Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ!

Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006

ΠΑΡΕΛΑΣΗ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΒΡΩΜΟΧΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Η ανάγκη να εξευρεθούν χρήματα για την πραγματοποίηση ενός σκοπού κάνει πολλούς ανθρώπους να επινοούν διάφορους τρόπους για τους οποίους υπάρχουν ενστάσεις και διαφωνίες. Πριν καιρό διάβαζα πως στην Ρόδο οι μαθητές μιας τελευταίας τάξης του Λυκείου έπρεπε να βρουν χρήματα για να πάνε εκδρομή. Αυτές οι εκδρομές, παρεμπιπτόντως, έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Στην πράξη φαίνεται όμως πως αυτός ο χαρακτήρας δεν διασφαλίζεται και για αυτό υπάρχουν ορισμένοι που προτείνουν μέχρι και την κατάργηση αυτών των εκδρομών.

Αυτό που θα ήθελα να σχολιάσω δεν είναι οι εκδρομές αλλά ο τρόπος που επινόησαν τα παιδιά στην Ρόδο για να μαζέψουν τα λεφτά. Αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη εσωρούχων. Τα έσοδα από αυτήν την επίδειξη θα δίνονταν για τον ιερό σκοπό της εκδρομής. Σύμμαχο στην επιλογή τους είχαν και τους γονείς τους. Αυτοί δεν θα είχαν πρόβλημα να δουν τα παιδιά τους σαν μοντέλα που επιδεικνύουν εσώρουχα. Κάποιοι από αυτούς θα έβλεπαν τα παιδιά τους σαν προέκταση των δικών τους επιθυμιών και φιλοδοξιών. Είμαι σίγουρος πως ανάμεσα τους θα υπήρξε και ένας σιωπηλός και θλιβερός ανταγωνισμός σχετικά με εκείνα τα παιδιά που έχουν τα προσόντα για να σταθούν καλύτερα στην πασαρέλα. Θυμηθείτε εδώ και τους παροιμιώδεις καβγάδες που ξεσπούν ανάμεσα σε γονείς παιδιών που συμμετέχουν στα διάφορα ριάλιτι. Η ταύτιση είναι τόσο ισχυρή που αισθάνονται σαν να παίζουν αυτοί οι ίδιοι στα παιχνίδια.
Τα παιδιά στην Ρόδο είχαν την συγκατάθεση των γονέων τους που έβλεπαν μια καλή ευκαιρία για να τονώσουν τον ναρκισσισμό τους μέσα από τα βλαστάρια τους.

Γονείς λίγο πριν τον παλιμπαιδισμό και παιδιά λίγο πριν την ενηλικίωση, θα αποφάσιζαν πως δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ματαίωσης της επίδειξης. Τα κέρδη από την εκδήλωση μπερδευόταν με την πάθηση της υπερβολικής αυταρέσκειας, της άγνοιας και του δόγματος πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Όταν βλέπεις μικρά παιδιά να παρελαύνουν σε μια πασαρέλα τι αισθάνεσαι;

Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Διάβαζα πριν μέρες στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» πως στο Ατλέμπορο (νότια της Βοστόνης) αλλά και σε δύο άλλες πολιτείες, το κυνηγητό και διάφορα άλλα παιχνίδια τέθηκαν σε απαγόρευση! Η απαγόρευση ισχύει στα σχολεία κατά την ώρα του διαλείμματος που υπάρχει ο κίνδυνος ατυχημάτων. Το κυνηγητό μαζί με τα άλλα παιχνίδια απαιτούν σωματική επαφή και οι πιθανότητες ατυχημάτων είναι μεγάλες. Οι σχολικές μονάδες και οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε αυτές βρίσκονται στο στόχαστρο κάποιων γονέων που κινούνται δικαστικά για να διεκδικήσουν αποζημιώσεις. Αυτή η Αμερικάνικη νοοτροπία που μεταφράζει τα πάντα σε χρήμα είναι ξεφτιλισμένη και προκαλεί μια βαθιά θλίψη. Το παιχνίδι, η χαρά της συμμετοχής και της επικοινωνίας, οι θετικές και αρνητικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μαθητών είναι γεγονότα που στο μέλλον μπορεί και να συνιστούν ποινικό αδίκημα!

Όσο περισσότερο υποχωρεί ο ΛΟΓΟΣ στις διαπροσωπικές σχέσεις τόσο περισσότερο θα αυξάνονται οι μηνύσεις, οι ποινικές κυρώσεις, οι δικαστικές αποφάσεις. Για όλα αυτά είχα μιλήσει στο post:ΟΙ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΟΙ ΣΤΑ BLOGS.

Εδώ μέσα προσπαθούμε να αυτοοργανωθούμε. Δεν θέλουμε κανέναν έξω από εμάς να μας λογοκρίνει. Υπάρχει ελευθερία επιχειρημάτων και ελεύθερη κρίση. Όλες οι απόψεις δοκιμάζονται. Διαχειριζόμαστε από μόνοι μας τις κρίσεις της κοινότητας και νομοθετούμε με τον δικό μας τρόπο. Μήπως αυτό είναι που πραγματικά ενοχλεί;

Την αμέριστη συμπαράσταση μου στον διωκόμενο που έχει την ευθύνη του blogme!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2006

ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ!

Τι να την κάνουμε την ζωγραφική; Τι να τα κάνουμε τα βιβλία και την μουσική; Τι να τις κάνουμε τις τέχνες που υποτίθεται εξευγενίζουν τους ανθρώπους; Ο εξευγενισμός των ανθρώπων μέσα από την τέχνη μάλλον αποτελεί έναν μεγάλο μύθο. Οι τέχνες το πετυχαίνουν με συγκεκριμένους ανθρώπους. Τους υπόλοιπους τους αναλαμβάνει ο πόνος!

Ο πόνος, τα βάσανα και οι απόψεις του Φρόιντ για τις ενοχές που ξορκίζονται με τον μαζοχισμό, είναι θέματα που προβληματίζουν! Οι άνθρωποι παραφουσκωμένοι με ενοχές πάσχουν από μια διάθεση αυτοτιμωρίας. Τιμωρούν τον εαυτό τους, δεν παλεύουν για την περηφάνια τους και εύκολα τα παρατούν. Ο δρόμος για το άσχημο και το βλαπτικό είναι ανοιχτός και δεν ξέρω αν οι τέχνες μπορούν να ομορφαίνουν την διαδρομή…

[Ιούνιος 1995]

Χρόνια πολλά ,Θεσσαλονίκη μας!Κουράγιο!

Τρίτη, Οκτωβρίου 24, 2006

ΧΑΡΑΚΤΗΣ,ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ!



Μια άποψη από το εσωτερικό του ολοκαίνουριου κέντρου πολιτισμού στην Τούμπα.


Είχα διαβάσει παλιά πως ο Φαραώ Μερνπτέχα πήρε σαν λάφυρα μετά από μια μάχη, 13000 πέη! Το πέος των αντιπάλων ως σύμβολο εξουσίας θα συντρίβονταν! Δεν φτάνει που οι στρατιώτες έχαναν την ζωή τους αλλά θα έχαναν και τα πέη τους! Ευτυχώς στο καινούριο κέντρο πολιτισμού στην Τούμπα δεν είχαμε τέτοια αιμοβόρικα πράγματα!

Σήμερα πήγα να δω την έκθεση με έργα του Φασιανού. Χαλκογραφίες, μεταξοτυπίες, λιθογραφίες κοσμούν την κάτω αίθουσα του κτηρίου. Τα έργα του Φασιανού ξεχωρίζουν με το προσωπικό τους στυλ. Με λιγοστές γνώσεις είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ένα έργο του Φασιανού ανάμεσα σε έργα άλλων καλλιτεχνών.

Ο γνωστός σωματότυπος του γυμνού και μυώδη άντρα με εμφανές το πέος του, δεσπόζει στην έκθεση. Τα πρόσωπα που κοιτούν πάντα πλάγια. εκτός λιγοστών εξαιρέσεων, τα μαλλιά που ανεμίζουν σε ένα ρεύμα αέρα ή τα σγουρά μαλλιά, αποτελούν το σήμα κατατεθέν της εργασίας του Φασιανού. Τα γυμνά σώματα που έρχονται σε επαφή, ο έρωτας ,η νύχτα που είναι γυναίκα με χρώμα μαύρο που γδύνεται, η νύχτα σε μπλε και σε κόκκινο, οι ποδηλάτες της νύχτας, ο Νάρκισσος, το ερωτικό δωμάτιο, ο Αχιλλέας, ο Περσέας, η Αφροδίτη, ο φλαουτίστας που παίζει με το όργανο του πάνω σε ένα ποδήλατο, τα πουλιά, η εκκλησία, το κόκκινο φεγγάρι πάνω από τα σύννεφα, ο ποιητής Νίκος Καρούζος(χαλκογραφία του 1983), αποτελούν μερικά από τα σύμβολα που επιλέγει ο καλλιτέχνης για να εκφράσει συναισθήματα και ιδέες.

Το πέος στον Φασιανό δεν είναι σύμβολο δύναμης και εξουσίας αλλά ούτε και η «δαιμονισμένη βέργα» του Αυγουστίνου. Ο μυς ανάμεσα στα πόδια είναι πηγή ευχαρίστησης και καμιά ευχαρίστηση δεν είναι αμαρτία! Το πέος στον Φασιανό το παρομοιάζω με τον «κιτρινολαίμη, το παλιό πουλί που τριγυρίζει ανήσυχο στον κήπο μας μαζί με το φεγγάρι»…

Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006

ΒΟΛΙ-ΔΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 20, 2006

ΔΟΣΕΙΣ!

Το
Μελαγχολικό
Μωρό
πεθαίνει
από
υπερβολική
δόση
χρόνου...

Γυμνό Γεύμα ,Ουίλιαμ Μπάροουζ

Πέμπτη, Οκτωβρίου 19, 2006

ΛΟΡΚΑ-ΝΤΑΛΙ,ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΓΕΝΙ ΤΖΑΜΙ!


Το δημιουργικό έργο ενός λογοτέχνη είναι κατά κάποιο τρόπο αυτοβιογραφικό. Η προσωπική ζωή είναι συγκαλυμμένη και είναι δύσκολο ακόμα και για έναν εκπαιδευμένο αναγνώστη να την εντοπίσει. Τα φανταστικά στοιχεία αναμειγνύονται με τα πραγματικά και αυτοβιογραφικά και κάνουν αρκετά δύσκολο τον διαχωρισμό τους.

Η μελέτη της αλληλογραφίας στην ζωή ενός καλλιτέχνη μας βοηθάει να κάνουμε πιο ευδιάκριτη την προσωπική του ζωή. Η ανάδειξη των προσωπικών στιγμών δεν γίνεται προς τέρψη των κουτσομπόληδων αλλά για να διαμορφώσουμε, όλοι εμείς, μια καλύτερη εικόνα του καλλιτέχνη που μας απασχολεί.

Χτες πήγα στο Γενί Τζαμί. Μέχρι τις 29-10-2006 φιλοξενείται η έκθεση που περιλαμβάνει ένα μέρος της αλληλογραφίας του ισπανού ποιητή και ζωγράφου Λόρκα με την αδερφή του ζωγράφου Νταλί, Άννα-Μαρία. Στην έκθεση υπάρχουν καρτ-ποστάλ του Λόρκα προς την Άννα-Μαρία καθώς και φωτογραφίες με κοινή παρουσία των δύο καλλιτεχνών.

Ο Λόρκα με τον Νταλί ήταν συμφοιτητές και γνωρίστηκαν την Άνοιξη του 1925.Ο Λόρκα προσκαλείται από τον Νταλί να περάσει τις διακοπές του στο Καδακές. Ο Λόρκα αποδέχεται την πρόσκληση και πηγαίνει. Το Καδακές είναι γεμάτο ελαιόδεντρα. Ο ποιητής μένει άναυδος. Φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίσει το τοπίο «αιώνιο και τωρινό αλλά τέλειο».Εκεί θα νιώσει την σαγήνη της αδερφής του Νταλί. Με αυτήν θα ενθουσιαστεί. Την θεωρεί την «πιο όμορφη γυναίκα».Είναι ένα πρόσωπο που τον εμπνέει .

Οι στιγμές που ζει στο Καδακές θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα του! Τα γέλια της Άννας-Μαρίας ,ο θόρυβος από τις άγκυρες, ο ορίζοντας που ανεβαίνει σαν υδραγωγείο, τα ασημένια ψάρια που πίνουν το φεγγάρι, οι πλεξούδες που βρέχονται στο νερό, το κρέσπελ, το κόκκινο κρασί, η τραπεζαρία, το ακορντεόν είναι μερικές από τις αναμνήσεις που στριφογυρίζουν στο μυαλό του Λόρκα. Στα γράμματα που στέλνει στην Άννα-Μαρία ,μιλάει για όλα αυτά!

Ο διάλογος είναι συνεχής. Μέσα από αυτόν αντλούμε πληροφορίες για την υγεία του Λόρκα. Πότε υποφέρει από μια σοβαρή ασθένεια του λαιμού(διάγνωση φαρυγγίτιδα),πότε περνάει από μια καταπληκτική κρίση πυρετού που τον κάνει κατακίτρινο αλλά και ποιητή αφού παρομοιάζει το ρίγος με το temro rubato του Σοπέν! Ακόμα μαθαίνουμε για μια σοβαρή δηλητηρίαση στην οποία ο υψηλός πυρετός διατηρείται για 4 μέρες και τον εξουθενώνει. Σε μερικές περιπτώσεις ο Λόρκα καθυστερεί να απαντήσει στα γράμματα της συνομιλήτριας του και επικαλείται λόγους υγείας!

Σε μερικά γράμματα ο Λόρκα έχει περιπαιχτική διάθεση. Αποκαλεί την Άννα-Μαρία γλειφιτζουράκι και γλυκατζού. Μιλάει για τον κρύο και βροχερό Δεκέμβρη στην Γρανάδα. Τσαντίζεται με την κοινωνική ζωή της Γρανάδας που είναι «εκπληκτική σε ποίηση και λυρική σήψη».Ένα διάστημα το περνάει στο περιβόλι του Αγίου Βικεντίου. Ζει σε ένα ευρύχωρο σπίτι που είναι περιτριγυρισμένο από μεγαλόκορμα δέντρα. Σε αυτόν τον τόπο διακρίνει μια «απίστευτη ποσότητα από ιστορική μελαγχολία».Είναι η ίδια ποσότητα πολιτικής μελαγχολίας που διαχέεται στην ατμόσφαιρα της δικιάς μου πόλης…

Τετάρτη, Οκτωβρίου 18, 2006

"ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΕΞ' ΑΜΑΞΗΣ"


Οι ήρωες της Ντενεκεδούπολης(έργο της Ευγενίας Φακίνου) σας είναι λίγο, πολύ γνωστοί! Ο Βουτυρένιος, η Μηλίτσα, ο Σαρδέλας, ο Σοφός έρχονται αντιμέτωποι με τον ανεπιθύμητο επισκέπτη Λαδένιο που αυτοανακηρύσσεται σε αρχηγό και καταλήγει δυνάστης της Ντενεκεδούπολης.

Σήμερα στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ παρακολούθησα την Ντενεκεδούπολη όπως την διασκεύασε ο θεατρικός σύλλογος ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΕΞ’ ΑΜΑΞΗΣ. Ο σύλλογος για τον οποίο σας μιλώ ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1994 από Νηπιαγωγούς και Δασκάλους που αγαπούν την θεατρική έκφραση.

Η Ντενεκεδούπολη που είδα σήμερα είχε σαν ήρωες τον Βουτυρένιο, την Μηλίτσα, τον Σαρδέλα και τον Σοφό. Αντί του Λαδένιου υπήρχαν τρεις μαυροφορεμένες και αναμαλλιασμένες καμινάδες. Τα τενεκεδάκια θέλουν να φτιάξουν ένα σχολείο. Δουλεύουν όλοι εκτός από το Βουτυρένιο που τεμπελιάζει και προσπαθεί να αποφύγει την εργασία. Τελικά το σχολείο φτιάχνεται και ονομάζεται 1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗΣ. Οι καμινάδες είναι κάποια κακά πλασματάκια που με την καθοδήγηση ενός αρχηγού θέλουν να καταστρέψουν το σχολείο και να εμποδίσουν τα τενεκεδάκια να μάθουν γράμματα. Πράγματι καταφέρνουν να δημιουργήσουν σύγχυση στην Ντενεκεδούπολη. Καταστρέφουν πρώτα τον κήπο της Μηλίτσας. Βρωμίζουν το πηγάδι του Βουτυρένιου, χαλάνε τα εργαλεία του Σαρδέλα και καίνε τα βιβλία του Σοφού. Όλοι είναι απαρηγόρητοι και όλοι υποψιάζονται ο ένας τον άλλο. Τελικά μαθαίνουν για τους ανεπιθύμητους εισβολείς που έχουν σαν τελικό σκοπό να καταστρέψουν το σχολείο. Κρύβονται και καταφέρνουν να παγιδεύσουν με αλυσίδες-τενεκεδάκια τις καμινάδες. Συλλαμβάνουν και τον αρχηγό τους που υποδύεται τον παλιάτσο για να τις σώσει. Οι ήρωες της Ντενεκεδούπολης απευθύνονται στα μικρά παιδιά που έχουν κατακλύσει το θέατρο. Αυτά θα πρέπει να αποφασίσουν για το τέλος της ιστορίας. Στην ερώτηση αν θα πρέπει οι καμινάδες να αφεθούν ελεύθερες ή να καούν ,τα παιδιά διαλέγουν το δεύτερο! Όπως διαπιστώνετε, το πλήθος των παιδιών είναι σκληρός κριτής!

Θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στους συναδέλφους που σκόρπισαν χαρά και ενθουσιασμό στα μικρά παιδιά που γέμισαν το θέατρο. Μετάνιωσα που τα συγχαρητήρια δεν τα έδωσα προσωπικά στον καθένα. Να είναι υγιείς και…αναμένω το επόμενο έργο τους!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006

"MAΥΡΙΤΑΝΟΣ"

(Αυτά που δεν πρέπει να ξεχάσω από τον Μαρξ)

Είχε καταλάβει πως η γλώσσα παρηγορεί και για αυτό ήταν ένας γοητευτικός συνομιλητής. Ήταν ευγενικός και γλυκομίλητος με τις γυναίκες. Με τους φίλους άντρες έδειχνε το άλλο του το πρόσωπο.Χυδαιολογούσε και οι αγοραίες εκφράσεις έδιναν και έπαιρναν. Αγαπούσε το ποτό και το μεθύσι. Του άρεσε να καπνίζει και να νυχτοπερπατά. Εύκολα καυγάδιζε και παθιαζόταν σε συζητήσεις. Ζούσε στο Παρίσι,τις Βρυξέλες και το Λονδίνο.Είχε ακατάστατο ωράριο. Κοιμόταν όποτε ένιωθε την ανάγκη να κοιμηθεί. Ο φίλος του Ένγκελς ήταν ο χορηγός του. Αγάπησε την Τζένη. Καρπός του έρωτα ήταν έξι παιδιά συν ένα που το σκάρωσε με την οικιακή βοηθό. Περνούσε πολλές ώρες στο Αναγνωστήριο του Βρετανικού Μουσείου. Έδειχνε τεμπέλης αλλά μέσα στην τεμπελιά του συνέγραψε γύρω στους πενήντα τόμους. Αμφέβαλλε για όλα και για αυτό μας κληροδότησε άφθονη γνώση για εμάς και τα παιδιά μας. Εξοργιζόταν με την κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση. Ετοιμοθάνατος του ζήτησαν να πει,αν θέλει ,κάποια τελευταία λόγια. Τους διαλόστειλε και είπε πως τα τελευταία λόγια είναι για τους ανόητους που δεν μίλησαν σε όλη την ζωή τους.Και αυτός, παιδιά, είπε πολλά...

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ!

Η εσωτερικότητα του Πύργου! Το βλέμμα μέσα από τα σιδερόφραχτα παράθυρα του Λευκού Πύργου. Η σιδερόφραχτη και απαραβίαστη εσωτερικότητα μας. Με δεκοχτούρες και περιστέρια να κουρνιάζουν για να προστατευτούν από την βροχή. Σαν αγγελιοφόροι του έξω κόσμου που μας στέλνουν το μήνυμα της βροχής…

Για σήμερα εκλέγω την βροχή! Βάζεις τα περιστέρια;

Σάββατο, Οκτωβρίου 14, 2006

ΚΑΛΠΕΣ ΜΕ ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΑ ΔΟΝΤΙΑ!

Κάποτε ρώτησαν τον Καστοριάδη γιατί έφυγε από την πατρίδα του. Απάντησε πως αν έμενε η χώρα του θα τον έτρωγε. Ήταν μια ειλικρινέστατη απάντηση ενός συνειδητοποιημένου ανθρώπου. Πήρε την ευστροφία του και έφυγε για την Γαλλία. Αρνήθηκε να γίνει τροφή για τα θηρία και δικαιώθηκε! Το εξωτερικό στάθηκε ο ιδανικός τόπος για να μεγαλουργήσει με το δημιουργικό του έργο.

Αν ήμουν ζωγράφος θα απεικόνιζα την Ελλάδα σαν ένα τεράστιο στόμα. Αυτό το στόμα τις περισσότερες φορές δαγκώνει και χυδαιολογεί. Μερικές φορές θυμάται και γλυκομιλάει. Οι στιγμές αυτές είναι τόσο λίγες που δεν μπορούν να υπερτερήσουν της κανιβαλιστικής διάθεσης της χώρας στην οποία ζούμε. Άφθονες στοματικές ορμές που αδυνατούν να μετασχηματιστούν σε γλωσσικό κώδικα. Τα ένστικτα, τα αντανακλαστικά και η διαίσθηση καθορίζουν συμπεριφορές.

Παραμένουμε σταθεροί και εγκλωβισμένοι στην νηπιακή μας ηλικία. Είμαστε πολίτες που δεν έχουμε ενηλικιωθεί ακόμα. Κουβαλάμε ένα παιδί μέσα μας και το διατυμπανίζουμε αυτό. Νιώθουμε περήφανοι για την ακηδία αυτού του μικρού παιδιού. Είμαστε ευθυνόφοβοι και αρνούμαστε σαν τα μικρά παιδιά να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων μας. Εύκολα αποδίδουμε ευθύνες στους άλλους και στις καταγγελίες μπορούμε να κάνουμε ρεκόρ. Ο εγωκεντρισμός μας συνθλίβει κάθε απόπειρα αποκέντρωσης της σκέψης μας. Πιστεύουμε πως είμαστε κάτοχοι της μίας και μοναδικής αλήθειας και στερούμε από τον εαυτό μας την ευκαιρία να υπονομεύσει αυτή την πεποίθηση και να διαμορφώσει ΑΠΟΨΗ.

Σε μια έρευνα διαπιστώθηκε πως οι πολίτες αυτής της χώρας χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν γύρω στις οχτακόσιες(800) λέξεις σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που έχουν ένα λεξιλόγιο γύρω στις 2500 λέξεις. Σκέφτομαι πως με τόσες λέξεις δεν μπορεί κανένας να αναλύσει την πραγματικότητα που βιώνει αλλά ούτε και να επικοινωνήσει μέσα σε αυτόν τον περίφημο «πολιτικό πολιτισμό». Καταγγελίες, άναρθρες κραυγές, λύσσα για την εξουσία και την διαχείριση των οικονομικών πακέτων, σκανδαλολογία μια νεκρή πολιτική γλώσσα που κάνει τις κάλπες να μοιάζουν με στόματα που περιμένουν να ρουφήξουν τις ψήφους μας.

Στις αυριανές εκλογές πλένετε καλά τα δόντια σας και ασκείτε το εκλογικό σας δικαίωμα. Θυμηθείτε να βγάλετε, χαμογελαστοί, μια αναμνηστική φωτογραφία μπροστά στην κάλπη…

Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006

"ΜΑΝΙΚΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ"!

Τριγυρνώντας στους δρόμους της πόλης βλέπω μεγάλες αφίσες που απεικονίζουν υποψήφιους(μιλάω για άντρες) της τοπικής και νομαρχιακής αυτοδιοίκησης. Όλοι είναι χαμογελαστοί και μερικοί από αυτούς κρατάνε το σακάκι στα χέρια τους ή το έχουν πίσω στον ώμο. Το σακάκι προσδίδει μια επισημότητα στην εικόνα που λανσάρουν, πράγμα ανεπιθύμητο αφού τους απομακρύνει από τα λαϊκά στρώματα. Αυτά τα λαϊκά στρώματα επιθυμούν έναν δήμαρχο(νομάρχη) της διπλανής πόρτας στον οποίο θα έχουν άμεση και γρήγορη πρόσβαση. Σίγουρα ένας υποψήφιος με πουκάμισο και απλό ντύσιμο είναι ένας λαϊκός τύπος που βρίσκεται κοντά στον πολίτη. Ακόμα μπαίνω στον πειρασμό να αναρωτηθώ γιατί κάποιοι από τους υποψήφιους φωτογραφίζονται χωρίς σακάκια. Τι μήνυμα θέλουν να δώσουν σε εμάς τους αφελείς; Κατόπιν ώριμης σκέψης και αφού βασάνισα επί ώρες το μυαλουδάκι μου, κατέληξα στο συμπέρασμα πως τα σακάκια είναι ανασταλτικός παράγοντας σε όλους αυτούς τους υποψήφιους που εμφανίζονται, πριν τις εκλογές , ορεξάτοι για δουλειά! Αυτοί δηλώνουν πως από την επομένη της ανάδειξης τους θα πρέπει να σηκώσουν τα μανίκια και να αρχίσουν την δουλειά. Και σας ρωτάω:Μπορεί κάποιος που φοράει σακάκι να σηκώσει τα μανίκια; Ασφαλώς όχι! Επομένως όλη η επιχειρηματολογία για να μας πείσουν πως από την επομένη των εκλογών θα εργαστούν σκληρά πέφτει στο κενό. Νομίζω πως οι υποψήφιοι χωρίς σακάκια θα κερδίσουν τις εκλογές σε πείσμα της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας που προβλέπει πτώση της θερμοκρασίας τις επόμενες μέρες…

Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ,ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 1945-1951




Γεννιέται το 1913 στην Κωνσταντινούπολη. Η μικρασιατική καταστροφή αναγκάζει αυτόν και την οικογένεια του να ξεσπιτωθούν. Στα 9 του χρόνια βρίσκεται στην Αθήνα. Όπως και κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αναζητά να εκφραστεί. Το κλίμα στην Αθήνα, μάλλον, δεν τον σηκώνει και φεύγει στο Παρίσι. Εκεί μένει μέχρι το 1939 και σπουδάζει κάτω από τις οδηγίες του καθηγητή jean Boucher.Αρχίζει να φτιάχνει σχέδια, να ζωγραφίζει και να κάνει γλυπτά. Η ενασχόληση του έχει θετικό αντίκτυπο. Ενθαρρύνεται να συνεχίσει με το χρυσό μετάλλιο που λαμβάνει στην διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Γρήγορα γίνεται γνωστός με τους ζωγράφους Ανδρέα Βουρλούμη, Γιάννη Μόραλη και τον γλύπτη Χρήστο Καπράλο. Στον πρώτο φιλοτεχνεί την προτομή ενώ στους υπόλοιπους δύο τους κάνει αγάλματα σε φυσικό μέγεθος. Το 1939 ολοκληρώνει τον ανδριάντα του Αδαμάντιου Κοραή στην Χίο.
Ένα χρόνο αργότερα ο πόλεμος του χαλάει τα σχέδια. Αναγκάζεται να καταταγεί ως οπλίτης μέχρι τον Απρίλιο του 1941.Επανέρχεται στην αγαπημένη του ασχολία. Φτιάχνει ένα εργαστήριο στη συνοικία Ζωγράφου. Ο πόλεμος, η κατοχή, τα Δεκεμβριανά τον κάνουν να νιώθει μια παρατεταμένη ασφυξία. Η κατάταξη του στο Βασιλικό Ναυτικό και η υπηρέτηση της θητείας του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είναι το καλύτερο δώρο. Στην Αλεξάνδρεια μένει από το 1945 έως το 1952 και διανύει μια δημιουργική περίοδο που χαρακτηρίζεται από αισιοδοξία και ελπίδα.

Όλα τα σχέδια που είδα σήμερα, στην έκθεση που οργανώνεται από το Μορφωτικό ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έγιναν εκείνη την περίοδο. Στα περισσότερα χρησιμοποιήθηκε μεταλλογαλλικό μελάνι και σε λιγότερα κάρβουνο ,στιλό διαρκείας, μολύβι και κιμωλία. Τα θέματα του ο Γιάννης Παππάς τα αντλεί από την αρχαία Αιγυπτιακή παράδοση. Βλέπουμε σχέδια από αιγυπτιακές θεότητες, Φαραώ,, ανδρικά και γυναικεία πορτρέτα Φαγιούμ, κεφάλια αγαλμάτων. Σχεδιάζει άντρες και γυναίκες. Στους άντρες βλέπουμε τον φιλότεχνο της Αλεξάνδρειας Ράγκεμπ, τον Μαχμούντ Σάϊντ,(νομικός αντιπρόσωπος των Μεικτών Δικαστηρίων στην Αλεξάνδρεια και διακεκριμένος ζωγράφος),τον Παντελή Πρεβελάκη. Ακόμα γυμνά μοντέλα και τον θυρωρό-μπουάμπη (αν ξέρει κανείς τι είναι μπουάμπη ας με διαφωτίσει).Ο Γιάννης Παππάς σχεδιάζει και γυναίκες. Τα κορίτσια της οδού Φουάτ είναι πολλά. Το αγαπημένο του μοντέλο είναι η Ναϊμα που για αυτήν λέει πως «είχε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να αλλάζει παρουσιαστικό. Εμφανιζόταν άλλοτε ταλαιπωρημένη και απεριποίητη και άλλοτε αναζωογονημένη με χρωματιστό φόρεμα και ευδιάθετη».Οι εκδρομές σε διάφορα μέρη είναι και αυτές μια καλή ευκαιρία για την εξάσκηση της τέχνης του σχεδίου. Μαζί με τους άντρες και τις γυναίκες(εκφραστικά μάτια που όταν τα βλέπεις είσαι σίγουρος πως κάπου συγκεκριμένα κοιτούν) συνυπάρχουν τα τοπία και η αρχαία αιγυπτιακή παράδοση. Αυτά είναι τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε εκείνη την περίοδο ο Παππάς.
Μετά την Αλεξάνδρεια ο καλλιτέχνης γύρισε στην Ελλάδα. Έγινε καθηγητής εργαστηρίων της ΑΣΚΤ και διετέλεσε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Φιλοτέχνησε τους ανδριάντες του Ελευθέριου Βενιζέλου στην Αθήνα και το Ηράκλειο καθώς επίσης και το μνημείο της εμπορικής ναυτιλίας στην Ερμούπολη της Σύρου. Με έργα γλυπτικής και ζωγραφικής, μας εκπροσώπησε στην Μπιενάλε της Βενετίας.

Σε έναν από τους τοίχους της έκθεσης( διάρκεια μέχρι 19 Νοεμβρίου) βρίσκονται γραμμένα τα λόγια του καλλιτέχνη: «Είχα κατέβει σε ένα βαθύτατο υπόγειο, στον τάφο του Φαραώ Χορεμχεμπ. Η τελευταία αίθουσα της σαρκοφάγου είχε μείνει ατέλειωτη».

Ο Γιάννης Παππάς πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 2005.Δεν ξέρω αν το έργο του έμεινε ατέλειωτο…

Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ-ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ!

Χτες πήγα στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ομάδες που δραστηριοποιούνται στο ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας διοργανώνουν φεστιβάλ κινηματογράφου. Μέσα από αυτό το φεστιβάλ ευελπιστούν πως θα ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο πάνω σε θέματα καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι προβολές είναι καθημερινές και δύο(ώρες 19:00 και 21:00).Το Φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι και το Σάββατο.

Χτες είδα την ταινία Ο ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ του FERNANDO MEIRELLES. Ένας βρετανός διπλωμάτης χάνει την γυναίκα του στην Κένυα. Την έχουν δολοφονήσει γιατί προσπαθεί να αποκαλύψει τα βρώμικα συμφέροντα των Φαρμακοβιομηχανιών που καταπατούν κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ηθικής προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους. Αμφίβολης αποτελεσματικότητας παρτίδες εμβολίων που μετατρέπουν τους κατοίκους της αφρικανικής χώρας σε πειραματόζωα, δωρεές ακατάλληλων φαρμάκων μέσα από τις οποίες οι Φαρμακοβιομηχανίες εξιλεώνονται και εξασφαλίζουν φορολογικές ελαφρύνσεις. Ο άντρας κάνει έναν συγκλονιστικό αγώνα για να βρει τους δολοφόνους της γυναίκας του. Διαπιστώνει κυνισμό και χυδαιότητα που δεν έχουν όρια. Απειλείται η ζωή του. Εκεί που όλοι περιμένουν να τα παρατήσει, αυτός επιμένει. Η μοίρα αυτού του πεισματάρη είναι παρόμοια με της γυναίκας του. Δολοφονείται και αυτός. Στο τέλος της ταινίας, όμως, αποκαλύπτονται οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων. Δύο άνθρωποι θυσιάζονται για να αποκτήσει η αλήθεια το εκτυφλωτικό της φως…

Πριν μέρες, ας μην ξεχνάμε, μια ρωσίδα δημοσιογράφος δολοφονήθηκε λίγο πριν δημοσιοποιήσει ένα άρθρο που αναφερόταν σε βασανιστήρια Τσετσένων. Ήταν το δωδέκατο θύμα της δημοσιογραφίας μέσα σε έξι χρόνια. Ακόμα και αν δεχόταν απειλές και εκφοβισμούς, ακόμα και αν αποπειράθηκαν να την εξοντώσουν , αυτή παρέμενε σθεναρά ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Έξω από το σπίτι της πλήθος κόσμου εναπόθεσε κεριά και λουλούδια. Η δημοσιογράφος θυσιάστηκε υπερασπιζόμενη το δικαίωμα να λέει αυτά που βλέπει!

Η εικονική πραγματικότητα μιμείται τη ζωή ή η ζωή μιμείται την εικονική πραγματικότητα;

Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ΛΟΡΚΑ ΚΑΙ ΝΤΕ ΦΑΛΙΑ!

Το κοινό στο Μέγαρο Μουσικής ήταν αρκετό! Οι άδειες καρέκλες ήταν ελάχιστες. Στο τέλος της χθεσινής εκδήλωσης που ήταν αφιερωμένη στον Ντε Φάλια και στο Λόρκα(φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή) ο κόσμος καταχειροκρότησε τους Γιώργο Γούσιο,Θωμά Νάτση(κιθάρες),την ηθοποιό Αθηνά Μαξίμου(αφήγηση) και τον Γιώργο Ξανθόπουλο (κρουστά).

Στην χθεσινή εκδήλωση ο κόσμος γεύτηκε κρασί (προσφορά του υποψήφιου δημάρχου Μπουτάρη-χορηγός της εκδήλωσης), άκουσε όμορφη μουσική και είχε την ευκαιρία να ψυχαγωγηθεί με την πραγματική σημασία της λέξης.

Νέοι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τον ελεύθερο χρόνο τους στην εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου, προσπάθησαν να μας μεταδώσουν κάτι από το πάθος, την αγωνία και την φλόγα της ψυχής του ισπανού ποιητή. Η λεπτή επιδεξιότητα των δαχτύλων σε όλο της το μεγαλείο. Ο ιδρώτας από την προσπάθεια για την προσφορά του καλύτερου εαυτού τους, το τρακ που χαρακτηρίζει σεμνούς καλλιτέχνες, ήταν στοιχεία που ο κόσμος τα επιβράβευσε με ένα θερμό χειροκρότημα και επιβεβαίωσε με αυτόν τον τρόπο το επιτυχημένο αποτέλεσμα της συλλογικής δουλειάς των τεσσάρων ανθρώπων.

Η εκδήλωση τελείωσε με λόγια του Λόρκα που ειπώθηκαν κάπως έτσι:Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δεχόμαστε πως δεν υπάρχει ελπίδα. Τα μάτια μας παραμένουν νεανικά ακόμα και αν η ράχη μας γέρνει! Αν ζητήσουμε από κάποιον νερό ή ψωμί αυτός θα καταλάβει και θα μας το φέρει. Αυτός όμως δεν θα καταλάβει αν το σκοτεινό και αθέατο χέρι που υπάρχει μέσα μας, ζεσταίνει ή παγώνει την καρδιά μας. Ομοίως δεν θα καταλάβει κανείς από εσάς γιατί τα φώτα της θεσσαλονίκης που φαίνονται από το φουαγιέ του Μεγάρου, εκπέμπουν ερωτισμό με το τρεμούλιασμα τους! Τα βαθύτερα μυστικά που μας αφορούν τα αγνοούμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι…

Δευτέρα, Οκτωβρίου 09, 2006

ΔΙΕΘΝΗ TRIENALLE EX-LIBRIS




Ό,τι γίνεται έχει κόπο. Η διοργάνωση μιας έκθεσης έχει και αυτή τον δικό της κόπο για να στηθεί. Όλοι εμείς οι επισκέπτες αγνοούμε την προεργασία που απαιτείται. Πολλές εκθέσεις εικαστικών έχουν μικρή απήχηση και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για να απευθύνουμε θερμές ευχαριστίες σε όλους αυτούς που συμβάλλουν στην πραγματοποίηση τους. Τέτοιες πρέπει να είναι και οι ευχαριστίες στον Δήμο Λευκάδας που διοργάνωσε την 1η Διεθνή Trienalle ex-libris(έκθεση μικροχαρακτικής) τον Αύγουστο 2005 στο πνευματικό του κέντρο.

Στο κάλεσμα του Δήμου ανταποκρίθηκαν 249 καλλιτέχνες που προέρχονταν από 36 χώρες. Δημιουργήθηκε μια μεγάλη συλλογή έργων που αριθμεί τα 549.

Αυτές τις μέρες φιλοξενείται η έκθεση στο Βαφοπούλειο.

Διαβάζω στα ενημερωτικά φυλλάδια πως η χαρακτική εμφανίστηκε πρώτη φορά τον 9αιώνα στην Άπω Ανατολή. Στην Ευρώπη αυτό συμβαίνει τον 12 αιώνα. Ο χαράκτης στην αρχή αντιμετωπίζεται ως τεχνίτης. Βαθμιαία και μέσα από την Ξυλογραφία, Χαλκογραφία και Λιθογραφία, ο χαράκτης γίνεται καλλιτέχνης. Τα ex-libris κοσμούν την εσωτερική πλευρά του πρόσθιου εξώφυλλου των βιβλίων και έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα. Περισσότερο λειτουργούν ως σήματα ιδιοκτησίας.

Όσοι πάτε θα δείτε άπειρους τρόπους με τους οποίους έμπειροι δημιουργοί μας μιλούν για τα βιβλία! Δέντρο ανάμεσα σε ένα ανοιχτό βιβλίο, ένα ψάρι μέσα σε βιβλίο, μια γυναίκα που διαβάζει και έχει πάνω στο κεφάλι της μια γάτα, ένα βιβλίο-δέντρο που έχει κλαδιά με φύλλα σαν σελίδες, ένας που παρατηρεί το πορτραίτο του Βαν Γκογκ και βρίσκεται πάνω σε μια στοίβα βιβλία. Γυμνές γυναίκες που διαβάζουν, πουλί που έχει σαν φτερά τις σελίδες ενός βιβλίου, μια γυναίκα που θηλάζει και διαβάζει και πολλές άλλες παράδοξες εικόνες που έχουν εμπνευστεί οι δημιουργοί τους.

Να πάτε! Συνεχίζεται μέχρι τις 20 Οκτωβρίου.

Κυριακή, Οκτωβρίου 08, 2006

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΣΟΝΙΕΤΣΚΑ"


Η ηθοποιός Δέσποινα Σαραφείδου χαιρετά τον κόσμο που την χειροκροτεί στο τέλος της παράστασης



(Χτες παρακολούθησα την θεατρική παράσταση με το έργο ΣΟΝΙΕΤΣΚΑ που είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνας Τσβετάγεβα. Η ποιήτρια το έγραψε με αφορμή τον θάνατο της ηθοποιού Σοφίας Εβγενίεβνα. Η σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα τους, στην Μόσχα του 1919, βοήθησε την ποιήτρια να αποδώσει με το καλύτερο τρόπο τον ψυχισμό της φίλης- ηθοποιού. Το μυθιστόρημα αυτό θεωρείται το κύκνειο άσμα της ποιήτριας. Τον ρόλο της Σόνιετσκα ερμήνευσε η Δέσποινα Σαραφείδου ενώ στον ρόλο της Μαρίνας Τσβετάγεβα ακούγεται η Ρούλα Πατεράκη.
Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους συντελεστές της παράστασης! Παρεμπιπτόντως να πω ότι προχτές παρακολούθησα μια εξίσου επιτυχημένη παράσταση με την Ρηνιώ Κυριαζή.Η Νηπιαγωγός και απόφοιτη της Δραματικής Σχολής , με παραμύθια, νανουρίσματα και μοιρολόγια μας έφερε πιο κοντά στην γλώσσα του Παπαδιαμάντη.
Και στις δύο ηθοποιούς αξίζουν πολλά συγχαρητήρια )


(Να τι κατάλαβα από την χθεσινή παράσταση)

Αισθάνομαι την αναπνοή σας. Ξέρω τους ρυθμούς και τις διακοπές αυτής της αναπνοής. Σας αγαπώ και σας φιλώ για όλα αυτά που είστε, λατρεύω τα ποιήματα σας, δεν είμαι απλή αναγνώστρια, βυθίζομαι μέσα σε αυτά τα ποιήματα και ζω όλες τις λέξεις τους, δεν με αγαπά κανείς παρά μόνο εσείς, Μαρίνα…ξέρω πως σε λίγο θα πεθάνω και για αυτό αγαπώ τα πάντα με ένα απελπισμένο πάθος και αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία, δεν μου ξεφεύγει ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός, τον αγαπώ με πάθος και βλέπω γύρω μου ανθρώπους που δεν τους συμβαίνει αυτό, είναι αγιάτρευτα ηλίθιοι, θέλω να ακούω την λέξη ΑΓΑΠΗ, δεν με ενδιαφέρουν οι πράξεις, δεν με ενδιαφέρει το σωματικό άγγιγμα και η γλώσσα του σώματος που καταστρέφει τις λέξεις και δεν επαληθεύει τίποτα, λέξεις χρειάζομαι, αυτές με τρέφουν και για αυτό έχω αδυνατίσει πάρα πολύ και βλέπω γύρω μου ανθρώπους -υπολογιστές που τσιγκουνεύονται τις λέξεις…

Παθιάζομαι με την ομιλία, μιλάω ακόμα και όταν κλαίω, ίσως να προσπαθώ να ξεφύγω από τον εαυτό μου και όταν με πνίγει η μοναξιά μπορώ να σκαρφαλώσω στην στέγη για να ακούσω την γάτα να νιαουρίζει, βάλτε επιτέλους έναν δίσκο στο γραμμόφωνο, δεν θέλω να είμαι μόνη,θέλω να ακούω φωνές,όταν μένω μόνη μου ακούω τον εαυτό μου, είναι άραγε σημαντικό να γνωρίζουμε τον εαυτό μας;…Θέλω να μιλάω, τα λόγια μου είναι σαν ένα ρυάκι με βότσαλα, κάποιος άντρας που με αγάπησε μου ζήτησε να μην μιλώ, θα μπορούσα να τον μισήσω για αυτήν του την αξίωση και αγαπώ όλο τον κόσμο με ένα πάθος απελπισμένο, πεθαίνω, κάποιος άνθρωπος υπάρχει που ξεκινά από ένα λιμάνι ή νησί, μπορεί να με ερωτευτεί όπως εγώ ερωτεύτηκα νιώθοντας οίκτο για εκείνον τον αξιωματικό που τριγυρνούσε από πανηγύρι σε πανηγύρι για να βλέπει την αγαπημένη του, χρόνια τώρα το έκανε, η γυναίκα μεγάλωνε, χόντραινε και ασχήμαινε αλλά αυτός ο αξιωματικός ,όμως, που είχε χάσει το αξίωμα του δεν το έβλεπε, ήταν ο ανεκπλήρωτος πόθος που τον έκανε να γυρνάει ασταμάτητα την μανιβέλα της λατέρνας…τον φίλησα στο στόμα, δεν με ενδιέφερε, μου αρέσει να ορμάω πρώτη και να φιλάω τους άλλους και σκεφτόμουν πως αυτός ο άντρας δεν θα φιλούσε άλλη γυναίκα, το πανηγύρι θα τελείωνε και εγώ θα έφευγα και θα ξαναγυρνούσα πάλι στον εαυτό μου που είχα εγκαταλείψει…πάνω από όλα ψυχραιμία, δεν χρειάζεται βιασύνη ούτε κρυφτό, αγάπησα τις διασκεδάσεις και πίστεψα στην δύναμη του βλέμματος και των φιλιών, πριν και μετά από το φιλί δεν προσεύχομαι, δεν νιώθω ενοχές που φίλησα πολλούς άντρες στην ζωή μου, πρώτα φιλώ την ψυχή του άλλου, μετά το στόμα του και τέλος φιλώ το φιλί και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ τον θάνατο, γιατί να μην ξαναγυρνούν οι πεθαμένοι;…δεν θέλω να με κλείσουν σε γαλάζιο φέρετρο γιατί αυτά τα φέρετρα είναι για τους άντρες και εγώ είμαι δεσποινίδα, με ακούτε; Είναι ατιμωτικό αυτό που πάτε να κάνετε, μα ,Μαρίνα, εσείς με αγαπάτε! Είστε το αποκούμπι μου σε αυτές τις δύσκολες στιγμές! Φοβάμαι μην σας χάσω ή σας κερδίσω, φοβάμαι να ξεκινήσω κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει, σας καταβροχθίζω με τα μάτια μου, με όλους είμαι διπλή και διχασμένη αλλά μαζί σας είμαι ακέραιη και ολόκληρη, ο διάβολος όμως είναι μέσα μου και πρέπει να φύγω, το τρένο ξεκινά στις 4 ,ο χρόνος είναι λίγος, τι ώρα είναι;…η κλεψύδρα σταμάτησε, κανείς δεν την αναποδογύρισε, ο κόκκος της άμμου δεν θα ξαναπέσει, τι ώρα είναι επιτέλους; Η ώρα είναι αιωνιότητα, δεν προλαβαίνουμε, αφήστε ,Μαρίνα, να σας αποχαιρετήσω, να περάσω να δω την λάμπα, το γραμμόφωνο στο δωμάτιο σας…να και οι Πολωνοί που απλώνουν τα αισχρά και ακάθαρτα εσώρουχα τους, που ακόμα να σας δώσουν τα νοίκια που σας χρωστούν, αλλά θα ξαναγυρίσω και αν τους βρω να κάνουν τα ίδια θα τους καταραστώ, φεύγω, πρέπει να είμαι πιστή στο ραντεβού(με την μοίρα;) στο σταθμό με τα τρένα, χαρίστε μου εκείνο το μεταξωτό φόρεμα, αυτό θέλω να φορέσω την ώρα της κηδείας μου, είναι η τελευταία φορά που ζω, η αμοιβαία κίνηση της προσφοράς και της αποδοχής είναι ο χωρισμός που ανταλλάσσεται, θα ξανάρθω το Φθινόπωρο, να με αγαπάτε, θα σας ξανασυναντήσω, σας παρακαλώ να με αγαπάτε, ΑΝΤΙΟ…

«Ένα λεπτό ευδαιμονίας δεν είναι αρκετό για μια ολόκληρη ζωή;»(Φωνή της Ρούλας Πατεράκη)

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ,ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ!

Από το βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ κυκλοφόρησε ,πριν καιρό, πλήθος κριτικών κειμένων του Χρήστου Βακαλόπουλου που συμπεριλαμβάνονται σε έναν ογκώδη τόμο με τίτλο «Η ονειρική υφή της πραγματικότητας».Το παρακάτω κείμενο(τμήμα του) γράφτηκε στις 18-12-1991 και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 477 του περιοδικού ΑΝΤΙ.

«Όταν οι άλλοι συνδικαλίζονταν με σκοπό τη διάλυση των πάντων, ο Κανελλόπουλος έπινε καφέδες στο ΝΤΟΡΕ γράφοντας διηγήματα. Εκείνοι τα κατάφεραν, διέλυσαν τα πάντα. Εκείνος αρνήθηκε να κατεβεί στην Αθήνα, να εμφανιστεί στους διαδρόμους, να παρακαλέσει. Τους ήταν άχρηστος, δεν έμπαινε σε επιτροπές, δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα. Τον έβγαλαν τρελό, πολλές φορές γελούσαν μαζί του πίνοντας τα ποτά τους, ψηφίζοντας τα νομοσχέδια τους. Είχε ξεκινήσει ταπεινά την ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου με τον Μακεδονικό γάμο, τον Ουρανό. Πολιτεύτηκε σταυρικώς και όχι αγγελοπουλικώς. Λίγο πριν πεθάνει ζήτησε 10 εκατομμύρια από το Κέντρο Κινηματογράφου .Το σενάριο του απορρίφθηκε με ψήφους 9-1.Όταν πέθανε δεν πρόβαλλαν ούτε μια ταινία του στο Φεστιβάλ, το κακόμοιρο εθνικό φεστιβάλ που φέτος τίναξε, νωθρά, τα πέταλα του… Σε αυτόν το νωθρό κόσμο των επιτροπών και των σωματείων δεν υπήρχε θέση για σένα, ευγενικέ λησμονημένε, Τάκη Κανελλόπουλε. Άρχισες ταπεινά όλη την ιστορία και αποσύρθηκες διακριτικά την ώρα της ανοησίας ,κατέφυγες στον ουρανό των υπολήψεων. Αντίο όπου και αν βρίσκεσαι».

Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΕΣ!

Να σχολιάσω;'Οχι,θα πω βαριές κουβέντες για κάποιους από τους συμπολίτες μου!



Τα παλιά μας τα παπούτσια τα πετάξαμε! Τα ρίξαμε στους κάδους των απορριμμάτων. Τα στείλαμε στις χωματερές. Και τώρα τι κάνουμε; Δεν έχουμε στην κατοχή μας τα παλιά παπούτσια για να γράψουμε με κεφαλαία και ευδιάκριτα γράμματα όλους τους ανεπιθύμητους! Τώρα, αν τα παπούτσια μας δεν βρίσκονται σε νόμιμες ή παράνομες χωματερές, θα βρίσκονται στα χέρια ή στα…πόδια ενός ρακοσυλλέκτη. Και αν δεν βρίσκονται θα θέλαμε να βρίσκονται.

Ο ρακοσυλλέκτης είναι ο άνθρωπος που μας δείχνει πως πράγματα που είναι αχρείαστα για εμάς είναι χρήσιμα για κάποιους άλλους. Ο άνθρωπος αυτός με την όψη του ζητιάνου δίπλα σε εμάς τους εμφανίσιμους ζητιάνους. Ο ρακένδυτος που ανακυκλώνει την καταναλωτική μας μανία δίπλα σε εμάς με τα ακριβά και επώνυμα ρούχα που σπαταλάμε αλόγιστα. Οι δύο υπερβολές!

Ο ρακοσυλλέκτης που μας υπενθυμίζει έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής. Που μας δείχνει πως αυτά που πετάμε στα σκουπίδια διατηρούν την αξία τους.

Ο ρακοσυλλέκτης που έχει οικολογική συνείδηση και μας μιλάει για μια άλλη φιλοσοφία ζωής. Στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε τους, απανταχού στην ελληνική επικράτεια, ρακοσυλλέκτες, τους πιο γνήσιους οικολόγους!

(Μάρτιος 1995)

ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ!


Βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το γήπεδο του ΠΑΟΚ.Η ΄Τούμπα που κανονικά θα έπρεπε να είναι ένας αυτόνομος δήμος και να μην ανήκει στον Δήμο της Θεσσαλονίκης, θα έχει το δικό του κέντρο πολιτισμού.Αυτό ήταν ένα χρόνιο αίτημα των κατοίκων της Τούμπας.Το βλέπω και τρίβω τα μάτια μου...

ΓΛΥΠΤΗΣ,ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ!

Μπαίνεις στο ασανσέρ και ανεβαίνεις στον πέμπτο όροφο του κτιρίου. Καθώς βγαίνεις από το ασανσέρ θα στρίψεις αριστερά. Βρίσκεσαι ήδη στην αίθουσα των Εικαστικών Εκδηλώσεων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου. Εκεί μέχρι τις 20 Οκτωβρίου φιλοξενείται η έκθεση γλυπτικής του Θανάση Καλαμάρα.

Μην περιμένεις να δεις γλυπτά σε τρισδιάστατη μορφή αλλά σε δισδιάστατη(φωτογραφίες). Ο γλύπτης Καλαμάρας γεννήθηκε στην Φλώρινα το 1950.Μόλις ενός χρόνου εγκατέλειψε την Ελλάδα εξαιτίας της μετανάστευσης της οικογένειας του στην Αυστραλία. Εκεί αρχίζει και ολοκληρώνει τις σπουδές του στην γλυπτική. Διδάσκει την τέχνη της γλυπτικής. Το έργο και η αξία του αναγνωρίζονται. Γλυπτά του κοσμούν πινακοθήκες και πολλοί ιδιώτες ενδιαφέρονται να αποκτήσουν στην συλλογή τους, τα έργα του γλύπτη. Ο ίδιος έχει την ευτυχία να βλέπει γλυπτά του να στολίζουν δημόσιους χώρους στην Αυστραλία. Είναι επηρεασμένος από την αρχαιοελληνική και αιγυπτιακή(ολόκληρη ενότητα με Φαραώ) παράδοση και αγαπάει να μεταμορφώνει επιφάνειες από ξύλο, χαλκό, πηλό .μάρμαρο και πέτρα!

Είναι η πρώτη φορά που εκθέτει έργα του στην Ελλάδα. Να που οι συμπατριώτες μας θυμούνται την πατρίδα τους και μας τιμούν!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 05, 2006

ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΜΙΚΣ!





Το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ σε συνεργασία με το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργάνωσαν το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς από τις 25 Σεπτεμβρίου μέχρι την 1 Οκτωβρίου 2006.Η τιμώμενη χώρα ήταν η Ισπανία.Να πω ότι τραγουδιστές όπως ο Παύλος Παυλίδης,Θανάσης Παπακωνσταντίνου στήριξαν με την συμμετοχή τους αυτό το Φεστιβάλ.Οι φωτογραφίες είναι από τους χώρους που φιλοξενήθηκε η έκθεση.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟΥ-ΚΙΛΚΙΣ


Με μια βαλίτσα και μερικές παλιές φιγούρες και κούκλες. Με επιλεγμένη μουσική και ένα μοναδικό πάθος. Με έναν εκπληκτικό συγχρονισμό της κίνησης της κούκλας με την μουσική. Με ταχύτητα στην αλλαγή προσωπείων, με ολιγόλεπτες ιστορίες, η εκπρόσωπος του Figuen theater tubingen(επαγγελματικό ελεύθερο θέατρο που ιδρύθηκε το 1991) μας παρουσίασε την εργασία της με τις κούκλες και τις μαριονέτες. Είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ από μια παράσταση κουκλοθέατρου.Αυτό ένιωσα στο 8ο Φεστιβάλ που γίνεται αυτές τις μέρες στο Κιλκίς και θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Οκτωβρίου.

Διαβάζω στο ενημερωτικό βιβλιαράκι πως ο θίασος του ελεύθερου θεάτρου αποτελείται από επαγγελματίες κουκλοπαίκτες αλλά και ανεξάρτητους εργαζόμενους σε διάφορες τέχνες. Διερευνά τα όρια και την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο κουκλοθέατρο και τις άλλες τέχνες. Η Γερμανίδα κοπέλα χρησιμοποίησε στην παράσταση της μουσική, δραματοποίηση. Ποιητική και φοβερή η παρουσίαση της ιστορίας με μια κούκλα-άνθρωπο που προσπαθεί να πετάξει. Τον βοηθούν να πετάξει δύο πουλιά και μόλις τον αφήνουν αυτός πέφτει!

Μόνο σαν θεατής, μπορεί κάποιος να αντιληφθεί και να απολαύσει τις λεπτομέρειες στις κινήσεις που έκαναν οι κούκλες. Ένιωσα πως η εμψύχωση τους έφτασε στο ανώτερο σημείο. Σαν μικρό παιδί αφέθηκα να με παρασύρουν ολοζώντανες κούκλες.

Να πω πως οι ιστορίες ήταν χωρίς λόγια και μπορούν να τις παρακολουθήσουν και ενήλικες. Να πω ακόμα πως όσοι βρίσκεστε κοντά στο Κιλκίς αξίζει να επισκεφτείτε το Φεστιβάλ. Οι εκδηλώσεις του γίνονται στο Δημαρχείο και στην Δημοτική βιβλιοθήκη που βρίσκεται απέναντι και δίπλα από το ΚΑΠΗ. Ακόμα να σας πω για την συνέχεια του προγράμματος:

3/10/2006 στις 9:30 το πρωί Γάλλοι κουκλοπαίκτες θα παίξουν τον «Μολιέρο» και η Γερμανίδα κοπέλα στις 9 και 11 θα ανεβάσει την παράσταση για την οποία σας μίλησα. Το βράδυ της ίδιας μέρας (20:00) θα παίξουν Βρετανοί τον «Μότσαρτ ,εκ των προτέρων και υστέρων».

4/10/2006 στις 9:30 οι Βρετανοί επαναλαμβάνουν την παράσταση τους και στις 9 και 11 έλληνες παρουσιάζουν τα «Κλασσικά παραμύθια».Το Βράδυ της ίδιας μέρας και στις 20:00 οι Γάλλοι θα επαναλάβουν τον «Μολιέρο».

5/10/2006 οι Ιταλοί θα παρουσιάσουν στις 9:30 την παράσταση «Ποιητικό τσίρκο» και «Το ζωντανό χέρι».Την παράσταση θα την επαναλάβουν στις 12 το πρωί και στις 20:00 το βράδυ. Στις 9 και 11 το πρωί θα παρουσιαστεί από την Ιωάννα Μαμακούκα, «Ο Κοντορεβυθούλης».

6/10/2006 στις 9 και 11 το πρωί επαναλαμβάνουν την παράσταση τους οι Ιταλοί. Στις 12 και στις 20:00 το βράδυ θα παίξουν οι Ισπανοί.

7/10/2006 υπάρχει μια παράσταση από Αργεντινούς στις 12 το μεσημέρι στην πλατεία της Ειρήνης. Ακόμα υπάρχει και μια παράσταση από Έλληνες στις 20:00 το βράδυ.

8/10/2006 πάλι στις 12 παίζουν ο θίασος των Αργεντινών ενώ στις 20:00 δίνουν παράσταση οι Ούγγροι.

9/10/2006 στις 9.30 και 12 οι Ούγγροι και τελειώνουν την επόμενη μέρα (10/10/2006) οι ίδιοι με δύο παραστάσεις στις 9.30 και 12.

Σε όσους μπορέσουν να πάνε, καλή διασκέδαση!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ,ΤΑΚΗΣ ΤΛΟΥΠΑΣ!




Χαρά μου να μοιράζομαι τον χώρο ενός Μουσείου με νήπια. Εγώ είμαι συγκεντρωμένος σε αυτά που βλέπω και αυτά τρέχουν, φωνάζουν, γελάνε και γκρινιάζουν. Αγαπώ την ανυπόκριτη εκδήλωση των συναισθημάτων τους. Μοιάζουν σαν να αδιαφορούν για όλα αυτά που υπάρχουν στο Μουσείο αλλά ήδη κάνουν το πρώτο βήμα για να το προσεγγίζουν βιωματικά. Νοηματοδοτώντας τον χώρο του Μουσείου με βιώματα τον καθιστούν έναν τόπο που μελλοντικά θα τον επισκέπτονται αρκετά συχνά.

Τις παραπάνω σκέψεις τις έκανα καθώς επισκέφτηκα σήμερα το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης.Εκεί μέχρι τις 29 Οκτωβρίου συνεχίζεται η έκθεση φωτογραφίας του Τάκη Τλούπα.

Στα 82 χρόνια της ζωής του ,ο Λαρισαίος Τάκης Τλούπας(πέθανε το 2003) δημιούργησε ένα τεράστιο αρχείο με 30 χιλιάδες αρνητικά. Αυτά τα 30 χιλιάδες αρνητικά ήταν καρπός μιας επίμονης και πολύχρονης ενασχόλησης με την τέχνη της φωτογραφίας. Ο Τλούπας φωτογραφίζει από τα 1936 και συνεχίζει για πενήντα ολόκληρα χρόνια.Σε εκδρομές αναψυχής που διοργανώνει ο ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ(ένας σύλλογος στην Λάρισα) ο Τλούπας γνωρίζει ανθρώπους που κουβαλούν φωτογραφικές μηχανές με τις οποίες φωτογραφίζουν την φύση. Από εκείνη την στιγμή του γίνεται έμμονη ιδέα η φωτογραφία. Αγοράζει με 600 δραχμές την πρώτη μηχανή, ένα κουτί ΜΠΟΞ ΖΑΓΚΟΡ. Εκείνα τα χρόνια δεν μπορεί να φωτογραφίσει αν δεν έχει ήλιο.

Τα χρόνια περνούν, οι φωτογραφικές μηχανές βελτιώνονται και ο Τλούπας ρίχνεται με περισσότερο πάθος στην τέχνη της φωτογραφίας. Για αυτήν την τέχνη δεν υπάρχει θεωρητικός προβληματισμός αλλά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν το ίδιο μεράκι. Γνωρίζει τον Κώστα Μπαλάφα και τον Σπύρο Μελετζή. Αυτοί οι τρεις αποτελούν την «Αγία Τριάδα της φωτογραφικής τέχνης»(Άγγελος Δεληβορριάς).

Ο Τλούπας είναι πρώτα από όλα χειρώνακτας. Προτού ασχοληθεί συστηματικά με την φωτογραφία είναι ξυλογλύπτης. Σε μια συνέντευξη στην Μαρούλα Κλιάφα αναφέρει πως ο παππούς είναι χαλκουργός ενώ ο πατέρας του ξυλουργός. Ασκείται στην ξυλογλυπτική ενώ τον δρόμο του γλύπτη ακολουθεί και ο αδερφός του, ο Φιλόλαος. Δεν είναι τυχαίο, επομένως, που οι φωτογραφίες του Τλούπα έχουν μια προοπτική και φαίνονται σχεδόν ανάγλυφες.

Έχοντας μακρά θητεία στην χειρωνακτική εργασία ο καλλιτέχνης αρχίζει να αποτυπώνει στα φιλμ τοπία και πρόσωπα. Φωτογραφίζει τον χιονισμένο Όλυμπο, τα Μετέωρα, τα Ζαγοροχώρια, την Λάρισα, τον θεσσαλικό κάμπο, τον Βόλο, την αποξηραμένη λίμνη Κάρλα, την Σκόπελο, τις ταράτσες των σπιτιών στην Σκύρο και τα στενοσόκακα στα οποία περπατούν οι ηλικιωμένοι του νησιού.

Από τον φωτογραφικό φακό του δεν ξεφεύγουν τα πουλιά και τα δέντρα. Τα πουλιά συμβολίζουν το ταξίδι. Μέσα σε αυτό το ταξίδι ονειροπολούμε. Το ταξίδι είναι παρηγοριά ενώ τα δέντρα που στέκονται όρθια στα τερτίπια του καιρού είναι η «υπόμνηση μιας απελπισμένης αντίστασης».

Ο Τλούπας αγαπά να φωτογραφίζει πρόσωπα. Μοναχοί στο Άγιον Όρος, άνθρωποι που ασχολούνται με αγροτικές εργασίες ,κτηνοτρόφοι και ποιητές όπως ο Σεφέρης( 1964, Καμένα Βούρλα). Για αυτά τα πρόσωπα δεν αναρωτιόμαστε αν εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Ο φωτογράφος δεν τα αποθανατίζει πράγμα που σημαίνει πως αυτά τα πρόσωπα συνεχίζουν να «συνομιλούν» μαζί μας. Μας κοιτάνε και μας προσκαλούν στον πολιτισμό των συναισθημάτων. Είναι χαρούμενα, λυπημένα και ίσως θυμωμένα. Μας φανερώνουν ολοκάθαρα «τις ανάγκες τους που γίνονται σκέψεις και τις σκέψεις που γίνονται πράξεις».

Ψαράδες,μαραγκοί,σιδεράδες,καροποιοί,αγγειοπλάστες,γυναίκες που αλέθουν με χειρόμυλους το σιτάρι, που ζυμώνουν και ψήνουν ψωμιά(τις προηγούμενες δεκαετίες η παρασκευή του ψωμιού σε όλα του τα στάδια ήταν αρμοδιότητα των γυναικών), που πλένουν ρούχα με τις σκάφες σε ποτάμια, κτηνοτρόφοι, όλες οι χειρωνακτικές εργασίες εκείνων των χρόνων παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας.

Τον Τλούπα τον εμπνέει ο άνθρωπος που συνυπάρχει αρμονικά με την φύση. Ο άνθρωπος έρχεται καθημερινά σε επαφή με αυτήν. Η γη τον τρέφει και αυτό το ξέρει καλά. Σταματά να είναι «κυνηγός και γίνεται καλλιεργητής».Όλη αυτή η μέριμνα για τη γη είναι μέριμνα για την ύπαρξη του. Η καλλιέργεια της γης είναι το ξόρκι για το αρχέγονο αίσθημα του φόβου!

Ο Τλούπας μας ζητάει να μετατρέψουμε τις εικόνες του παρελθόντος σε αναμνήσεις του παρόντος. Μόνο τότε θα ανακαλύψουμε τις πραγματικές διαστάσεις του χρόνου. Μόνο τότε θα καταλάβουμε πως το μέλλον και το παρελθόν αποτελούν μια διαστολή του παρόντος…