Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006

"ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ"

Σχόλια πάνω στον ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ(Ντοκιμαντέρ)


Τα μεγάλα ψάρια τρώνε τα μικρά ή αλλιώς οι πέρκες τρώνε όλα τα ψάρια και διαταράσσουν το οικοσύστημα μιας λίμνης. Η πέρκα έχει μεταφερθεί από αλλού και η λίμνη θα μπορούσε να ονομάζεται Βικτώρια.Σε αυτήν το οξυγόνο είναι λιγοστό. Η χώρα στην οποία συμβαίνουν αυτά είναι η Τανζανία. Η φτώχια και η εξαθλίωση συγκλονίζει! Τα συνηθισμένα επαγγέλματα που υπάρχουν είναι ψαράδες πόρνες και στρατιώτες. Πολλοί εξαθλιωμένοι και ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη. Αρκετοί άνθρωποι πεθαίνουν από ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα που έχει προσβληθεί από τον ιό του έιτζ. Που και που βρίσκουν το κουράγιο να τραγουδάνε, να χορεύουν και να πίνουν.

Οι γονείς γίνονται αλκοολικοί και διώχνουν τα παιδιά τους από τα σπίτια. Τα κοριτσάκια εκπορνεύονται και ικανοποιούν τις άρρωστες ορέξεις των ενηλίκων. Αλλά υπάρχουν και κοριτσάκια που ονειρεύονται να γίνουν δασκάλες σαν και εκείνο με την στάμπα στο μέτωπο. Να και ο Τζόναθαν που είναι ζωγράφος. Απεικονίζει με τα έργα του τα παιδιά που ζητιανεύουν στους δρόμους, που τσακώνονται και εκπορνεύονται.

Η ζωή είναι σκληρή. Έφηβες κοπέλες σαν την Ελίζα πίνουν. Ο πατέρας της είναι άρρωστος και η μητέρα της τραυματίστηκε θανάσιμα σε τροχαίο. Μεθυσμένη εξιστορεί τις εμπειρίες της με πιλότους αεροπλάνων. Είναι πόρνη και μαζί με τις φίλες της παλεύει να επιβιώσει.

Οι πιλότοι ξεσπιτώνονται και αφήνουν τις οικογένειες τους για να μεταφέρουν όπλα σε εμπόλεμες περιοχές. Νοσταλγούν αλλά πρέπει να βγάλουν λεφτά. Το περιεχόμενο των φορτίων που μεταφέρουν το αγνοούν ή προσποιούνται πως το αγνοούν. Κουβαλάνε πάνω τους φωτογραφίες από τα παιδιά και τις γυναίκες τους. Κυρίως προέρχονται από την Ρωσία. Τα αεροπλάνα τους είναι προβληματικά. Πολλές φορές πέφτουν εξαιτίας των υπερβολικών φορτίων τους. Επί τόπου τους βλέπουμε να τα συντηρούν. Κάθε ταξίδι ,κάθε εναέρια πτήση είναι και μια υπόσχεση θανάτου! Ζούνε μέσα σε έναν διαρκή φόβο. Ξεφορτώνουν όπλα και φορτώνουν πέρκα.

Στην Τανζανία υπάρχουν εργοστάσια επεξεργασίας πέρκας. Την κάνουν φιλέτο και την φορτώνουν μέσα σε αεροπλάνα. Η μεταφορά σε χώρες της Ευρώπης είναι ταχύτατη. Πίσω από αυτού του είδους τις συναλλαγές κάποιοι πλουτίζουν από το εμπόριο όπλων. Στην Τανζανία οι στρατιώτες παίρνουν αρκετά χρήματα. Ένας φύλακας που προσέχει το εργοστάσιο επεξεργασίας πέρκας επιθυμεί να γίνει πόλεμος ώστε να καταταγεί στον στρατό. Εκεί που δουλεύει τώρα έχει σαν εντολή να σκοτώσει οποιονδήποτε πηδήξει τον φράχτη του εργοστασίου. Έχει βλοσυρό βλέμμα και κόκκινα μάτια. Για φονικά όπλο έχει ένα τόξο και δηλητηριώδη βέλη. Μιλάει αλλά φαίνεται καχύποπτος.

Οι άνθρωποι πεινάνε. Παίρνουν τα ψαροκόκαλα που περισσεύουν από τα εργοστάσια και τα τηγανίζουν. Οι σκηνές που φαίνονται στο ντοκιμαντέρ «Ο εφιάλτης του Δαρβίνου» σοκάρουν και ανακατεύουν τα σωθικά. Γυναίκες που η αμμωνία τις έχει καταστρέψει τα μάτια, παιδάκια που λιώνουν την κόλλα από τα κιβώτια ψαριών και την εισπνέουν σαν ένα δυνατό ναρκωτικό που τα βοηθάει να ξεφύγουν από την θλιβερή πραγματικότητα. Η ξηρασία, ο ουρανός που δεν λέει να βρέξει και η κακή σοδειά του ρυζιού που θα έλυνε κάπως το πρόβλημα της πείνας.

Επιτήδειοι βρίσκουν την ευκαιρία να προσηλυτίζουν δυστυχισμένους ανθρώπους στον Χριστιανισμό και κάποιοι ιερείς απαγορεύουν την χρήση προφυλακτικών γιατί την θεωρούν αμαρτία. Μετά από τέτοιες αντιλήψεις και συμβουλές η εξάπλωση του ειτζ είναι ραγδαία.

Συνέδρια που ασχολούνται δήθεν με το περιβαλλοντικό πρόβλημα που υπάρχει στην λίμνη Βικτώρια και σύνεδροι που αστειεύονται.Don’t worry,όλα πάνε καλά. Οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα ψιθυρίζουν για τα προβλήματα της πείνας, της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και της ανύπαρκτης υγειονομικής περίθαλψης.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι.H Ελίζα θα μαχαιρωθεί από έναν Αυστριακό και θα πεθάνει. Ένας κόσμος κυνικός που βασίζεται στα ένστικτα της αυτοσυντήρησης θα εξακολουθεί να υπάρχει εκεί στην Αφρική. Η πιο συγκλονιστική στιγμή του ντοκιμαντέρ είναι ένα παιδάκι που περπατάει μέσα στις ράγες μιας σιδηροδρομικής γραμμής. Αυτή η σκηνή με συγκλονίζει για την δύναμη του συμβολισμού της. Ένα παιδί περπατάει πάνω σε μια καθορισμένη πορεία όπως ακριβώς και μια ολόκληρη ήπειρος κατευθύνεται στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Είναι θέμα χρόνου να γίνουμε και εμείς Αφρική…

Παρασκευή, Νοεμβρίου 24, 2006

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ,ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΚΕΡΤΙΣ!



Από την έκθεση φωτογραφίας στον Μύλο. Το δείγμα ήταν ελάχιστο(γύρω στις 60 φωτογραφίες)


Στα δώδεκα του χρόνια θα έφτιαχνε φωτογραφική μηχανή. Ήδη είχε επιλέξει από μικρή ηλικία το μέσο με το οποίο θα επιχειρούσε να αποτυπώσει τις συγκινήσεις της ζωής. Το μέσο υπήρχε, έλειπαν οι συγκινήσεις.

Αρχές του 20 αιώνα ο Έντουαρντ Κέρτις θα γνωρίσει από κοντά τους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής. Θα τον μαγέψει ο πολιτισμός τους. Η διέγερση από αυτήν την επαφή θα είναι τόσο ισχυρή που θα τον οδηγήσει να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με την καταγραφή αυτού του πολιτισμού.

Για τριάντα χρόνια ο Κέρτις θα βγάζει 50 χιλιάδες αρνητικά, 2200 φωτογκραβούρες, θα κάνει 10.000 καταγραφές σε κέρινους κυλίνδρους ινδιάνικων τραγουδιών και θα συμπληρώνει 4600 σελίδες με γραπτά κείμενα για περισσότερες από 80 φυλετικές ομάδες. Αφοσιώνεται με μοναδικό πάθος στην εθνογραφική μελέτη των ινδιάνων και μέσα σε τριάντα χρόνια καταφέρνει να παρουσιάσει ένα πλήρες ντοκουμέντο που θα το χαρακτηρίζαμε με μεγάλη ευκολία ως άθλο!

Ο Κέρτις όταν ξεκίνησε είχε άγνοια για τα χρήματα που θα χρειαζόταν για να περατώσει την εργασία του. Φαντάζομαι πως δεν θα μπορούσε να προβλέψει πως το πάθος θα του στοίχιζε την οικονομική καταστροφή, τον χωρισμό με την γυναίκα του αλλά και τον κλονισμό της υγείας του.Διαισθάνεται όμως πως ο πολιτισμός των ινδιάνων απειλείται με εξαφάνιση.

Μπροστά στην απειλή του επερχόμενου αφανισμού ο Κέρτις αναλαμβάνει όλο το φορτίο της αγωνίας που μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ψυχή.Ψάχνει και βρίσκει χορηγούς. Στα πρώτα βήματα για την μελέτη των αυτοχθόνων Αμερικανών βρίσκει χρηματοδότη έναν τραπεζίτη, από τους πιο πλούσιους ανθρώπους, με το όνομα Μόργκαν. Αυτός ο τραπεζίτης θα αποθαρρύνει άλλους χορηγούς. Τον ενδιαφέρει περισσότερο η ματαιοδοξία και δεν συμπεριφέρεται έντιμα γιατί καλύπτει μόνο το 1/3 του συνολικού κόστους. Αυτό αναγκάζει τον Κέρτις να αναζητά συνεχώς χορηγούς για να μπορέσει να ολοκληρώσει ένα έργο που θα χρειαζόταν σήμερα το υπέρογκο ποσό των 35 εκατομμυρίων δολαρίων!

Η καταγραφή δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.Μπροστά,όμως, στην αξεπέραστη πνευματική εμπειρία της επαφής με τα ήθη και έθιμα του ινδιάνικου πολιτισμού, όλα ξεπερνιούνται. Μάσκες, στήλες τοτέμ, καραμπίνες, άλογα, σκηνές διακοσμημένες εξωτερικά, γονυπετείς ινδιάνοι που προσεύχονται, συλλέκτες καλαμιών, αγγειοπλάστες, υφάντρες, νεροκουβαλήτρες με στάμνες, προσωνύμια που έχουν πάντα σχέση με την φύση, βάρκες, ψαράδες, χαλκάδες στις μύτες, καταυλισμοί, όλα αυτά αποτυπώνονται σε φωτογκραβούρες(η φωτογραφική εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια μιας χάλκινης πλάκας),πλατινοτυπίες και αργυροτυπίες.

Μέσα από την καταπληκτική εργασία του Κέρτις λαμβάνουμε πληροφορίες για τους απλούς ινδιάνους και τους αρχηγούς τους, τις τελετουργίες ,την αρμονική συνύπαρξη με την φύση, τις παραδοσιακές κατοικίες, τις ενδυμασίες και πολλά στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής. Αν δεν υπήρχε η ευαισθησία και το πάθος του φωτογράφου, σήμερα δεν θα γνωρίζαμε και πολλά πράγματα. Οι φωτογραφίες πρόλαβαν να διασώσουν τον ινδιάνικο πολιτισμό και ειδικότερα εκείνες τις ρυτίδες έκφρασης για τις οποίες τρέφω μεγάλη εκτίμηση…

Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

ΠΟΙΗΤΗΣ,ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ!

Ο Διονύσης Καψάλης διαβάζει ποιήματα στο Εντευκτήριο του Κορδομενίδη

Ζήσε μέσα σε ένα επικίνδυνο ταξίδι! Φόρεσε τη ζώνη ασφαλείας και ετοιμάσου για άγνωστα τοπία και ταχύτητες μεγάλες. Η ποίηση είναι ένα αξίωμα νεότητας με υστερόγραφα τον χρόνο και τη σιωπή. Ο χρόνος εκρήγνυται και οι σιωπές είναι θραύσματα στην επικράτεια του θορύβου. Αμήχανα βλέμματα και θορυβώδεις εποχές! Ένα μέτρο σιωπή, ένα μέτρο σιωπή, μας φωνάζει ο απελπισμένος! Αουσβιτς ,ο «λευκός θόρυβος των μηχανών που δεν σταματάνε ποτέ» και μετά από όλα αυτά είναι «εξαιρετικά απογοητευτικό να μιλάει κανείς για ποίηση»!

Η αληθινή ποίηση είναι ένα ταξίδι με το βλέμμα στον ουρανό! Να και ο αστερισμός του «ερωτικού εγκωμίου».Αλλά, « ο ουρανός δεν έχει άλλες ιστορίες».Εξιδανικεύει μα και απομυθοποιεί. Στην πένθιμη λάμψη του κάνε μια ευχή. Μπορείς να νοσταλγήσεις την παιδική σου ηλικία!

Να και ο αστερισμός του παιδιού! Η ευχή έπιασε! Ο πατέρας ,η μητέρα, το παιδί, τα άλυτα συμπλέγματα!
«Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
πάρε και εμάς μαζί σου
με τους ανήλικους γονείς
παιδάκια των παιδιών μας»(Γκανάς)

«Και τι θα πει, μπαμπά, πεθαίνω;
Μαθαίνω, αγόρι μου, μαθαίνω»(Καψάλης)

Την σχόλη μας την κάνουμε σχολείο!
«Στην τάξη μας οι άλλοι κιόλας θα προσέχουν
όπως από την ταράτσα το κενό»(Γιώργος Κοροπούλης)

«Φωνές στην παιδική χαρά
ήταν ο κόσμος μια φορά»(Καψάλης)
Από τον αστερισμό του ερωτικού εγκωμίου ,στον αστερισμό της τεκνογονίας. «Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου»(Γκανάς).Ύψωσε τα μάτια σου στον ουρανό για να δεις τον αστερισμό του πένθους. Αυτόν να έχεις για οδηγό, σαν βαδίζεις στην ενηλικίωση…

Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ Χ.Ν.Ο.Υ

Οι μύγες, αυτές οι μύγες!

Η Κλυταιμνήστρα δίνει εντολή στον εραστή της Αίγιστο να στείλει στην ανυπαρξία τον Αγαμέμνονα.Από τότε μια ολόκληρη πόλη,το Άργος, ζει στον ίσκιο αυτής της δολοφονίας. Οι κάτοικοι της περιφέρονται μαυροφορεμένοι στους δρόμους. Νιώθουν ενοχές που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν αυτήν την δολοφονία. Αυτό θα είναι το θανάσιμο αμάρτημα που θα τους βαραίνει.

Αυτές οι καταραμένες μύγες…

Ο Αίγιστος κρατάει ολοζώντανες τις τύψεις στους κατοίκους του Άργους. Κάθε εξιλέωση από αυτές τις ενοχές ισοδυναμεί με την ΑΛΗΘΕΙΑ!

Ο Αίγιστος έχει σκοτώσει τον Αγαμέμνονα και οφείλει να λογοδοτήσει. Ο γιος του Αγαμέμνονα, Ορέστης, επιστρέφει στο Άργος τη μέρα της ετήσιας γιορτής των νεκρών. Θα συναντήσει την αδερφή του Ηλέκτρα.

Οι καταραμένες μύγες που σκορπούν την δυσοσμία στην πόλη!

Οι λησμονημένοι νεκροί επιστρέφουν και σκορπούν την ταραχή σε όλους τους ζωντανούς που τους έχουν βασανίσει. Γιορτάζουν!

Η Ηλέκτρα είναι λευκοφορεμένη και ανυπάκουη! Μπορεί να χορεύει και να κοιτάει καταπρόσωπο τους νεκρούς! Ο νεκρός πατέρας της δεν έχει ενταφιαστεί μέσα της. Το μίσος ,η οργή, η επιθυμία για εκδίκηση ξεχειλίζουν!

Και αυτή η μυρωδιά από τις μύγες! Σαν δυσοσμία από άταφο πτώμα…


Υ.Γ Θερμά συγχαρητήρια στην θεατρική ομάδα Ιατρικής Χ.Ν.Ο.Υ που παρουσίασε τις ΜΥΓΕΣ του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, το διάστημα από τις 13-17 Ιανουαρίου 2006 στο θέατρο Άνετον! Να που γίνονται όμορφα πράγματα στην πόλη!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006

ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ ΦΩΚΙΑΣ!


Έτσι για να θυμάμαι τους ηθοποιούς Τάκη Χρυσικάκο και Μαρία-Κόμη Παπαγιαννάκη.Στο φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών είχα απολαύσει, πριν καιρό, την θεατρική παράσταση που βασιζόταν στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη :Μοιρολόγι Φώκιας,Έρως-Ήρως,Άνθος του γιαλού.

Έχω μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις από τότε!

Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006

ΑΣΥΛΟ!

Ο χώρος πίσω από τη Φιλοσοφική Σχολή του Α-ΠΙ-ΘΗΤΑ. Χαρτάκια πεταμένα εδώ και εκεί που προπαγανδίζουν το πάρτυ που κάνει μια εκ των φοιτητικών παρατάξεων. Είναι στο πλαίσιο των πάρτυ που γίνονται κάθε χρόνο για την υποδοχή των πρωτοετών. Πάντως είναι εντυπωσιακό! Ακόμα και στην διασκέδαση οι φοιτητικές παρατάξεις δεν τα βρίσκουν! Κάθε μια έχει την δικιά της πρόταση και προσπαθεί να προσεγγίσει το «καινούριο αίμα».Θυμάμαι μια αφίσα παράταξης που απεικόνιζε μια ημίγυμνη γυναίκα από τον χώρο του στριπτήζ και προέτρεπε τους φοιτητές σε «ΠΑΡΤΗ» μόνο στην τιμή των δέκα(μήπως ήταν έξι γιατί ήταν σέξι;) ευρώ (όπως βλέπετε τα πρωτοκλασάτα στελέχη των παρατάξεων διαθέτουν φαντασία, ευρηματικότητα και καλό γούστο. Αρέσκονται στα λογοπαίγνια και μπορούν να μεσολαβήσουν για να ζήσουμε όλοι εμείς σαρκικές απολαύσεις σε οικονομική τιμή !!!).

Οι πρωτοετείς φοιτητές, κουταβάκια στην πόλη της Θεσσαλονίκης, θα αναζητήσουν πληροφορίες που θα τις χρησιμοποιήσουν για την καλύτερη διαβίωση τους. Ιδιαίτερα αυτό θα συμβεί σε εκείνους που έρχονται για πρώτη φορά και δεν έχουν φίλους που θα τους κατατοπίσουν. Αυτοί θα συμμετέχουν σε όλα τα πάρτυ και θα κάνουν συγκρίσεις σχετικά με το που πέρασαν καλύτερα. Μέσα από αυτήν την σύγκριση θα διαμορφώσουν μια καλύτερη άποψη για το πολιτικό γίγνεσθαι του Πανεπιστημίου. Με αυτήν την άποψη θα πορευτούν και θα συμμετάσχουν αργότερα στις φοιτητικές εκλογές. Οι αναμνήσεις από τα φοιτητικά πάρτυ θα είναι νωπές και θα τους βοηθήσουν να εκλέξουν με «καθαρή συνείδηση» τους αντιπροσώπους τους.

Για το επίκαιρο θέμα της άρσης του ασύλου θα μπορούσε να διενεργηθεί ένα δημοψήφισμα ανάμεσα στους φοιτητές. Απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν η έγκαιρη πραγματοποίηση όλων των πάρτυ που ετοιμάζουν οι φοιτητικές παρατάξεις έτσι ώστε οι φοιτητές να έχουν μια πλήρη εικόνα. Οι ανικανοποίητοι θα ψηφίσουν λευκό και άκυρο ενώ οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν την απόφαση της παράταξης που διοργάνωσε το καλύτερο πάρτυ.


ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ:Αυτό το κείμενο το έγραψα σήμερα με αφορμή τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για το πανεπιστημιακό άσυλο. Η αλήθεια είναι πως τράβηξα ορισμένα πράγματα στα άκρα. Υποτίμησα πολύ τους φοιτητές και αυτό το έκανα εσκεμμένα. Απομυθοποίησα την πολιτική τους συνείδηση και προσπάθησα να σας τους παρουσιάσω ως άβουλα όντα που καθοδηγούνται από τις ηγεσίες των παρατάξεων. Αντιθέτως υπερτίμησα ένα περιβάλλον που προωθεί ως αίτημα την καλοπέραση. Τα πάρτυ τα θεώρησα ως μέσο πολιτικής χειραγώγησης. Αυτό βέβαια ισχύει, αλλά σε έναν περιορισμένο αριθμό φοιτητών. Αυτόν τον αριθμό θέλησα να τον μεγιστοποιήσω και να τον καταστήσω ΜΑΖΑ. Η εκλογή για την αποδοχή ή άρνηση της άρσης του ασύλου θα γινόταν με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση που ένιωσε ο καθένας από αυτήν την μάζα σε ένα πάρτυ!
Σας χαιρετώ!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2006

ΟΠΑΔΟΣ=ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ!





Πήγα προχτές να παρακολουθήσω τον ποδοσφαιρικό αγώνα του Άρη με την Αεκ. Ο Άρης έχασε το παιχνίδι και η ομάδα της Αθήνας πέρασε νικηφόρα από την δύσκολη έδρα του γηπέδου ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΒΙΚΕΛΙΔΗΣ. Δεν θα σταθώ στο αγωνιστικό κομμάτι του παιχνιδιού. Οι αθλητικογράφοι στις εφημερίδες τα λένε πολύ καλύτερα. Εκείνο όμως που θα ήθελα να σχολιάσω είναι η διαμαρτυρία των οπαδών του Άρη.

Εδώ και ένα δίμηνο οι Αρειανοί κρεμάνε στα κιγκλιδώματα πανό με τα οποία δηλώνουν την συμπαράσταση τους σε έναν φίλαθλο του Άρη που βρίσκεται προφυλακισμένος. Δεν είναι μόνο τα πανό αλλά και οι ραδιοφωνικές τους εκπομπές στις οποίες ασκούν κριτική στον καινούριο νόμο του υπουργού για την προφυλάκιση όσων δημιουργούν επεισόδια στα γήπεδα. Τον νόμο αυτό τον χαρακτηρίζουν «τρομονόμο» και ουσιαστικά ζητούν την αποφυλάκιση του οπαδού. Για την ιστορία θα σας αναφέρω πως ο Αρειανός συνελήφθη κατά την στιγμή επεισοδίων με αντιπάλους οπαδούς (μέσα από την ανακοίνωση της Αστυνομίας αυτοί οι οπαδοί δεν κατονομάζονται τίνος ομάδας είναι) πριν την «φιλική» αναμέτρηση στο μπάσκετ μεταξύ του Άρη και του Πάοκ. Ο φίλαθλος που βρίσκεται στην φυλακή συνελήφθη μετά το τέλος του ματς. Κατηγορείται για κατοχή και ρίψη βόμβας μολότωφ. Η κατηγορία βασίστηκε στην κατάθεση ενός αστυνομικού ο οποίος τον είδε να διαπράττει το ποινικό αδίκημα που δικάζεται ως κακούργημα και πάντα με τον καινούριο νόμο. Ο οπαδός οδηγήθηκε στις φυλακές γιατί προφανώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για την δημόσια τάξη και ασφάλεια.

Οι οπαδοί του Άρη δεν ξεχνούν και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στο νεαρό παιδί. Εξισώνουν όπως βλέπετε και στο γραμμένο στον τοίχο σύνθημα, τον οπαδό με τον άνθρωπο. Ένας νέος βλέπει την ζωή του να καταστρέφεται μέσα στους τοίχους της φυλακής.

Μερικοί από εσάς ίσως να χειροκροτήσετε τον καινούριο νόμο που κρίνει τον αυθορμητισμό,την βίαιη και επιθετική συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων που βρίσκονται στην κρίσιμη εφηβική ή μετεφηβική ηλικία. Πολλοί από εσάς, θυμωμένοι με τις καταστροφές και τους ξυλοδαρμούς που συμβαίνουν στα ελληνικά γήπεδα, θα αγανακτείτε δικαίως και θα ζητάτε την επιβολή εξοντωτικών ποινών για τους ταραξίες. Κανένας δεν μπορεί να σας επικρίνει αλλά και κανείς όμως δεν μπορεί να πει με σιγουριά πως ο συγκεκριμένος φίλαθλος του Άρη τέλεσε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται. Να θυμίσω πως η ετυμηγορία του δικαστηρίου εκκρεμεί και μέχρι οριστικής και τελεσίδικης αποδείξεως της ενοχής του παραμένει αθώος.

Όλο αυτό το κλίμα αλληλεγγύης από τους οπαδούς του Άρη με έχει συγκινήσει. Δεν μπαίνω στην ουσία της υπόθεσης. Το δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να κρίνει, να καταδικάσει ή να αθωώσει. Απλά σαν μεγαλύτερος αυτών των νέων παιδιών που φωνάζουν στα γήπεδα της χώρας μας, τους καταλαβαίνω. Με τις ιαχές τους ζητούν από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και το σωφρονιστικό σύστημα να λαμβάνουν υπόψη τους τον άνθρωπο πρώτα από όλα και μετά τον οπαδό.

Τελειώνω λέγοντας πως ο οπαδός του Άρη είναι ο μοναδικός οπαδός που προφυλακίστηκε (δεν ξέρω αν υπάρχει προηγούμενο στην Κρήτη με τον Εργοτέλη που έπαιζε με αθηναϊκή ομάδα) και ακόμα πως η σύλληψη έγινε στον απόηχο των επεισοδίων που είχαν δημιουργηθεί στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Τρίτη, Νοεμβρίου 07, 2006

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ!



Τσολάκης και Αναστασιάδης, χτες στο βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης. Ο δεύτερος μίλησε για τον Ιωάννου.

O Γιώργος Ιωάννου αισθανόταν αιμοδότης όταν έγραφε. Έδωσε την τελευταία ραδιοφωνική συνέντευξη στις 28 Ιανουαρίου του 1985.Μετά πέθανε! Το αίμα της γραφής του δεν στέγνωσε. Τα σπαράγματα της καθημερινότητας , το μωσαικό της προσφυγικής Θεσσαλονίκης, οι Βυζαντινές εκκλησίες της πόλης, ο παλμός της λαϊκής τάξης, η αγάπη για τα ρεμπέτικα, όλα αυτά διασώθηκαν στα πεζογραφήματα και στα ποιήματα του.

Το λογοτεχνικό κείμενο πρέπει να είναι « άτομο, εποχή, καταγγελία, έξαρση και διδαχή».Δεινός παρατηρητής, περιπατητής, επιθεωρητής των μνημείων της πόλης, δημόσιος υπάλληλος με το γλυκό ψωμί και την ελευθερία του.Θαυμαστής του Στρατή Τσίρκα, το αιώνιο παιδί που του πήραν το σταφιδόψωμο αλλά αυτός βρίσκει ακόμα ένα με το μυαλό του. Εύγλωττος και πολέμιος του βολέματος και της νοικοκυροσύνης της γενέθλιας πόλης του. Οι άνθρωποι που ξεχνάνε γρήγορα και εύκολα, ο έγκλειστος άνθρωπος της σύγχρονης εποχής, οι φιλίες και οι έρωτες πάνω από τα κόμματα, οι συγγραφείς με λίγη δουλειά και πολύ θόρυβο, οι λέξεις του συγγραφέα που κατασπαράζονται από τον απρόσεκτο και βιαστικό αναγνώστη. Το κράμα του εγωισμού και της σεμνοπρέπειας των συμπολιτών του, η συντριβή της κοινωνικής ανισότητας, οι νομάρχες και οι δεσπότες, οι πληκτικοί σύλλογοι, οι εξαιρετικά αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, ,οι εκκλησιαστικές οργανώσεις, όλες αυτές οι πληγές και ο μεγάλος αγώνας για την γλώσσα.

Ο Γιώργος Ιωάννου ήταν άνθρωπος που τίμησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Στο συγγραφικό του έργο αποτύπωσε με διαύγεια την ψυχή της Θεσσαλονίκης. Η πόλη του το αναγνωρίζει και για αυτό το πολύτιμο αρχειακό υλικό του συγγραφέα παραμένει χωρίς στέγη…

Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006

6o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ


κ
Καλόγεροι,Θιβέτ,τελετουργίες,ασκήσεις αυτοπειθαρχίας,Τζαλανεντίν Ρουμί ιδρυτής του Τάγματος των Περιστρεφόμενων Δερβίσηδων,οι θρύλοι των Μάγια και Popul Vuh στο Μεξικό,ταξίδι στο Άγιο Όρος, Έλληνας φιλόσοφος Γκουρτζίεφ,δάσκαλοι του Βουδισμού και Βούδας,η αρχαία αλληγορία της Ανατολής σύμφωνα με την οποία το φυσικό σώμα του ανθρώπου είναι η άμαξα,το άλογο είναι τα συναισθήματα και ο αμαξάς είναι ο νους,γυναίκα που βιώνει τον πόνο του αποχωρισμού από τον σύντροφο της και ανακαλύπτει το νόημα της ζωής μέσα από τις θεμελιώδεις αρχές της Κβαντικής...αυτή είναι η θεματολογία των δέκα ταινιών που προβλήθηκαν στο Ινστιτούτο Γκαίτε ,στο πλαίσιο του φεστιβάλ κινηματογράφου και βίντεο.Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε χτες.

Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ-ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ!

Το 1834 η πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους είναι η Αθήνα. Το 1835 ιδρύεται η Σχολή Τεχνών. Οι συμπατριώτες μας αρχίζουν να ενδιαφέρονται για την τέχνη της ζωγραφικής. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες τους οδηγούν εκτός των ελληνικών συνόρων. Εκείνη την περίοδο το Μόναχο αποτελεί το κέντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στην ακαδημία του Μονάχου σπουδάζουν μερικοί από τους Έλληνες που θα γίνουν αργότερα γνωστοί για το δημιουργικό τους έργο. Οι ζωγράφοι Νικηφόρος Λύτρας, Βρυζάκης, Νικόλαος Γύζης, Συμεών Σαββίδης, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Γιώργος Μπουζιάνης, ο γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς, είναι μερικοί από αυτούς που μετεκπαιδεύτηκαν στην Ακαδημία του Μονάχου. Μερικοί, όπως ο Γύζης, γίνονται καθηγητές και διδάσκουν.

Αυτές τις μέρες στον χώρο του Τελλογλείου φιλοξενείται έκθεση με έλληνες καλλιτέχνες του 19 και 20 αιώνα που είχαν αποφοιτήσει από την σχολή του Μονάχου. Ο επισκέπτης βλέπει στους δύο ορόφους 170 έργα από 34 καλλιτέχνες. Τα έργα είναι χωρισμένα σε θεματικές ενότητες. Αυτός ο διαχωρισμός βοηθάει στην προσέγγιση της θεματολογίας με την οποία καταπιάστηκαν οι καλλιτέχνες για τους οποίους κάνουμε λόγο. Θέματα εμπνευσμένα από την Μυθολογία, Θαλασσογραφίες, θέματα που εξιδανικεύουν την ιστορία, έργα των Γύζη, Λύτρα και Βώκου που απεικονίζουν την καθημερινότητα , ταξίδια στην Ανατολή με έργα κυρίως του Σαββίδη. Θέματα που προσπαθούν να αποδώσουν την πραγματικότητα και να αναπαραστήσουν το φυσικό περιβάλλον , μελέτες γυμνού, σύμβολα, προσωποποιήσεις και αλληγορίες, προσωπογραφίες με έργα κυρίως του Βικάτου, αρμονία και καινούριος αιώνας και τέλος άψυχα αντικείμενα στην ζωγραφική επιφάνεια.

Η σχολή του Μονάχου θεωρούνταν « οπισθοδρομική και συντηρητική»¨.Όσοι αποφοίτησαν από αυτήν επηρεάστηκαν αλλά δεν δεσμεύτηκαν από αυτές τις αντιλήψεις. Η αισθητική τους( θεματολογία και τεχνοτροπία) δεν παρέμεινε ίδια αλλά εξελίχτηκε προς άλλες μορφές όπως τον Συμβολισμό, το Νέο Στιλ, την Αφαίρεση και τον Εξπρεσιονισμό.

Διάρκεια της έκθεσης μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006

ΟΠΕΡΑ,"ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΓΙΑ"


Προχτές, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ , παρακολούθησα παράσταση όπερας που είναι ενταγμένη στα παιδαγωγικά προγράμματα της Όπερας Θεσσαλονίκης. Η παράσταση «Το παιδί και τα Μάγια» δόθηκε από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Όπερας που δημιουργήθηκε το 1997 και έχει σαν στόχο την διάδοση της όπερας και την διαμόρφωση ενός εκπαιδευμένου κοινού γύρω από αυτήν.

Το προχθεσινό έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και γράφτηκε από τον συνθέτη Ravel την περίοδο από το 1920 μέχρι το 1924.Ο συνθέτης δούλεψε πολύ πάνω σε ένα λιμπρέτο που είχε γράψει η Colette(αρτίστα, συγγραφέας και παντομίμα) και κατάφερε να το μετεγγράψει σε όπερα. Από το ενημερωτικό έντυπο πληροφορούμαστε για την αντιπάθεια που έτρεφε ο συνθέτης για την μετέπειτα συνεργάτη του Colette, για την δυσκολία της επικοινωνίας, για τους αργούς προσωπικούς ρυθμούς και για τις περιοδικές του σιωπές, για τον θάνατο της μητέρας του (γεγονός συγκλονιστικό στη ζωή του), για το ολοκληρωτικό του δόσιμο στην όπερα που την θεωρούσε έργο ζωής.

Ακόμα μαθαίνουμε για την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η όπερα σε διάφορες χώρες όταν πρωτοπαρουσιάστηκε. Για τις ευνοϊκές κριτικές που εισέπραξε η παράσταση της όπερας εξαιτίας της ευαισθησίας και του μαγευτικού της ήχου. Για τους κριτικούς της αντίθετης άποψης που θεώρησαν πως το λιμπρέτο ήταν ένας γλυκερός λόγος με φτωχή φαντασία που το συνόδευε μια παιδαριώδη μουσική .

Ο συνθέτης Ravel είχε σαν τελευταία επιθυμία να δει την όπερα L’enfant et les sortileges να ανεβαίνει στην opera De Paris.Το 1937 πεθαίνει και το 1939 πραγματοποιείται η επιθυμία του. Μακάρι , μετά θάνατον, να έδειξε στους αχάριστους τον δρόμο για την κόλαση…



Υ.Γ 1 Η ιστορία της όπερας έχει αρκετό ενδιαφέρον για όσους είναι εξοικειωμένοι με την ψυχαναλυτική σκέψη. Οπωσδήποτε χρειάζεται η εκ των προτέρων ανάγνωση της υπόθεσης για μια καλύτερη κατανόηση της. Οι τραγουδιστές είναι από διάφορες χώρες της Ευρώπης και οι μουσικοί υποστηρίζουν την παράσταση με φλάουτο, πιάνο και βιολοντσέλο!

Υ.Γ 2 Γιατί μοιράζονται με το σταγονόμετρο τα ενημερωτικά έντυπα; Γιατί εξαφανίστηκαν και δεν μπορούσαμε να τα βρούμε; Στις πρώτες θέσεις οι «επίσημοι» τα είχαν εξασφαλισμένα. Βλέπετε τους τα… φυλούσαν στις καρέκλες τους! Ακόμα και στα έντυπα να κάνουμε πλιάτσικο;

Πέμπτη, Νοεμβρίου 02, 2006

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,ΖΥΡΑΝΑ ΖΑΤΕΛΗ!



Από δεξιά προς τα αριστερά : αρχαιολόγος Χρήστος Μπουλώνης, συγγραφέας Ζυράνα Ζατέλλη και ο αδερφός της που έφτιαξε όλες τις βέργες που κρέμονται στο πατάρι του βιβλιοπωλείου Ιανός. Η εκδήλωση έγινε προχτές( Άδειες καρέκλες-γεμάτες καρέκλες-η διαλεκτική της παρουσίας και απουσίας)

H πένα του συγγραφέα μπορεί να είναι και μια βέργα που νιώθει αμήχανη και ντροπαλή ανάμεσα σε γνωστές και οικείες λέξεις. Περισσότερη άνεση νιώθει με τις άγνωστες λέξεις. Χαριτολογεί για την καταγωγή της και αισθάνεται περήφανη!

Η πένα ενός συγγραφέα μπορεί να είναι μια βέργα λεπτεπίλεπτη και καλοσμιλεμένη. Μια βέργα που καλλιγραφεί και σκορπίζει συγκίνηση και απόλαυση σε όσους την αγγίζουν.

Η πένα ενός συγγραφέα μπορεί να είναι μια βέργα που γράφει καλύτερα το Φθινόπωρο. Τότε είναι που τα δέντρα κατεβάζουν τους χυμούς τους.

Η βέργα χρειάζεται χρόνο, υπομονή και φροντίδα για να καρποφορήσει τις λέξεις της.

ΟΙ ΜΑΓΙΚΕΣ ΒΕΡΓΕΣ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΟΥ δια χειρός Ζυράνας Ζατέλλη.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΙΡΚΕΓΚΩΡ!

Εξήντα πέντε λεπτά διάλεξης σε ένα ακροατήριο εικοσιπέντε ,περίπου, ανθρώπων. Ο δικηγόρος-συγγραφέας Δημήτρης Τσινικόπουλος στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, προχτές.


(Αυτά που κατάλαβα για τον Δανό φιλόσοφο)

Ο Σαίρεν Κίρκεγκωρ αποτελεί ογκόλιθο της φιλοσοφικής σκέψης. Στο βραχύβιο βίο του(μόλις 42 χρόνια ζωής) καταφέρνει να οικοδομήσει έναν πολιτισμό των βιωμάτων. Πόνος, φόβος, αγωνία, χαρά, λύπη, ειρωνεία είναι αφηρημένες έννοιες που μέσα από τον λόγο του Δανού στοχαστή παίρνουν σάρκα και οστά.

Ο φιλόσοφος Κίρκεγκωρ είναι παιδί μιας επταμελούς οικογένειας. Γεννιέται στην Κοπεγχάγη το 1813.Είναι άνθρωπος μελαγχολικός, φιλάσθενος και εσωστρεφής. Τηρεί και καταγράφει με θρησκευτική ευλάβεια σημειώσεις σε ημερολόγιο. Διοχετεύει ένα μέρος της δημιουργικής του δύναμης στην επιστολογραφία. Ο πατέρας του είναι προτεστάντης που κάποια στιγμή φτάνει στο σημείο να βλασφημήσει τον θεό.

Μιας κατάρας… μύρια κακά έπονται! Πεθαίνουν τα αδέλφια του Κίρκεγκωρ. Ο φιλόσοφος θεωρεί πως η αιτία του θανάτου είναι οι κατάρες που έχει εκτοξεύσει ο πατέρας του προς τον θεό. Οι ενοχές τον ακολουθούν σε όλη την διάρκεια του σύντομου βίου του. Το δημιουργικό του έργο θα γίνει μια προσπάθεια εξαγνισμού από αυτές τις ενοχές.

Ο Κίρκεγκωρ έχει το προσωνύμιο Πηρούνης εξαιτίας της ευστροφίας του. Έχει στυλ αρχηγού, είναι λατινομαθής και λάτρης της αρχαίας ελληνικής σκέψης. Διαβάζει με μανία την Βίβλο και πασχίζει να αναιρέσει την διαλεκτική σχέση για την θέση και αντίθεση του Χέγκελ. Πρότυπο του είναι ο Σωκράτης. Από αυτόν μαθαίνει να αμφισβητεί κάθε τι που βαφτίζεται ως βεβαιότητα. Μέσα από τον Σωκράτη αγαπάει την συζήτηση και τον διάλογο. Εφαρμόζει την μαιευτική μέθοδο και κατά την διάρκεια που σπουδάζει φιλοσοφία και θεολογία(του πήρε 10 χρόνια) εκπονεί την διδακτορική του διατριβή με θέμα την έννοια της ειρωνείας στον Σωκράτη. Αυτήν την διατριβή την υποστηρίζει με το αληθινό του όνομα. Για όλα τα υπόλοιπα βιβλία που γράφει θα χρησιμοποιεί ψευδώνυμα τα οποία εκφράζουν τον ψυχισμό του την δεδομένη στιγμή που τα επιλέγει.

Ο ψυχικός πόνος του φιλοσόφου από τις διαδοχικές απώλειες των αγαπημένων του προσώπων είναι μεγάλος. Συνάπτει σχέση με την όμορφη ,στα μάτια του, Ρεγγίνα. Την θεωρεί πηγή έμπνευσης. Ο έρωτας του για αυτήν είναι μεγάλος αλλά η ανάγκη να εξιλεωθεί από τις ενοχές του είναι δυνατότερη. Αποφασίζει να χωρίσει .Το τραύμα μέσα του όλο και περισσότερο βαθαίνει. Ο πόνος του χωρισμού είναι αβάσταχτος. Ισχυρίζεται ότι η απόσταση συντηρεί το ερωτικό πάθος. Αντίθετα η στενή επαφή καταστρέφει αυτό το πάθος.Προσπαθεί να αντέξει και ορθώνει τις ιδεολογικές του άμυνες απέναντι στον πόνο του αποχωρισμού.

Οι επιδράσεις από ένα αυστηρά προτεσταντικό περιβάλλον, η συντριβή της σχέσης με την Ρεγγίνα, ο αβάσταχτος ψυχικός πόνος από τις διαδοχικές απώλειες των αγαπημένων προσώπων του, η ανάγκη εξαγνισμού από τις ενοχές που γεννήθηκαν με το περιστατικό του πατέρα του, η Βίβλος, ο Χένγκελ, η σκέψη των Λατίνων, ο Σωκράτης, όλα αυτά διαμόρφωσαν την φιλοσοφική του σκέψη.

Ο Δανός φιλόσοφος θεωρεί πως η γνώση είναι ανεπαρκής από μόνη της. Η υπερβολική γνώση οδηγεί στην απόγνωση. Μέσα από αυτήν την παραδοχή αναδεικνύει την αξία της πίστης. Αναγνωρίζει την τραγική φύση του ανθρώπου. Με την βοήθεια της πίστης ο άνθρωπος επιτυγχάνει την υπέρβαση του τραγικού και ενώνεται με το Θείο που αποτελεί την απόλυτη αντικειμενική αλήθεια. Το αντίθετο της υπέρβασης είναι η Εμμένεια και με αυτήν ο άνθρωπος μένει καθηλωμένος μέσα στον εαυτό του. Ο άνθρωπος αναζητά να ταυτιστεί με το απόλυτο. Εκμηδενίζει την ελευθερία του για να το προσεγγίσει. Από μάζα γίνεται άτομο και από εκεί πρόσωπο. Σαν πρόσωπο έχει θέληση και πάθος να αφομοιώσει την αντικειμενική αλήθεια. Η αντικειμενική αλήθεια πρέπει να γίνει βίωμα και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την επικοινωνία του ανθρώπου με τους άλλους αλλά και με το Θείο.

Οι άνθρωποι ζούνε αρχικά την αθωότητα των μικρών παιδιών και βαθμιαία αποκτούν μια σχετική ελευθερία. Από το δώρο της ελευθερίας προκύπτει ,όμως, η αγωνία της εκλογής. Άραγε κάνουν την ορθή επιλογή; Όταν κάνουν μια λανθασμένη επιλογή αμαρτάνουν(αμαρτία= αστοχία) και νιώθουν ενοχές! Οι ενοχές οδηγούν τον άνθρωπο στην Πτώση. Εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται το άλμα της πίστης που θα εξασφαλίσει την υπέρβαση(αυτή η υπέρβαση νιώθω πως είναι ένα ψυχαναγκαστικό καθήκον στον φιλόσοφο και αναρωτιέμαι αν είναι εφικτό να την πραγματοποιούμε πάντα) του τραγικού και την ένωση με το Θείο.

Αγαπώ τον Κίρκεγκωρ γιατί επεξεργάζεται σε βάθος το ενοχικό του υλικό και το μετουσιώνει σε δημιουργικό έργο. Αναγνωρίζει πως οι ενοχές μας οδηγούν στην Πτώση. Παράλληλα μας δείχνει πως οι ενοχές διαρκώς επανέρχονται και συνοδεύονται από ανάλογες πτώσεις. Κάθε τέτοια πτώση δεν μας καταβάλλει. Αντιθέτως μας βοηθάει να αναγεννηθούμε αρκεί να έχουμε πίστη. Θα συμφωνούσα με την πίστη στον θεό αρκεί να θεωρούσαμε πως ο θεός είναι η απόλυτη αντικειμενική πραγματικότητα που θα την ονομάζαμε ΛΟΓΟ. Ο Λόγος είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα που χτίζεται σταδιακά από υποκειμενικότητες. Τα πρόσωπα βιώνουν με πάθος τις υποκειμενικές αλήθειες και για αυτό ο Λόγος δεν μπορεί να θεσμοποιηθεί. Ο Λόγος είναι ένας ζωντανός οργανισμός που δεν καλουπώνεται σε θεσμούς και τελετουργίες. Κορυφαία στιγμή είναι όταν ο άνθρωπος γίνεται λόγος και το αντίστροφο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο Κίρκεγκωρ επιτίθεται στο θρησκευτικό κατεστημένο και μάλιστα φτάνει να έρθει σε ρήξη με τον μοναδικό επιζήσαντα αδερφό του που είναι επίσκοπος. Αυτή η επίθεση μου θυμίζει και την δυσαρέσκεια που εκφράζει ο εξαίρετος λογοτέχνης Πάνος Θεοδωρίδης προς τους φιλολόγους. Αυτοί περιχαρακώνουν τον λόγο σε θεσμό για να τον διαχειρίζονται καλύτερα. Έτσι όμως τον αφυδατώνουν από τους χυμούς της ζωής και τον απονεκρώνουν.

Ο Θεός είναι λόγος που δεν θεσμοποιείται. Ο Θεός είναι ο υπέρτατος νόμος που μας διαφεύγει. Σε όλους εμάς μένει να διαχειριζόμαστε τις ενοχές με τέτοιο τρόπο ώστε να ανακαλύπτουμε εκ νέου τον ΛΟΓΟ. Αυτό μου δίδαξε ο «άγιος των γραμμάτων»( έτσι τον χαρακτήρισε ο Βιτγκενστάιν) Κίρκεγκωρ που απεβίωσε μέσα σε πόνους !

Μαζέψτε προσευχές και υπερασπιστείτε την τιμή του…