οι δημοσιογράφοι αγαπούν να λένε πως τα μηχανάκια της AGB παίρνουν φωτιά! Αυτό σημαίνει πως μια εκπομπή στην τηλεόραση μαγνητίζει τα βλέμματα πάρα πολλών τηλεθεατών και… γρήγορα την Πυροσβεστική!

.Η περίφημη AGB νομίζω πως αφορά τρεις χιλιάδες ,περίπου ,οικογένειες στην Ελλάδα. Αυτές διαμορφώνουν τα ποσοστά τηλεθέασης. Οι διαφημιστές καραδοκούν και τσιμπάνε τα ποσοστά. Αυτά τα ποσοστά τα επεξεργάζονται και αναλόγως μοιράζουν την πεντανόστιμη διαφημιστική πίτα. Η AGB όπως διαπιστώνουμε έχει μεγάλη εξουσία. Πρόσφατα ακούστηκαν καταγγελίες πως κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας αλλά αυτό δεν με αφορά γιατί δεν βλέπω τηλεόραση…

Τα comments που βάζουμε κάτω από τα κείμενα είναι σαν τα μηχανάκια της ΑGB.Μην φανταστείτε, βέβαια, πως εδώ υπάρχει τόσος πολύς κόσμος. Μετρημένα κουκιά είμαστε όλοι καθώς ο αριθμός των bloggers είναι περιορισμένος. Δεν έχει σημασία όμως ο αριθμός, αλλά η νοοτροπία. Αν και μιλάμε περισσότερο με λέξεις έχουμε υιοθετήσει πρακτικές της τηλεόρασης. Έτσι υπάρχουν μερικοί bloggers που φιλοδοξούν και έχουν κάνει αυτοσκοπό την αύξηση στον αριθμό των σχολίων. Περισσότερο και από την ανάγκη για έκφραση και επικοινωνία υπάρχει η ανάγκη για περισσότερα σχόλια. Μέσα από την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης προκύπτει η καταξίωση. Τα πολλά σχόλια είναι ένα δέλεαρ για τις διαφημιστικές εταιρείες που είναι ζήτημα χρόνου να αλώσουν το μπλογκοχωριό μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006

ΑΙΘΕΡΟΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ!

Το φυλλάδιο που μας ενημέρωνε για τις ταινίες(8-12 Μαίου 1995)



Τον Μάιο του 1995, η πρεσβεία του Ισραήλ συνεργάστηκε με την Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης για την διοργάνωση μιας εβδομάδας ισραηλινού κινηματογράφου. Οι προβολές πρόλαβαν και έγιναν στον κινηματογράφο Ρίο. Αργότερα ο κινηματογράφος μετατράπηκε σε σούπερ μάρκετ.

Θυμάμαι πως τις είχα δει όλες τις ταινίες. Υπήρχε μια δυσκολία στην παρακολούθηση τους δεδομένου πως ήταν με αγγλικούς υποτίτλους. Για κάθε μέρα της εβδομάδας υπήρχε και μια ταινία. Βγάλτε το Σαββατοκύριακο και αμέσως θα υπολογίσετε τον αριθμό τους.

Οι ταινίες ήταν πέντε και είχαν ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό. Η πρώτη ταινία είχε τίτλο Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΛΩΡΑ ΑΝΤΛΕΡ. Η πρωταγωνίστρια είναι μια ηθοποιός που χαίρει άκρας εκτίμησης ,τόσο από το λιγοστό κοινό που μιλάει το Γίντις ( γερμανο-εβραϊκό ιδίωμα των Εβραίων Εσκενάζυ) ,όσο και από τους συναδέλφους της. Σωριάζεται νεκρή την ώρα που παίζει στην σκηνή . Προτού συμβεί αυτό το θλιβερό γεγονός ζει έναν έρωτα που την συγκλονίζει.

Σε μια άλλη ταινία με τίτλο Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΕΝΟΣ, πρωταγωνιστής είναι ο γιος ενός θρησκευτικού ηγέτη στην Γαλιλαία. Ο γιος περιπλανιέται και προσφέρει θέαμα στον κόσμο ως μάγος. Ο πατέρας του που αγωνιά για την ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στέλνει απεσταλμένους να βρουν επειγόντως το γιο του. Αυτός γυρνάει πίσω και βλέπει έναν ετοιμοθάνατο πατέρα. Μετά τον θάνατο καταλαμβάνει την εξουσία και γίνεται ραββίνος. Προσπαθεί να ασκήσει απρόσκοπτα την εξουσία αλλά τον βασανίζει ο πόθος για μια γυναίκα που έχει ερωτευτεί .

Στην τρίτη ταινία, με τίτλο ΓΙΑ ΚΟΙΤΑΞΤΕ, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας άνθρωπος που στήνει κομπίνες για να επιβιώσει. Καθώς βλέπει τους συνανθρώπους να υποφέρουν από κατάθλιψη τους εκμεταλλεύεται. Βγάζει ένα βιβλίο- συνταγή για την καταπολέμηση της κατάθλιψης. Το παρελθόν του όμως τον προδίδει. Κάποιοι καταλαβαίνουν πως τους εξαπατά και απομακρύνονται από κοντά του. Αναζητούν λύσεις στα προσωπικά τους αδιέξοδα μέσα από τις φιλικές σχέσεις και τον έρωτα.

Στην προτελευταία ταινία με τίτλο ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΑΒΙΑ ο χρόνος γυρνάει πίσω στα 1951.Το κράτος του Ισραήλ είναι νεοσύστατο και υποδέχεται όλους αυτούς που γυρνάνε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ταινία μας μιλάει για την σχέση μιας μητέρας με την δεκάχρονη κόρη της. Η μητέρα κουβαλάει τα τραύματα της και δεν μπορεί να χαρεί την σχέση της με το παιδί. Τα νεύρα της έχουν κλονιστεί και επίκειται ο εγκλεισμός της στο ψυχιατρείο. Τα απεχθή βασανιστήρια ανθρώπων από ανθρώπους αφήνουν αγιάτρευτες πληγές στους βασανισμένους.

Η τελευταία ταινία είναι βασισμένη σε μια νουβέλα του Ντον Μπες Αμώς και έχει τίτλο ΔΕΝ ΔΙΝΩ ΠΕΝΤΑΡΑ. Ένας νέος προτού καταταγεί στον στρατό ερωτεύεται. Όλα κυλάνε όμορφα μέχρι την στιγμή που του συμβαίνει ατύχημα. Από τότε αλλάζει όλη του η ζωή. Δεν μπορεί να κάνει έρωτα με την κοπέλα του. Απομονώνεται από τους φίλους και γονείς και έχει επιθετική συμπεριφορά. Η φίλη του δείχνει έμπρακτα την συμπαράσταση της μέχρι το σημείο που δεν μπορεί να αντέξει την στενοκεφαλιά και τον άκρατο εγωισμό του. Αποφασίζει να τον εγκαταλείψει και τότε εκείνος αντιλαμβάνεται πόσο πολύτιμη είναι η συντροφιά της.

Και στις πέντε ταινίες βλέπουμε πως ο έρωτας είναι κυρίαρχο θέμα. Μία ταινία διαπραγματεύεται την μητρική αγάπη και τα δισεπίλυτα ψυχικά τραύματα από τα αποτρόπαια εγκλήματα των ναζί.

Είναι παρήγορο που η τέχνη του κινηματογράφου προβληματίζεται πάνω στον έρωτα. Οι ταινίες δημιουργούνται πάντα μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως αυτά τα νέα παιδιά που κουβαλάνε όπλα, εξαρτύσεις και κράνη δεν επαναστατούν ενάντια στους ηγετίσκους που τους στέλνουν στον πόλεμο.

Λένε πως ο μεγαλύτερος επαναστάτης είναι ο ερωτευμένος. Οι ισραηλινοί στρατιώτες νιώθουν έρωτα για τον μολυβένιο ουρανό και όχι για το φιλί στην επιδερμίδα μιας όμορφης κοπέλας; Αρνούμαι να το πιστέψω…

Κυριακή, Αυγούστου 20, 2006

ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Δημοσθένης Κοκκινίδης


Σημειώσεις που είχα κρατήσει από την ταινία "Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα"



Κάπου ανάμεσα στο Τέξας και το Μεξικό!

Οι ένστολοι που είναι επιφορτισμένοι με την φύλαξη των συνόρων γίνονται εξαιρετικά βίαιοι. Χτυπούν εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες που αναζητούν μια καλύτερη τύχη. Μπορούν και να σκοτώνουν! Κουβαλούν πάνω τους σύγχρονα όπλα με διόπτρες για να πετυχαίνουν καλύτερα το στόχο τους!

Όταν σκοτώνουν δεν το λένε. Το κρατούν εφτασφράγιστο μυστικό. Μπορούν να εγκαταλείψουν το πτώμα στο έλεος σαρκοβόρων ζώων! Οι τύψεις τους κυκλώνουν. Αδυνατούν να πενθήσουν...

Ο νεκρός όμως ζητάει μια αξιοπρεπή κηδεία!

Την κηδεία μπορεί να την κάνει μόνο ένας αληθινός φίλος που ζητάει δικαιοσύνη. Οι φίλος ψάχνει για να εξιχνιάσει το έγκλημα. Χρειάζεται τεράστια δύναμη για να φτάσει μέχρι την τελική δικαίωση! Την δύναμη την αντλεί ανασύροντας από το παρελθόν όλες τις όμορφες στιγμές που πέρασε με τον πεθαμένο φίλο του! Έχει ορκιστεί πια! Δεν θα σταματήσει αν δεν βρεθεί ο Ένοχος...

Ο βιολογικός θάνατος είναι η πρώτη ταφή! Η ανακάλυψη του Ενόχου ο δεύτερος ενταφιασμός. Μόνο τότε ησυχάζουν τα πράγματα. Μόνο τότε γαληνεύει η ψυχή του Φίλου!

Οι Ένοχοι πρέπει να υποφέρουν. Νόμος απαράβατος.

Ο φίλος του νεκρού απαγάγει τον φρουρό και τον παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι! Προορισμός η τελευταία κατοικία που είχε επιθυμήσει ο νεκρός! Ο υπεύθυνος για το έγκλημα πρέπει να εκτελέσει πάση θυσία την τελευταία επιθυμία αυτού που έχει αποδημήσει. Του έχει ανατεθεί ως καθήκον πια!

Ο Ένοχος κουβαλάει τον νεκρό κυριολεκτικά και μεταφορικά! Τον ξεθάβει. Κοιμάται δίπλα του. Μυρίζει την οσμή από το κουφάρι του! Εγκαταλείπει την γυναίκα του και την συζυγική εστία! Ο κόσμος είναι μικρός! Συναντιέται με τους λαθρομετανάστες που έχει κακοποιήσει! Για λόγους αντεκδίκησης τον πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα! Κατά την διαμονή στην ύπαιθρο τον τσιμπάει ένα φίδι! Περπατάει ξυπόλητος στην καυτή άμμο! Μέσα του αναβιώνουν όλες οι άσχημες αναμνήσεις που απωθούσε. Είναι καταδικασμένος να ξαναζήσει. Αποχαιρετά τις ανέσεις και την καλοπέραση. Δεινοπαθεί. Ζει μέσα στις κακουχίες! Τίποτα δεν κάνει με την θέληση του! Όλα του έχουν επιβληθεί από τα έξω...

Το ταξίδι φτάνει στο τέλος! Ο νεκρός ενταφιάζεται στον τόπο που ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ και παύει η ομηρία του συνοριακού φύλακα!

Ο φρουρός των συνόρων (των συνόρων της ενδοχώρας μας λέω εγώ!) ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!

Σάββατο, Αυγούστου 19, 2006

ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ!

Ελένη Θεοφυλάκτου


Το προηγούμενο κείμενο ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ θα μπορούσε να ξυπνήσει την υποψία πως ποιητής και μικροαστός είναι χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα. Από εκεί ξιφουλκούν για τις αξίες της ζωής. Βρίσκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση. Αυτό αληθεύει μόνο και εφόσον υπάρχει η παραδοχή πως ποιητής και μικροαστός δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους. Αυτοί δεν βρίσκονται έξω από εμάς. Συναντιούνται μέσα μας και αποτελούν τους δύο πόλους μιας και μοναδικής ψυχοσύνθεσης!

Από τη μία η ποιητική πλευρά του ψυχισμού μας. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι το πένθος. Το δημιουργικό μας έργο είναι μια απόπειρα να καταστήσουμε έλλογο το βίωμα του πένθους. Μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες ανθίζει η συμβολική λειτουργία της σκέψης. Αυτή αποκτά ευελιξία και οδηγεί σε αφαιρέσεις. Το άτομο γίνεται ικανό για προβλέψεις και για αναπαραστάσεις. Του δίνεται η δυνατότητα να θεσπίζει σαφή όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία. Είναι το μόνο που δεν θα κατηγορηθεί για καταστρατήγηση της κοινής λογικής. Ζώντας ποιητικά ο άνθρωπος ευνοεί την πληρότητα των βιωμάτων του και συγκροτεί έναν πρωτότυπο λόγο! Δεν νιώθει κατακερματισμένος και με διάσπαρτα τα μέρη του εαυτού του εδώ και κει!

Η ποιητική πλευρά του ψυχισμού μας αναφέρεται στο ΟΛΟ της ύπαρξης μας και ισούται με την ζωή!

Από την άλλη μεριά υπάρχει η μικροαστική πλευρά του ψυχισμού μας. Αυτή που ανακηρύσσει σαν υπέρτατη αξία την ασφάλεια. Δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση για πειραματισμούς και καινοτομίες! Αρνείται πεισματικά να επαναπροσδιορίσει το παρελθόν της. Αν το κάνει θα πρέπει να έρθει σε ρήξη με κατεστημένες νοοτροπίες που σκοπό έχουν να την καθησυχάζουν και την υπνωτίζουν! Η μικροαστική πλευρά παραμένει παγωμένη. Με λιγοστές αντιστάσεις και με μηδενικές αντιδράσεις. Τα δέχεται όλα αδιαμαρτύρητα και δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στα ετοιμοπαράδοτα. Απεχθάνεται το βάθος και την ουσία! Δηλώνει υπερβολικά αισιόδοξη και ο αισιόδοξος είναι ένας ανενημέρωτος απαισιόδοξος(αντιστρέφω τον ορισμό της Ζατέλη σχετικά με τον αισιόδοξο). Η ενημέρωση δεν είναι και η καλύτερη της ενασχόληση! Είναι δέσμια αντιληπτικών δεδομένων που δεν ξέρει πώς να τα εντάξει μέσα της! Απορρίπτει μετά βδελυγμίας τον παιδευτικό ρόλο της ζωής. Αρκείται στην επιφανειακή αντιμετώπιση των βιωμάτων που ποτέ δεν φτάνουν να γίνουν συγκινήσεις. Έτσι εξηγείται η συναισθηματική της πείνα. Καταφεύγει στις φαντασιώσεις για να μετατρέψει τα βιώματα σε συγκινήσεις. Αν τα καταφέρνει είναι ψευδαίσθηση .Οι ψευδαισθήσεις έχουν ημερομηνία λήξης. Κάποτε παύουν να ισχύουν και δείχνουν την πραγματικότητα όπως αυτή έχει!

Η μικροαστική πλευρά του ψυχισμού μας είναι γεμάτη από κομμάτια που πρέπει να συναρμολογηθούν στο ΟΛΟ της ύπαρξης μας και ισοδυναμεί με τον θάνατο!

Ανέκαθεν η ίδια η ζωή βρισκόταν σε μια διαλεκτική σχέση με τον θάνατο. Υπήρχε μια σχέση αλληλεπίδρασης. Η ζωή ήταν το αίτιο και ο θάνατος το αποτέλεσμα. Ίσχυε και το αντίστροφο. Ο θάνατος ήταν το αίτιο και η ζωή το αποτέλεσμα.

Σε κάθε θάνατο αντιστοιχεί και μια καινούργια γέννηση. Ζούμε για να πεθαίνουμε και πεθαίνουμε για να ζούμε…

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα μοιάζει να αναδεικνύει περισσότερο την μικροαστική πλευρά του. Την ποιητική την καταχωνιάζει! Δεν είναι να απορεί κανείς για την σοβαρή κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί ως φορείς μικροαστικών αντιλήψεων. Αυτήν την κατηγορία θα την αντικρούσουμε μόνο αν επιτρέψουμε την ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ανάμεσα στην ποιητική και μικροαστική πλευρά του εαυτού μας, δηλαδή, μόνο αν επιτρέψουμε μέσα μας τον διάλογο ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο(αυτά τα λέω για να ακούσουν οι συνάδελφοι)!

Ποιητής και μικροαστός δίνουν νόημα ο ένας στον άλλον! Δεν υπάρχει απόπειρα αλληλοεξόντωσης αλλά αρμονική συνύπαρξη!

Θα σκεφτούμε στα σοβαρά την ποιητική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας;

Παρασκευή, Αυγούστου 18, 2006

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ!

Εικόνα από το έπος του 1940-Οι έλληνες φαντάροι εφορμούν εναντίον του εχθρού. Μην ξεχνάμε τα κρυοπαγήματα τους. Δροσιστήκατε τώρα;


Μένει στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας. Είναι ένας νεαρός γύρω στα 25.Όταν συναντιόμαστε ανταλλάσσουμε τις τυπικές χαιρετούρες. Μερικές φορές κοντοστεκόμαστε και λέμε λίγα λόγια παραπάνω. Μου φαίνεται έξυπνο και ισορροπημένο παιδί. Χτες, καθώς έβγαινα, τον πέτυχα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Κουβαλούσε έναν μικρό ανεμιστήρα. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω γιατί τον χρειάζεται. Είναι πασιφανές πως ο νέος είναι ένα ακόμα θύμα της τρομοκρατίας των ΜΜΕ(Αναφέρομαι κυρίως στην τηλεόραση).

Τις τελευταίες μέρες νιώθω πως η θερμοκρασία έχει ανέβει πριν την ώρα της. Ακούω κόσμο να λέει πως ζεσταίνεται ενώ η θερμοκρασία «παραμένει στα ίδια επίπεδα με τις προηγούμενες μέρες» (είδατε πως μιλάω και εγώ σαν μετεωρολόγος; Είδατε πως περνάει μέσα μου ,ασυνείδητα, η γλώσσα των μετεωρολόγων;). Ακούω ανθρώπους να συζητούν πως θα αντιμετωπίσουν τον επερχόμενο καύσωνα. Δεν μιλάω για ανθρώπους με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα ή άλλες ευαισθησίες. Μιλάω για άτομα που δεν πάσχουν.

Νιώθω πως βρίσκομαι υπό καθεστώς ομηρίας, με τα δελτία στην τηλεόραση να με εγκλωβίζουν όλο και περισσότερο. Η τηλεόραση έχει τέτοια δύναμη υποβολής που μας κάνει να ζούμε σε καταστάσεις πανικού. Εγκαταλείπουμε την πόλη σαν να μας καταδιώκει κάποιος. Όσοι μένουν εντός των τειχών(δημοφιλής έκφραση του καλοκαιριού) πιάνουν δουλειά στα οχυρωματικά έργα. Οχυρωματικά έργα είναι τα αιρ-κοντίσιον που δροσίζουν αλλά ανεβάζουν την θερμοκρασία του εξωτερικού περιβάλλοντος, οι μικροί και μεγάλοι ανεμιστήρες, τα πολλά υγρά, τα ανοιχτόχρωμα ρούχα ,οι βουτιές στις πισίνες των ξενοδοχείων και το αραλίκι. Αυτά είναι τα όπλα μας και με αυτά θα πολεμήσουμε. Μετά την επέλαση του βάρβαρου καύσωνα θα μετρήσουμε τις απώλειες …

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ!

Φιλλιπίνα Λιβιτσάνου


«Το πένθιμο ψυχογράφημα είναι των ποιητών και όχι των μικροαστών»…Aυτό έγραφα σε προηγούμενο κείμενο μου. Χρειάζεται να κάνω κάποιες διευκρινίσεις:


Είμαι από αυτούς που εξακολουθούν να πιστεύουν στο διαχωρισμό των ανθρώπων σε ποιητές και μικροαστούς. Δεν είναι που ξαφνικά ξύπνησαν μέσα μου ρατσιστικά κλισέ και ελιτίστικες στάσεις! Είναι που όλα τελούν υπό συγχώνευση και όλα μοιάζουν σαν ένας πολτός! Από την μία οι ασθενικές προσωπικότητες που αλέθονται μέσα σε αυτόν τον πολτό και καταλήγουν πανομοιότυπα μοντέλα μιας ομοιόμορφης πραγματικότητας και από την άλλη οι ισχυρές προσωπικότητες που καταβάλλουν μια μεγάλη προσπάθεια για να διατηρήσουν τη πρωτοτυπία τους. Ενάντια σε όλα αυτά προασπίζομαι την πάση θυσία διάκριση ανάμεσα σε αυτούς που επιθυμούν να παλέψουν για τη μοναδικότητα τους και σε αυτούς που παραδίδονται αμαχητί!

Με αφετηρία τους παραπάνω συλλογισμούς συνεχίζω να λέω πως η διαφοροποίηση και η ένταξη των ανθρώπων στις δύο κατηγορίες που προανέφερα είναι αναπόφευκτη και γίνεται με βάση την ψυχοσύνθεση τους.

Από τη μία ο μικροαστός δεν είναι όπως μας τον παρουσιάζουν. Δεν προσδιορίζεται τοπολογικά, δεν είναι με άλλα λόγια ο κάτοικος της πόλης. Δεν αναγνωρίζεται από το μορφωτικό του επίπεδο ή από την οικονομική του κατάσταση. Αξιόπιστο κριτήριο δεν αποτελεί ούτε η επαγγελματική του καταξίωση, ούτε και η θέση που κατέχει στο κοινωνικό σύνολο. Τον μικροαστό τον αντιλαμβανόμαστε από το ψυχικό του βλέμμα. Προϋποτίθεται πως είμαστε εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουμε αυτό το βλέμμα που μόλις μετά βίας φτάνει στο ΣΗΜΕΡΑ! Είναι ο κοντόφθαλμος, ο άνθρωπος της περιορισμένης όρασης. Έχει βιώσει για τα καλά μέσα του την ήττα και την ταπείνωση της καθημερινής ζωής και έχει παραιτηθεί. Αν του κάναμε αιματολογικές εξετάσεις θα βλέπαμε τις τιμές του ναρκισσισμού του να πετάνε στα ύψη!!! Είναι ένας άνθρωπος που ζει σε μια διαρκή αυθυποβολή ενός ιδεώδους εαυτού. Πες, πες κάτι θα μείνει! Είναι πλαστογράφος της ύπαρξης του που αναπτύσσει μια αυτιστική συμπεριφορά. Ένα περιβάλλον νεκρών ανθρώπων θα μπορούσε να προσιδιάζει στον χαρακτήρα του! Σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα αναζητούσε εναγωνίως την συναισθηματική ασφάλεια και θα δήλωνε με έμφαση πως ζει το σήμερα. Αυτό θα μπορούσε να μεταφράζεται σε μια ανεξέλεγκτη δράση των καταστροφικών του ορμών αλλά και σε μια πλήρη διασάλευση της υποκειμενικής αίσθησης του χρόνου.

Στην αντίπερα όχθη ο ψυχισμός των ποιητών. Από το στόμα τους δεν θα ακούγαμε ποτέ την παρότρυνση να ζήσουμε την στιγμή. Κάθε μέρα θα πέθαιναν (μιλάω για συμβολικό θάνατο και όχι για βιολογικό) και αυτός θα ήταν ο μόνος τρόπος για να ζήσουν αληθινά! Καθημερινά θα είχαν στην αφύπνιση τους το βίωμα του πένθους. Η χαρμολύπη θα γινόταν η θεμελιώδης διεργασία της ψυχικής τους ζωής .Θα είχαν ξεμπερδέψει με τον ναρκισσισμό τους και τα βιώματα τους θα ήταν η σταθερή μονάδα μέτρησης του χρόνου. Oι ποιητές θα δημιουργούσαν και δεν θα κατέστρεφαν. Θα αναλάμβαναν την προστασία της ζωής που απειλούνταν διαρκώς από την νεκροφιλία των μικροαστών. Ο ορίζοντας του βλέμματος τους θα ήταν διευρυμένος. Θα ήταν πλούσιοι σε εποπτικές και νοητικές εικόνες και θα είχαν κατανοήσει την δύναμη των συμβόλων…

Ποιητής εναντίον μικροαστού;

Σε προϊδεάζω για το επόμενο κείμενο!

Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ!





Το πατρικό του σπίτι βρίσκεται στην Βέροια. Οι γονείς είναι μετανάστες στην Γερμανία και αυτός διαρκώς μετακομίζει. Αυτό τον κάνει έναν άνθρωπο μοναχικό που πρέπει να αναπτύξει τις δικές του άμυνες σε ένα ξένο περιβάλλον. Γίνεται ,όμως, και κοινωνικός αφού θέλει να σπάσει τις κλίκες και να βιώσει την αποδοχή μέσα στις παρέες. Ένας λόγος που απεχθάνεται τις κλίκες είναι γιατί νιώθει πολίτης του κόσμου. Οι κλίκες βάζουν σύνορα και εμποδίζουν τους ανθρώπους να επικοινωνούν. Η προσαρμογή σε ένα διαφορετικό κάθε φορά περιβάλλον δεν είναι καθόλου εύκολη και απλή υπόθεση.

Είναι απλός, απλός και πάλι απλός άνθρωπος. Αγαπάει τις συναναστροφές και δεν αποστρέφεται το βλέμμα από την θλίψη. Την θλίψη την βιώνει και την θεωρεί πλούσια πηγή δημιουργίας. Δεν γκρινιάζει για τα κακά και άσχημα της καθημερινής ζωής. Στέκεται στις αναποδιές της ζωής καταδεκτικός και υπομονετικός. Είναι ονειροπόλος που «σκέφτεται στιχάκια και βλακείες».

Στην ζωή του δεν νιώθει πως κάποιος του κλείνει τον δρόμο. Δεν μεταθέτει την ευθύνη σε άλλους και δεν αποφεύγει την αυτοκριτική. Δεν βλέπει τηλεόραση ,δεν ψηφίζει και του αρέσουν πολύ τα ταξίδια. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια, στην Ικαρία, γεμίζει ένα τετραδιάκι με λέξεις. Αγαπά τον λόγο και του αρέσει να γράφει στίχους.

Διαβάζει πολύ! Αγαπημένοι του συγγραφείς είναι ο Γιάννης Σκαρίμπας και ο Μάρκες. Ο δεύτερος για τον τρόπο που μπλέκει την φαντασία με την πραγματικότητα και ο πρώτος για το βιβλίο ΦΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ, από το οποίο εμπνέεται. Διαβάζει και ακούει μουσική. Αγαπημένος ο Νήλ Γιάνγκ.Τον επηρεάζει η πανκ μουσική καθώς και το νιου γουέιβ στην δεκαετία του 1980.

Με λογοτεχνικές ανησυχίες και μουσικά ενδιαφέροντα, ο Παύλος Παυλίδης , μπλέκεται με το γνωστό συγκρότημα, ΜΩΡΑ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ. Η περίοδος εκείνη είναι μια περίοδος της ζωής του με έντονο το πρόβλημα της επιβίωσης. Δεν την αποκηρύσσει. Αντίθετα νιώθει ευτυχισμένος που ζει εκείνη την «τρέλα».

Μετά έρχεται η ίδρυση των Ξύλινων Σπαθιών.

Τα Ξύλινα Σπαθιά μαζί με τις ΤΡΥΠΕΣ αποτέλεσαν το σημείο αναφοράς του ελληνόφωνου ροκ. Ήταν αυτά που αναβάθμισαν τον ελληνικό στίχο ,που κάποιοι σνόμπαραν, και ευνόησαν τις συνθήκες εκείνες για την εμφάνιση και άλλων συγκροτημάτων. Οι μουσικοί μετά από αυτή την έκρηξη στην ελληνική ροκ μπορούν να αμείβονται, όπως ακριβώς και ο Παυλίδης. Η μουσική δεν είναι πάρεργο. Μπορεί κάποιος να ασχοληθεί ολοκληρωτικά. (Τα δύο συγκροτήματα που σας ανέφερα έδωσαν ένα όραμα στην πόλη και σε όλη την Ελλάδα. Είμαι περήφανος για δύο λόγους .Ο πρώτος γιατί προέρχονται από την Θεσσαλονίκη και ο δεύτερος γιατί διατήρησαν την αξιοπρέπεια τους μέχρι τέλους).

Η περίοδος με τα Ξύλινα Σπαθιά είναι μια δημιουργική περίοδος στην ζωή του Παυλίδη. Δίσκοι, συναυλίες σε διάφορα μέρη της Ελλάδος αλλά και στο εξωτερικό. Ακόμα θυμάται, ο Παύλος, την συναυλία στο Μπράιτον και την διαμονή στο φημισμένο ξενοδοχείο Γκραντ Χοτέλ που αποτέλεσε μια αλληγορία στον σύγχρονο κόσμο. Από έξω υπερθέαμα και από μέσα πατώματα να τρίζουν. Όπως ακριβώς και ο κόσμος μας. Απ’ έξω λαμπερός και εμφανίσιμος και από μέσα ετοιμόρροπος!

Τα τραγούδια που αγαπάμε τα βάζουμε να παίζουν πολλές φορές. Αυτή η επίμονη επανάληψη είναι σαν ένα τεστ αντοχής πάνω σε αυτό που αγαπάμε. Ακούμε ένα αγαπημένο τραγούδι πολλές φορές και δεν το βαριόμαστε. Το τραγούδι ακούγεται και όταν είμαστε χαρούμενοι, λυπημένοι ή θυμωμένοι. Οποιαδήποτε ψυχική διάθεση και αν έχουμε, το τραγούδι μας ανακουφίζει. Κάπως έτσι έχω υπερκαταναλώσει τα τραγούδια των Ξύλινων Σπαθιών! Κι όμως αυτά διατηρούν την φρεσκάδα τους και δεν παλιώνουν. Κάθε φορά είναι μια πρώτη και ολόκληρη φορά…

Πριν χρόνια ο Παυλίδης αποτραβιέται στην Αμοργό και γράφει στίχους, πολλούς στίχους. Τους δίνει όνομα. Τους βαφτίζει ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.

Λίγο μετά, το συγκρότημα ,Ξύλινα Σπαθιά, δηλώνει και επίσημα την διάλυση του. Ο κύκλος είναι προφητικός! Προμηνύει πως σε μια πορεία δέκα χρόνων έχει επέλθει ο κορεσμός. Αρκετοί φανατικοί του γκρουπ απογοητεύονται από αυτήν την εξέλιξη. Ο κύκλος όμως πρέπει να κλείσει γιατί η ζωή κυλάει και οι άνθρωποι αλλάζουν.

Ο ήχος με τα Ξύλινα Σπαθιά ξεκινά ηλεκτρικός και καταλήγει ηλεκτρονικός. Τα δέκα χρόνια είναι αρκετά για να συνυπάρχουν αρμονικά τα μέλη του συγκροτήματος. Για γκρουπάκια του είδους νομίζω πως αυτός ο χρόνος είναι πάρα πολύς. Όλα τελειώνουν όπως τελειώνουν και «οι σχέσεις των ανθρώπων» ,θα μας πει ο τραγουδιστής.

Ο Παυλίδης μετά την διάλυση του γκρουπ αισθάνεται ελεύθερος να πειραματιστεί και να ελέγχει εξ’ ολοκλήρου το προϊόν της εργασίας του. Γίνεται στιχουργός, συνθέτης και ερμηνευτής. Αναλαμβάνει ολοκληρωτικά την ευθύνη για ό,τι μας παρουσιάζει. Επιλέγει προσεκτικά τους συναδέλφους μουσικούς που θα τον πλαισιώσουν. Έχει την εμπειρία της δυναμικής των ομάδων εδώ και μια 20ετία.Αυτό τον βοηθάει να μην επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Με τους υπόλοιπους μουσικούς χρειάζεται να μπορεί να επικοινωνεί και να ταιριάζει σαν παρέα. Προκύπτει το συγκρότημα B movies.

Χαμηλόφωνος και διακριτικός εργάζεται. Αποστασιοποιείται από την πραγματικότητα και γίνεται ψύχραιμος παρατηρητής. Δουλεύει πολύ πάνω στον στίχο. Όχι, ότι αυτό δεν το έκανε και παλιά. Απλά τώρα θέλει περισσότερη ευκρίνεια. Πρώτα βρίσκει στίχους και έπειτα τους ντύνει με μελωδίες. Θέλει οι στίχοι του να κυριολεκτούν και να γίνονται κατανοητοί.

Οι προσωπικές δουλειές δεν αργούν να φανούν.O Παυλίδης αποφεύγει τις πολυεθνικές εταιρείες γιατί προσπαθούν να επιβάλλουν τους δικούς τους απαράδεκτους όρους. Φτιάχνει με μεράκι το «αφού λοιπόν ξεχάστηκα» και το «άλλη μια μέρα».Βρίσκεται μακριά από τις σειρήνες της τηλεόρασης που την μέμφεται πως καταστρέφει αργά και σταθερά τις συνειδήσεις νέων ανθρώπων. Κατηγορεί τα ΜΜΕ πως δημιουργούν «στρατιές σκλάβων της επικαιρότητας».Μέσα από αυτήν την επικαιρότητα που σκηνοθετούν τα ίδια , προσπαθούν να μας πείσουν πως τα «πάντα κατευθύνονται» , έτσι ώστε να μας μετατρέψουν σε ομφαλοσκόπους.

Τελευταία φορά που είδα τον Παυλίδη ήταν στον Μύλο. Περπατούσε σαν να πετούσε. Το βάδισμα του ήταν ανάλαφρο και σαν οικοδεσπότης κοιτούσε δεξιά και αριστερά για να δει αν υπάρχουν προβλήματα στους καλεσμένους του. Πιστέψτε με, αλλά έτσι ένιωθα! Εκείνες τις ώρες δεν ήμουν κάποιος που είχε πληρώσει εισιτήριο για να παρακολουθήσει μια συναυλία ,αλλά ένας που είχε την τιμή να τον καλέσει ο Παυλίδης. Και ο τραγουδιστής έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να( με) μας ευχαριστήσει.

Ο τραγουδιστής δηλώνει πως «εμπιστεύεται το κενό».Αυτή η εμπιστοσύνη μου φέρνει στο μυαλό αυτά που έλεγε ο Μάριος Μαρκίδης (ποιος είναι αυτός; Που να ξέρω! Τραβάτε να μάθετε!) για ένα πουλί που βρισκόταν μέσα σε κλουβί. Κάποια στιγμή το πορτάκι του κλουβιού είναι ανοιχτό. Το φυλακισμένο πουλί διστάζει να πετάξει ελεύθερο, από φόβο μην βρει κλειστή την πόρτα όταν θα γυρίσει...

Παύλο Παυλίδη, πέταξε ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! Να είσαι σίγουρος πως οι πόρτες των φανατικών σου φίλων θα παραμένουν για πάντα ανοιχτές…

Γεια σου φίλε!
Υ.Γ Ρέμο, το παγωτό δεν έλιωσε ακόμα…

Τρίτη, Αυγούστου 15, 2006

Ο ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ!

ΜΑΚΗΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΠΟΥΛΟΣ


Στην αρχή ο καλλιτέχνης ξεκινά με φιλοδοξίες. Αναζητά την αναγνώριση μέσα από την έκφραση. Ένας μικρός αριθμός φίλων και γνωστών του συμπαραστέκονται στα πρώτα του βήματα. Αυτοί αποτελούν τους καλύτερους διαφημιστές του έργου του. Προπαγανδίζουν την δουλειά του όπου βρεθούν και όπου σταθούν. Αισθάνονται πως ανήκουν σε μια ομάδα που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το ευρύτερο κοινό. Πίσω από την αίσθηση του ανήκειν , όμως, κρύβεται ο ναρκισσισμός της ομάδας. Οι πιστοί φίλοι περιχαρακώνονται σε έναν κύκλο και απαγορεύουν στον οποιονδήποτε να παρεισφρήσει σε αυτόν. Από εκείνη την στιγμή ξεχνούν τον καλλιτέχνη ,για χάρη του οποίου έχουν συσπειρωθεί, και ενδιαφέρονται περισσότερο για την προβολή της ομάδας. Τα μέλη που αποτελούν την ομάδα αρχίζουν να επεμβαίνουν στο δημιουργικό έργο του καλλιτέχνη. Την πρωταρχική στήριξη που παρείχαν στον δημιουργό θα πρέπει με κάποιο τρόπο να την εξαργυρώσουν.

Οι ίδιοι που διέδωσαν το έργο θα είναι ακριβώς οι ίδιοι που θα θέλουν να το ποδηγετήσουν και να το ελέγξουν. Αυτό το κάνουν θέτοντας ως κριτήριο αξιολόγησης την δικιά τους αισθητική και ιδεολογία. Όσο περισσότερο αναγνωρίσιμος είναι ο καλλιτέχνης τόσο πιο ασφυκτική γίνεται η πίεση της ομάδας.

Ασφαλώς και μέσα στην ομάδα υπάρχουν άτομα που δεν συμφωνούν με την πίεση και τον έλεγχο που ασκείται. Αντιλαμβάνονται πως αυτός δεν είναι ο ρόλος τους και είναι θέμα χρόνου να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους. Επίσης διαφωνούν και με την κλειστή ομάδα. Προαισθάνονται πως μια ομάδα που αποκλείει την συμμετοχή και καινούριων ανθρώπων είναι μια ομάδα που αργοπεθαίνει.

Ο πυρήνας των ανθρώπων που έχει συγκροτηθεί για την διάδοση του καλλιτεχνικού έργου ενός ανθρώπου βρίσκεται εδώ και καιρό ανενεργός. Ενεργοποιείται από την ξαφνική και ανεπάντεχη «επιστροφή» του καλλιτέχνη στην επικαιρότητα. Αυτή η αναβίωση της ομάδας είναι χειρότερη! Τόσα χρόνια ναρκωμένη θα μας μιλήσει, πάλι, για ένα παρελθόν που «έφαγε ψωμί και αλάτι» με τον καλλιτέχνη (μωρέ τέτοια οικειότητα!!!), καθώς και πως χωρίς αυτήν, ο καλλιτέχνης θα παρέμενε στην αφάνεια.

Εσύ ποιόν καλλιτέχνη προώθησες τελευταία;

Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΧΟΠΕΡ!

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ-Έντουαρντ Χόπερ


Μεσούσης της εφηβείας αποφασίζει να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Το ένστικτο τον σπρώχνει στα χρώματα, τις μπογιές και τα πινέλα. Οι γονείς του έχουν διαφορετική άποψη. Χάσμα των γενεών ή χάσμα μεταξύ της λογικής και του ενστίκτου; Τον παροτρύνουν να ασχοληθεί με την εικονογράφηση που συγγενεύει με την ζωγραφική. Οι γονείς του ενδιαφέρονται περισσότερο για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Η εργασία πρέπει να αποδίδει λεφτά.

Ο γιος δεν θα τους χαλάσει το χατίρι. Σπουδάζει εικονογράφηση αλλά στον πρώτο χρόνο τα παρατάει. Το ένστικτο θριαμβεύει. Ξαναγυρνά σε αυτό που αγαπά. Επιστρέφει στην ζωγραφική.

Βρισκόμαστε στις αρχές του περασμένου αιώνα στην Αμερική. Ο άνθρωπος που επιδεικνύει ζωηρό πάθος με την ζωγραφική είναι ο Έντουαρντ Χόπερ.

Από το 1906 μέχρι το 1910 ο εκκολαπτόμενος ζωγράφος κάνει τρία ταξίδια στην Ευρώπη. Αναζητά τις καινούριες τάσεις στην τέχνη του. Συναναστρέφεται με άλλους ομοτέχνους του και είναι ανοιχτός σε καινούριες αντιλήψεις που εμπλουτίζουν και κάνουν πιο πολύχρωμες τις δικές του ιδέες. Επηρεάζεται από την τεχνοτροπία ζωγράφων, όπως ο Βελάσκεθ και Γκόγια.

Η Ευρώπη τον επηρεάζει πολύ. Οι εικόνες που προσλαμβάνει από αυτήν την Ήπειρο είναι ανθρώπινες. Νιώθει τις ζεστές διαπροσωπικές σχέσεις. Βλέπει ανθρώπους που επικοινωνούν και είναι κοντά ο ένας στον άλλον. Αυτές οι εικόνες διατηρούνται ζωηρές στην μνήμη του, καθώς επιστρέφει στην Αμερική. Αν και δεν πάει σε ένα άγνωστο τόπο, διακρίνει αμέσως τις διαφορές. Αντικρίζει μια Αμερική «τρομακτικά σκληρή και ωμή».Για αυτό και ζωγραφίζει τοπία στα οποία απουσιάζει η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Ο πιο χαρακτηριστικός πίνακας είναι ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ. Σε αυτόν τον πίνακα εικονίζονται κάποιοι άνθρωποι που κάθονται αναπαυτικά σε καρέκλες και κοιτούν όλοι σε μια ευθεία. Πουθενά δεν συναντιέται το βλέμμα τους. Φαίνονται τόσο αποξενωμένοι μεταξύ τους. Μόνο ένας από αυτούς βρίσκεται σκυμμένος σε κάτι χαρτιά. Απέναντι υπάρχει κάμπος με βουνά. Το τοπίο είναι μισή οπτική απόλαυση. Του λείπει η ζεστή ανθρώπινη επαφή για να γίνει ολόκληρη απόλαυση.

Ο Έντουαρντ Χόπερ φιλοτέχνησε το πορτραίτο των ανθρωπίνων σχέσεων της Αμερικής, στην ανατολή του περασμένου αιώνα. Επέμεινε στην μοναξιά και την μελαγχολία που κουβαλούν οι ψυχές των ανθρώπων που παραμένουν ξένοι σε αυτήν την ζωή. Ζωγράφισε την αλήθεια. Πέθανε στις 15 Μαίου 1967 όπως ακριβώς το είχε προβλέψει με τα έργα του. Ξεψύχησε « μόνος και ξεχασμένος».

Ξέρετε καμιά καλύτερη μοίρα σε όλους αυτούς που λένε την αλήθεια;


Υ.Γ Τον ζωγράφο Έντουαρντ Χόπερ μας τον θύμισε η Μελίσσα Στοϊλη.

Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006

Η ΘΕΣΜΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΥ!


Αρχαϊκή μνήμη-Γιάννης Ψυχοπαίδης



Την ιστορία την είχα πρωτοδιαβάσει σε ένα άρθρο του Τάσου Κουράκη .Μπαίνω στον πειρασμό να την αναδημοσιεύσω .Το χρονικό διάστημα από την ανάγνωση της είναι μεγάλο και για αυτό ας μου συγχωρήσετε τυχόν ανακρίβειες. Αν υπάρχουν αυτό δεν αλλάζει την ουσία της ιστορίας.

Η ιστορία έχει να κάνει με έναν ινδιάνο που έχει αποκτήσει την φήμη ενός ανθρώπου που κατασκευάζει καλές φλογέρες. Τον πλησιάζει κάποιος και τον ρωτάει αν θα μπορούσε να παραγγείλει φλογέρες. Ο ινδιάνος του απαντάει καταφατικά και τον ενημερώνει πως το κόστος για την πρώτη φλογέρα είναι μικρότερο από το κόστος για τις υπόλοιπες φλογέρες που θα ακολουθήσουν. Ο παραγγελιοδότης απορεί και τον ρωτάει γιατί συμβαίνει αυτό. Ο ινδιάνος του απαντάει πως την πρώτη φλογέρα την κατασκευάζει με ευχαρίστηση. Για τις υπόλοιπες θα πρέπει να καταβάλλει προσπάθεια και όλο αυτό θα το βιώσει σαν καταναγκασμό. Στον καταναγκασμό το κόστος αυξάνεται.

Η απάντηση που δίνει ο ινδιάνος είναι πέρα για πέρα λογική. Σε ό,τι κάνουμε στην ζωή μας και το απολαμβάνουμε ζητάμε τα λίγα ως ανταμοιβή. Τα πολλά τα χρειαζόμαστε ως αντιστάθμισμα για την απώλεια της ευχαρίστησης.

Η παραπάνω ιστορία θα μπορούσε να αφορά και όλους εμάς που γράφουμε στα blogs.Η προσωπική μου εμπειρία από αυτήν την ενασχόληση μου λέει πως αυτά που έχω γράψει στον ΜΕΣΟΚΟΣΜΟ από τις 3 Μαίου, εντάσσονται σε ένα ενιαίο κείμενο. Δεν νιώθω δηλαδή πως γράφω διαφορετικά κείμενα. Όλα τα θέματα είναι παραλλαγές του ίδιου θέματος. Η χαρά μου είναι μεγάλη που γράφω ένα και μοναδικό κείμενο.

Αν στην πορεία διαπιστώσω πως απειλείται η ενότητα αυτού του μοναδικού κειμένου, τότε, ο ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΣ θα πάψει να υφίσταται. Αρνούμαι να βιώσω την περιπέτεια της γραφής με έναν καταναγκαστικό τρόπο, όπως αρνούμαι να υπερασπιστώ και επιμέρους μικρά κείμενα που προέρχονται από την διάσπαση ενός ΟΛΟΥ .

Παιδιά, ο ΛΟΓΟΣ υπάρχει για να συμμαζεύουμε τα κομμάτια της ψυχής μας και όχι το αντίθετο…


Υ.Γ. Τα σχόλια που αφήνουν οι αναγνώστες είναι η μόνη μας αμοιβή. Σκεφτείτε πως υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν κείμενα και πληρώνονται. Για τα περίφημα comments θα σας μιλήσω κάποια άλλη στιγμή.

Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006

ΠΑΧΟΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΑ!

Aντώνης Κυριακούλης


Πριν κάποιους μήνες η εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ δημοσίευσε διαπιστώσεις έρευνας της Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου. Η έρευνα που θα ολοκληρωνόταν τον Ιούνιο, είχε σαν αντικείμενο διερεύνησης την παχυσαρκία των μαθητών στα Δημοτικά σχολεία της Αλεξανδρούπολης( ηλικίες από 6 έως 12).

Σύμφωνα με τα πρώτα συμπεράσματα ένας μεγάλος αριθμός μαθητών (30%) από τους 2729 θεωρείται πως αντιμετωπίζει το πρόβλημα της παχυσαρκίας. Το ανησυχητικό είναι πως το 15% εμφανίζει υψηλή αρτηριακή πίεση. Αυτό σημαίνει πως τα καρδιαγγειακά προβλήματα και τα εγκεφαλικά επεισόδια θα εμφανίζονται σε όλο και πιο νέους ανθρώπους.

Οι ειδικοί χρεώνουν την υψηλή αρτηριακή πίεση στην κακή διατροφή και φυσικά ζητούν την τροποποίηση των διατροφικών μας συνηθειών. Έτσι όμως υπερτονίζουν την αιτία της διατροφής και παραβλέπουν το συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά.

Από τους ειδικούς μιας Παιδιατρικής Κλινικής δεν περιμένω αναλύσεις του βιωματικού κόσμου των παιδιών! Απλά ζητάω να μην υπάρχει αυτή η μονομέρεια στην εξαγωγή αρχικών συμπερασμάτων. Είναι πολύ εύκολο να ενοχοποιούμε τα τρόφιμα που καταναλώνουμε αλλά είναι δύσκολο να αναζητάμε τις αληθινές αιτίες που οδηγούν στην επιτάχυνση της σωματικής μας φθοράς! Γιατί τα παιδιά εμφανίζονται τόσο ευάλωτα σε μια κακή ομολογουμένως διατροφή; Αυτός θα ήταν ένας πιο σωστός προβληματισμός.

Ο Νίτσε λέει πως αυτό που κατέχουμε μας κατέχει κιόλας! Παρομοίως αυτό που τρώμε μας τρώει! Η υπερβολή στην κατανάλωση θερμίδων μειώνει τα όρια της ζωής μας και εξευτελίζει τα βιώματα μας! Η παχυσαρκία των παιδιών είναι σωματική και ψυχοπνευματική!

Θα περιμένω ,κάποια στιγμή, να ακούσω για την συμβολή των ωραίων βιωμάτων στην διατήρηση και προαγωγή της σωματικής υγείας των παιδιών. Μια απλή νύξη θα με ικανοποιούσε…

Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2006

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ!


Σκαλκώτας σε μικρή ηλικία



Όλοι οι σοβαροί ψυχολόγοι συμφωνούν στο συμπέρασμα πως η προσωπικότητα ενός ανθρώπου διαμορφώνεται στα πρώτα πέντε με έξι χρόνια της ζωής του.Τα παιδικά βιώματα παραμένουν ανεξίτηλα ίχνη χαραγμένα στον ψυχισμό μας.Όλη μας η ζωή είναι ένα ταξίδι πίσω στο παρελθόν με μπούσουλα και καθοδηγητή αυτά τα ίχνη.

Η Χαλκίδα είναι ο γενέθλιος τόπος για τον Νίκο Σκαλκώτα.Εκεί γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και εκεί θα είναι το μέρος που θα ζήσει την κρίσιμη παιδική ηλικία.Μικρός, μικρός ακούει από το στόμα της μητέρας του γλυκά τραγούδια και βλέπει τον πατέρα του να ασχολείται ερασιτεχνικά με το φλάουτο.Ένας άλλος συγγενής,ο θείος του, θα κάνει μαθήματα μουσικής στα παιδιά που στελεχώνουν την Φιλαρμονική ορχήστρα της Χαλκίδας.Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο Σκαλκώτας δεν θα μείνει ανεπηρέαστος.Σαν σφουγγάρι ρουφάει ερεθίσματα και δείχνει μια έφεση προς την μουσική ,πράγμα απολύτως λογικό.Τα ερεθίσματα που προσλαμβάνει θέλει να τα αναπαράγει στον δικό του μικρόκοσμο.Πεντάχρονο παιδί φτιάχνει μόνο του ένα βιολί.

Οι γονείς του αντιλαμβάνονται το μεράκι του και όχι μόνο τον αποτρέπουν αλλά αντίθετα τον ενθαρρύνουν.Ο Νίκος Σκαλκώτας χρειάζεται μια πιο οργανωμένη γνώση για την μουσική.Αυτήν θα την βρει στο Ωδείο των Αθηνών.Οι γονείς του μετακομίζουν στην Αθήνα για να διευκολύνουν τις σπουδές του γιού τους.Στο Ωδείο ο Σκαλκώτας λαμβάνει διακρίσεις και εγκωμιαστικά σχόλια.Φαίνεται από την αρχή πως θα μεγαλουργήσει στην μουσική .

Ορόσημο για την εξέλιξη του θα αποτελέσει η υποτροφία που παίρνει για να σπουδάσει στο Βερολίνο.Του δίνεται η ευκαιρία να έρθει σε επαφή με μια άλλη κουλτούρα αλλά και με ανθρώπους που έχουν πολλές γνώσεις πάνω στο αντικείμενο της Μουσικής.Μαθητεύει κοντά στον Βίλι Χες ,άνθρωπο παθιασμένο με την μουσική. Συναναστρέφεται με τον Γιάννη Κωνσταντινίδη που γίνεται επιστήθιος φίλος του.Ο Κωνσταντινίδης τον φέρνει σε επαφή με σπουδαίους μουσικούς, όπως τον Κουρτ Βάιλ και Φίλιπ Γιάρναχ.Ο Σκαλκώτας είναι ένας ευαίσθητος παρατηρητής που λαμβάνει κάτι από όλους.Είναι διψασμένος για μάθηση αλλά και για τις δικές του συνθέσεις.Παράλληλα με τις σπουδές του παίζει μουσική σε αίθουσες βωβού κινηματογράφου και σε καμπαρέ.Αυτό το κάνει για βιοποριστικούς λόγους αλλά και για να αποκτήσει περισσότερη εμπειρία πάνω στην μουσική. Φαίνεται να το απολαμβάνει.
Στα 1927 ο Σκαλκώτας θα ενταχθεί στην τάξη που φτιάχνει ο,πρόσφατα προερχόμενος από Βιέννη, Άρνολν Σένμπεργκ.Αυτός θα τον μυήσει όλο και περισσότερο στην μαγεία της μουσικής και ο μαθητής θα φροντίσει να μην τον απογοητεύσει.Ο Σένμπεργκ αναγνωρίζει το ταλέντο του και εκφράζεται με κολακευτικά λόγια για την μελλοντική του πορεία.Εκείνη την περίοδο παντρεύεται και γίνεται πατέρας ενός κοριτσιού που θα βαφτιστεί με το ελληνοπρεπές όνομα Άρτεμη.Ο Σκαλκώτας, παρεμπιπτόντως, έχει σαν όραμα να «βάλει την Ελλάδα εκεί όπου της αξίζει».

Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί και μια γυναίκα που αγαπάει.Στα οικονομικα έχει εξασφαλίσει μια υποτροφία που του δίνει την δυνατότητα να ζει άνετα.Όλα κυλάνε όμορφα μέχρι την στιγμή που παίρνει το δίπλωμα του.Αναίτια και τελείως ξαφνικά γίνεται άλλος άνθρωπος.Χωρίζει με την γυναίκα του και .απομονώνεται από τους φίλους του.Βυθίζεται σε μια παρατεταμένη σιωπή.Σίγουρα αυτή η δραματική αλλαγή στην συμπεριφορά του κυοφορούνταν εδώ και καιρό.Ήταν ζήτημα χρόνου και συγκυριών για να γίνει.

Βρισκόμαστε στα 1931 και στο Βερολίνο ο Ναζισμός αρχίζει να κερδίζει έδαφος.Όλα δείχνουν πως επίκειται η εγκαθίδρυση του.Οι καλλιτέχνες νιώθουν πάνω τους την ανάσα της ανελευθερίας.Το Βερολίνο, και συνολικότερα η Γερμανία, αρχίζουν να δείχνουν το αποκρουστικό τους πρόσωπο.Το περιβάλλον γίνεται αφιλόξενο και ο Σκαλκώτας αντιλαμβάνεται πως ήρθε ο καιρός να αποχαιρετήσει την ξένη χώρα.Μαζεύει άρον άρον ορισμένα πράγματα του.Αφήνει πίσω του παρτιτούρες που δεν θα ξαναβρεθούν ποτέ και χρέη στην σπιτονοικοκυρά του.

Το 1935 βρίσκεται στην Ελλάδα.Προσδοκά πως όλες οι πόρτες θα του είναι ανοιχτές.Αυτές όμως θα παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμα και για αυτούς που κουβαλούν τα εύσημα σπουδαίων μουσικών του εξωτερικού.Το μουσικό κατεστημένο στην Ελλάδα βρίσκεται οχυρωμένο και φοβισμένο απέναντι στον νέο μουσικό που διαθέτει πολλές γνώσεις πάνω στο αντικείμενο του.Απέναντι του αμύνεται.Το κάνει αυτό, προσφέροντας του μια θέση στα δεύτερα βιολιά της Κρατικής Ορχήστρας.Ο Σκαλκώτας αποδέχεται την θέση και μαζί με αυτήν, την ταπείνωση που την συνοδεύει.Δεν το βάζει καθόλου κάτω.Σε πείσμα όλων αυτών μελετάει την Δημοτική Μουσική.Καρπός της μελέτης αυτής είναι οι « Χοροί».Ο Γιώργος Χατζηνίκος μας πληροφορεί πως το 1938 που παρουσιάζονται οι χοροί στην Αθήνα, γίνεται χαλασμός.

Η καθεστηκυία τάξη των μουσικών στην Ελλάδα συνεχίζει τον πόλεμο και την δυσφήμιση στο πρόσωπο του Σκαλκώτα.Τον μέμφεται πως γράφει τρελλή και ακαταλαβίστικη μουσική που δεν συνάδει με όλα αυτά που διδάσκουν τα Ωδεία.Ο ίδιος προετοιμάζει την αντεπίθεση του. Η απάντηση που δίνει σε όλους αυτούς που θέλουν να τον καταστήσουν γραφικό ,είναι ηχηρή.Εξελίσσει το δωδεκαφθογγικό σύστημα του δασκάλου του Σένμπεργκ σε ένα « δωδεκαφθογγικό δικής του επινόησης».Γράφει την «επιστροφή του Οδυσσέα», το «Παραμυθόδραμα» και αρκετές άλλες συνθέσεις.Είναι από τις πιο δημιουργικές περιόδους του. Φαίνεται πως η δύναμη της απόδειξης λειτουργεί μέσα του καταλυτικά και τον ωθεί στην δημιουργία.

Μετά την καταιγίδα του δημιουργικού του έργου έρχεται η ηρεμία.Είναι μια απαραίτητη οπισθοχώρηση για ανασύνταξη δυνάμεων.Στο διάστημα από το 1945 μέχρι το 1948 δείχνει να επανακάμπτει με καινούρια έργα.Γράφει την «Κλασσική συμφωνία»,την «Συμφωνιέτα»,την «Θάλασσα».Στο διάστημα αυτό παντρεύεται για δεύτερη φορά και αποκτάει δύο παιδιά.Το δεύτερο παιδί του δεν θα προλάβει να το δεί εξαιτίας του θανάτου του.

Ο Σκαλκώτας δεν πρόλαβε να δει το δεύτερο παιδί του, όπως δεν πρόλαβε να δει τα έργα του να παίζονται!

Το ακούτε αυτό, χιλιοπικραμένε και πολυβραβευμένε, κύριε Θεοδωράκη;

Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕΙΣ!

Ζαν Πωλ Σαρτρ ,ο άνθρωπος που ανέλαβε την ευθύνη της ύπαρξης του.


Έτσι συμβαίνει πάντα με το ιδεώδες αντικείμενο που κουβαλάμε μέσα μας, είτε αυτό έχει την μορφή ενός αγαπημένου συγγραφέα, μιας όμορφης γυναίκας, ενός νόστιμου φαγητού. Πάντα στην αρχή το ανακηρύσσουμε ΘΕΟ (Και, θεέ μου, προσκυνώ την χάρη σου και υπεξαιρώ την λάμψη σου!!!). Κατόπιν ,ο θεός στερείται βαθμού και γίνεται ημίθεος (Άτιμη ιεραρχία!). Στο τέλος αυτής της ψυχικής διαδρομής το ιδεώδες αντικείμενο έχει καταλήξει να είναι ένας κοινός θνητός. Σαν κοινός θνητός επιβεβαιώνει την μοίρα του - πεθαίνει. Αυτός είναι ένας νόμος, ο πιο διαχρονικός...

Για κάθε θάνατο υπάρχει μια γέννηση. Το τέλος σηματοδοτεί πάντα μια καινούργια αρχή. Εκεί, στην ανατολή της καινούργιας αρχής συμβαίνει το παράδοξο! Αυτό που είχαμε εξιδανικεύσει, αυτό που μας κρατούσε ζωντανούς ενάντια στα καταστροφικά μας ένστικτα, αυτό το ξεθωριασμένο ιδεώδες αντικείμενο παραδίδει την σκυτάλη στην απαξία,στην περιφρόνηση και σε ένα κενό μνήμης που δεν αρμόζει σε ανθρώπους που είναι ταγμένοι στον χώρο της ενεργητικής σκέψης...

Στο παρελθόν ο κ.Βασιλικός, σε συνέντευξη του σε ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας, παρελθοντολογεί και δηλώνει πως ήταν οπαδός του Σαρτρ. Ακόμα, κάνει την διαπίστωση πως το τρομερό ζευγάρι Σαρτρ-Μπωβουάρ πήρε πολύ κόσμο στο λαιμό του! Προφανώς θα εννοεί πως ο αντισυμβατικός τρόπος της ζωής τους απετέλεσε μοντέλο μίμησης για πολλούς. Αλλά έτσι είναι, ευτυχώς ή δυστυχώς! Ευτυχώς, διότι η κοινωνία προχωράει χάρη στην μίμηση τέτοιων προτύπων και δυστυχώς, γιατί ατομικά οι άνθρωποι υποφέρουν από τις εξουθενωτικές υπερβάσεις αυτών των μιμήσεων. Ζούμε λοιπόν τους μύθους στο πετσί μας και η συνείδηση που νομιμοποιεί και δίνει διάρκεια σε αυτούς τους μύθους πάντα θα αργοπορεί. Η συνείδηση τους επικυρώνει αναδρομικά. Αυτός είναι ένας δεύτερος νόμος...

Ο γαλλοθρεμμένος κ.Βασιλικός που διαθέτει και μια πλούσια αλληλογραφία με τη Σιμόν Ντε Μπωβουάρ είναι πιο κατάλληλος από εμάς να εξηγήσει αν ο Σαρτρ έχει υπερτιμηθεί ή αν έχει συμβεί το αντίθετο. Προσωπική μου άποψη είναι πως Σαρτρ και Υπαρξισμός υποτιμώνται από εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που δεν έχουν υπαρξιακούς προβληματισμούς. Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων θα πρέπει να αντιληφθεί πως απαραίτητη προϋπόθεση για τέτοιου είδους προβληματισμούς είναι να ΥΠΑΡΧΕΙ...

Έπειτα, σαν να ακούω και τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο να προλαβαίνει να δηλώνει, εν ζωή, πως είδε ένα φοβισμένο φιλόσοφο, μια αδύναμη προσωπικότητα, μπροστά στον εξεγερμένο φοιτητόκοσμο του 1968 στη Γαλλία.

Πλέον, το σλόγκαν δεν είναι ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΙΣ!!!


Υ.Γ 1 Ένα τμήμα αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Θεσσαλονίκης.

Υ.Γ 2 Ο Μάρλον Μπράντο έλεγε πως « ηθοποιός είναι αυτός που όταν δεν μιλάνε για τον ίδιο, δεν ακούει».Η ρήση του σπουδαίου ηθοποιού ταιριάζει και σε μια κατηγορία bloggers που μονολογούν ακατάπαυστα!Σταματούν για να πάρουν αναπνοές μόνο όταν κάποιος μιλάει για αυτούς…

Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ!

Χωρίς τίτλο- ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΡΠΑΠΑΣ


Τον Ιανουάριο του 1940 ο γνωστός και καταξιωμένος παιδαγωγός Ε.Π.Παπανούτσος δίνει δύο διαλέξεις που αφορούν τις νέες τάσεις της ζωγραφικής. Ο τριαντάχρονος Οδυσσέας Ελύτης ανήκει στο πολυπληθές ακροατήριο αυτών των διαλέξεων!

Το 1940 είναι μια χρονιά δύσκολη από όλες τις απόψεις! Πόλεμος, φτώχεια, εξαθλίωση και πείνα! Κάτω από τέτοιες αντίξοες συνθήκες άνθρωποι σαν τον Ελύτη έχουν πνευματικές ανησυχίες! Αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει πως πίσω από την υλική μας ύπαρξη θα υπάρχει πάντα ένα πνεύμα και μια ψυχή που χρειάζονται περίθαλψη και φροντίδα!

Αυτήν ακριβώς την φροντίδα αναζητά ο κόσμος που πηγαίνει να παρακολουθήσει τον ευρυμαθή Παπανούτσο!

Οι προσδοκίες του Ελύτη είναι μεγάλες! Δυστυχώς το τέλος των διαλέξεων του αφήνει μια πικρή γεύση στην ψυχή ! Μέσα στην απογοήτευση του γράφει ένα κείμενο στα «Νεοελληνικά γράμματα»! Με το κείμενο αυτό διαμαρτύρεται για την στάση του Παπανούτσου! Τον χαρακτηρίζει ως έναν ακαδημαϊκό που είναι εγκλωβισμένος σε μια συντηρητική στάση εξαιτίας της ιδιοσυγκρασίας του! Τον κατηγορεί πως αγνοεί τους υπερρεαλιστές ζωγράφους και του καταλογίζει ευθύνη πως αποτρέπει τους νέους να στραφούν σε καινούριες μορφές τέχνης!

Ολόκληρο το κείμενο του Ελύτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΛΕΞΗ( Μάιος -Ιούλιος 2001).Παρακάτω ένα μικρό τμήμα αυτού του κειμένου:

Και για να πάμε παρακάτω-μια και ο πειρασμός μας νίκησε-μου φαίνεται πως σχετικά με τον υπερρεαλισμό κάνατε και μια μικρή(άλλος θα την έλεγε μεγάλη) παρεξήγηση. Γιατί, αν κατάλαβα καλά, η σπονδυλική, ας πούμε, στήλη του επιλόγου σας ήταν η καταδίκη της μοντέρνας τέχνης εξαιτίας του άκρατου υποκειμενισμού της. Η καταδίκη του άκρατου υποκειμενισμού και του άκρατου ιδεαλισμού που μας απομάκρυνε από το αντικείμενο. Και κηρύξατε έτσι την επιστροφή στην αντικειμενικότητα…Αγαπητέ κ. Παπανούτσο, μας χωρίζουνε αρκετά χρόνια και δεν είμαι εγώ εκείνος που, προκειμένου να σας μιλήσει, θα άφηνε κατά μέρος τον σεβασμό. Θα ήμουν όμως εκείνος που θα διαπίστωνε την τεράστια διαφορά της νοοτροπίας που μας χωρίζει και που με ρίχνει τώρα στον κίνδυνο να χαρακτηριστώ σαν νέος που βιάζεται να κάνει τον σπουδαίο ή τον σοφό, ενώ απλούστατα βιάζεται να μιλήσει στο όνομα μιας αισιοδοξίας, ναι, μιάς αισιοδοξίας, που, παρά την διάχυτη γύρω απορία, υπάρχει και εγκυμονείται βαθιά στα σπλάχνα του αποτρόπαιου τωρινού πολέμου, υπάρχει και ταξιδεύει στα στήθια των αντάξιων της εποχής τους νέων όλου του κόσμου. Όταν έρθει η μέρα που θα μπει επί τέλους μια νέα τάξη στον υλικό κόσμο, θα μπορέσουμε κι εμείς να εκφραστούμε καλύτερα, προ πάντων πνευματικότερα, αλλά τότε-το πιστεύουμε-θα έχουμε και ανθρώπους που θα μπορούνε να μας κρίνουν με νέα κριτήρια, καλύτερα και πνευματικότερα, και αυτό πια δεν θα είναι μια κριτική από ύψους ,αλλά μιά συνεργασία που θα δώσει καρπούς ικανούς να απελπίσουν, επιτέλους, την ανυπαρξία και το κενό, να απελπίσουν την ήττα και τον θάνατο.

Παρασκευή, Αυγούστου 04, 2006

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΤΟΠΟΡ!

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΧΛΑΔΙ- Τοπόρ



Μας αρέσει να μιλάμε με στερεότυπα! Είναι η ανάγκη της ψυχής μας να ξαποστάσει από τον καθημερινό μόχθο. Οι περισσότεροι το παρακάνουμε. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε σκέψεις. Ο Μαρσέλ Προυστ έλεγε πως οι ιδέες είναι τα υποκατάστατα των θλίψεων μας. Μου φαίνεται πως προτιμάμε να αφήνουμε ανεπεξέργαστη την θλίψη μας. Έτσι όμως αρνούμαστε την δημιουργική πλευρά της ύπαρξης μας. Αυτό συνιστά μια αδικία απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό…

Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να αδικήσουν τον εαυτό τους. Όλη τους η πορεία είναι μια πλούσια δημιουργία. Αγαπούν την έκφραση και την διανθίζουν με μπόλικο χιούμορ. Σε αυτόν τον κόσμο έρχονται για να γελάνε και να χαίρονται. Θεωρούν πως η χαρά είναι μια «ουσία που δεν βρίσκεται στην φύση».Για το σεξ λένε πως «είναι το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο και πως τα παιδιά ξεκαρδίζονται στο σχολείο με αυτό».Η ανεξάντλητη χιουμοριστική τους διάθεση μπορεί να μην εκλαμβάνεται ως τέτοια από τους άλλους. Δεν αποκλείεται η φήμη του εκκεντρικού και «περίεργου» να τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.

Από μικρή ηλικία αρχίζουν να δίνουν έξυπνες απαντήσεις. Είναι ετοιμόλογοι και αντιδρούν στην βία. Μπορούν να ζητούν από τους γονείς τους « να μην τους δέρνουν στο πρόσωπο γιατί έχουν τον κώλο τους για αυτό».Στα μαθήματα μπορεί να μην τα πηγαίνουν καλά γιατί υπάρχουν εξωσχολικά βιβλία σαν τον Βασιλιά Υμπύ του Ζαρί που τους δίνουν φτερά για να πετάξουν στους κόσμους του «Ντανταϊσμού και του Σουρεαλισμού».


Αγαπούν τον ύπνο. Έτσι εξηγούνται τα δυνατά όνειρα που αποτυπώνουν στο δημιουργικό τους έργο. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν πολλούς τρόπους για να εκφραστούν. Σχεδιάζουν ,ζωγραφίζουν, γράφουν βιβλία ή γίνονται ηθοποιοί. Πειραματίζονται με καινούρια μέσα στην προσπάθεια τους να ακριβολογήσουν.

Έχουν αξιοθαύμαστη δημιουργική δύναμη. Θα τους αποδίδαμε τον χαρακτηρισμό των εργασιομανών αλλά θα τονίζαμε παράλληλα πως η εργασία για αυτούς είναι μια απόλαυση και όχι ένας καταναγκασμός.

Είναι τόσο προσηλωμένοι στην εργασία τους που δεν έχουν καιρό να ασχολούνται με την πολιτική. Αφήστε που αντιδρούν στην άποψη πως «πολιτική είναι τα πάντα».Διαφωνούν ,θεωρώντας πως η πολιτική είναι μια έννοια που αφομοιώνεται από τον Πολιτισμό! Απεχθάνονται κάθε μορφή εξουσίας αλλά και εμφανίζονται δύσπιστοι απέναντι σε όλους αυτούς που δηλώνουν αντιεξουσιαστές. Αγαπούν το ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ που κατέκτησαν με κόπους και αγώνες.

Γνωρίζουν πολύ καλά την σκληρή και άκαμπτη συνείδηση των συνανθρώπων τους και για αυτό αγαπούν την βροχή. Η βροχή για αυτούς είναι μια μάνα που ανθίζει την ζωή στην αφυδατωμένη μας καθημερινότητα. Είναι αυτή που θα μαλακώσει τις συνειδήσεις και θα τις καταστήσει πρόσφορες σε καινούριες ιδέες και οράματα.

Λατρεύουν τις συναναστροφές με τα πιο ρηξικέλευθα πνεύματα της εποχής τους. Ακούγεται πως συνομίλησαν με τον Φελλίνι, Κοπί, Αραμπάλ, Βολίνσκι, Χέρτσογκ και Ηλία Πετρόπουλο.Ο τελευταίος, όταν «η μοναξιά τον ρουφάει στο άπατο σκοτάδι», βρίσκει παρηγοριά σε αυτές τις συναναστροφές.

Γράφουν με πυρετώδεις ρυθμούς. Γράφουν γιατί αλλιώς θα πεθάνουν(Χειμωνάς)Να τα αποτελέσματα της γραφής:

«Ο Τρελκόφσκι δεν συνήθιζε να σκέφτεται τον θάνατο. Όχι πως αδιαφορούσε –κάθε άλλο. Όμως ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, τον απέφευγε συστηματικά. Μόλις ένιωθε τις σκέψεις του να προσεγγίζουν αυτό το επικίνδυνο θέμα, χρησιμοποιούσε κάθε είδους υπεκφυγές, που είχαν τελειοποιηθεί με τον χρόνο. Έτσι, σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές ,σιγοτραγουδούσε τα χυδαία σουξεδάκια που άκουγε στο ραδιόφωνο και που συνιστούν το τέλειο εγκεφαλικό φράγμα. Άλλες φορές τσιμπιόταν ώσπου να ματώσει, ή έβρισκε καταφύγιο στον ερωτισμό. Ξανάβλεπε μπροστά του κάποια γυναίκα που είχε δει στο δρόμο να φτιάχνει την κάλτσα της, το μπούστο μιας πωλήτριας που χανόταν στα βάθη του ντεκολτέ της. Αυτό ήταν το δόλωμα. Αν το μυαλό του τσιμπούσε ,τότε η δύναμη της σκέψης του ήταν μεγάλη:σήκωνε τις φούστες, έσκιζε τις μπλούζες, μεταμόρφωνε τις αναμνήσεις. Και σιγά, σιγά μπροστά στις εξουθενωμένες γυναίκες, τις μαλαγμένες σάρκες, η εικόνα του θανάτου ξεθώριαζε».

Είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους σας μιλώ. Είναι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί που χωράνε σε έναν μόνο άνθρωπο με το όνομα Τοπόρ. Ο ίδιος καθώς γερνούσε έλεγε πως αναθυμόταν απίστευτες λεπτομέρειες του παρελθόντος και ξεχνούσε με απίστευτη ευκολία αυτά που του συνέβαιναν στο παρόν. Σαν αιτιολογία έβρισκε την δύναμη των συναναστροφών στο παρελθόν ενώ σήμερα « οι νέοι έχουν το ίδιο πρόσωπο».Ακόμα έλεγε πως ο καλλιτέχνης είναι ένα «μικρό υπερευαίσθητο ον που αποτελεί μάρτυρα της εποχής του».

Παιδιά, ο Τοπόρ λίγο προτού ξεψυχίσει (16 Απριλίου 1997) μας τα μαρτύρησε όλα…


Υ.Γ Στοιχεία για τη ζωή του Τοπόρ πήρα από ένα παλιό άρθρο του Ιού στην Ελευθεροτυπία.

Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΡΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ!

Δημήτρης Δημηρούλης επί τω έργω! Διεθνής έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης



Όταν ο Δημήτρης Δημηρούλης ξεκίνησε την ομιλία του για την πάπισσα Ιώαννα του Ροίδη αισθάνθηκε ενοχλημένος. Παραδίπλα από την αίθουσα υπήρχε μπουφές .Ένα τσούρμο βιβλιόφιλων που είχε παρακολουθήσει προηγουμένως μια άλλη ομιλία είχε πέσει με τα μούτρα πάνω στις λιχουδιές! Για τους κακεντρεχείς θα πω ότι δεν ακουγόταν το κροτάλισμα των δοντιών που πιάνουν αέρα και όχι τυροπιτάκια αλλά μια οχλοβοή που οπωσδήποτε δυσχέραινε την ομιλία. Το πρόβλημα λύθηκε κλείνοντας την πόρτα που μας συνέδεε με όλους αυτούς που είχαν παραδοθεί στις αδυναμίες της σάρκας. Εμάς μας περίμενε η πνευματική τροφή!!!

Ο Ροίδης κατά τον Δημηρούλη είναι ένας ευφυέστατος άνθρωπος που καταφέρνει να εκμεταλλευτεί ένα μεσαιωνικό θέμα του 850 μ.Χ. και να το κάνει μυθιστόρημα. Ο Ροίδης είναι ένας σπουδαίος λογοτέχνης που βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με σπουδαίους ομοτέχνους του. Μιλάει και ανταλλάσσει απόψεις πάνω σε θέματα αισθητικής της γλώσσας με τον Μπάυρον, τον Σουίφτ. Ο Δημηρούλης κάνει έναν παραλληλισμό με τον Κώδικα Νταβίντσι. Λέει πως αυτά τα δύο βιβλία ταυτίζονται και θεωρεί πως η Πάπισσα Ιωάννα είναι πολύ πιο σκανδαλώδης και προκλητική. Η ουσιώδης διαφορά τους εντοπίζεται στον συγγραφέα. Ο Μπράουν είναι πολύ υποδεέστερος του Ροίδη γιατί είναι συγγραφέας που γράφει μπεστ σέλλερ. Εδώ δεν έχω παρά να συμφωνήσω με τον κ.Δημηρούλη. Τα ωραιότερα βιβλία έχουν βαθμίδες δυσκολίας. Είναι εμπειρίες που απαιτούν από τον αναγνώστη να ξεπερνάει σταδιακά αυτές τις βαθμίδες. Ο Μπράουν προσφέρει ένα βιβλίο που συνηθίζουμε να αποκαλούμε εύπεπτο. Θα μπορούσαμε να το διαβάσουμε απνευστί χωρίς να νιώσουμε ούτε μια στιγμή δυσκολία. Για αυτό και το αναγνωστικό κοινό που δεν είναι παιδευμένο υποδέχεται το μυθιστόρημα με θέρμη και το καθιστά ευπώλητο. Από την άλλη συγγραφείς ,όπως ο Πάνος Θεοδωρίδης, υποστηρίζουν πως δεν έχει σημασία το περιεχόμενο αυτών που διαβάζουμε και πως η σκέψη αναπτύσσεται ακόμα και με την ανάγνωση του «χρυσού οδηγού».Την αλήθεια ψάξτε την κάπου στην μέση αυτών των δύο απόψεων.

Ποιο είναι επί τροχάδην το θέμα που αναπτύσσει σε μυθιστόρημα ο Ροίδης. Βρισκόμαστε στην Γερμανία. Εκεί υπάρχει ένας μοναχός που λέγεται Φρουμέντιος. Μια κοπέλα τον αγαπά και για να βρίσκεται μαζί του μεταμορφώνεται σε μοναχός. Οι δυο τους έρχονται στην Αθήνα. Η κοπέλα έχει ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα και εντυπωσιάζει. Οι βλέψεις της μεγαλώνουν και ο Φρουμέντιος βλέπει πως δύσκολα θα την κρατήσει κοντά του. Οι φιλοδοξίες αυτής της γυναίκας φτάνουν και μέχρι το Βατικανό. Φεύγει από τον άντρα που αγαπούσε και πηγαίνει στην Ιταλία. Γίνεται Καρδινάλιος και αργότερα καταλαμβάνει την ύψιστο αξίωμα του Πάπα. Στο πρωινό μιας λιτανείας ο Πάπας γεννάει και τότε όλοι διαπιστώνουν πως είναι γυναίκα .Ακολουθεί λιθοβολισμός και η γυναίκα ξεψυχά.

Για το παραπάνω μεσαιωνικό θέμα του 850 μ.Χ. πήραμε πληροφορίες από καθολικούς ιερωμένους μόλις το 1250.Μεσολάβησαν,δηλαδή,αρκετά χρόνια για να αρχίσει να γίνεται γνωστό και να σχολιάζεται. Το λέω αυτό γιατί υπάρχει διχογνωμία σχετικά με το αν η Πάπισσα Ιωάννα είναι αληθινό γεγονός ή μύθος. Οι Καθολικοί υποστηρίζουν πως είναι ένας μύθος που κατασκεύασαν οι διαμαρτυρόμενοι και όλοι αυτοί που θέλουν να δυσφημίζουν την Καθολική Εκκλησία. Υπάρχουν όμως και αυτοί που διατείνονται πως υπήρξε Πάπας στην θηλυκή του εκδοχή. Για να τεκμηριώσουν αυτήν την άποψη παραθέτουν το γεγονός της δίκης για κάποιον αιρετικό με το όνομα Ιωάννης Ούσιος. Αυτός λοιπόν, λίγο προτού τον κάψουν, συνεχίζει απτόητος να λέει αλήθειες. Χαρακτηριστικά λέει πως θα έπρεπε να ντρέπονται αυτοί που τον δικάζουν γιατί ανέχτηκαν μια γυναίκα για Πάπισσα. Σε αυτές τις αιτιάσεις του κανείς δεν του απαντά. Φαίνεται σαν να υπήρξε αληθινό το γεγονός που αφήνουν ασχολίαστο οι δικαστές του. Επίσης ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί πως το μεσαιωνικό θέμα είναι πέρα για πέρα αληθινό είναι η ύπαρξη δύο καρεκλών στον Λούβρο και στο Βατικανό. Αυτές είναι φτιαγμένες από ένα μάρμαρο κοκκινωπό που λέγεται πορφυρίτης. Για να γινόταν κάποιος πάπας θα έπρεπε να καθίσει στην καρέκλα η οποία διέθετε στην μέση μια τρύπα. Κάποιος ταπεινός ιερωμένος πήγαινε και έβαζε το χέρι του στην τρύπα και ψαχούλευε κάτω από τα άμφια του Πάπα. Αν ο Πάπας ήταν αρσενικός, ο ιερωμένος φώναζε « ΤΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ»(ο Δημηρούλης μας το είπε αυτό και στα λατινικά)!Και πάλι, βέβαια, οι καθολικοί αντιδρούν και λένε πως οι καρέκλες συμβολίζουν την μητέρα Εκκλησία με την έννοια της δημιουργικότητας. Αυτό όμως δεν ισχύει γιατί η πατρική φιγούρα του Πάπα δεσπόζει!

Το βιβλίο του Ροίδη το αγόρασαν πρώτα αυτοί που σκανδαλίστηκαν. Ήταν οι θρησκευόμενοι που έτρεξαν πριν από όλους να το διαβάσουν. Σε 50 χρόνια έκανε 15 εκδόσεις και άπειρες στο εξωτερικό. Το βιβλίο συζητιόταν στα καφενεία και αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά πως η δυσφήμιση είναι μια καλή διαφήμιση που αποδίδει. Η εκκλησία αφόρισε το βιβλίο και οι δικαστές βρήκαν έναν έξυπνο τρόπο για να μην απαγορέψουν την κυκλοφορία του βιβλίου. Σε ερώτηση των ιερωμένων γιατί δεν βγάζουν απόφαση για αναστολή της κυκλοφορίας, αυτοί τους απαντούσαν πως δεν μπορούσαν να το κάνουν γιατί δεν είχαν την δυνατότητα ανάγνωσης εξαιτίας του αφορισμού!

Ο Δημηρούλης είπε και άλλα πράγματα. Είπε πως είναι κατά της μεταγλώττισης των πρωτότυπων κειμένων(έτσι όπως τον κατάλαβα θα συνιστούσε γλωσσάριο που θα ήταν ενσωματωμένο στο πρωτότυπο κείμενο και θα χρησίμευε για την μετάφραση δύσκολων λέξεων) και θεώρησε μάλλον άκαιρο όλον αυτόν τον θόρυβο που γίνεται για το θέμα των μεταφράσεων. Είπε πως αυτό δεν είναι το μείζον θέμα στις μέρες μας και δεν έχω παρά να κουνήσω καταφατικά το κεφάλι μου. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν γνωρίζω τα χαμηλά ποσοστά των ανθρώπων που διαβάζουν λογοτεχνικά βιβλία. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η δυσκολία της ανάγνωσης ενός λογοτεχνικού κειμένου αλλά η προσέγγιση αυτού του κειμένου μέσα από την δημιουργική διαδικασία της ανάγνωσης. Και μην φανταστεί κανείς πως κάνοντας πανεύκολο τον Παπαδιαμάντη, τον Ροίδη ή τον Βιζυηνό, ο κόσμος θα αρχίσει να τους διαβάζει γιατί θα ατυχήσει!

Ακόμα ο Δημηρούλης άφησε κάποιες μπηχτές για το Ίδρυμα Λαμπράκη που μοίρασε τον Παπαρρηγόπουλο σε πρωτότυπο ενώ το ίδιο δεν έπραξε για τον Παπαδιαμάντη ή τον Βιζυηνό. Για τον τελευταίο είπε πως 15 χιλιάδες άνθρωποι τον είδαν, σε πρωτότυπη γλώσσα, στις παραστάσεις της Άννας Κοκκίνου και υπαινίχθηκε εκδοτικά παιχνίδια σε βάρος της γλώσσας μας…

Ακολούθησαν και ερωτήσεις από τους παρευρισκομένους, αλλά νομίζω πως αυτά που σας έγραψα είναι αρκετά!

Καλημέρα κυρίες και κύριοι!

Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2006

ΕΞ-ΟΥΣΙΑ!

Το σπίτι είναι άσυλο που παραβιάζεται από μια συμμορία. Η οικογένεια έντρομη δέχεται την δολοφονική επίθεση αυτής της συμμορίας.Το 1918 ο Max Beckmann ζωγραφίζει την ΝΥΧΤΑ. Η βία των πολέμων που έζησε ,καθορίζει και το ύφος που υιοθετεί στους πίνακες του.


Στην ζωή μας προσπαθούμε να συγκαλύπτουμε τις αδυναμίες μας. Φοβόμαστε πως η έκθεση των ελαττωμάτων θα μας αποδυναμώσει στο παιχνίδι της διαρκούς ανακατανομής της εξουσίας(όσο και αν σφυρίζουμε αδιάφορα, αυτή υπάρχει).Η εξουσία πάει στην εξουσία όπως ακριβώς τα λεφτά πάνε στα λεφτά. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας θα πρέπει να αποδεχτούμε πως αυτό για το οποίο καιγόμαστε πολύ είναι η θέση εξουσίας που καταλαμβάνουμε ανάμεσα στους άλλους. Διακαής μας πόθος είναι να υπερισχύσουμε. Όσο περισσότερη εξουσία διαθέτουμε τόση περισσότερη κοινωνική ισχύ έχουμε. Ο κόσμος μας αποδέχεται και μας καταξιώνει .

Από την άλλη αυτός ο κόσμος λαχταρά να βλέπει γύρω του ανθρώπους με υπερσυγκέντρωση εξουσίας στα χέρια τους. Έτσι ξεχνάει τις δικές του αδυναμίες και ανεπάρκειες.

Για σκεφτείτε λίγο όλες αυτές τις λατινοαμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές. Σίγουρα έχουν επιτυχία στις χώρες τους γιατί επιδρούν καταλυτικά στο φαντασιακό των φτωχών και μη προνομιούχων μαζών. Αυτές οι μάζες βυθισμένες στην φτώχεια και την ανέχεια αναζητούν νοερούς τρόπους διαφυγής. Οι τηλεοπτικές σειρές τους προσφέρουν τον πλούτο και την χλιδή. Ουσιαστικά τους προσφέρουν όνειρα απραγματοποίητα. Αυτά είναι ικανά να συντηρούν το πόθο για πλουτισμό μέσα από ένα όνειρο διαρκείας. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο διατηρείται και το πάθος των ανθρώπων για εξουσία και υπεροχή! Οι μάζες αγαπούν τους ηγέτες γιατί αυτοί τους απαγορεύουν κάθε πρόσβαση στην εξουσία. Ταυτόχρονα δεν τους στερούν το δικαίωμα να ονειρεύονται πως είναι σαν και αυτούς. Αυτή η ταύτιση βολεύει και εξυπηρετεί τις μάζες. Από την μία οι μαζάνθρωποι αποφεύγουν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους(για αυτές υπάρχει ο ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος ηγέτης ο οποίος εκτίθεται σε μια ανελέητη κριτική ή κολακεία) και από την άλλη ο καθένας από αυτούς μπορεί να φαντασιώνεται πως είναι ένας μικρός κυβερνήτης που έχει λόγο και άποψη για όλα.

Τα καφενεία είπαμε πως ανεβάζουν κυβερνήσεις;


Υ.Γ Αξίζει να αφιερώνετε τον χρόνο σας εδώ: http://petefris.blogspot.com

Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006

ΠΕΡΙ ΕΓΩΙΣΜΟΥ!


«Τι χρώμα έχει η θλίψη;
Το χρώμα της γης όταν όλα πια της τα ΄χεις πάρει»

Ζωγράφος Γιάννης Βούρος


Από γράμμα σε μια φίλη.

To 2001 παρακολουθούσα σεμινάρια! Για δύο εβδομάδες πηγαινοερχόμουν από την ……. στον Πειραιά. Θυμάμαι πως δεν ήταν άσχημα! Ίσα, ίσα που αποτελούσαν αυτές οι μετακινήσεις μια καλή παρένθεση στην φθινοπωρινή ερημιά ενός νησιού.

Στα σεμινάρια γνωρίστηκα με μια συνάδελφο. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα με δικιά της πρωτοβουλία. Η κοπέλα αυτή καταγόταν από την ….. και έκανε την οργανική της σε ένα διπλανό από το δικό μου νησί. Είχαμε επικοινωνία τακτικά και κάποια στιγμή με προσκάλεσε να περάσουμε μαζί το Σαββατοκύριακο. Τα δρομολόγια των πλοίων με βόλευαν και έτσι έφυγα!

Μείναμε μαζί στο σπίτι. Έμαθα αρκετά από τα προσωπικά της. Μου μίλησε για μια σχέση πενταετή που ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Όταν ήθελε αυτή το γάμο δεν ήθελε ο φίλος της. Όταν την πίεζε ο φίλος της δίσταζε αυτή. Βλέπεις πως τα ζητήματα εγωισμού φωτίζουν πολλές από τις πλευρές μιας συμπεριφοράς. Ο εγωισμός σε στιγμές δύσκολες ,αποτελεί το καταφύγιο μας.

Για να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη άποψη σου λέω πως η κοπέλα αντιμετώπιζε σοβαρά οικογενειακά προβλήματα. Είχε χάσει πριν χρόνια την μητέρα της από καρκίνο. Ο πατέρας της είχε υποστεί έμφραγμα και ο αδερφός της συμπλήρωνε το παζλ της κακοτυχίας με το να μένει παράλυτος μετά από πτώση! Όπως καταλαβαίνεις η ….. ήταν ένας άνθρωπος που βαλλόταν από παντού! Η καθημερινότητα της ήταν ένας πόλεμος στον οποίο έπρεπε πάντα να βγαίνει νικήτρια! Ήταν η μόνη που παρέμενε όρθια !Ήταν αυτή που έπρεπε να εξυπηρετεί τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Το πρώτο βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καθόλου! Μιλούσαμε ακατάπαυστα και θέλαμε να τα πούμε όλα μια και έξω! Σε στιγμές πολύ προσωπικές, λοιπόν, μου εξομολογιόταν πως ήθελε να ζήσει τα πάντα. Λαχταρούσε ένα παιδί και ήθελε να έχει κατοχυρωμένη την σιγουριά και την ασφάλεια μιας μόνιμης σχέσης. Ήθελε ταυτόχρονα και ελεύθερο πεδίο για να ζήσει την ...ντόλτσε βίτα της. Εννοώ πως δεν θα έλεγε όχι σε παράλληλες σχέσεις που θα της έδιναν την δυνατότητα να καθορίσει η ίδια τους κανόνες του παιχνιδιού! Μπορείς να θεωρήσεις πως μια σχέση είναι ένα παιχνίδι στο οποίο επιβάλλονται όροι. Αν αυτή η κοπέλα διατηρούσε μια παράλληλη σχέση θα μπορούσε να νιώσει πιο ανεξάρτητη μέσα στον δεσμό της .Αυτομάτως αυτό θα της έδινε προβάδισμα...

Επίσης η …… ήθελε να κάνει και καριέρα. Προσδοκούσε να ανελιχτεί επαγγελματικά χωρίς να υπολογίζει, όμως, το κόστος που θα είχε η πραγμάτωση αυτής της επιθυμίας. Γιατί πρέπει να ξέρεις πως για όλα αυτά που κάνουμε υπάρχει ένα τίμημα...

Με τις παραπάνω επιδιώξεις η …….. φαινόταν να τα θέλει όλα! Να την αγαπούν, να της συμπεριφέρονται με σεβασμό, να μην την κακολογούν. Να της συμπαραστέκονται στα προβλήματα που αντικειμενικά απαιτούσαν τεράστια αποθέματα ψυχικής ενέργειας. Να μην την κρίνουν κακοπροαίρετα και να τονώνουν διαρκώς την αυτοπεποίθηση της. Να κολακεύουν την ματαιοδοξία της και να την βοηθούν ουσιαστικά να είναι ταμπουρωμένη μέσα σε ένα οχυρό χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να πληγωθεί από κανέναν!

Για να μην μακρηγορώ η …… ήθελε να πράττει και να σκέφτεται χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη. Ξέρεις η ανάληψη ευθύνης είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι μιας ΣΧΕΣΗΣ!(γράφω με κεφαλαία την σχέση για να την αντιδιαστείλω από όλες τις σχέσεις που είναι καρικατούρες)!Για να υπάρξει όμως υπευθυνότητα θα πρέπει να δούμε τον άλλον σαν ΠΡΟΣΩΠΟ...

Η …… δεν μπορούσε να με αντιληφθεί ως πρόσωπο γιατί και αυτή δεν ήταν πρόσωπο! Το μόνο για το οποίο ενδιαφερόταν ήταν να απαλύνει το ναρκισσιστικό της τραύμα! Θα ήμουν ακόμα ένας στην αλυσίδα αυτών που θα κοιτούσαν να συνεφέρουν τον εγωισμό της.

Να δυναμώσω τον εγωισμό της λοιπόν! Αν το έβλεπα για ανθρωπιστικούς λόγους να το έκανα! Ο δικός μ ο υ ε γ ω ι σ μ ό ς όμως;