Σάββατο, Ιανουαρίου 27, 2007

"ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ"

O Ρόμπερτ Μούζιλ (για πάντα αγαπημένος μου συγγραφέας) λέει πως είναι πιο δύσκολο να γράψεις ένα καλό βιβλίο από το να κυβερνήσεις μια Αυτοκρατορία! Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια γράφει ασταμάτητα το βιβλίο «Άνθρωπος χωρίς ιδιότητες»! Δεν προλαβαίνει να το ολοκληρώσει. Το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο που παθαίνει συνοδεύεται και από ένα δεύτερο που είναι το μοιραίο.Πεθαίνει και μας παραδίδει ένα αριστούργημα ημιτελές…

Να και λίγα εξαίσια νοήματα αυτού του αριστουργήματος (μετάφραση από τα γερμανικά ΤΟΥΛΑ ΣΙΕΤΗ):
…Αισθάνεται κανείς με κάποιο τρόπο πως είναι στην αμμουδιά. Μικρά έντομα βομβίζουν. Ο αέρας φέρνει χίλιες δυο ευωδιές από το λιβάδι. Σκέψη και συναίσθημα περπατούν αντάμα. Αλλά μπροστά στα μάτια είναι η ερημιά της θάλασσας που δεν απαντά, και ό,τι έχει σημασία στην παραλία, χάνεται στην μονότονη κίνηση της άπειρης στιγμής. Συλλογίστηκε πως όλες οι αληθινές νεκρές φύσεις μπορούν να διεγείρουν αυτή την ευτυχή ακόρεστη θλίψη. Όσο περισσότερο τις κοιτάζει κανείς, τόσο σαφέστερο γίνεται πως τα πράγματα που απεικονίζουν μοιάζουν να στέκουν ακίνητα στην όχθη της ζωής, το μάτι γεμάτο τρόμο κι η γλώσσα παραλυμένη.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, PASCAL BLONDEAU!



Έκθεση φωτογραφίας στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.
Διάρκεια της έκθεσης μέχρι 6 Φεβρουαρίου


Μια κούκλα χαϊδεύει τα πλήκτρα ενός πιάνου. Είναι ολόγυμνη. Την γνώρισα μέσα από την βιτρίνα ενός μαγαζιού το 2005. Εκείνο τον καιρό ήμουν αφοσιωμένος στην σκηνογραφία. Το όνομα μου είναι Pascal Blonbeau και έχω σπουδάσει στην Σχολή Καλών Τεχνών και στην συνέχεια στο Αμερικανικό κέντρο, στο Παρίσι. Έχω δουλέψει με μεγάλους καλλιτέχνες όπως o Line Renayd , Σίρλευ Μακ Λέιν ή Γκρέκορυ Πεκ. Μου αρέσει το τραγούδι και ο χορός. Ασχολούμαι με το θέατρο και την σκηνογραφία. Οι σκηνογραφίες μου έχουν μεγάλη απήχηση στον κόσμο. Μέσα στα ενδιαφέροντα μου είναι και η φωτογραφία. Θα έλεγα πως αγαπώ την φωτογραφική απεικόνιση των πραγμάτων. Η κούκλα που με συντροφεύει εδώ και δύο χρόνια περίπου, είναι πράγμα. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε να την ερωτευτώ. Αυτή διαισθάνθηκε το πάθος μου. Ένιωσα την ανάγκη να της εξομολογηθώ τον έρωτα μου. Άρχισα να της μιλώ και την παρακάλεσα να γίνει μοντέλο. Δέχτηκε! Ήμουν ευτυχισμένος. Θα επανερχόμουν στην πρώτη μου αγάπη την φωτογραφία! Θα έβγαζα μια σειρά από φωτογραφίες που θα ζωντάνευαν την κούκλα! Ήμουν ο εμψυχωτής και αισθανόμουν περήφανος για αυτό. Το σώμα της θα γινόταν «ο καθρέφτης της ομορφιάς ανθρώπινης ψυχής».Οι φωτογραφίες μου θα ήταν σπαράγματα ερωτικού λόγου. Ξενυχτίσαμε πολλές βραδιές μαζί με την κούκλα. Έπαιζα με το φως και έβλεπα πως αντιδρά το σώμα της σε αυτό το φως. Την έβλεπα να απορροφά το φως όλων των κυμάτων του φωτός εκτός από το μοβ, το πράσινο και το κόκκινο. Η κούκλα είχε χρώματα. Της άρεσε να παίρνει διάφορες πόζες. Ήταν υπομονετική και δεν διαμαρτυρόταν που έχανε τον ύπνο της. Χάρη σε μένα ζούσε. Αυτό το γνώριζε και αισθανόταν μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Ο έρωτας όλο και περισσότερο δυνάμωνε. Αποφασίσαμε να τον κοινοποιήσουμε στον κόσμο. Μερικοί ενοχλήθηκαν και δεν μπόρεσαν να συμβιβαστούν με αυτό που έβλεπαν. Ήταν αυτοί που είχαν εκπαιδευτεί να βλέπουν την ζωή τους χωρίς αποχρώσεις…

Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007

ΝΤΟΛΤΣΕ ...ΒΙΑ!

(Κείμενο πριν δύο χρόνια)

Στο άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία ,σε επιμέλεια της Κατερίνας Τζαβάρα, υπάρχουν στοιχεία που αφορούν την εκπαιδευτική πραγματικότητα της Ιταλίας. Μια πραγματικότητα στην οποία πληθαίνουν οι παραβατικές συμπεριφορές των μαθητών .Αναφέρθηκαν περιπτώσεις φθορών σχολικού λεωφορείου, πυρπόλησης των εργαστηρίων χημείας, εκτεταμένων καταστροφών εποπτικού υλικού.

Οι ψυχολόγοι αποδίδουν τις αιτίες "στην αποδυνάμωση των σχέσεων οικογένειας-σχολείου" αλλά και στην τηλεόραση. Οι γονείς απαξιώνουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τους εκπαιδευτικούς που δουλεύουν σε αυτό, υιοθετώντας άκριτα τα καταναλωτικά πρότυπα που τους προσφέρει η τηλεόραση. Γίνονται σκληροί καταναλωτές με καταναλωτικά καθήκοντα τόσο πιεστικά που παραλύουν τις εσωτερικές τους αντιστάσεις. Μοιραία λοιπόν περιορίζονται σε ζητήματα ανατροφής των παιδιών τους. Κάνουν τα απολύτως απαραίτητα! Το τεράστιο θέμα της διαπαιδαγώγησης το αφήνουν στα σχολεία.Κατά βάθος αισθάνονται ένοχοι για αυτή τους τη στάση. Και όσο περισσότερο ένοχοι νιώθουν τόσο επιρρίπτουν τις ευθύνες σε εκπαιδευτικούς και εκπαιδευτικό σύστημα (Το θέμα είναι σοβαρό και θα ήθελα να επανέλθω ,κάποια στιγμή ,σε αυτό).

Οι διευθυντές των σχολείων, σε μα προσπάθεια σωφρονισμού των ιταλών μαθητών , εφαρμόζουν πιλοτικά προγράμματα εθελοντικής εργασίας. Να θυμίσω πως η κοινωνική εργασία υπάρχει στα σωφρονιστικά καταστήματα των φυλακών.

Όσοι από τους μαθητές έχουν παραβατική συμπεριφορά τιμωρούνται και εκτίουν την ποινή τους προσφέροντας βοήθεια σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Επίσης οργανώνουν βιβλιοθήκες, βοηθούν στην συντήρηση του εποπτικού υλικού, εξωραίζουν τον περιβάλλοντα χώρο ενός σχολείου κ.α.

Τα μηνύματα από την συμμετοχή των παιδιών στα προγράμματα της κοινωνικής εργασίας είναι ενθαρρυντικά. Οι νεαροί παραβάτες δείχνουν "καλή διάθεση" και "μεταμέλεια".

Και μέσα σε όλη αυτή την ανάγκη να εξευρεθούν τρόποι αντιμετώπισης υπερτονίζεται η "αξία της προληπτικής δράσης και της ανάληψης συλλογικής ευθύνης". Όλα λύνονται με συζήτηση και με επίδειξη καλών προθέσεων .Σε σχολείο της Γένοβα και με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο διευθυντής συζητά με τα παιδιά και βγάζει κοινές αποφάσεις σεβαστές από όλους. Στο τέλος της περιόδου γίνεται καταγραφή και αποκατάσταση των ζημιών του σχολικού συγκροτήματος.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007

ΜΩΡΙΑΣ ΕΜΒΟΛΙΟ!

Από τον χώρο της επιστήμης μας έρχονται τα ελπιδοφόρα μηνύματα. Επιστήμονες μετά από επίμονη και μακρόχρονη προσπάθεια κατάφεραν να απομονώσουν την πρωτείνη ΜΩΡΙΔΙΟ Α-Ω στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτή η πρωτείνη είναι υπεύθυνη για την βλακώδη συμπεριφορά εκατομμυρίων ανθρώπων που τώρα ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον τους. Η αισιοδοξία τους γίνεται ακόμα μεγαλύτερη μετά και τον πειραματικό εμβολιασμό ποντικιών με μια ουσία που καταφέρνει να εντοπίσει και να εξουδετερώσει το ΜΩΡΙΔΙΟ Α-Ω. Μέχρι στιγμής η ουσία που καταφέρνει να δράσει αποτελεσματικά στην πρωτείνη παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Το σπουδαιότερο είναι πως η δράση αυτής της ουσίας δεν προκαλεί παρενέργειες. Τα πειράματα θα συνεχιστούν στους ανθρώπους για να επιβεβαιωθεί η αποτελεσματική της δράση. Οι επιστήμονες ευελπιστούν πως θα προχωρήσουν σύντομα στην ανακοίνωση των συμπερασμάτων προς τον κόσμο. Η αισιοδοξία είναι διάχυτη! Βρισκόμαστε μόλις ένα βήμα πριν την παρασκευή του εμβολίου κατά της βλακείας!

Ρόμπερτ Μούζιλ τ’ ακούς;

Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007

Ο ΜΙΚΡΟΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ!

Έχουμε μετατρέψει τους χώρους συνάνθροισης σε ένα απέραντο τηλεοπτικό στούντιο.Δεν χρειαζόμαστε καθόλου τις δημοσκοπήσεις που επιβεβαιώνουν πως ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού επιδοκιμάζει την ύπαρξη καμερών σε κοινόχρηστους χώρους. Αυτό ήταν φυσικό επακόλουθο της επιθυμίας των ανθρώπων για προβολή και δημοσιότητα. Είναι κοινώς παραδεκτό πως αρκετός κόσμος θέλει να αποτελεί μέρος ενός θεάματος που εκφράζεται, κυρίως,μέσα από την τηλεόραση! Κοντολογής, οι άνθρωποι θέλουν τις κάμερες γιατί νιώθουν πως η προσωπική τους ιστορία δεν έχει κανένα νόημα έξω από το θέαμα. Ο βασικός στόχος για να εξοικειωθεί ο κόσμος με τις κάμερες, έχει επιτευχθεί. Η κουβέντα για την αναγκαιότητα της ύπαρξης τους σε δημόσιους χώρους δεν έχει κανένα νόημα. Αντιθέτως, μια συζήτηση που θα έθετε σαν κεντρικό ζήτημα την ευκολία με την οποία επιτρέψαμε την βίαιη είσοδο της τηλεόρασης στην προσωπική μας ζωή, θα ήταν πιο επωφελής!

Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007

16+24 ΦΑΣΚΕΛΑ!



Μεταρρύθμιση του άρθρου 16 για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, μεταρρύθμιση του 24 για τον δασικό μας πλούτο! Τα δάση είναι δημόσια περιουσία και για αυτό θα πρέπει να περάσουν στα χέρια ιδιωτών κερδοσκόπων. Επιχειρηματίες και οικοδομικοί συνεταιρισμοί αναλαμβάνουν να εξυγιάνουν τα δάση που ανήκουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Χιλιάδες στρέμματα δάσους επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και αναζητούνται τρόποι ώστε να περιοριστούν τα ελλείμματα που προκαλούν τα σπάταλα δέντρα! Πέρα από την επιβάρυνση του προϋπολογισμού τα δέντρα κατηγορούνται ως αντιπαραγωγικά και τεμπέλικα που ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα και προσβάλλουν την αισθητική μας!

Λέγεται πως μερικά δέντρα θέλουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό γιατί ο τόπος δεν τα χωράει. Αυτήν την πρόθεση την έχουν καταλάβει οι αρμόδιοι κυβερνητικοί φορείς που θέλουν να αποτρέψουν κάθε απόπειρα των δέντρων να διαφύγουν στο εξωτερικό. Μπροστά σε αυτήν την εφιαλτική προοπτική, η κυβέρνηση έχει πάρει την οριστική απόφαση για την δημιουργία ιδιωτικών δασών!

ΚΑΝΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ! ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥΣ!!!

ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ! ΤΑ ΑΝΕΠΡΟΚΟΠΑ ΘΑ ΚΟΒΟΝΤΑΙ!!!

Καληνύχτα…

Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007

ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ!


Κάποτε ο Διογένης ο κυνικός πήγε σε μια πηγή να ξεδιψάσει. Πάνω του κουβαλούσε μια κούπα. Θα την χρησιμοποιούσε για να πιει νερό. Παραδίπλα στην πηγή ήταν ένα παιδί που διψούσε και αυτό. Δεν κουβαλούσε πάνω του κούπα αλλά θα χρησιμοποιούσε τα δύο του χέρια για να ξεδιψάσει. Έβαλε την χούφτα του στο νερό και ήπιε από αυτήν. Όταν το είδε ο Διογένης ξαφνιάστηκε και θύμωσε! Θεώρησε πως το παιδί τον ξεπέρασε σε απλότητα και τα ‘βαλε με τον εαυτό του που δεν μπόρεσε να σκεφτεί με παρόμοιο τρόπο.

Μετά από το παραπάνω συμβάν , βλέπω τον Διογένη σαν πρότυπο Νηπιαγωγού. Το λέω αυτό γιατί θεωρώ πως ένας Νηπιαγωγός χρειάζεται να επαγρυπνεί σε κάθε ερέθισμα που του προσφέρουν τα παιδιά. Η ενστικτώδης αντίδραση του φιλοσόφου δείχνει μια εξαιρετική ευαισθησία που εκδηλώνεται με θυμό και έκπληξη. Ο φιλόσοφος κάνει μια στιγμιαία και ανελέητη αυτοκριτική. Δεν χαρίζεται καθόλου στον εαυτό του. Από δάσκαλος του απλού μετατρέπεται σε έναν μαθητή που ανακαλύπτει την απλότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το παιδί διδάσκει και ο Διογένης αισθάνεται την συγκίνηση του πρωτοφανέρωτου από μια ύπαρξη που μετράει λίγα χρόνια ζωής σε αυτόν τον κόσμο.

Τις προάλλες, ένα προνήπιο μου εικονογράφησε το πρότυπο συμπεριφοράς ενός ηθικολόγου! Καθόταν σε μια γωνιά της τάξης και έκανε κατασκευές με κύβους. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και έκλεισε την ανοιχτή πόρτα της αίθουσας. Το ρώτησα γιατί το έκανε αυτό; Μου απάντησε πως την έκλεισε για να αποτρέψει ενδεχόμενη έξοδο των άλλων παιδιών. Η απάντηση ήταν λογική μέχρι την στιγμή που το ίδιο το παιδί θα άνοιγε την πόρτα και θα έβγαινε με έναν συνομήλικο του!

Βγαίνοντας από την τάξη, θα κατευθύνονταν στα ντουλαπάκια. Ο Θ. ήταν γεμάτος περιέργεια. Αυτήν την περιέργεια την μοιράστηκε με τον φίλο του. Όταν ξαναγύρισαν στην τάξη, πλησίασα τον Θ. και τον ρώτησα να μου πει για τον λόγο της ξαφνικής του απουσίας μέσα από την αίθουσα. Αρχικά με αποθάρρυνε λέγοντας πως αυτό αποτελεί μυστικό. Στην συνέχεια μου μαρτύρησε την σφοδρή του επιθυμία να βγει έξω.

Το επεισόδιο που σας αφηγήθηκα αποτέλεσε για μένα μια καλή διδαχή! Ο Θ. είχε κλείσει την πόρτα γιατί στην πραγματικότητα ήθελε να αποκλείσει την δικιά του επιθυμία για να βγει. Είχε προφασιστεί πως αυτό το έκανε για τους συμμαθητές του. Η αλήθεια είναι πως πάλευε με τον ίδιο του τον εαυτό. Η παρόρμηση του ήταν τόσο δυνατή που για την χαλιναγωγήσει την μετέφερε στους άλλους.

Παρόμοια συμπεριφορά με αυτή του μικρού παιδιού επιδεικνύουν οι ηθικολόγοι! Αυτοί μιλούν πάντα με λόγια καταγγελίας και υπερτονίζουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης φραγμών σε συμπεριφορές που δεν καλοβλέπουν. Οι ηθικολόγοι κοιτούν μέσα τους και γνωρίζουν πολύ καλά τι τους συμβαίνει. Οι παρορμήσεις τους είναι ανεξέλεγκτες και για αυτόν ακριβώς τον λόγο κινδυνολογούν και εκφράζουν έναν υπερβολικό φόβο. Υποφέρουν από έλλειψη αυτοπειθαρχίας και αυτοσυγκράτησης. Τα όρια που θέλουν να θεσπίσουν στην συμπεριφορά των άλλων είναι τα όρια που πρέπει να βάλουν οι ίδιοι στον εαυτό τους.

Ένας ηθικολόγος παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό όπως ακριβώς και ένας υπουργός της Οικονομίας μιλάει για τον περιορισμό της σπατάλης και για τις δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες! Φράσεις όπως «Θα σφίξουμε και άλλο το ζωνάρι», «τα βάρη της φορολογίας θα τα σηκώσουν οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί» τείνουν να γίνουν τόσο συνηθισμένες που δεν είναι να απορούμε γιατί το Υπουργείο των Οικονομικών είναι το πιο σπάταλο Υπουργείο(σχετικά πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας ,ΕΘΝΟΣ).

Πάντα οι κηδείες γίνονταν με ξένα κόλλυβα! Άνοιξε την τηλεόραση και νανουρίσου…

Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ!


Κύρια πηγή πληροφόρησης μου αποτελούν οι εφημερίδες. Εκεί ανακαλύπτω εκδηλώσεις που προαισθάνομαι πως μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες. Χτες κατέβηκα στο Βαφοπούλειο για να παρακολουθήσω την διάλεξη της Εύας Λιάρου-Αργύρη για τον χορό και την θρησκευτική και εκπαιδευτική του διάσταση. Η Εύα Λιάρου-Αργύρη είναι φιλόλογος, μεταφράστρια και δραστήριο μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών(έτσι την παρουσίασαν στην αρχή).

Πάω σε μια διάλεξη και είμαι άσχετος με όλα αυτά που θα ακούσω. Αν είμαι σχετικός κάθομαι στο σπίτι μου και κατανέμω διαφορετικά τον ελεύθερο χρόνο μου. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γνωρίζει ο ομιλητής. Το δεύτερο που οφείλει να γνωρίζει είναι πως η κατοχή των γνώσεων και ο τρόπος παρουσίασης αυτών των γνώσεων είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μπορεί κάποιος να γνωρίζει πολλά αλλά να μην έχει την ευχέρεια να τα μεταδώσει στους άλλους.

Η έλλειψη μεταδοτικότητας πρέπει να αντισταθμίζεται από μια καλή προετοιμασία της διάλεξης. Αυτό σημαίνει μεγάλη συλλογή πληροφοριών που χρειάζεται, σχεδόν, να εξαντλεί το θέμα. Από όλον αυτόν τον όγκο των πληροφοριών ο ομιλητής θα επιλέξει τις σημαντικότερες και θα τις συνταιριάξει. Οι πληροφορίες θα πρέπει να δίνονται σε ενότητες. Οι επεξηγήσεις και η συχνή χρήση του «δηλαδή» θα πρέπει να αποφεύγονται. Καλό θα είναι το κείμενο να μην αναπαράγεται από μνήμης αλλά να διαβάζεται από μέσα. Θεωρώ πως λίγοι άνθρωποι είναι ικανοί να μιλάνε σε μια διάλεξη με αυτόν τον τρόπο. Ο ομιλητής, επίσης, θα πρέπει να υπολογίζει τον χρόνο που θα χρειαστεί για να εκφωνήσει το κείμενο. Σε περίπτωση που οι αντικειμενικές συνθήκες εκτρέπουν τον αρχικό του προγραμματισμό, αυτός θα πρέπει να συμπυκνώνει το κείμενο του. Αυτό το κάνει παραλείποντας λεπτομέρειες που έχουν δευτερεύουσα σημασία. Με αυτόν τον τρόπο αποτρέπει την σύγχυση από ένα κοινό που παρακολουθεί βήμα προς βήμα την ανάπτυξη των συλλογισμών και της θεωρητικής του γνώσης.

Οι διαλέξεις απαιτούν αρκετή προεργασία και όχι προχειρότητα.

Με κάθε σεβασμό στην συμπαθέστατη ομιλήτρια!

Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007

AMNHΣΤΙΑ!

Ζω περίπου τέσσερις δεκαετίες πάνω στον πλανήτη γη. Στο διάστημα αυτό γνώρισα ζωντανούς ανθρώπους που υποδύονταν τους νεκρούς αλλά και νεκρούς που προσποιούνταν πως ζούσαν. Μου πήρε πολύ χρόνο και ψυχή για να ξεχωρίζω αυτές τις δύο κατηγορίες των ανθρώπων. Έκτοτε έχω γίνει πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου! Δεν του επιτρέπω να μπερδεύει τους ζωντανούς με τους πεθαμένους (θυμηθείτε, φίλοι μου, το παροιμιώδες σάλτο του Γκουίντο Καβαλκάντι* από τον φράχτη ενός νεκροταφείου και την έντιμη απάντηση που έδωσε σε μερικούς κακόβουλους!). Ο καθένας στον χώρο του! Ο καθένας εκεί που ανήκει…

Στις συναναστροφές μου με όλο αυτό το ανθρωπομάνι έβγαλα το συμπέρασμα πως ο ζωντανός άνθρωπος είναι κάποιος που διαπράττει αδίκημα και δεν θα ήταν υπερβολή να τον θεωρήσω ως τον αιώνιο πολιτικό κρατούμενο αυτού του κόσμου! Αν βρίσκεται όμηρος στα χέρια νεκρόφιλων εξουσιαστών είναι γιατί τον εγκαταλείψαμε εμείς!

Η συνείδηση της παραπάνω εγκατάλειψης γεννά τις ενοχές! Με κίνητρο αυτές τις ενοχές πάντα θα βρίσκω τον τρόπο για να προσυπογράφω το δίκαιο αίτημα των ζωντανών : Α Μ Ν Η Σ Τ Ι Α!



*Ο Γκουίντο Καβαλκάντι είναι ο σημαντικότερος, μετά τον Δάντη, ποιητής.Ήταν Φλωρεντίνος και άφησε περίπου 50 ποιήματα.Αυτά ήταν αρκετά για να θεωρηθεί ως ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της ιταλικής λογοτεχνίας του 13ου αιώνα .Τα ποιήματα του απευθύνονται σε δύο γυναίκες και έχουν σαν κυρίαρχο θέμα τον έρωτα που προκαλεί βαθύ πόνο.Ο Γκυ Ντεμπώρ χρησιμοποίησε το όνομα του ιταλού ποιητή ως ψευδώνυμο στην αλληλογραφία του με τον Σανγκουινέτι.

"ΧΡΟΝΙΩΣ ΝΟΣΟΥΣΕΣ ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ"

Καψάλης ιωάννης
Γρηγορίου Αλεξάνδρα
Μαυρεδάκη Πηνελόπη
Μαλεζάς Ιωάννης
Γαλάνος Ιωάννης
Γκίνιος Σπυρίδων
Αφεντουλίδου Γαλήνη
Στέφου Στέλλα
Αναγνώστου Αχιλλέας
Κυριλής Χρήστος Γκρέκο
Αμαξόπουλος Ιωάννης
Χταζηαγοράκης Αλέξανδρος
Μούκας Αλέξανδρος
Αντωνοπούλου Ριάνα
Κυριάκου Έλενα
Μάντζιαρη Στέλλα
Σημαδοπούλου Σουλτάνα
Σιταροπούλου Βασιλική
Ζιώγα Έφη
Σταρδέλη Θωμαή

Τα παραπάνω ονόματα δεν ανήκουν σε μακάβρια λίστα ενός δυστυχήματος. Τα ονόματα που διαβάζετε δεν καταζητούνται επειδή διέπραξαν αξιόποινες πράξεις! Όλα τα παραπάνω άτομα αποτελούν την θεατρική ομάδα της Ιατρικής Σχολής. Αυτά τα νέα παιδιά περιφέρονται ανάμεσα μας σαν χρονίως νοσούσες Ονειροπαρμένες Υπάρξεις.

Θεωρούν πως το θέατρο είναι το φάρμακο που τους βοηθάει να αντιμετωπίσουν την ασθένεια τους.

Χτες τους είδα να παίρνουν την μία δόση από το φάρμακο τους μπροστά σε ένα γεμάτο θέατρο. Παρουσίασαν το έργο του Thornton Wilder, «Με τα δόντια»!

Η παράσταση διήρκεσε πολύ και δυστυχώς δεν μπόρεσα να την δω ολόκληρη.

Η σκηνοθεσία είναι της ‘Εφης Ζιώγα, η μουσική επιμέλεια του Γιώργου Αθανασόπουλου και τα κουστούμια του Θανάση Κολαλά.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ μέχρι σήμερα , στις 9 το βράδυ.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007

ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ-ΟΛΥΝΑ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ(ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

Χτες παρακολούθησα στο Βαφοπούλειο την παράσταση ΕΡΩΣ+ΘΑΝΑΤΟΣ ,μια τριλογία με τα έργα «Ανθρώπινη φωνή»-Ζαν Κοκτώ, «Μονόλογος Σαλώμης»-Όσκαρ Ουάϊλντ και «Υλικό Μήδειας-Μονόλογος»-Χάϊνερ Μίλλερ. Η ηθοποιός Ολύνα Ξενοπούλου ερμήνευσε, σκηνοθέτησε και είχε την μουσική επιμέλεια της παράστασης.
Το σκηνικό απλό και λιτό. Μια καρέκλα, ένα τραπέζι και ένα τηλέφωνο. Η ηθοποιός εμπλέκεται σε μια πραγματική(θα μπορούσε να είναι και φανταστική) συνομιλία με τον εραστή της. Παρακάτω αντιστρέφω την συνομιλία και βάζω τον εραστή να μιλάει στο τηλέφωνο.



Είμαι ο εραστής σου και θέλω να σε σκοτώσω αργά και με τέχνη. Το φονικό μου όπλο θα είναι μια τηλεφωνική συσκευή. Το νήμα της ζωής σου είναι το σύρμα του τηλεφώνου που φθείρω αργά και σταθερά. Θέλω να σε δω νεκρή. Όταν πεθαίνεις μεταμορφώνεσαι σε μελανοδοχείο. Από εκεί μπορείς να πάρεις μελάνι για να γράψεις τα ουρλιαχτά σου. Θέλω να τα ακούσω και για αυτό σχηματίζω τον αριθμό του τηλεφώνου σου! Το τηλέφωνο κουδουνίζει και εσύ περιμένεις να με ακούσεις. Σε προλαβαίνω προτού φύγεις! Έχεις βάλει το παλτό σου και είσαι έτοιμη να βγεις από το δωμάτιο σου. Με ψάχνεις παντού. Πονάς και υποφέρεις… Είμαι στην άλλη άκρη της γραμμής και επιτέλους μ’ ακούς! Είσαι ολομόναχη στο δωμάτιο και έχεις πονοκέφαλο. Φοράς το ροζ φόρεμα και το μαύρο καπέλο που μ’ αρέσει. Λες πως περνάς όμορφα και διασκεδάζεις έξω. Έχεις για παρέα την κοινή μας φίλη Μάρθα που σε προσκαλεί σε δείπνο. Κι όμως μου λες ψέματα! Δεν έχεις καμιά διάθεση να φας και ούτε φοράς το φόρεμα που μ’ αρέσει! Θέλω πίσω τα προσωπικά μου αντικείμενα. Ψάξε να βρεις τα δερμάτινα γάντια και τα γράμματα που σου έγραψα σε στιγμές πάθους. Τα θέλω πίσω. Θα τα κάψω και θα σου ικανοποιήσω την επιθυμία σου. Θα σου τα επιστρέψω μέσα στην δικιά σου τσιγαροθήκη! Το ξέρω πως με αγαπάς και για αυτό υποφέρεις από τον χωρισμό μας! Αν σου παίρνω τηλέφωνο είναι για να απολαύσω τις τελευταίες σου στιγμές! Θέλω να θρέψω τον εγωισμό μου! Παρακάλεσε με και κάνε με να σε λυπηθώ. Μην με κάνεις να σε λυπηθώ! Είμαι υπομονετικός αλλά δεν θέλω να σε ακούω να κακοπερνάς! Μην με κάνεις να νιώθω ενοχές! Χωρίσαμε και ο καθένας διαλέγει έναν ξεχωριστό δρόμο αλλά…θέλω να σε ακούω να μου λες πόσο με αγαπάς ακόμα! Δώσε μου συμβουλές να μην ξενυχτώ! Ρώτα με να μάθεις αν υπάρχει άλλο πρόσωπο ανάμεσα μας! Μίλησε μου για τα πέντε χρόνια ευτυχίας .Προσποιήσου πως είσαι ήρεμη και παραδέξου πως δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος να με κατηγορήσεις για τίποτα. Ευχαρίστησε με που σε κάνω να πονάς, που σε κάνω να υπάρχεις! Θυμήσου τις Βερσαλλίες και τα ταξίδια μας! Είμαι το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή σου. Ανακάλεσε στην μνήμη σου τις πιο όμορφες αναμνήσεις! Μόνο έτσι θα προσαρμοστείς στην καινούρια κατάσταση του χωρισμού. Είσαι νευρική, καπνίζεις και έχεις γεμίσει το σπίτι με καπνό! Νιώθεις ασφυξία και θέλεις να φύγεις. Το τηλέφωνο σε κρατά καθηλωμένη! Είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνείς μαζί μου! Φωνάζεις δυνατά αλλά δεν σε ακούω! Πως μπορώ να ακούσω έναν άνθρωπο που ψυχομαχεί; Πήγαινε να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Μην φοβάσαι! Δες το μικρό και ασχημούλικο προσωπάκι σου! Μην τρομάζεις. Είμαι αδέξιος αλλά και εσύ είσαι υπερβολική. Διαθέτω δύναμη! Μια λέξη μου φτάνει για να σε κρατήσει στην ζωή. Θέλεις να μιλάμε για να μου αραδιάζεις τα ψέματα σου! Είσαι καλά αλλά είσαι άρρωστη! Δεν μπορείς να φας ούτε και να κοιμηθείς! Θα ήθελες να πάρεις ένα χάπι για να κοιμηθείς! Θα σκεφτόσουν να πάρεις περισσότερα για έναν πιο βαθύ ύπνο. Θα έβλεπες με καλό… στόμα όλα τα χαπάκια! Θα τα κατάπινες για να μην ξυπνήσεις ποτέ! Θέλεις να πεθάνεις, η ζωή δεν έχει καμιά αξία χωρίς εμένα κοντά σου! Θέλεις να αυτοκτονήσεις. Πήγαινε να αγοράσεις ένα περίστροφο! Θα άκουγα ευχαρίστως τον κρότο του πιστολιού! Θα απαλλασσόμουν μια και καλή από σένα! Μου είσαι βάρος και πάψε να αντικαθιστάς συνέχεια το όνομα μου με την λέξη «αγάπη»! Δεν είμαι πια ο εραστής σου. Οι χτύποι της καρδιάς μου ακούγονται στα αυτιά και την ψυχή άλλης γυναίκας! Με αυτήν φεύγουμε στην Μασσαλία! Μου ζητάς να μείνουμε σε ξεχωριστά ξενοδοχεία. Πάψε να λες πως αυτά που δεν μπορείς να φανταστείς σε πληγώνουν λιγότερο και είναι σαν να μην υπάρχουν. Όχι, δεν πρόκειται να σου πω ψέματα από καλοσύνη. Δεν θέλω να μ’ αγαπάς! Όλα τελείωσαν. Αυτή είναι η μόνη δυνατή πραγματικότητα! Αύριο θα έρθει ο γιατρός να σε εξετάσει! Είσαι πολύ άρρωστη και θα μάθω νέα από την φίλη μας την Μάρθα. Δεν ενδιαφέρομαι να μάθω τι σου συμβαίνει! Δεν σου συμβαίνει τίποτα και όλα σου συμβαίνουν! Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε σύντομα. Εσύ το εύχεσαι αλλά εγώ κλείνω το τηλέφωνο. Κλείσε το τηλέφωνο και σταμάτα να φωνάζεις πως μ’ αγαπάς …φώναζε δυνατά πως μ’ αγαπάς…κλείσε το τηλέφωνο…σου κόβω το τηλεφωνικό σύρμα που μας ενώνει…

Κυριακή, Ιανουαρίου 14, 2007

ΔΙΑΙΤΑ!

Σε όλες τις δημόσιες πλατείες, σε όλους τους πολυσύχναστους δρόμους τοποθετούνται, επιτέλους, ζυγαριές! Στις ζυγαριές αυτές θα μπορεί να ζυγίζεται ο οποιοσδήποτε το επιθυμεί. Οι άντρες θα ζυγίζουν τον εγωισμό τους και οι γυναίκες την ματαιοδοξία τους. Οι ζυγαριές αυτές θα βοηθήσουν πολλούς να συνειδητοποιήσουν πως είναι υπέρβαροι.

Το μέτρο αυτό ήταν απαραίτητο να παρθεί επειδή τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά τα κιλά των ανθρώπων εξαιτίας της έλλειψης διανοητικής άσκησης και συναισθηματικής αγωγής.

Διανοητική άσκηση και συναισθηματική αγωγή είναι αυτά που χρειάζονται άντρες και γυναίκες για να μειώσουν τα κιλά τους και να μετατραπούν, οι μεν για τους δε, σε αισθητικές απολαύσεις!

(1998)

ΚΑΛΟΦΑΓΑΔΕΣ!

Το φαγητό της πραγματικότητας αχνίζει. Ψημένο σε μεγάλες θερμοκρασίες στο φούρνο της κοινοτυπίας και για αρκετή ώρα ώστε να είναι ευκολοχώνευτο! Το φαγητό της πραγματικότητας σερβίρεται επίτηδες σε ρηχό πιάτο για να φαίνεται πλεόνασμα στα ελλειμματικά στομάχια των καλοφαγάδων. Είναι φαγητό εύπεπτο και πάρα πολύ νόστιμο. Η μυρωδιά του το κάνει περισσότερο ελκυστικό. Οι περισσότεροι που το δοκιμάζουν συνεχίζουν να τρώνε. Υπάρχουν και κάποιοι που το θεωρούν άγευστο και μάλιστα συμβαίνει δοκιμάζοντας το, να διψάνε και να τρέχουν γρήγορα στην πηγή της φαντασίας και του ονείρου για να σβήσουν τη δίψα τους…

(1998)

Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007

ΛΑΙΜΑΡΓΙΕΣ!

Εσύ γλυκιά μου ψυχή δεν χρειάζεσαι παραινέσεις. Καταπίνεις το φαγητό σου με μεγάλη ευκολία. Δεν σου φτάνει όμως και ζητάς κι άλλο, κι άλλο…

Εσύ γλυκιά μου ψυχούλα δεν έχεις ανάγκη από θερμιδομετρητή. Δεν χρειάζεται να μετράς με σχολαστικότητα τις θερμίδες που προσλαμβάνεις καθημερινά. Δεν φοβάσαι μην γίνεις υπέρβαρη! Τρως, τρως και όσο περισσότερο τρως ,τόσο περισσότερο νιώθεις όμορφα! Ποτέ ,μα ποτέ δεν τσιμπολογάς. Τ’ αντίθετο μάλιστα! Καταβροχθίζεις ό,τι βρεθεί μπροστά σου. Όλα είναι ευκολοχώνευτα. Δεν υποφέρεις από δυσπεψία, ούτε έχεις στομαχικές διαταραχές από το υπερβολικό φαγητό! Για σένα γλυκιά μου ψυχούλα δεν ισχύει πως η μεγάλη κατανάλωση φαγητού μειώνει τον χρόνο της ζωής σου! Είσαι αθάνατη και το ξέρεις!

Γλυκιά μου ψυχούλα χαίρεις άκρας υγείας γιατί έχεις μάθει να τρως! Γλυκιά μου ψυχή, γλυκό μου τρωκτικό…

(1998)

Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007

ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ!

Η ζωή μας είναι γεμάτη από μικρές και μεγάλες αποφάσεις.Η ζωή μας είναι γεμάτη από μικρές και μεγάλες συμβάσεις.Πραγματοποιούμε τις μικρές συμβάσεις για να αποφύγουμε τις μεγάλες και δυσβάσταχτες!

Είναι πολύ δύσκολο να συμπεριφερόμαστε αντισυμβατικά.Συμπεριφερόμενοι με αυτόν τον τρόπο καταλήγουμε στο περιθώριο της κοινωνίας.Αυτό συμβαίνει γιατί πάντα βλέπουμε τον εαυτό μας με τα μάτια που μας δίνει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε!

Αν δεν μπορούμε να απαλλαχτούμε από τις συμβάσεις, ας τις κάνουμε όσο το δυνατόν τολμηρές και ευφάνταστες!

Μια τολμηρή και ευφάνταστη σύμβαση πάντα γοητεύει...


(12 Ιανουαρίου 1997)

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007

ΣΤΙΓΜΕΣ!

Μου αρέσει να περπατάω. Κάποια στιγμιότυπα της καθημερινότητας με αποζημιώνουν για αυτήν την επιλογή. Προχτές κατέβαινα έναν κεντρικό δρόμο της πόλης που οδηγεί στην παραλία. Στον δρόμο, και πιο συγκεκριμένα στο φανάρι μιας διασταύρωσης, σταμάτησε ένα νεαρό παιδί που κυκλοφορούσε με ποδήλατο. ’Ηταν χοντρά ντυμένο για να προστατεύεται από το κρύο. Στα χέρια του φορούσε γάντια. Περίμενε υπομονετικά το πράσινο να ανάψει. Αν οδηγούσε αυτοκίνητο θα ανήκε σε εκείνους τους οδηγούς που δεν πατάνε σαν νευρόσπαστοι την κόρνα τους. Λίγο προτού ξεκινήσει ήρθαν δύο σκυλιά και τον γάβγιζαν. Ο νεαρός δεν ταράχτηκε. Αντίθετα φάνηκε να διασκεδάζει από την συμπεριφορά των σκυλιών. Έσκυψε και χωρίς να φοβάται τα χάιδεψε! Σας πληροφορώ πως μόλις τα σκυλιά δέχτηκαν τα χάδια του νεαρού σταμάτησαν να γαβγίζουν.

Με τα χάδια τα σκυλιά ηρεμούν! Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.Διαφωνείτε;

Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007

ΖΩΓΡΑΦΟΣ,ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΤΕΡΗΣ!


Ο ζωγράφος και... η κοσμοσυρροή στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης!



Είναι 15 Δεκεμβρίου 1936.Ο ζωγράφος Γεράσιμος Στέρης έχει επιβιβαστεί στο πλοίο Νορμανδία που εκτελεί το πολυήμερο δρομολόγιο για την Νέα Υόρκη.Τον ονειρεύομαι να στέκεται στο κατάστρωμα και να ρίχνει μια μεγαλοπρεπή μούντζα στα κόμπλεξ και τον επαρχιωτισμό των συμπατριωτών του. Ο Στέρης έχει πάρει την οριστική απόφαση να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να πάει στην Αμερική. Αφήνει ένα μεγάλο μπαούλο με τα προσωπικά του αντικείμενα στον φίλο του Γεώργιο Ν. Πολίτη και παίρνει μια μικρή τσάντα με τα απαραίτητα.

Μέσα σε αυτήν την βαλίτσα κουβαλάει και το ποίημα του Σεφέρη «Άρνηση»!Είναι αυτό που τον εκφράζει πιο πολύ από όλα! Ζει μέσα σε μια διαρκή άρνηση! Απαρνιέται το όνομα του. Το ονοματεπώνυμο που κληρονομεί από την οικογένεια του είναι Γεράσιμος Σταματελάτος. Το αλλάζει σε Γεράσιμος Στέρης. Δείχνει να μην ανακουφίζεται από αυτήν την αλλαγή. Το τροποποιεί ξανά και το κάνει Georges de Steris. Ούτε όμως και αυτή η μετατροπή είναι αρκετή στον Κεφαλλονίτη ζωγράφο! Θέλει να σβήσει τα ίχνη του παρελθόντος και στα 1949 πολιτογραφείται ως αμερικανός πολίτης με το όνομα Guelfo Ammon d’ Este.

Μετά την καταγωγή του αρνείται και την ίδια του την χώρα. Στο χρονολόγιο του διαβάζω πως εγγράφεται στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα του 1915.Μέσα από αυτήν την εγγραφή πληροφορούμαστε πως είναι ορφανός από πατέρα. Δάσκαλοι του είναι ο Γερανιώτης και Γ. Ιακωβίδης.

Το 1915 έχει τον παρορμητισμό και την φρεσκάδα ενός 17χρονου εφήβου. Η πατρίδα του δεν μπορεί να του προσφέρει αυτά που λαχταρά .Αρχίζει τα ταξίδια. Στην Ρώμη γνωρίζει τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Μεταβαίνει στο Παρίσι, Άμστερνταμ και Λονδίνο. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ανησυχίες. Μέσα στις ατέλειωτες περιπλανήσεις μοιάζει κάτι να ψάχνει. Σπουδάζει στο Παρίσι και σε ιδιωτικές ακαδημίες Καλών Τεχνών. Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα παίρνει το πτυχίο από την Σχολή Καλών Τεχνών. Το πτυχίο συνοδεύεται και με υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Τα εμπόδια για την ελευθερία του αρχίζουν να λιγοστεύουν!

Το 1927 ταξιδεύει σε Γερμανία και Νορβηγία. Εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου παρακολουθεί μαθήματα ψυχολογίας και Φιλοσοφίας στην Σορβόννη. Ευτυχισμένος γίνεται όταν γνωρίζει τον γκαλερίστα Μανόλη Σεγρεδάκη. Η φιλία τους είναι δυνατή και μακρόχρονη και δοκιμάζεται επιτυχώς στην φθορά του χρόνου !Έχει το δικό του ατελιέ και πειραματίζεται με όλα αυτά που έχει διδαχτεί πάνω στην τέχνη της ζωγραφικής.

Το 1931 ξαναγυρνά στην Ελλάδα. Οι φίλοι τον υποδέχονται και τον βοηθούν να στήσει το δικό του εργαστήρι στην Πλάκα. Διοργανώνει την πρώτη ατομική έκθεση τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο επίσημος κριτικός και διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου στάζει μέλι και «δικαιώνει» το όνομα του! Του επιτίθεται μέσα από τις στήλες της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ. Ο Στέρης δεν μένει ανυπεράσπιστος σε αυτές τις επιθέσεις. Συσπειρώνει κοντά του διανοούμενους που τον υποστηρίζουν και τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει.

Το 1932 συνεργάζεται με Πικιώνη στα σκηνικά του θεάτρου ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ. Συνεχίζει τα ταξίδια σε διάφορες χώρες όπως Αίγυπτος, Γαλλία, Ιταλία.Σε αυτές εκθέτει τα έργα του. Το 1934 συνεργάζεται με τον Φώτη Κόντογλου στην αναστήλωση στον Μυστρά. Την επόμενη χρονιά διοργανώνει την δεύτερη έκθεση ζωγραφικής στην πόλη της Θεσσαλονίκης ενώ την τελευταία την κάνει στον Βόλο.

Το 1936 φεύγει στην Αμερική. Οι πρώτες του εντυπώσεις δεν είναι καλές. Χαρακτηρίζει τον καινούριο κόσμο που αντικρίζει σαν « μια παλαίστρα με θέαμα τραγικό και ανθρώπους τραγικούς στο αλληλοχτύπημα τους».Αυτό δεν τον πτοεί! Θέλει να γνωρίσει διαφορετικούς πολιτισμούς και για αυτό ταξιδεύει στο Μεξικό και την νότια Αμερική. Δουλεύει σε έντυπα και γιγαντοαφίσες και διακοσμεί το ελληνικό περίπτερο στην Διεθνή Έκθεση που οργανώνεται στην Νέα Υόρκη. Η εμπλοκή του αυτή γίνεται μετά από παραγγελία της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Ο πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον, Σισελιανός του ζητάει να φτιάξει τέσσερις τοιχογραφίες. Ο Στέρης ανταποκρίνεται και εργάζεται με επαγγελματισμό .Η «πρωτοτυπία και ο δυναμισμός των ζωγραφικών συνθέσεων» είναι παροιμιώδης. Εντυπωσιάζει και δέχεται ενθουσιώδεις κριτικές. Σε μια επιστολή του ,το 1946, υπενθυμίζει την εργασία του αλλά και το ότι δεν έχει αμειφθεί για αυτήν. Αναφέρει πως τα μόνα χρήματα που πήρε ήταν για την αγορά του αναγκαίου υλικού. Οκτώ χρόνια μετά, η εκκρεμότητα παραμένει και κάνει τον ζωγράφο να απαιτήσει την καταβολή των δεδουλευμένων του( σας θυμίζει τίποτα αυτό;).

Ο Στέρης κάνει δύο γάμους. Το 1948 πεθαίνει ο φίλος του Σεγρεδάκης και αυτό είναι κάτι που του κοστίζει πολύ! Οι παρέες του είναι περιορισμένες. Γνωρίζει και τον μοναδικό του Αμερικανό φίλο,Alfred Lippe. Παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε ιδιωτικό σχολείο της νέας Υόρκης και ασχολείται μέχρι το τέλος της ζωής του με την «προώθηση ,σε δημοπρασίες ,παλιών βιβλίων, εκδόσεων τέχνης και χαρακτικών».

Σύμφωνα με την ιστορικό της τέχνης ,Μάγδα Κουμπαρέλου, ο ζωγράφος Στέρης είναι ευαίσθητος και ιδεολόγος. Σαν κύρια πηγή έμπνευσης του έχει την Ελλάδα και αρνείται την ένταξη σε σχολές και κινήματα. Τον απασχολεί περισσότερο η θεωρητική και όχι η πρακτική πλευρά της τέχνης. Αφήνει τα περισσότερα έργα του ημιτελή. Αναζητά το όραμα μέσα από «ποικίλους και δυσερμήνευτους συμβολισμούς».Ιταλικά και ελληνικά χωριά, ψαροχώρια, λιμανάκια που μας γαληνεύουν, πρόσωπα, πολλά και χαρούμενα χρώματα και πίνακες που σου ‘ρχεται να τους χαϊδέψεις! Ο αγαπημένος μύθος του ζωγράφου είναι αυτός της Αριάδνης.

Ο Στέρης είναι ουμανιστής με την αληθινή σημασία της λέξης. Σε ένα ιδιόχειρο σημείωμα λέει πως « ο αυτόνομος και ανεξάρτητος άνθρωπος είναι μια σαπουνόφουσκα έτοιμη να σκάσει»!Επιτίθεται στον «ναρκισσιστή και δεσποτικό άνθρωπο» που καμώνεται πως είναι ανεξάρτητος την στιγμή που το « βασίλειο του ανθρώπου πλησιάζει προς το τέλος του».Θεωρεί πως ο άνθρωπος είναι μηδέν σαν πρόσωπο, οικογένεια, τάξη, ράτσα, λαός και γένος. Ο χώρος που του αντιστοιχεί είναι αυτός της πλήξης και της ανίας. Ο άνθρωπος γίνεται αληθινός ουμανιστής μόνο όταν κατανοεί την ασημαντότητα του. Με αυτόν τον τρόπο συντρίβει την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του και δημιουργεί τον δικό του χώρο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα περνάει στην Νίκαια της Γαλλίας με την δεύτερη γυναίκα του που αγνοεί την ελληνική του καταγωγή. Από την Νίκαια επιστρέφει στην Νέα Υόρκη. Εκεί αφήνει την τελευταία του πνοή! Ο καλλιτέχνης του μεσοπολέμου πεθαίνει το 1987 και αποτεφρώνεται. Το 2001 γίνεται και ο επαναπατρισμός των έργων του.

Ο Στέρης επιστρέφει στην πατρίδα του μέσα σε μια τεφροδόχο. Από εκεί μέσα εξακολουθεί να μας μουντζώνει…

Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007

ΜΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ!

Ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε πως ενεργούσε σαν καλλιτέχνης και όχι σαν επιστήμονας. Την λέξη «επιστήμονας» την θεωρούσε υποτιμητική και την άκουγε σαν βρισιά από τα στόματα εκείνων των ανθρώπων που ήθελαν να αναφερθούν και να προσδιορίσουν το δημιουργικό του έργο. Ο ποιητής Ευγένιος Αρανίτσης είναι αυτός που πρώτος χαρακτηρίζει τον Πετρόπουλο ως ποιητή, αλλά είναι και ο πρώτος που μας δίνει τον πιο εύστοχο ορισμό για την επιστήμη που την αποκαλεί « μια λογοτεχνία κατόπιν εορτής».Μπορώ να καταλάβω! Οι Ποιητές μιλούν την γλώσσα των βιωμάτων και αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαισθητικά. Βιώματα και διαίσθηση είναι τόσο αφηρημένες καταστάσεις που διαφεύγουν των επιστημονικών μεθόδων. Η λογοτεχνία των ποιητών είναι «ο χρόνος όπου μεγαλώνεις»(Δημήτρης Καλοκύρης).Μόνο μέσα στην Ποίηση οι άνθρωποι ενηλικιώνονται!

Οι επιστήμονες αποφαίνονται για όλα αυτά που ήδη έχουν συμβεί και περνάνε στο παρελθόν. Καθυστερούν υπερβολικά στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Όταν συμβαίνει αυτό, τους πιάνει η μανία της εξειδίκευσης. Αναλύσεις ποσοτικών δεδομένων και στατιστική επεξεργασία αυτών των δεδομένων. Οτιδήποτε δεν μπορεί να επαληθευτεί εμπειρικά είναι σαν να μην υπάρχει. Όλα τα συμπεράσματα καταχωνιάζονται σε βιβλιογραφίες και εφεξής κανείς δεν θα μπορεί να μιλά και να τεκμηριώνει χωρίς να παραπέμπει τους συνομιλητές του στο κύρος της βιβλιογραφίας.

Οι επιστήμονες χειραγωγούνται εύκολα από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και με τα πορίσματα τους προσπαθούν να υπερασπιστούν τους μεγαλόσχημους. Εμφανίζονται καθησυχαστικοί, την ίδια στιγμή που η ζωή απαιτεί την μεγαλύτερη δυνατή αφύπνιση για αντίσταση στην παρακμή της εποχής μας.

Η επιστημονική σκέψη χάνει την αίγλη και το κύρος της από την στιγμή που υπηρετεί όλους αυτούς που σχεδιάζουν πάσης φύσεως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Επιστήμονες που δουλεύουν για να τελειοποιήσουν οπλικά συστήματα. Επιστήμονες που πασχίζουν να ανεβάσουν τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και κοιτούν να υπονομεύσουν την προσπάθεια συναδέλφων με συνείδηση και ευαισθησία. Επιστήμονες που αδιαφορούν για τις καινούριες ανακαλύψεις στα επιστημονικά τους πεδία, που δεν θέλουν να ανελιχτούν,που δεν φιλοδοξούν να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους στην πρόοδο της ανθρωπότητας…συγχωρέστε με, αλλά εγώ ήμουν πάντα φανατικός αναγνώστης της Λογοτεχνίας των Ποιητών! Αυτή η λογοτεχνία δεν είναι «κατόπιν εορτής» αλλά είναι η ίδια η γιορτή…

Τα σέβη μου!

Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007

"ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ"

( Σχόλια πάνω στο ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ)


Οι πιγκουϊνοι αναπαράγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Όταν εμείς ζούμε την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, στην Ανταρκτική ξεκινούν τα καραβάνια των πιγκουϊνων για το μεγάλο ταξίδι των χιλιάδων βηματισμών. Προορισμός τους το Οαμόκ, τόπος αναπαραγωγής που καλύπτεται από μεγάλα γρανιτένια βουνά.

Χιλιάδες πιγκουίνοι περπατούν ο ένας πίσω από τον άλλον. Έχουν σαν πυξίδα τον ήλιο και τα αστέρια. Υπάρχει πειθαρχία και κάθε αμέλεια και τεμπελιά κοστίζει ακριβά. Οι πιγκουίνοι εκείνοι που τεμπελιάζουν δεν μπορούν να ακολουθήσουν την ομάδα και συνήθως δεν καταφέρνουν να αποφύγουν τον μοιραίο θάνατο μέσα στην παγωνιά της Ανταρκτικής.

Στο Οαμόκ συρρέουν χιλιάδες πιγκουίνοι. Αρχίζουν οι καβγάδες, οι διαπληκτισμοί, οι έρωτες και τα ζευγαρώματα. Δεν ζευγαρώνουν όλοι. Σε αυτούς που συμβαίνει, το θέαμα είναι μοναδικό. Κάθονται αντικριστά σαν να χορεύουν βαλς, φουσκώνουν την κοιλιά τους ,χρησιμοποιούν το ράμφος τους για να έρθουν σε επαφή. Κουνούν το κεφάλι τους.Oι κινήσεις τους είναι μοναδικές και έχουν κάτι από την χάρη των χορευτών! Ιδιαίτερη στιγμή είναι η παράδοση του αυγού από το θηλυκό στο αρσενικό. Το αρσενικό είναι αυτό που θα επωάσει μέσα του το αυγό που παραλαμβάνει με έναν τελετουργικό τρόπο από το θηλυκό. Υπάρχει μια ισότιμη σχέση συμμετοχής στην γέννηση του μικρού πιγκουίνου.

Το θηλυκό θα αποχωριστεί και το ταίρι αλλά και το αυγό. Θα φύγει στον ωκεανό για αναζήτηση τροφής. Εκεί θα πρέπει να προσέχει και να προστατεύει τον εαυτό του από τους εχθρούς. Χωρίς αυτήν, το μικρό που θα γεννηθεί δεν θα μπορεί να τραφεί και θα πεθάνει. Η μητέρα θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική για τις 100 μέρες που θα βρίσκεται μακριά από την οικογένεια της.

Στο Οαμόκ οι αρσενικοί βρίσκονται συσπειρωμένοι σε πυκνούς σχηματισμούς. Κρατούν μέσα τους το αυγό και είναι εξαντλημένοι. Χρειάζεται να αντέξουν την πείνα τους μέχρι να επιστρέψουν τα θηλυκά. Οι χιονοθύελλες είναι πολλές! Τα αρσενικά επιβάλλεται να αντέξουν τις κακουχίες!

Οι εκατό μέρες είναι ακριβώς ο χρόνος επώασης των αυγών. Τα μικρά πιγκουϊνάκια σπάνε το κέλυφος και ξεπετάγονται. Τα θηλυκά θα πρέπει να είναι συνεπή στο ραντεβού της επιστροφής. Αν αργήσουν έστω και λίγο τα παιδιά-πιγκουίνοι μπορεί και να πεθάνουν. Στους αρσενικούς πιγκουίνους κάθε περίσσευμα φαγητού που κατακρατούν μέσα τους ,τελειώνει. Περιμένουν τις μητέρες για να φύγουν και αυτοί για φαγητό. Μερικά μικρά πεθαίνουν από έλλειψη τροφής. Το πένθος της απώλειας δυσβάσταχτο! Οι μητέρες ψάχνουν και ανακαλύπτουν τα μικρά τους στο κοπάδι μέσα από τους ήχους που βγάζουν. Άλλες μητέρες που βιώνουν το πένθος αντιδρούν με λυγμούς και απόπειρες κλοπής άλλων μικρών. Κάθε μία μητέρα θέλει να μεγαλώσει ένα παιδί ας είναι και ξένο!

Ένα μήνα μετά, τα μικρά μπορούν να εγκαταλείπουν το «πουπουλένιο πάπλωμα» της μητέρας τους! Μπορούν να περπατούν και να κυλιούνται με τις φουσκωμένες ,από το λίπος, κοιλιές τους! Αρχίζουν να αυτονομούνται. Πρέπει να μάθουν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Οι μάνες τους σε λίγο θα ξαναφύγουν για να τραφούν από τον ωκεανό. Τα μικρά θέλουν να τις ακολουθήσουν μα δεν τους αρκούν οι δυνάμεις τους. Οι αρσενικοί επιστρέφουν αλλά τα μικρά θα πρέπει να αμυνθούν μόνα τους απέναντι στα αρπακτικά πουλιά που καιροφυλακτούν!

Η οικογένεια θα συναντηθεί ολόκληρη όταν τα καραβάνια των πιγκουίνων θα αρχίσουν να εγκαταλείπουν το Οαμόκ. Η μητέρα, ο πατέρας και το μικρό παιδί θα ακολουθήσουν διαφορετική διαδρομή. Η ώρα του οριστικού αποχωρισμού έχει έρθει. Το ραντεβού ανανεώνεται για τέσσερα χρόνια μετά και στο ίδιο πάλι μέρος!

Το θαύμα της αναπαραγωγής, οι διαδοχικές εμπειρίες αποχωρισμού με τον πατέρα και την μητέρα, η πάλη για την γέννηση και ανατροφή του μικρού πιγκουίνου, οι ατέλειωτες πεζοπορίες αυτών των πλασμάτων που μοιάζουν άνθρωποι που φοράνε φράκο, είναι πράγματα που προκαλούν συγκίνηση. Ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση νιώθω για αυτούς που εργάστηκαν κάτω από αντίξοες συνθήκες για να μας παρουσιάσουν αυτό το θαύμα της γέννησης.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 01, 2007

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΧΑΣ(ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)!

Θεωρεί τον εαυτό του γέννημα του Κιλκίς και θρέμμα της Θεσσαλονίκης. Σε αυτήν την πόλη εγκαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1955.Το δημιουργικό του έργο είναι αποτέλεσμα της συμβιωτικής του σχέσης με την Θεσσαλονίκη. Ο Λαχάς αισθάνεται τυχερός που συναντά ανθρώπους σαν τον Παναγιώτη Μουλλά που τον φέρνει σε επαφή με τον Μανόλη και την Νόρα Αναγνωστάκη. Για τον Αναγνωστάκη μιλάει με τα καλύτερα λόγια. Ο ποιητής αυτός, θα πει, ανέδειξε την « σημαντικότητα του ελαχίστου»!

Δεν είναι όμως μόνο ο Αναγνωστάκης. Ο Λαχάς βρίσκει μια φιλόξενη υποδοχή μέσα στην πνευματική θαλπωρή αυτής της πόλης! Συναναστρέφεται με τον Χριστιανόπουλο, τον Αλέξη Ασλάνογλου, τον Γιώργο Ιωάννου αλλά και με όλες τις ενεργές λογοτεχνικές δυνάμεις της πόλης.

Η έκθεση ζωγραφικής που οργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2005 στο Βαφοπούλειο ήταν αφιερωμένη στον Αναγνωστάκη. Στην τιμητική εκδήλωση ο Λαχάς δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, παρόντες και απόντες, που τον ευεργέτησαν με την σκέψη και την στάση τους. Ευχαρίστησε για την παρουσία τους, τον καθηγητή του Ζήση Ζωγράφο καθώς και τον συμμαθητή του Καλλίνικο Ιωαννίδη. Εμφανώς συγκινημένος έκανε λόγο για την ενασχόληση με την δημοσιογραφία και το θέατρο. Μας μίλησε για την γκαλερί ΖΥΓΟΣ και το ομώνυμο περιοδικό τέχνης, για τον ΚΟΧΛΙΑ που το όνομα του ήταν μια απόδοση τιμής στο περιοδικό του 1945-1948.

Ο Λαχάς ονειρεύτηκε το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Το όνειρο αυτό κρατάει από το 1977. Στις μέρες μας δρομολογούνται οι εξελίξεις για την οριστική λύση του χώρου που θα στεγάσει τα 1276 έργα της Ρωσικής Πρωτοπορίας(συλλογή Κωστάκη).Ο Λαχάς ,παρεμπιπτόντως, είναι ο πρώτος που αποχωρεί εξαιτίας της συνταξιοδότησης του από το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Ο κύριος με το καπέλο τελείωσε την ομιλία του με ένα περιστατικό που είχε συμβεί το 1960 ,στην πρώτη ατομική έκθεση του μακαρίτη Γιώργου Σικελιώτη. Στην έκθεση θα μιλούσε για το έργο του ο Γιώργος Σαββίδης. Ο Λαχάς καθόταν στην πρώτη σειρά μαζί με το τιμώμενο πρόσωπο. Όταν ο μακαρίτης Σαββίδης πήρε το λόγο για να μιλήσει, ο Σικελιώτης ζήτησε από τον Λαχά να κατεβούν κάτω και να πιουν ούζο! Με την προτροπή του αυτή επιθυμούσε να συγκαλύψει την αμηχανία και την ντροπή που θα αισθανόταν όταν θα άκουγε εγκωμιαστικά σχόλια για το πρόσωπο του.

Στις μέρες μας υπάρχει κανείς που θα αντιδρούσε με τον τρόπο του Σικελιώτη;

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ!

Αρχές της δεκαετίας του 1990 είχαμε κάνει κατάληψη στις περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές. Αρκετοί φοιτητές θυμάμαι πως περνούσαμε ολόκληρα βράδια μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Ένα από εκείνα τα βράδια, μαζί με κάποιους άλλους συμφοιτητές μου, είχα βγει για προμήθειες. Στην πλατεία Ναυαρίνου ένα γκρουπ Bολιβιανών μουσικών έπαιζε καταπληκτικά. Κοντοσταθήκαμε, θυμάμαι, να τους ακούσουμε. Ακόμα θυμάμαι πως μας ήταν πολύ δύσκολο να ξεκολλήσουμε από το μέρος που είχαν στηθεί και έπαιζαν τις μουσικές τους. Δεν χάσαμε χρόνο. Κοιταχτήκαμε χωρίς να μιλήσουμε μεταξύ μας. Είχαμε πάρει την απόφαση. Θα τους ζητούσαμε να έρθουν στο Πανεπιστήμιο για να τους θαυμάσουν και οι υπόλοιποι φοιτητές. Με μεγάλη δυσκολία καταφέραμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Τους εξηγήσαμε, όπως μπορούσαμε, για τις καταλήψεις και κανονίσαμε την ώρα που θα πηγαίναμε να τους πάρουμε για να τους οδηγήσουμε στο χώρο του Πανεπιστημίου( ήταν πέντε άτομα).Αδημονούσαμε! Ξαναγυρίσαμε την ώρα που είχαμε συμφωνήσει και τους οδηγήσαμε στην σχολή μουσικών σπουδών που εκείνα τα χρόνια έκανε τα πρώτα της «βήματα» σαν πανεπιστημιακή σχολή.

Οι Βολιβιανοί έπαιξαν μουσική για κανένα τρίωρο και μέχρι τα ξημερώματα. Ήταν η ωραιότερη ακροαματική εμπειρία της ζωής μου που συνδύαζε όμορφη παρέα και εκπληκτική μουσική. Εκείνες οι εικόνες μου μένουν χαραγμένες και κάθε φορά που βλέπω κάτι παραπλήσιο, τις ανακαλώ στην μνήμη μου.

Την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς ανέβαινα την πλατεία Αριστοτέλους, είδα τρεις ινδιάνους με τις παραδοσιακές φορεσιές και τα μουσικά τους όργανα. Είχαν στήσει πρόχειρα μια μικροφωνική εγκατάσταση και έπαιζαν μουσική. Είχαν δύο βαλιτσάκια με cd προς πώληση. Θυμήθηκα, πάλι, τους Βολιβιανούς που όταν κάναμε έρανο για να τους δώσουμε λεφτά και να τους ευχαριστήσουμε, αυτοί μας το αρνούνταν ευγενικά και μας έλεγαν πως ο στόχος τους ήταν η διάδοση της παραδοσιακής μουσικής σε όλα τα μέρη που επισκέπτονταν…