Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007

ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ!

(Η συμπαθέστατη Σοφία Νικολαίδου «ανακρίνει» την Έρση Σωτηροπούλου στην προχθεσινή εκδήλωση στο underground Εντευκτήριο)

Η τιμητική εκδήλωση για την Έρση Σωτηροπούλου ξεκινά με μια μικρή καθυστέρηση. Ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης ,Γιώργος Κορδομενίδης, ζητάει ευγενικά συγνώμη και μας γνωστοποιεί το μελλοντικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Εντευκτηρίου. Στην συνέχεια μας παρουσιάζει την συγγραφέα Έρση Σωτηροπούλου. Το Εντευκτήριο, με αφορμή την πρώτη παρουσίαση για το 2007, εγκαινιάζει έναν νέο τρόπο παρουσίασης των συγγραφέων. Αυτοί δεν θα εκφωνούν εισηγήσεις ούτε θα αναλώνονται σε φλύαρες αναλύσεις που κουράζουν. Θα εκτίθενται στις απορίες και τις κρίσεις του κοινού, ευελπιστώντας πως η ενεργητική συμμετοχή του κόσμου θα τονώσει το ενδιαφέρον και θα συμβάλλει στην δημιουργία μιας αίσθησης οικειότητας ανάμεσα στο τιμώμενο πρόσωπο και το κοινό.

Η ‘Ερση Σωτηροπουλου δεν χάνει καθόλου χρόνο. Ευχαριστεί τον κόσμο που έρχεται να την δει. Ακούω ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΥΝΤΣΙΟ και εστιάζω την προσοχή και το ενδιαφέρον στον κολακευμένο ποιητή που παρουσιάζεται σε μια ποιητική βραδιά. Η εκδήλωση είναι πετυχημένη. Άφθονο κρασί και μια κυρία με «δροσερά και στητά στήθη» πλησιάζει τον ποιητή για να του εκφράσει τον θαυμασμό της. Ο ποιητής αισθάνεται την εξουσία που ασκεί πάνω στην γυναίκα. Με «ένα νεύμα» θα μπορούσε να την κάνει να τρέχει από πίσω του. Η κοπέλα ευάλωτη και γοητευμένη αντιστρέφει, άθελα της, τους ρόλους του εξουσιαζόμενου και του εξουσιαστή. Μιλάει για την ατελή καύση και προλαβαίνει τον ποιητή που έχει στο μυαλό του την φράση «Τέχνη είναι το αποτέλεσμα μιας ατελούς καύσης».Αυτός μελαγχολεί γιατί η θαυμάστρια τον έχει προλάβει. Είναι πολύ μεθυσμένος, όμως, για να ψάχνει για νοήματα. Η ποίηση είναι αυτό που «ξεμένει από την καύση, διαφορετικά θα ήταν απόρριμμα»!

Η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου νιώθει τα υπολείμματα της καύσης από τα μαθητικά της χρόνια. Αρχίζει να γράφει ποίηση στην Α’ Γυμνασίου. Ποιήματα όπως η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΠΩΑΣΗΣ ,ΠΑΤΡΑ και στίχοι όπως «Η Περσεφόνη που βάδιζε πάνω σε φύκια νεκρά», «το σώμα κάποτε μπορεί να θυμάται», «διασχίζοντας μια πόλη γεμάτη πέτρες και κεραίες τηλεόρασης» δεν συνηθίζονται στην ηλικία της. Το ποίημα ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΛ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΔΙΑ ΘΑΛΑΣΣΗΣ είναι μεταγενέστερο. Ξαφνιάζουν στίχοι όπως «Αναρωτιέμαι αν ο οργασμός της Παρασκευής, στις 8 το βράδυ, 5 Απριλίου μετά την οδοντογιατρό, είναι μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας».

Στον πεζό λόγο η Σωτηροπούλου στρέφεται μετά από την δωρεά μιας γραφομηχανής. Ο πεζός λόγος της δίνει την ψευδαίσθηση πως πειθαρχεί στην ζωή για μεγαλύτερα διαστήματα. Σε αυτήν γράφει, σε «κατάσταση ύπνωσης», τις ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΤΩΜΑ. Για το ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ η συγγραφέας κερδίζει το κρατικό βραβείο και το βραβείο του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Η χαρά από τα βραβεία είναι στιγμιαία και παροδική. Τα λεφτά από το ΔΙΑΒΑΖΩ τα σπαταλά μέχρι να φτάσει στο σπίτι της. Τα βραβεία δεν την κάνουν καλύτερη συγγραφέα. Στο ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ το κεντρικό πρόσωπο είναι η Λία , μια κοπέλα που είναι άρρωστη και ζει τις τελευταίες της στιγμές. Σταδιακά οι ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού την εγκαταλείπουν. Σε αυτές τις στιγμές της εμφανίζεται περίοδος. Οι αισθήσεις ξυπνάνε και την καλούν να αναγεννηθεί και να ερωτευτεί.( Δεν είναι πορνογράφημα όπως θα ισχυριζόταν ο βουλευτής Τατούλης. Σαν βουλευτής το 2000, έτος βράβευσης της Σωτηροπούλου, είχε φτάσει να κάνει επερώτηση στην Βουλή και δήλωνε ενοχλημένος από την βράβευση του συγκεκριμένου βιβλίου). Η Σωτηροπούλου δυσκολεύεται να βάλει τον οριστικό τίτλο. Αρχικά διαλέγει σαν τίτλο το όνομα του ιού από τον οποίο πάσχει η κοπέλα. Αυτός είχε έξι λατινικά σύμφωνα. Η προφορά ,όμως, Θα ΄ναι δύσκολη για όλους αυτούς που αναζητούν το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία. Την λύση την δίνει ο άντρας της Τσιτσέλη και όχι η ίδια η συγγραφέας. Ο τίτλος είναι από μια φράση μέσα στο μυθιστόρημα.

Οι άνθρωποι σε οριακές ψυχολογικές καταστάσεις και η παρουσία μιας έντονης ερωτικής επιθυμίας. Οι καταπιεσμένες αισθήσεις της γυναίκας και το αναφαίρετο δικαίωμα στην έκφραση της επιθυμίας. Εφιάλτες, ο ιδρώτας που κυλάει στα μέτωπα των ανθρώπων που είναι τρομοκρατημένοι από την παρατεταμένη έλλειψη ονείρων, απόπειρες αυτοκτονίας και απομόνωση στους τέσσερις τοίχους, παράδοξες συμπεριφορές και έκφραση των πιο μύχιων σκέψεων ,η σχέση της μητέρας με τον γιο και την κόρη, όλα αυτά είναι θέματα που απασχολούν την συγγραφέα. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί δεν κουβαλούν ηθικά ή ανήθικα νοήματα. Δεν λογοκρίνει και δεν φοβάται να εκθέσει τα κείμενα της ακόμα και στα αγαπημένα της πρόσωπα.

Γράφει κατά περιόδους. Οι άθλιες μέρες είναι περισσότερες από τις καλές. Γράφει και σχίζει. Επεξεργάζεται τα κείμενα ακόμα και όταν αυτά βρίσκονται στο τυπογραφείο. Όσο μεγαλώνει γράφει και πιο δύσκολα. Η πιο πιθανή εξήγηση που δίνει είναι πως γίνεται απαιτητική και ευάλωτη στις κρίσεις των άλλων. Αυτά που γράφει δεν τα εκδίδει αμέσως. Τα δίνει πρώτα για ανάγνωση σε άτομα που εμπιστεύεται την κρίση τους. Τις περισσότερες φορές εγκαταλείπει κείμενα στην μέση και περιμένει ένα θαύμα για να επανέλθει στα μισοτελειωμένα γραπτά. Αφορμή για να γράψει μπορεί να είναι μια κοινότυπη ιδέα και εικόνα. Η Σωτηροπούλου γίνεται πιο συγκεκριμένη. Είναι Αποκριές και περπατάει στην πλατεία Μητροπόλεως. Νεαρά παιδιά, το κλίμα είναι ενθουσιώδες και πίσω από το άγαλμα του Δαμασκηνού ένας άνθρωπος τρώει σάντουιτς και σκουπίζει με προσοχή το στόμα του. Είναι σαν να κάθεται στο σπίτι του και να τρώει κανονικά το φαγητό του. Αυτή η εικόνα συγκινεί την Σωτηροπούλου. Όλο αυτό θα μπορούσε να αποτελεί ερέθισμα για συγγραφή .

Η συγγραφέας αγαπά τα διηγήματα που βρίσκονται ανάμεσα στην ποίηση και το μυθιστόρημα. Ένα διήγημα γράφει και για την Αγγελική Σωτηροπούλου .Αυτή η γυναίκα «είναι ομορφάσχημη και ταυτόχρονα σκληρή και περήφανη». Συγκεντρώνει πάνω της έντονες αντιθέσεις. Αυτό είναι το αληθινό κίνητρο για την συγγραφή του διηγήματος. Η Έρση Σωτηροπούλου ζει στην Ιταλία την μυθολογία του ένοπλου αγώνα και τον αντίκτυπο από όλες τις πράξεις πολιτικής βίας που συνέβαιναν στην γειτονική χώρα. Δηλώνει αριστερίστρια. Καταφέρεται εναντίον των εκδοτών που παραγκωνίζουν συγγραφείς που έχουν μικρή εμπορική απήχηση. Οι εκδότες προτιμούν το φρέσκο αίμα πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων για να το «καταναλώσουν και να το κάψουν».

Η Έρση Σωτηροπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα και διαμένει στην Αθήνα. Θέλει να είναι αληθινή και να μην κοροϊδεύει τον εαυτό της. Χρησιμοποιεί δύο φορές την λέξη «μαλακίες» προφανώς για να αποδομήσει το σοβαροφανές κλίμα της φιλολογικής βραδιάς στην οποία παρευρίσκεται. Παίζει με την φράντζα των μαλλιών της, καπνίζει για να θρέψει την βραχνάδα της φωνής της και ζητάει από τον Γιώργο Κορδομενίδη να σταματήσει να βγάζει τόσες πολλές φωτογραφίες.

Η γραφή είναι πυρετώδης και ο λόγος της Έρσης Σωτηροπούλου είναι μια κίνηση με γωνιώδεις ελιγμούς μπροστά στον θάνατο…



Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ"

Εδώ και λίγες μέρες το blog του ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ έχει ενταχθεί στο διαδικτυακό περιοδικό "Προβολέας"(http://provoleas.gr/).Το περιοδικό ασχολείται με θέματα πολιτισμού.Έχει σαν έδρα του την πόλη της Βέροιας.Σαν βασική του αρχή έχει την αποκέντρωση και την προβολή του δημιουργικού έργου εκείνων των καλλιτεχνών που έχουν κακές έως ανύπαρκτες δημόσιες σχέσεις.Ψυχή του περιοδικού είναι ο δημοσιογράφος Δημήτρης Προβάδoς που δεν τον γνωρίζω προσωπικά.Μέσα από το δικό μου blog θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη με την οποία περιέβαλλε τα κείμενα του Μεσόκοσμου.Του εύχομαι τα καλύτερα για το περιοδικό που έχει ολοκληρώσει έναν χρόνο παρουσίας στο Διαδίκτυο.

"BIA ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ"

Σήμερα τα γήπεδα της Αγγλίας θυμίζουν εκκλησίες! Τα επεισόδια έχουν περιοριστεί. Ελάχιστες φορές οι οπαδοί δημιουργούν επεισόδια εντός των γηπέδων. Οι ομάδες είναι κερδοφόρες επιχειρήσεις που δαπανούν πολλά λεφτά για την αγορά ποδοσφαιριστών εγνωσμένης αξίας. Αυτοί οι παίκτες διαφημίζουν το ποδόσφαιρο και προσφέρουν θέαμα σε έναν κόσμο που κατακλύζει τις κερκίδες των γηπέδων. Οι βιαιοπραγίες δεν συμφέρουν. Πλήττουν τα κέρδη των επιχειρήσεων. Οι ειρηνικοί αγώνες ποδοσφαίρου είναι γιορτή που αποφέρει πλούσια έσοδα. Η αυξημένη αστυνόμευση, οι εξοντωτικές καταδίκες που δεν έχουν ανασταλτικό αποτέλεσμα για όλους αυτούς που συμμετέχουν σε επεισόδια, οι κάμερες που εντοπίζουν τους ταραξίες, η αθλητική κουλτούρα των φιλάθλων και των παραγόντων, η καμπάνια εναντίον της βίας, το καλό ποδόσφαιρο που συγκινεί τους θεατές των αγώνων, η αμεροληψία της αθλητικής δικαιοσύνης που κάνει τους φιλάθλους να μην είναι καχύποπτοι με την έκβαση των αγώνων, όλα αυτά έχουν συντελέσει στην απάλειψη της βίας από τα γήπεδα.

Όλοι όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό στην Αγγλία μπορούν να νιώθουν δικαιωμένοι από την μείωση των κρουσμάτων βίας. Συμβαίνει όμως αυτό; Άποψη μου είναι πως η βία μπορεί να μην υφίσταται στα γήπεδα αλλά έχει μεταφερθεί έξω από αυτά. Έχουμε συμπλοκές στις pubs αλλά και σε συγκεκριμένους χώρους όπου δίνουν ραντεβού οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί των ομάδων. Όλες οι ομάδες έχουν οργανωμένες συμμορίες που διαθέτουν και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Οι ιστοσελίδες τους λειτουργούν σαν τράπεζες πληροφοριών. Σε αυτές συσσωρεύεται οπτικό υλικό από τις συμπλοκές και τα «κατορθώματα» των οπαδών. Αυτό το υλικό χρησιμοποιείται ως τεκμήριο που πολλαπλασιάζει το κύρος στις τάξεις των αντιπάλων οπαδών. Το παιχνίδι χοντραίνει και οι οπαδοί των διαφόρων ομάδων ανταγωνίζονται σε βιαιότητες. Έτσι επιτυγχάνουν να καθιερωθούν ως φανατικοί και πιστοί που δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν. Το κλίμα παίρνει μπουρλότο από τις λογομαχίες και τις αντεγκλήσεις μέσα στο Διαδίκτυο. Οι διαφορές λύνονται σε σημεία που προκαθορίζονται από τις οργανωμένες συμμορίες των οπαδών. Για να ενταχθείς σε αυτές τις συμμορίες θα πρέπει να έχεις αποδείξει με την συμπεριφορά σου πως δεν φοβάσαι να πεθάνεις για την ομάδα σου. Πολλοί μέσα σε αυτές τις ομάδες κουβαλούν ένα παρελθόν με εξαιρετικά βίαιες συμπεριφορές. Διαθέτουν ψευδώνυμα και απολαμβάνουν του μεγάλου σεβασμού από τα νεώτερα μέλη. Οι κουβέντες τους είναι διαταγές. Αυτοί έχουν εμπειρία από συμπλοκές και επιθέσεις και μπορούν να καθοδηγήσουν τους υπόλοιπους σε μέρη στα οποία η αστυνομία δύσκολα τους εντοπίζει .Εκεί οι αντίπαλοι οπαδοί δίνουν ραντεβού και δέρνονται ανηλεώς. Συνήθως η αστυνομία έρχεται κατόπιν εορτής. Αυτές οι συναντήσεις πιθανόν να καταγράφονται με ψηφιακές βιντεοκάμερες ώστε να αποτελούν υλικό που αναρτάται στο διαδίκτυο. Οι χούλιγκανς με αυτόν τον τρόπο γίνονται οι σκηνοθέτες της δικιάς τους αιματηρής πραγματικότητας. Θα τολμούσα να πω ότι οι συμπλοκές γίνονται για να δημοσιοποιούνται. Το θέαμα έχει απορροφήσει τη βία στα γήπεδα…
(συνεχίζεται)

Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007

"ΒΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ"

Οι HOOLIGANS, αν δεν κάνω λάθος, ήταν το όνομα μιας οικογένειας στην Ιρλανδία. Τα μέλη αυτής της οικογένειας απασχολούσαν διαρκώς τις αστυνομικές αρχές με την παραβατική τους συμπεριφορά. Η φήμη τους είχε εξαπλωθεί σε όλη την Βρετανία! Όσοι είχαν μπλεξίματα με την Αστυνομία δρούσαν σαν να προέρχονταν από την οικογένεια των ΗOOLIGANS.Το όνομα με τα χρόνια άρχισε να ταυτίζεται με αυτούς που είχαν βίαιη συμπεριφορά στα γήπεδα! Σήμερα αυτούς που προκαλούν επεισόδια σε αθλητικούς χώρους τους αποκαλούμε χούλιγκανς!

Οι χούλιγκανς άρχισαν να δείχνουν το σκληρό τους πρόσωπο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.Οι οπαδοί της Ληντς ήταν αυτοί που πρώτοι τα έκαναν γης μαδιάμ στο Παρίσι, το 1975. Ήταν αυτοί που έδωσαν πρώτοι το σύνθημα για όλα αυτά που θα επακολουθούσαν. Τους οπαδούς της Ληντς θα τους μιμούνταν, μελλοντικά, οι οπαδοί και των άλλων αγγλικών ομάδων.

Αρκετές περιπτώσεις με βίαια επεισόδια θα βλέπαμε σε αγώνες του Αγγλικού Πρωταθλήματος. Οι Άγγλοι οπαδοί που κατανάλωναν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, πήγαιναν στο γήπεδο και προκαλούσαν συμπλοκές είτε με άλλους οπαδούς, είτε με την αστυνομία. Το ποτήρι θα ξεχείλιζε στο στάδιο του Χέυζελ ,το 1985.Η Λίβερπουλ αντιμετώπιζε την Γιουβέντους. Πριν το ματς και πάνω στις κερκίδες, μεθυσμένοι οπαδοί της Λίβερπουλ επιτίθενται σε ιταλούς και Βέλγους και τους χτυπάνε. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από την επίθεση συνωστίζονται και ποδοπατιούνται. Αρκετοί πεθαίνουν από ασφυξία. Ολόκληρη η κοινή γνώμη παγώνει μπροστά στο θέαμα δεκάδων νεκρών φιλάθλων. Η Αγγλία δέχεται ένα ισχυρό χαστούκι. Όλοι μιλούν για τους εκατοντάδες μεθυσμένους Άγγλους που συμπεριφέρονται σαν ζώα! Η χώρα διασύρεται διεθνώς! Η Αστυνομία με όλους τους αρμόδιους φορείς ψάχνει να βρει τρόπους για να καταστείλει τα βίαια ένστικτα των οπαδών! Στα γήπεδα τοποθετούνται κάμερες. Οι μεθυσμένοι και όσοι είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών χάνουν το δικαίωμα εισόδου στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Η Αστυνομία κάνει συχνές εφόδους σε στέκια οργανωμένων φιλάθλων προκειμένου να προλάβει έκτροπα. Αυτοί που συλλαμβάνονται να διαπράττουν αξιόποινες πράξεις, οδηγούνται στις φυλακές. Δεν υπάρχει αναστολή των καταδικαστικών αποφάσεων. Στις θύρες των γηπέδων γίνεται αυστηρός σωματικός έλεγχος. Η Αστυνομία σκληραίνει την στάση της και η κοινή γνώμη είναι έτοιμη να δεχτεί ακόμα πιο σκληρά μέτρα για την περιστολή της ελευθερίας της.
(Συνεχίζεται)

Σάββατο, Φεβρουαρίου 24, 2007

ΗΧΟΛΑΛΙΑ!

Το ΚΚΕ(μ-λ) κάνει πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για το επίκαιρο θέμα της Παιδείας. Καμιά διακοσαριά άτομα προχωρούν κατά μήκος της Εγνατίας. Σε κάθε διασταύρωση σταματούν και φωνάζουν συνθήματα κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16.Εκτός από τα συνθήματα ζητούν και την αποχώρηση μιας διμοιρίας των ΜΑΤ που τους ακολουθεί σε μικρή απόσταση. Παραμένουν στην διασταύρωση και επιμένουν. Δεν συνεχίζουν την πορεία αν δεν δουν τα ΜΑΤ να φεύγουν. Σύντομες διαβουλεύσεις και οι κρανοφόροι εγκαταλείπουν. Στον δρόμο μοιράζουν χαρτιά που προπαγανδίζουν την θέση τους. Στο κείμενο μιλάνε για τον μεγαλειώδη αγώνα των φοιτητών που αποτρέπει την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Ακόμα αναφέρουν πως αυτός ο αγώνας προκαλεί τριγμούς στα δύο κόμματα εξουσίας. Καταφέρονται εναντίον τους και θεωρούν πως αυτά τα δύο κόμματα έχουν κοινή πολιτική πάνω στο θέμα της Παιδείας. «Μαζικές γενικές συνελεύσεις», «Πλήρη δικαιώματα στην εργασία και την μόρφωση», «Κίνημα αντίστασης», «νικηφόρο κίνημα των φοιτητών», «μαζικοποίηση του αγώνα» είναι μερικές από τις λαϊκίστικες κοινοτοπίες που στοιβάζονται στο κείμενο και χρεώνονται αποκλειστικά στον συντάκτη( ή τους συντάκτες). Απομονώνω την φράση «συνειδητοί και τίμιοι άνθρωποι της λαϊκής πλειοψηφίας».Κάθε «επανίδρυση της γλώσσας»(Ευγένιος Αρανίτσης) μπορεί να ξεκινήσει από την ανάλυση αυτής της φράσης…


Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007

ΠΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΛΑΔΟΚΟΛΑ!

Ένας αστυνομικός προσποιείται τον φοιτητή που αγωνιά για το μέλλον του.Αναζητά τρόπο για να περάσει το μάθημα.Οι φήμες λένε πως αν έχει λεφτά θα μπορέσει να λύσει το πρόβλημα του.Προσεγγίζει μια καθηγήτρια και εκδηλώνει την επιθυμία να πληρώσει για να ευνοηθεί στην βαθμολογία.Η καθηγήτρια είναι...πονόψυχη.Ζητάει 1000 ευρώ για να διευθετήσει το θέμα .Εργάζεται στην Νομική Σχολή του Κραγκούγεβατς(Σερβία) και πέφτει στην παγίδα που της στήνει ο αστυνομικός που υποδύεται τον φοιτητή.Συλλαμβάνεται και αρχίζει ένας κύκλος αποκαλύψεων για κυκλώματα που διευκολύνουν τους φοιτητές στην απόκτηση των πτυχίων τους.Σε αυτά τα κυκλώματα συνυπάρχουν οι καθηγητές με τους βοηθούς τους αλλά και με κάποιους παλιούς φοιτητές που ,μάλλον, έχουν το ρόλο των μεσαζόντων.Ο τιμοκατάλογος για έκδοση πτυχίων είναι 16οοο ευρώ! Οι φοιτητές φτάνουν στο σημείο να θεωρούν την δωροδοκία ως αναγκαία για να μπορέσουν να τελειώσουν το Πανεπιστήμιο.Οι συναλλαγές δίνουν και παίρνουν.Καθηγητές , βοηθοί και ένα ολόκληρο κύκλωμα πλουτίζουν γρήγορα και εύκολα!Στη ζωή ,όμως, όλα έχουν ένα τέλος!Αυτό το τέλος, οι φουκαράδες του κυκλώματος δεν μπόρεσαν να το προβλέψουν!

Υ.Γ Να 'σαι φοιτητής στην Νομική Σχολή του Κραγκούγεβατς και να χρειάζεται να διαπράξεις το ποινικό αδίκημα της δωροδοκίας προκειμένου να πάρεις το πτυχίο σου!Αυτό αποτελεί την καλύτερη "πρακτική εξάσκηση" για έναν φοιτητή που μαθαίνει νωρίς για τον τρόπο που μπορεί να πετυχαίνει τους στόχους του!Αυτός ο φοιτητής θα ασκήσει μελλοντικά το επάγγελμα του δικηγόρου.Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν θα ανήκει στην κατηγορία των μαχητικών δικηγόρων για την απονομή της δικαιοσύνης!

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007

EKΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ!

Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης , στην αίθουσα τελετών, υπάρχουν δύο μεγάλα πανό. Το πανό που βρίσκεται στα ψηλά προπαγανδίζει τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και προτρέπει σε μια κατάληψη διαρκείας. Το πανό που βρίσκεται από κάτω μας γνωστοποιεί πως στην αίθουσα τελετών θα πραγματοποιηθεί το πανελλήνιο συνέδριο για την νόσο Αλτσχάιμερ και για άλλες συναφείς διαταραχές. Όπως βλέπετε, το Πανεπιστήμιο είναι ανοιχτό. Ποιος ,λοιπόν, ισχυρίζεται το αντίθετο;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007

ΠΟΙΗΤΗΣ,ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ!




Ο Γιάννης Βαρβέρης γεννιέται το 1955 στην Αθήνα. Σπουδάζει νομικά. Είναι ένας από τους πιο ευαίσθητους και χαμηλόφωνους δημιουργούς. Η παρουσία του είναι διακριτική. Αγαπάει με πάθος το θέατρο. Καρπός αυτής της αγάπης είναι τα κριτικά κείμενα που δημοσιοποιεί, κατά καιρούς, για θεατρικές παραστάσεις. Ασχολείται με μεταφράσεις και είναι δοκιμιογράφος. Αυτοπροσδιορίζεται ως ποιητής της γενιάς του 1970 και έχει εκδώσει εννιά ποιητικές συλλογές που τις έχει συμπεριλάβει σε έναν ενιαίο συγκεντρωτικό τόμο(Ποιήματα 1975-1996-Εκδόσεις Κέδρος, 2000).

Ο Ποιητής Βαρβέρης θυσιάζει τον εαυτό του στο όνομα μιας βιωματικής προσέγγισης του κόσμου που τον περιβάλλει. Πέφτει με τα μούτρα στο κενό και ανασύρει το τέρας που το επιδεικνύει γελώντας σαρκαστικά(Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου). Η ειλικρίνεια της ποίησης του τρομάζει και επιβεβαιώνει πως το «ωραίο είναι η αρχή του τρομερού».Ο ποιητής μας εκμυστηρεύεται πως η μνήμη του έχει εξασθενήσει. «Αυτός που πιο πολύ αγαπούσα και πέθανε και δεν θυμάμαι πως τον λένε».Τα όνειρα φροντίζουν να αποκαταστήσουν την μνήμη. Η μορφή του νεκρού πατέρα δεσπόζει. Τα ποτήρια γεμάτα κρασί. Ο πατέρας αρνείται να πιει γιατί δεν θέλει να ξεχάσει. Και αυτές οι βρύσες δεν στάζουν πια κρασί. Είναι οι « βρύσες της χαράς και των δακρύων και έχουνε στεγνώσει».Και ποιος θα ποτίσει την έρημο; Η έρημος διψάει μα θα μείνει για πάντα στεγνή. Η έρημος υπάρχει «για να περιφρονούμε τις οάσεις». Ο Βαρβέρης μας καλεί σε πνευματική επαγρύπνηση. Μας ζητάει να βγάλουμε στην επιφάνεια τον καταπιεσμένο μας εαυτό. Αυτό συμβαίνει μόνο μέσα σε συνθήκες ερημιάς, άσκησης και αυτοπειθαρχίας. Το σώμα να υποφέρει. Να νιώθει την φθορά του χρόνου. Μόνο έτσι γίνεται ευσπλαχνικό απέναντι στα άλλα σώματα. Μόνο τότε μαθαίνουν να αγκαλιάζονται τα σώματα! Το πρόσωπο μετράει μία ,μία τις ρυτίδες του και όσο γερνάει, τόσο και ομορφαίνει. Το «πρόσωπο παίρνει τα ωραιότερα χαρακτηριστικά των συνανθρώπων του».

Το σώμα είναι ένα μοτίβο που κυριαρχεί στην ποίηση του Γιάννη Βαρβέρη. Αυτό καταλαβαίνω καθώς ακούω την απαγγελία ποιημάτων από τους ηθοποιούς του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος(Μάνος Γαβράς, Κωνσταντίνος Μυλώνης και Κλειώ-Δανάη Οθωναίου). Ακόμα συμφωνώ με την Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου που μιλάει για μια «άφατη μελαγχολία».Ο ποιητής μας λέει πως είμαστε άνθρωποι πικραμένοι που δεν μας παρηγορoύν ούτε η υγεία, ούτε τα λεφτά αλλά ούτε και τα σώματα που μας προσφέρονται αφειδώς. Είμαστε μεγάλοι και πικραμένοι. Μόνο αυτό μας παρηγορεί! Είμαστε μεγάλοι και εξαντλημένοι από την υπερπροσπάθεια! Στο τέλος βλέπουμε καθαρά τα μάτια των άλλων. Σ’ αυτά « πρωτοκουράζεται η αγάπη»(Ποιητική συλλογή:ΣΤΑ ΞΕΝΑ-2001).

Είμαστε πικραμένοι άνθρωποι που μεγαλώνουμε. Είμαστε πικραμένοι αλλά πλούσιοι. Η «περιουσία μας είναι ό,τι έχουμε χάσει»!

Η τιμητική εκδήλωση για τον κριτικό και ποιητή Γιάννη Βαρβέρη, έχει τελειώσει. Ο κόσμος σιγά, σιγά αποχωρεί. Είναι Κυριακή,24 Ιανουαρίου 2007.Η πόλη είναι παγωμένη…

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗΣ!

Ήρθα σε επαφή με τα κείμενα του Αχιλλέα Φακατσέλη κάπου στα 1993.Η εξαιρετική γραφή του αμέσως μου κέντρισε το ενδιαφέρον και την προσοχή. Τότε ο δημοσιογράφος αρθρογραφούσε στην εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ μέσα από την στήλη που ονομαζόταν «Εκτός δρόμου».


(Προσπαθώντας να μιμηθώ την γλώσσα του δημοσιογράφου Αχιλλέα Φακατσέλη-Φεβρουάριος 1995)

Το θεσμικό πλαίσιο καταστέλλει και ποινικοποιεί την ελεύθερη συνείδηση των ανθρώπων αφού τους αφαιρεί το δικαίωμα να συμμετέχουν στην διαμόρφωση του. Δύο χιλιάδες χρόνια νουθεσίες και κώδικες «ημερώνουν» τον εαυτό μας. Δύο χιλιάδες χρόνια και ο άνθρωπος δέχεται μια ολομέτωπη και διαρκή επίθεση. Μόνη άμυνα είναι η άρνηση της υποταγής στον παραλογισμό με πρόσχημα την νομιμότητα. Είναι η ολική άρνηση της γλώσσας που χρησιμοποιούν οι διαχειριστές της εξουσίας. Αυτήν την γλώσσα την επιστρέφουμε σαν απαράδεκτη…


Υ.Γ Επισκεφτείτε το υποδειγματικό blog του Γιώργου Βαγιανού και της Κατερίνας Καρατζά(http://vagianoskaratza.blogspot.com/)

Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007

ΜΙΖΕΡΙΑ!

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται και στην Ελληνική Πύλη Εκπαίδευσης http://eduportal.gr.
στην ενότητα "Ο μαθητής ως οικονομική μονάδα"

To αξιολογικό σύστημα των πληροφοριών που δεχόμαστε είναι διάτρητο και προβληματικό. Απίθανες και ασήμαντες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Αυτές οι ανούσιες λεπτομέρειες διανθίζονται με μπόλικη φαντασία από αυτούς που τις διακινούν και γίνονται το κεντρικό θέμα συζήτησης σε όλους αυτούς που συνιστούν την «περισπούδαστη» Κοινή Γνώμη. Αν το καλοσκεφτούμε, αυτό είναι εγκληματικό για το δημόσιο όφελος. Σπουδαίες ειδήσεις που θα έπρεπε να μας απασχολούν υποβαθμίζονται και γίνονται δευτερεύουσας σημασίας.

Μια τέτοια είδηση που δεν θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των πολιτών, διάβασα στην σημερινή εφημερίδα του Αγγελιοφόρου(ρεπορτάζ Σίμος Πιπερίδης).Η είδηση έχει ως εξής:Σαράντα παιδιά του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης αποφασίζουν να λάβουν μέρος στους μαθητικούς καλλιτεχνικούς αγώνες που γίνονται λίγο πριν το Πάσχα, πρώτα στην περιφέρεια και μετά στην Αθήνα. Αυτά τα παιδιά αγαπούν το Αρχαίο Θέατρο και εργάζονται από το Σεπτέμβριο του 2005 με ένα κείμενο που αποτελεί συρραφή από αρχαίες τραγωδίες. Έχουν μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνουν. Από το 2005 θυσιάζουν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο για να παρουσιάσουν μια ,όσο το δυνατόν, καλύτερη παράσταση. Τα Σαββατοκύριακα δουλεύουν είτε ομαδικά ,είτε ατομικά στα σπίτια τους όπου κατασκευάζουν στολές, μάσκες και σκηνικά. Η απασχόληση τους είναι ένα μεγάλο σχέδιο εργασίας που τους διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον. Η παράσταση συνοδεύεται από ζωντανή μουσική και αυτό απαιτεί έναν συγχρονισμό που μπορεί να προκύψει μόνο από επίπονες και κοπιαστικές πρόβες.

Ο καθένας από εμάς διαισθάνεται πως η ενέργεια αυτών των παιδιών έχει απορροφηθεί ολοκληρωτικά από αυτό το γεγονός. Όλοι οι μαθητές αδημονούν να παρουσιάσουν τα αποτελέσματα της κοπιώδους εργασίας τους. Το υπόλοιπο μαθητικό κοινό θα τους αξιολογήσει. Οι μαθητικοί καλλιτεχνικοί αγώνες αποτελούν ένα τόπο Συνάντησης. Οι μαθητές ανταλλάσσουν τις απόψεις τους για το αρχαίο θέατρο. Μαθητές και εκπαιδευτικοί προσμένουν με αγωνία. Λογαριάζουν ,όμως, χωρίς να γνωρίζουν τις προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας. Αυτό αποφασίζει αιφνιδιαστικά(φαίνεται πως έχει γίνει σύστημα αυτός ο αιφνιδιασμός!) να μην συμπεριλάβει στους φετινούς μαθητικούς αγώνες το Αρχαίο Θέατρο. Σαν επιχείρημα προβάλλει το μειωμένο περσινό ενδιαφέρον των μαθητών για το συγκεκριμένο είδος αλλά και την καλύτερη εξυπηρέτηση των μαθητών που θα συμμετέχουν φέτος στους αγώνες.

Πίσω από κάθε ματαίωση(καλά το καταλάβατε!) κρύβονται οικονομικοί λόγοι. Οι θίασοι των παραστάσεων με αρχαίο θέατρο είναι πολυπληθείς. Αυτό σημαίνει πως το Υπουργείο θα πρέπει να καλύψει τα έξοδα διαμονής και μετακίνησης πολλών μαθητών-ηθοποιών. Με τέτοιο αντιπαιδαγωγικό σκεπτικό( παίρνει κανείς στα σοβαρά την απογοήτευση των μαθητών;) και με γνώμονα το ελάχιστο κόστος πραγματοποιείται και φέτος ο θεσμός των μαθητικών καλλιτεχνικών αγώνων. Να τους χαιρόμαστε…

ΠΡΟΤΑΣΗ: Η ΔΟΕ ας ζητήσει από κάθε εκπαιδευτικό μισό ευρώ. Αυτό είναι υπεραρκετό για να συμπληρωθεί το ποσό που θα δώσει την δυνατότητα στους μαθητές να παρουσιάσουν την παράσταση τους(Υπάρχουν σχολεία με παραστάσεις αρχαίου θεάτρου και σε άλλες περιφέρειες της χώρας. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Θεσσαλονίκη). Ταυτόχρονα ας δημοσιοποιήσει σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης αυτήν την πρωτοβουλία.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 19, 2007

H ΚΙΘΑΡΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ!

Είναι 15 Δεκεμβρίου 1995.Το βιβλιοπωλείο «Λοξίας» και οι εκδόσεις « Ερμής» προσκαλούν τους φιλαναγνώστες σε εκδήλωση κατά την οποία θα παρουσιαστούν πέντε ανθολογήσεις ελλήνων ποιητών. Η πρόσκληση είναι γραμμένη στο πολυτονικό σύστημα. Περισπωμένες και δασείες, σημάδια που ανασύρουν από το παρελθόν την εικόνα μιας άλλης εποχής. Το ίδιο συμβαίνει με τα ποιήματα των Ραγκαβή, Μαλακάση, Καβάφη, Μάτσα και Καββαδία που φιλτράρονται, αντίστοιχα, από το ένστικτο και την ποιητική παιδεία των Λ.Χατζόπουλου, Γ.Π.Σαββίδη , Μίμη Σουλιώτη, πάλι Γ.Π.Σαββίδη και του εξαίρετου Δημήτρη Καλοκύρη. Στην εκδήλωση παρευρίσκεται ο Μίμης Σουλιώτης ,ο Γιάννης Υφαντής και ο ηθοποιός Γ.Γιαννακάκος που εκθειάζουν την σειρά των βιβλίων και απαγγέλλουν ποιήματα με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Την ποιητική βραδιά ομορφαίνει το φλάουτο του Αλέξανδρου Ευκλείδη και η κιθάρα της Βασιλικής.

Την Βασιλική την γνώριζα προσωπικά. Ήταν μια κοπέλα με ιδιαίτερη έφεση στην καλλιτεχνική δημιουργία. Μελετούσε ασταμάτητα μουσική και ζωγράφιζε πολύ. Είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Οι ήχοι έβγαιναν απλά και αβίαστα από τις χορδές της κιθάρας της! Ήταν αυθόρμητη και χαμογελαστή. Δεν είχε και τόσο καλή ιδέα για τους φοιτητές. Στο σπίτι της είχε μια τεράστια βιβλιοθήκη. Αγαπούσε το διάβασμα και την λογοτεχνία. Θυμάμαι μια φορά πόσο αδημονούσε για τον ερχομό της Κικής Δημουλά! Η Βασιλική ήταν άνθρωπος με αληθινή παιδεία. Κάποια στιγμή μου ανέφερε πως σκόπευε να φύγει στο εξωτερικό. Χωρίς δεύτερη σκέψη το έκανε! Την ξανάδα όταν είχε επιστρέψει. Δήλωνε καταγοητευμένη και σκεφτόταν να ξαναφύγει. Αντιλαμβανόμουν πως τίποτα δεν θα μπορούσε να την σταματήσει. Ήταν απαιτητική με τον εαυτό της! Ένιωθε πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να της δώσει διέξοδο στις καλλιτεχνικές της ανησυχίες. Έφυγε σε μια πόλη που φημίζεται για την σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την δημιουργική έκφραση. Από τότε έχω να μάθω νέα της…

Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

ΔΙΩΞΕΙΣ!

Η αστυνομία με συνέλαβε το απόγευμα. Πέρασα ένα ολόκληρο 12ωρο μέσα στο κρατητήριο. Ακουμπούσα σ' ένα βρωμερό και τρισάθλιο στρώμα.Οι αστυνομικοί μπαινόβγαιναν όλο το βράδυ. Με έβριζαν και με απειλούσαν. Μου έλεγαν πως θα δεινοπαθήσω τώρα που τόλμησα να το κάνω.Δεν τους πολυκαταλάβαινα!Ήταν ασαφείς και αυτό με τρόμαζε πολύ. Θα πρέπει να είχα διαπράξει ένα πολύ σοβαρό αδίκημα. Όλο το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Περίμενα με αγωνία να ξημερώσει. Δεν ήξερα τι πρόκειται να μου συμβεί. Οι αστυνομικοί είχαν φροντίσει να με αποκόψουν από τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Δεν μπορούσα να έχω επικοινωνία με δικηγόρο. Ένιωθα ανυπεράσπιστος! Ένας αστυνομικός στοιχειοθέτησε την κατηγορία χωρίς να με ενημερώσει. Με κοίταξε χαιρέκακα. Βαριεστημένα μου είπε να πάω να κοιμηθώ. Το πρωί θα έπρεπε να ετοιμαστώ. Θα με οδηγούσαν από το κρατητήριο στα γραφεία της σήμανσης.

Ξημέρωσε! Το κρατητήριο κοιτάζει σε μια πρασιά. Μου έχουν στερήσει την ελευθερία και δεν ξέρω την αιτία. Περιμένω να ανοίξει η πόρτα. Νιώθω να πνίγομαι. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πάω εκεί που θέλω.Πέρασα δώδεκα ώρες σε ένα μουχλιασμένο μπουντρούμι. Θέλω να βγω! Η πόρτα ανοίγει. Ένας αστυνομικός μου περνάει χειροπέδες. Δυσανασχετώ. Του εξηγώ πως δεν είμαι εγκληματίας. Προσπαθώ να τον κάνω να μου φερθεί με αξιοπρέπεια. Δεν ακούει! Έχει συγκεκριμένες διαταγές. Θα με οδηγήσει στο περιπολικό.Θα πάμε στην Σήμανση.

Μπαίνω στο περιπολικό. Ο συνοδηγός κάτι ψελλίζει μα δεν μπορώ να καταλάβω. Από το παράθυρο του περιπολικού που έχει αναμμένο φάρο βλέπω τον κόσμο να μπαίνει στα αυτοκίνητα. Είναι τριήμερο διακοπών. Έχουμε Αποκριές και Καθαρά Δευτέρα. Όλος ο κόσμος θα εκδράμει στην εξοχή. Εγώ κατευθύνομαι στην Σήμανση.

Φτάνουμε! Με κατεβάζουν από το περιπολικό. Οι περαστικοί με κοιτάνε με περιφρόνηση. Με βλέπουν με χειροπέδες και φαντάζονται πως έχω κάνει κάτι πολύ κακό. Με ανεβάζουν πάνω στο γραφείο. Μου βγάζουν φωτογραφίες και μου παίρνουν αποτυπώματα. Κάποιοι χαμογελούν γιατί διακρίνουν πάνω μου τον φόβο.Έχουν προκλητική συμπεριφορά. Αισθάνομαι μόνος και αβοήθητος. Κανείς δεν υπάρχει που να μπορεί να μου συμπαρασταθεί. Με κατεβάζουν και με οδηγούν στο δικαστικό μέγαρο.Εκεί θα συναντήσω τον εισαγγελέα ο οποίος θα διαβάσει την δικογραφία και θα αποφασίσει αν θα δικαστώ αυτόφωρο ή με τακτική δικάσιμο. Τρέμω! Φοβάμαι την στιγμή που θα αντικρίσω τον εισαγγελέα αλλά και βιάζομαι να τον συναντήσω. Μέχρι στιγμής δεν ξέρω γιατί κατηγορούμαι. Ο εισαγγελέας θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα.

Μπαίνω στο γραφείο με τις χειροπέδες. Βλέπω έναν άνθρωπο που είναι σκυμμένος στα χαρτιά του. Με κοιτάει. Με περιεργάζεται και βλέπει την κατηγορία που με βαραίνει. Τον αφήνω να διαβάσει προσεκτικά και αποφασίζω να λύσω την απορία μου. Με φωνή τρεμάμενη του εξηγώ πως είναι απαράδεκτο να μην ξέρω γιατί βρίσκομαι στο γραφείο του. Του υπενθυμίζω πως έχω δικαιώματα σαν κρατούμενος και ζω σε ένα κράτος δικαίου. Με παρακολουθεί προσεκτικά. Έχω έναν παραπονεμένο τόνο σε αυτά που λέω. Με πνίγει το δίκιο. Κοντεύω να κλάψω από τα νεύρα μου. Αναρωτιέμαι γιατί διώκομαι ποινικά. Ποιά πράξη με οδηγεί να υφίσταμαι αυτήν την ταλαιπωρία; Ο εισαγγελέας καταλαβαίνει τα ξεσπάσματα μου και αποφασίζει να μου μιλήσει. Αναφέρει πως η αστυνομία έχει διαταγές να συλλαμβάνει όλους αυτούς που δεν πρόκειται να φύγουν για το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας! Μένω άναυδος! 'Ωστε λοιπόν οι αστυνομικοί υπάλληλοι με θεώρησαν ύποπτο ,με πήραν για εξακρίβωση στοιχείων και με ανέκριναν.Προτού με οδηγήσουν στο κρατητήριο τους είχα ομολογήσει πως θα έμενα στην πόλη της Θεσσαλονίκης και δεν θα ακολουθούσα τα κύματα φυγής των συμπολιτών μου. Τώρα ξεκαθάριζα τον πραγματικό λόγο της σύλληψης μου. Τώρα όλα μπαίνουν σε μια σειρά. Αρχίζω να θυμάμαι!

Ο εισαγγελέας ορίζει τακτική δικάσιμο και δίνει εντολή στους αστυνομικούς να μου αφαιρέσουν τις χειροπέδες. Είμαι ελεύθερος να φύγω...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 17, 2007

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ!

(Γράμμα του 1999-Κάποιες σκέψεις θα τις διατύπωνα διαφορετικά )

Ο δρόμος της συνειδητοποίησης είναι γεμάτος από πόνο ,αμέτρητες κρίσεις και ψυχοσωματικά προβλήματα. Ο άνθρωπος τα γνωρίζει όλα αυτά σαν ασυνείδητη γνώση. Αυτή η γνώση τον κάνει να υποφέρει! Το άτομο επιλέγει είτε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο , είτε να τον αποφύγει.Διαλέγοντας τον πρώτο δρόμο θα νιώσει άπειρες φορές την ήττα και την οπισθοχώρηση.Πολλές φορές θα κάνει πίσω μα και ισάριθμες φορές θα προχωρήσει προς τα μπροστά. "Σαν τους γύφτους σφυροκοπάει αδιάκοπα στο ίδιο αμώνι". Πεισματάρης με μεγάλη θέληση που χάνει μάχες αλλά όχι και τον πόλεμο! Ο δρόμος της συνειδητοποίησης είναι μακρύς και δύσκολος και πρέπει να τον διανύσει , αν θέλει πραγματικά να απολαύσει τις χαρές του. Το φρουδικό συμπέρασμα για όλα αυτά που έρχονται στην επιφάνεια της συνείδησης και γίνονται θρύψαλα, γίνεται το ιδεολογικό έρεισμα στον αγώνα!

Υπάρχει και η εύκολη λύση. Το υποκείμενο προνοεί! Η συνειδητοποίηση απαιτεί έναν ψυχοφθόρο αγώνα που θα ΄ναι καλύτερα να τον αποφύγει. Η αγωνία της ύπαρξης εξακολουθεί να υπάρχει αλλά αλλάζει όνομα. Γίνεται τζόγος, αδιάκοπο κυνήγι του χρήματος, σύναψη δημοσίων σχέσεων στα όρια του ψυχαναγκασμού, προσαρμογή στο πολυγαμικό μοντέλο και μανιώδη αναζήτηση εξουσίας και φήμης. Το άτομο κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει την μετωπική σύγκρουση με το πρόβλημα. Αυτό το μετανομάζει διαρκώς. Εξαπατάει τον εαυτό του και το αγνοεί. Το μόνο που καταφέρνει είναι να αναβάλλει. Το "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού " δεν ισχύει στην συγκεκριμένη περίπτωση. Το πρόβλημα της υπαρξιακής αγωνίας ( μας συντροφεύει από την αρχή της γέννησης μας) ναρκώνεται με τέτοια τεχνάσματα αλλά δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά . Συνεχίζει να είναι πιεστικό και μας οδηγεί , πολλές φορές, σε παράδοξες και ακατανόητες συμπεριφορές .

Το αίσθημα της ζωής μικραίνει και οι άνθρωποι επιθυμούν να ζήσουν ζωή μιας χρήσης. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως η ζωή δεν έχει μόνο πλάτος αλλά και βάθος(Χουλιάρας). Εχθρεύονται τον φιλοσοφικό τρόπο σκέψης και εκτοπίζουν από τις παρέες τους όλους αυτούς που αναζητούν νοήματα. Μεθοδεύουν διαρκώς τρόπους για να παρακάμψουν την υπαρξιακή τους αγωνία. Καταπνίγουν κάθε ορμή της ψυχής τους που αναζητάει μια άκρη σ'αυτόν τον γλυκό και μάταιο κόσμο. Παραμένουν διαρκώς ανώριμοι αφού ποτέ δεν θα συμφιλιωθούν με την αγωνία της ύπαρξης τους. Μια ζωή θα παραμένουν απόμακροι και ανίκανοι να αγαπήσουν αυτό που τους προσφέρει απλόχερα η χιλιοταλαιπωρημένη ψυχή τους...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 16, 2007

ΑΠΟΛΟΓΙΕΣ!

Η αλήθεια είναι πως οι άλλοι κοιτούν περίεργα αυτούς που δηλώνουν πως αγαπούν την ποίηση. Αυτό συμβαίνει και στις άλλες μορφές τέχνης. Ευτυχώς έχω χρόνια που έχω ξεμπερδεψει με τους δογματισμούς των υπολοίπων. Ο καθένας πιστεύει αυτό που θέλει. Ο καθένας επιλέγει αυτό που θα του γεμίσει την ζωή και δεν χρειάζεται να απολογείται σε κανέναν για τις προτιμήσεις του. Αυτήν την γραμμή ακολουθώ μέχρι σήμερα και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου! Ίσα, ίσα που γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους και είμαι στην προνομιούχα θέση να μοιράζομαι εμπειρίες και αγωνίες...

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 15, 2007

ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ!

Η εικόνα από το εξώφυλλο του ενημερωτικού εντύπου
Το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι υποδειγματικό. Η χώρα έχει κατακτήσει την έξωθεν καλή μαρτυρία! Στο εσωτερικό της χώρας με τις χίλιες λίμνες οι πολίτες έχουν ένα πολύ καλό βιοτικό επίπεδο. Ο σεβασμός του κράτους απέναντι στον πολίτη είναι δεδομένος και επηρεάζει την καλλιτεχνική δημιουργία των κατοίκων .Το κράτος συμπαραστέκεται ηθικά και υλικά σε όποιον άνθρωπο θέλει να εκφραστεί. Ηθικά του αναγνωρίζει το δικαίωμα της έκφρασης και υλικά του εξασφαλίζει χρήματα για να το κάνει αυτό.

Το φινλανδικό ντοκιμαντέρ είναι και αυτό γέννημα-θρέμμα αυτού του κλίματος. Ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Φιλνανδίας (YLE) είναι οικονομικά εύρωστος και δίνει την δυνατότητα σε ανεξάρτητους σκηνοθέτες να δημιουργήσουν τα δικά τους ντοκιμαντέρ. Με αυτόν τον τρόπο οι σκηνοθέτες συμβάλλουν στην οικοδόμηση μιας πιο στερεής υποδομής. Οι άνθρωποι δουλεύουν μεθοδικά και με σοβαρότητα. Κάθε χρόνο έχουμε περίπου είκοσι ντοκιμαντέρ που εντυπωσιάζουν για την ποιότητα τους. Η Φινλανδία έχει καταφέρει να επιβληθεί διεθνώς.

Τον Απρίλιο του 2005 η Φινλανδική Πρεσβεία, μαζί με τον Φινλανδικό Σύλλογο Βόρειας Ελλάδας, διοργάνωσε προβολές φινλανδικών ντοκιμαντέρ στο Μουσείο Κινηματογράφου. Προσωπικά θυμάμαι πως είχα νιώσει έκπληκτος από τους ρυθμούς της κινηματογραφικής αφήγησης αλλά και από το βάθος των θεμάτων με τα οποία καταπιάνονταν. Θυμάμαι πως οι 9 ταινίες(η μεγαλύτερη διάρκεια ταινίας ήταν 123 λεπτά) ήταν μια πρόσκληση να ψάξουμε τον εαυτό μας. Ονειρικά πλάνα, παύσεις που έδιναν το δικαίωμα να συμμαχήσουμε με τον χρόνο ,θεματογραφία της καθημερινότητας και ειλικρινά νιώθω, ακόμα και τώρα, τον απόηχο ενός μεγάλου ενθουσιασμού.

Οι ταινίες που προβλήθηκαν ,ήταν:
1)ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ(Τρεις νεαροί που περνάνε άσκοπα τον χρόνο τους ψαρεύοντας και κάνοντας βόλτες στην Βόρεια Φινλανδία)
2)ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ(Μια ετοιμοθάνατη ηλικιωμένη και οι φροντίδες του ιατρικού προσωπικού μέσα στο ίδρυμα. Χρειάστηκαν 8 μήνες καθημερινής κινηματογραφικής καταγραφής)
3)Ο ΚΑΤΑΔΥΤΗΣ(Πρωταγωνιστεί ο 73χρονος ,Χέλγκε Βασένιους, άρχοντας των καταδύσεων των Βόρειων χωρών επί δύο δεκαετίες)
4)ΚΡΟΟΥΛ(Γυρισμένο αποκλειστικά μέσα στο νερό μιας πισίνας. Μια κολυμβήτρια συναντά στα όνειρα της την γρηγορότερη κολυμβήτρια του κόσμου, την Σουηδή Τερέζα Αλσαμάρ, και την ανταγωνίζεται.
5)FUTURO-ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ(Η ιστορία του πλαστικού σπιτιού futuro)
6)O ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ(Δεκαπέντε χιλιάδες κομμάτια κόντρα πλακέ από σημύδα, ο ισπανός καλλιτέχνης Νάτσο Άνγκουλο, η οπή και η απώλεια του αδερφού ως κίνητρο για μια μεγαλειώδη εικαστική εργασία)
7)ΕΝΑ ΕΥΠΡΕΠΕΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ(Η Κίνα, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, το φθηνό εργατικό δυναμικό, ο νόμος της σιωπής και η προσπάθεια να αναδειχτεί η απάνθρωπη εκμετάλλευση των εργατών)
8)ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΕ ΓΙΟ(Τα στερεότυπα και οι αντιλήψεις που μεταφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους. Η μοίρα αυτών των παιδιών είναι προδιαγεγραμμένη ή μπορούν να την αλλάξουν;)

Πειράζει που θέλω να αποσυρθώ στην σκοτεινή αίθουσα για να τα ξαναδώ;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007

ΣΟΥΗΔΙΚΟΣ ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ!

Είναι 10 Νοεμβρίου 2005.Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει ένα αφιέρωμα για τον Σουηδικό Παιδικό και Νεανικό κινηματογράφο.Ο πρέσβης της Σουηδίας στην Αθήνα δεν παρευρίσκεται εξαιτίας της απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.Το αφιέρωμα αφορά περισσότερο την συγγραφέα Astrid Lindgren.H συγγραφέας γεννήθηκε το 1907 και πέθανε το 2002.Είναι αυτή που επινοεί την γνωστή ,Πίπη την Φακιδομύτη, το 1945.Η Astrid θεωρεί την παιδική ηλικία έναν παράδεισο που οριστικά έχει χαθεί.Η ίδια μεγαλώνει μέσα σε ένα περιβάλλον που κυριαρχούν η λιτότητα, η εργατικότητα και ο φόβος του θεού.Το συγγραφικό της έργο προκύπτει από την αναγκαιότητα να μιλήσει η ίδια για το παιδί που ήταν κάποτε.Η συγγραφέας μας λέει πως ο Πολιτισμός και η Παιδεία είναι αυτά που χρειάζεται ένα παιδί για να αναπτυχθεί σωστά.
Η Astrid Lindgren χάρηκε στην ζωή της ατέλειωτα παιχνίδια.Η αγαπημένη της συνήθεια ήταν να σκαρφαλώνει και να ισορροπεί στις στέγες των σπιτιών.Ήταν ριψικίνδυνη και πίστευε πως «αυτοί που είναι δυνατοί πρέπει να είναι και καλοί».Οι ταινίες που τότε είχα παρακολουθήσει, ήταν: «Τα παιδιά του υαλουργού», « Ο τζατζίκι,η μαμά και ο αστυνομικός» και «Έχεις τρελαθεί ,Μάντικεν».
Το αφιέρωμα έγινε σε συνεργασία του Υπουργείου Πολιτισμού με την Πρεσβεία της Σουηδίας,το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους και τέλος με το Μουσείο Κινηματογράφου.Από τα γεγονότα που φρεσκάρουν τη ζωή της πόλης…

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ!

Τα επιμορφωτικά σεμινάρια κάνουν καλό σε αυτούς που ψάχνουν.Αλλά και αυτοί που ψάχνουν δεν χρειάζονται τα σεμινάρια γιατί αυτά απευθύνονται σε αυτήν την κατηγορία των εκπαιδευτικών που έχει μάθει στα ετοιμοπαράδοτα. Η γνώση δεν είναι πίτσα για να την έχουμε την στιγμή που θα την χρειαστούμε. Η γνώση οικοδομείται σιγά σιγά και προϋποθέτει ένα ανήσυχο πνεύμα που πειραματίζεται και έχει το πάθος της αναζήτησης. Θα έλεγα ακόμα πως προϋποθέτει και ατομική ευθύνη. Συμπέρασμα; Όσο περισσότερο οι εκπαιδευτικοί αποσύρονται από το γνωστικό τους αντικείμενο(απάθεια,αδιαφορία για σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις, καθαρό δημοσιουπαλληλίκι) άλλο τόσο θα δηλώνουν με έμφαση πως χρειάζονται σεμινάρια.Τι να τα κάνεις τα σεμινάρια όταν σου λείπει η ψυχή;

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!

(Σημειώσεις του καλοκαιριού)
Παραθερίζω και πάω να πιώ ένα καφέ.Στο διπλανό τραπέζι βρίσκεται μια παρέα παιδιών που η ηλικία τους κυμαίνεται γύρω στα 12 με 13.Όλα απαραίτητα έχουν κινητά τηλέφωνα που τα χρησιμοποιούν όχι για να επικοινωνούν αλλά για να παίζουν.Το παιχνίδι με το κινητό είναι μια μοναχική υπόθεση και για αυτό αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους!Στρώνονται γύρω από το τραπέζι με μια τράπουλα.Ξεκινούν το παιχνίδι και το μόνο που μπορώ να ακούσω είναι διαξιφισμοί και έντονες αντεγκλήσεις.Μένω έκπληκτος και αναρωτιέμαι πότε πρόλαβαν αυτά τα παιδιά να έρθουν σε τέτοια και τόση σύγκρουση.Προφανώς δεν αποδέχονται τους κανόνες του παιχνιδιού.Δεν τους αποδέχονται αλλά συμμετέχουν.Αυτή η αντίφαση μάλλον έχει να κάνει με την ανάγκη τους να παραβιάσουν τους κανόνες που επιβάλλει το παιχνίδι με την τράπουλα.Πιστεύω πως απ' αυτήν την παραβίαση αντλούν περισσότερη χαρά και ευχαρίστηση.Το παιχνίδι δεν κρατάει πολύ.
Αυτά τα παιδιά ,προηγουμένως, μου θύμισαν τα νήπια που το παιχνίδι τους είναι μικρής διάρκειας.Εκείνα δικαιολογούνται.Αυτά τα μεγαλύτερα όμως;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Θυμάμαι μια έρευνα που έλεγε πως οι νεοέλληνες δεν διαβάζουν και δεν επισκέπτονται θέατρα και κινηματογράφους.Σαν αιτία επικαλούνται την έλλειψη χρόνου.Την ίδια στιγμή άλλες έρευνες μιλούν για αρκετές ώρες τηλεθέασης.Αυτό σημαίνει πως o χρόνος είναι πάντα διαθέσιμος αρκεί να τον επιθυμούμε.Για παρατηρείστε όλους αυτούς που στέκονται αμήχανα μπροστά στον ελεύθερο χρόνο τους.Συμπεριφέρονται σαν βαριεστημένοι που προβληματίζονται για το πως θα σκοτώσουν(!!!) τις πολύτιμες στιγμές τους!Η αμηχανία τους είναι ακριβώς αυτή που νιώθαμε όλοι εμείς μπροστά σε μια λευκή σελίδα στο σχολείο.Ήταν τότε που μας ζητούσαν να γράψουμε έκθεση για όποιο θέμα θέλαμε .Ήμασταν ελεύθεροι αλλα δεν ξέραμε τι να την κάνουμε την ελευθερία μας...

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΚΑΛΙΑΡΝΤΑ!

Σκεφτείτε την τηλεόραση. Τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας τον αναβαθμίζει τόσο πολύ που τον καθιστά το επίκεντρο της προσοχής. Σκεφτείτε ακόμα τις κουβέντες που ανταλλάσσουμε εμείς. Τις θεωρούμε απλές! Οι συνομιλητές είτε μας κοιτούν με δυσπιστία ,είτε δεν δίνουν ιδαίτερο βάρος στα λεγόμενα μας. Αν αυτά, όμως, συνοδεύονταν από το κύρος της υπογραφής ενός φιλοσόφου που ήταν γνωστός μέσα από την τηλεόραση; Αν αναπαράγαμε τα λόγια ενός καταξιωμένου λογοτέχνη;Τι θα συνέβαινε τότε; Οι λέξεις μας θα εξακολουθούσαν να ήταν απλές; Οι συνομιλητές μας θα μας άκουγαν με την δέουσα προσοχή;Θα αναρωτιόντουσαν ποιοι είμαστε εμείς που έχουμε και ΑΠΟΨΗ;
Το θέμα είναι ωραίο και προσφέρεται για εκτεταμένη συζήτηση.

Y.Γ. Φίλε,Nikos Liondas, το πιο αστείο πράγμα σε αυτήν την χώρα είναι να κατηγορούμε κάποιον πως είναι διαπλεκόμενος!!!Όλοι ζούμε σαν να γνωριζόμαστε μεταξύ μας από χρόνια.Το θέμα είναι ΠΟΤΕ προλάβαμε να το κάνουμε αυτό;Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Ναι,όλα υπάρχουν για να αλλάζουν!Στο χέρι και στο... πλήκτρο μας είναι.Να μην μας διαφεύγει, όμως, πως ο κύριος στόχος είναι η προσωπική έκφραση του καθενός από εμάς!Άφησα και κάποια σχόλια σε προηγούμενα δικά σου ποστ αλλά μάλλον δεν θα εμφανιστούν.Σου γράφω αυτά ως απάντηση.Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το κάνω αυτό από τα σχόλια του δικού μου blog και δεν ξέρω το γιατί.Διάβασα όλα τα κείμενα σου και λέω με μια λέξη ΖΩΝΤΑΝΟΣ!Έδωσες το στίγμα σου.Χαιρετώ!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2007

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ!

Παρακολουθώ αρκετές εκδηλώσεις.Ένας φίλος μου για να με πικάρει μου λέει πως σε αυτές τις εκδηλώσεις πηγαίνουν οι άνθρωποι λίγο πριν πεθάνουν!!!
Δεν είμαι από αυτούς που ωραιοποιούν καταστάσεις.Γνωρίζω πως όλοι αυτοί που έχουν τίτλους και εντυπωσιάζουν είναι πλάσματα αδύναμα και ευάλλωτα.Αυτό συμβαίνει σε όλους μας!Η εικόνα που πλασσάρουν οι διανοούμενοι είναι πολλές φορές διαμετρικά αντίθετη με αυτό που είναι πραγματικά!Αυτή η αντίφαση ,ίσως, να με απογοήτευε παλιά.Τώρα όμως όχι!Από τα λόγια των διανοουμένων επιλέγω αυτά που μου χρειάζονται και φεύγω.
Ο φίλος μου,μάλλον,δεν έχει δίκιο.Σε αυτές τις εκδηλώσεις δεν πηγαίνουν οι ετοιμοθάνατοι!Το λέω αυτό γιατί σκοπεύω να ζήσω για αρκετά ακόμα...

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

ΧΑΣΜΑ ΛΟΓΟΥ!

Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει ανέκαθεν έναν νέο άνθρωπο είναι η άρνηση της πραγματικότητας.H νεολαία αποτελεί την αιχμή του δόρατος για όλες τις αλλαγές σε μια κοινωνία. Η άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί τους νέους στην υιοθέτηση μιας ρομαντικής στάσης στα πράγματα.

Σήμερα οι νέοι είναι εγκλωβισμένοι σε ένα αδιέξοδο που ονομάζεται εικονική πραγματικότητα. Ναι, αρνούνται και πάλι την σημερινή πραγματικότητα αλλά δεν επινοούν την δικιά τους πραγματικότητα με την οποία θα την αντικαταστήσουν. Ο πρότυπος κόσμος της τηλεόρασης αποτελεί μια έτοιμη πραγματικότητα. Δυστυχώς η νεολαία χάνει την δικιά της φωνή. Σε αυτό φταίμε εμείς που δεν φροντίζουμε να τους θωρακίζουμε με αντιστάσεις. Δεν μιλήσαμε ποτέ ουσιαστικά μαζί τους. Τους αφήνουμε να πελαγοδρομούν μέσα στην σιωπή.Θεωρώ την έλλειψη λόγου το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει μια γενιά έναντι των νεώτερων!

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟΥΣ ΤΑΓΑΡΑΔΕΣ!

Τον θυμάμαι να μιλάει με οργή στα τηλεοπτικά συνεργεία. Τον ακούω να απειλεί. Σε περίπτωση που δεν αποζημιωθεί από το κράτος, θα προμηθεύσει την αγορά με κατσικάκια γεμάτα διοξίνες. Είναι ο άνθρωπος που διατηρεί κτηνοτροφική μονάδα κοντά στην χωματερή των Ταγαράδων. Έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο ζωικό του κεφάλαιο από την μεγάλη φωτιά στην χωματερή, το περασμένο καλοκαίρι. Κατά την καύση υπήρξε έκλυση διοξινών. Στα κατσίκια παρατηρήθηκαν τερατογενέσεις εξαιτίας των διοξινών. Ο κτηνοτρόφος είναι απελπισμένος και ζητάει να του καταβληθεί αποζημίωση.Αυτή ,σύμφωνα με τους αρμόδιους, υπολογίζεται στις 100 χιλιάδες ευρώ. Αντίθετα κάποιοι άλλοι μιλάνε για μεγαλύτερο ποσό. Όπως και να ’χει η ζημιά είναι μεγάλη και απ’ ότι φαίνεται το κράτος δεν είναι διατεθειμένο να προσφέρει τα λεφτά. Επικαλείται το κενό στην νομοθεσία, τόσο της δικής μας χώρας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κτηνοτρόφος αναμένει τις εξελίξεις και οι αρμόδιοι αναβάλλουν διαρκώς τον χρόνο που θα πάρουν τις οριστικές αποφάσεις.

Εγώ λέω να στήσουμε το πάρτι της Τσικνοπέμπτης δίπλα στους Ταγαράδες…

Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2007

ΠΕΝΘΟΣ ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ!

Οι οπαδοί της Παλέρμο μπαίνουν μέσα στο γήπεδο κάτω από την προστασία ισχυρής αστυνομικής δύναμης. Γύρω τους σκάνε πέτρες ,σίδερα και φωτοβολίδες που πετιούνται από τους οπαδούς της τοπικής ομάδας. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη ανάμεσα στις δύο ομάδες της Σικελίας, την Κατάνια και την Παλέρμο. Κατά την διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα οι οπαδοί της Παλέρμο επιχειρούν να μπουν στο γήπεδο. Οι αστυνομικές δυνάμεις τους απωθούν. Η πράξη αυτή είναι προκλητική και άκρως προσβλητική για τους οπαδούς της γηπεδούχου ομάδας. Το ποδοσφαιρικό παιχνίδι τελειώνει και οι φιλοξενούμενοι οπαδοί παραμένουν για αρκετή ώρα μέσα στο γήπεδο. Αποχωρούν μετά τα μεσάνυχτα. Οι οπαδοί της τοπικής ομάδας στο μεταξύ, στήνουνε το δικό τους παιχνίδι εκτός γηπέδου. Οπλισμένοι με πέτρες ,ξύλα και φωτοβολίδες προσπαθούν να διασπάσουν τον αστυνομικό κλοιό για να επιτεθούν στους αντιπάλους οπαδούς. Είναι το «τρίτο ημίχρονο» ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που ο Παντελής Μπουκάλας χαρακτηρίζει «σαν τελετουργική αναπαράσταση του πολέμου».Οι οδομαχίες και οι συγκρούσεις με την αστυνομία είναι αναμενόμενες! Διμοιρίες αστυνομικών και οχήματα δέχονται βροχή από πέτρες και καπνογόνα. Οι γύρω δρόμοι του γηπέδου γίνονται ένα ευφάνταστο σκηνικό πολέμου. Τα περιπολικά κάνουν ελιγμούς για να γλιτώσουν από το μένος των οπαδών αλλά και από το πλήθος των αντικειμένων που εκτοξεύονται προς το μέρος τους. Συνοδηγός σε ένα όχημα της αστυνομίας είναι ο 38χρονος Φίλιπο Ράτσιτι. Είναι γνωστός διώκτης των χούλιγκαν. Έχει συλλάβει, στο παρελθόν, ταραξίες και τους έχει οδηγήσει στην δικαιοσύνη. Οι οπαδοί καταδικάζονται και μάλλον τον καταριούνται. Έχει την εικόνα του σκληρού διώκτη. Είναι παγιδευμένος σε αυτήν. Είναι ενθουσιώδης γιατί δρα αποτελεσματικά. Ορμάει μέσα στο πλήθος. Από εκεί εκτοξεύεται μια κροτίδα που βρίσκει το σώμα του. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο και διαπιστώνεται ο θάνατος του. Στην αρχή μιλάνε όλοι για καρδιακή προσβολή. Στην νεκροψία διαπιστώνεται πως ο θάνατος προέρχεται από αιμάτωμα στο συκώτι. Προτού χτυπηθεί από την φωτοβολίδα έχει δεχτεί χτύπημα με πέτρα ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο. Στο νοσοκομείο καταλήγουν πάνω από εκατό άτομα. Οι περισσότεροι τραυματίες είναι αστυνομικοί. Οι οπαδοί της Παλέρμο τραγουδούν για την νίκη εκτός έδρας. Περιμένουν μέσα στο γήπεδο λίγο προτού πάρουν το δρόμο της επιστροφής.

Την επόμενη μέρα η Ιταλία είναι βυθισμένη στο πένθος. Ένας αστυνομικός έχει πεθάνει πάνω στο καθήκον του. Οι συνάδελφοι του κλαίνε και πολύς κόσμος συνοδεύει νοερά ή πραγματικά τον άτυχο άνθρωπο στην τελευταία του κατοικία. Αυτοί που διαφεντεύουν τις τύχες του ιταλικού ποδοσφαίρου είναι συντετριμμένοι! Εν θερμώ αποφασίζουν την διακοπή του πρωταθλήματος. Σιγά ,σιγά αρχίζουν να βλέπουν τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Αναθεωρούν την απόφαση τους. Τα γραφεία στοιχημάτων, οι ομάδες που χάνουν έσοδα από τις εισπράξεις των αγώνων, οι τηλεοπτικές διαφημίσεις, όλα αυτά συντηρούν έναν ολόκληρο κόσμο που εργάζεται και κερδίζει από την Βιομηχανία του ποδοσφαιρικού θεάματος. Ο κόσμος αυτός αρχίζει να διαμαρτύρεται. Το πένθος για τον νεκρό πρέπει να υποχωρήσει. Η ζωή συνεχίζεται όπως ακριβώς και τα κέρδη. Ο θάνατος του αστυνομικού γίνεται ένα ατυχέστατο γεγονός που πυροδοτεί στιγμιαία κάποιες συζητήσεις για τα αίτια που κάνουν τα νεαρά παιδιά να υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές. Μετά έρχεται η λάμψη της κοινωνικής ζωής, τα καμώματα και οι σεξουαλικές επιδόσεις του Μπερλουσκόνι, τα καλλιστεία ομορφιάς, ο προβληματισμός για την οικονομική δυσπραγία των Ιταλών, το καλοκαίρι, τα ταξίδια των διακοπών, τα σκάνδαλα. Η ζωή επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς (κανονικός ρυθμός=λήθη) και το μπούγιο των ανθρώπων πέφτει σε λήθαργο. Κάποιοι ξεφεύγουν του λήθαργου και επιμένουν να πενθούν. Θα κρατούν ανοιχτό το δίαυλο της επικοινωνίας και της συζήτησης για να αποκαταστήσουν την μνήμη του νεκρού. Το πένθος, όμως, είναι αντιπαραγωγικό (Ευγένιος Αρανίτσης) και δεν έχει θέση σε μια κοινωνία που ζει μέσα σε έναν παροξυσμό παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτός ο παροξυσμός είναι που οδηγεί σε ένα βλακώδες Θέαμα. Τον σκληροπυρηνικό οπαδό που γράφει με σπρέυ «Ακόμα ένας μπάτσος νεκρός»,δείτε τον ως μέρος του θεάματος…

ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ!

( ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟ)
Ο λογοτέχνης Γιώργος Σκαμπαρδώνης λέει πως η ωραιότερη γυναίκα είναι η « διαφεύγουσα γυναίκα». Εννοεί, ίσως, πως η γυναίκα που μας γοητεύει είναι αυτή που πλάθουμε στην μεθόριο της φαντασίας και της πραγματικότητας. Είναι γήινη και ταυτόχρονα εξιδανικευμένη. Η πραγματικότητα αυτής της γυναίκας αναδημιουργείται διαρκώς γιατί βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με την φαντασία.
Ο Άρης Αλεξάνδρου έλεγε πως ανήκει στο « ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών». Και αυτός νομίζω πως εννοούσε έναν πολιτικό σχηματισμό που ποτέ δεν παίρνει μια οριστική μορφή. Αυτός ο πολιτικός σχηματισμός προκύπτει διαρκώς από μια γόνιμη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός.
Σε αυτό το κόμμα δεν θήτευσε και ο εξαίρετος Γιώργος Χειμωνάς;

(ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟ)
Θα μου επιτρέψετε να πω ότι ο κοινοβουλευτικός μας βίος, όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ , έχει πεθάνει. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε πολύ εύκολα στην γλώσσα που χρησιμοποιούν τα πολιτικά πρόσωπα. Αυτή είναι τόσο ξύλινη και αποκρουστική που ειλικρινά δεν αντέχω να την ακούω.
Διαβάζω επίσης πως η βιβλιοθήκη της βουλής έχει αραχνιάσει. Οι επισκέψεις είναι λίγες και όχι ικανές να αντιστρέψουν την εικόνα που έχω διαμορφώσει. Εκεί μέσα είναι πιο πιθανό να συναντήσεις έναν μελετητή παρά κάποιον πολιτικό. Μην παρασύρεστε βέβαια από αυτούς που αγοράζουν βιβλία στις εκθέσεις και στα βιβλιοπωλεία. Πρώτα αντιλαμβάνονται την ύπαρξη κάμερας και μετά ποζάρουν σαν λάτρεις των βιβλίων.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ!

Το 1946 η Αμερικανική κυβέρνηση ήθελε να προβλέψει τα ποσοστά της αποχής των ελλήνων ψηφοφόρων από τις εκλογές. Με βάση αυτήν την πρόβλεψη θα προσπαθούσε να υπολογίσει τον αριθμό των ελλήνων κομμουνιστών που θα συμμορφώνονταν με την επίσημη γραμμή του κόμματος, αυτήν που ταυτιζόταν με την αποχή από τις εκλογές. Για λογαριασμό της Αμερικανικής κυβέρνησης, λοιπόν, πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημοσκόπηση στην Ελλάδα. ’Εκτοτε οι δημοσκοπήσεις έγιναν της μόδας. Με τα χρόνια απέκτησαν ένα επιστημονικοφανές ύφος. Σύνθεση ερωτηματολογίων, συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών ,συμπεράσματα που τίθενται στην κρίση της κοινωνίας. Αυτή η απρόσωπη μάζα που ονομάζεται κοινωνία υφίσταται έναν απίστευτο βομβαρδισμό από άσχετες πληροφορίες που πλήττουν την κριτική της ικανότητα. Ο πληθωρισμός των άσχετων πληροφοριών είναι μέρος της προπαγάνδας και στοχεύει στο να προκαταβάλλει την κρίση των πολιτών. Πάει πολύς καιρός που στέκομαι επιφυλακτικός στις δημοσκοπήσεις και για αυτό δεν τις επικαλούμαι. Αποτελούν και αυτές μέρος της επίσημης προπαγάνδας και στοχεύουν στην διαστρέβλωση των συνειδήσεων και στην διαμόρφωση μιας κοινής γνώμης που δεν θα διαφοροποιείται ριζικά από την κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτή μας λέει σήμερα για τις φθορές στα Πανεπιστήμια, για τις οικονομικές ατασθαλίες πανεπιστημιακών καθηγητών, για τους φοιτητές που έχουν ακραίες συμπεριφορές, για το άσυλο, για την διακίνηση ναρκωτικών και για ένα πλήθος νοσηρών καταστάσεων.Η πολιτική-οικονομική εξουσία συνεπικουρούμενη από τις φίρμες της δημοσιογραφίας καλλιεργεί ένα αρνητικό κλίμα και προετοιμάζει το έδαφος στις εταιρείες δημοσκοπήσεων που συντάσσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τα αρνητικά φαινόμενα. Άραγε όσοι ερωτούνται θα μπορούσαν να μας μιλήσουν ,έστω, για έναν πανεπιστημιακό δάσκαλο που παράγει σοβαρό επιστημονικό έργο; Ερωτάται κανείς από αυτούς αν είναι ευχαριστημένος για την χρηματοδότηση της εκπαίδευσης; Τι ακριβώς μας λέει το άρθρο 16;Αυτοί που απαντάνε στις δημοσκοπήσεις γνωρίζουν; Ποιες είναι οι πηγές της πληροφόρησης τους; Γιατί οι νέοι αναζητούν νοήματα μέσα από βίαιες συμπεριφορές;

θα μπορούσε να υπάρξει ένα πλήθος ερωτήσεων που αν περιλαμβάνονταν σε μια δημοσκόπηση, θα απαιτούσε απαντήσεις που δεν θα είχαν καμιά σχέση με την επικαιρότητα…

Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

ΘΕΑΤΡΟ ΦΛΕΜΙNΓΚ!


Οι ηθοποιοί χαιρετούν τον κόσμο στο τέλος της παράστασης

O ηλικιωμένος αποχωρούσε από την παράσταση και αναλογιζόταν τα οφέλη. Μου φάνηκε πως δεν είχε μείνει ευχαριστημένος από το έργο του πρωτοεμφανιζόμενου ως συγγραφέα, ηθοποιού του Κ.Θ.Β.Ε. Αστέρη Πελτέκη. Ο ηθοποιός Πελτέκης έγραψε δύο μονόπρακτα με τον γενικό τίτλο Casus Belli και τα παρουσίασε στο Βαφοπούλειο, την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου. Εγώ πάλι θα δικαιολογήσω τον ηλικιωμένο αλλά θα δω και κάποια θετικά στοιχεία από την ερμηνεία των ηθοποιών. Η ένσταση μου έχει να κάνει με την σύνδεση των μονόπρακτων. Μπορεί και στα δύο το κοινό στοιχείο να είναι « ο εγκλωβισμός των ηρώων σε έναν ιδεατό κόσμο που έφτιαξαν μέσα τους», αλλά αυτό ,από μόνο του, δεν με παρακινεί να ανακαλύψω ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα σε μια γυναίκα που είναι εξαρτημένη από το τσιγάρο και στον ποιητή Μαγιακόφσκυ. Άποψη μου είναι πως αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Το δεύτερο μονόπρακτο «Άλλος» είχε να κάνει με τη ζωή του Μαγιακόφσκυ. Μου φάνηκε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της παράστασης. Οι δύο ηθοποιοί επί σκηνής υποδύονται, ο ένας τον ποιητή και ο άλλος τον εαυτό του ποιητή. Πύρινοι στίχοι , οι ιδέες που είναι πόλεμος, η αναντιστοιχία της πράξης με τα ποιήματα. Υπάρχει μια διαρκής συνομιλία του Μαγιακόφσκυ με τον εαυτό του. Μέσα από αυτήν αναδεικνύεται το ανικανοποίητο του ποιητή που κατηγορεί τον εαυτό του γιατί δεν είναι εχέμυθος και διαδίδει τα πάντα στους άλλους. Υπάρχει μια συνεχής αυτομομφή που φτάνει μέχρι και την αυτοπεριφρόνηση. Ο Μαγιακόφσκυ βασανίζεται πολύ και παίζει ρώσικη ρουλέτα τον θάνατο του. Βάζει μια σφαίρα στην θαλάμη του πιστολιού και αυτοπυροβολείται. Προτού φτάσει στην απονενοημένη πράξη προτρέπει την Λίλυ να τον αγαπά και συμβουλεύει τους άλλους να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα του. Το τελευταίο σημείωμα που αφήνει είναι λακωνικό και δείχνει την αποφασιστικότητα του να θέσει τέρμα στη ζωή του.

Την πάλη του ποιητή μαζί με τα αδιέξοδα που βίωνε, οι ηθοποιοί Λεωνίδας Λαμπρινός και Δημήτρης Ζαμπίτσας μας τα παρουσίασαν με έναν απλό και παραστατικό τρόπο. Καλή η ερμηνεία της Γεωργίας Παπαθεοδώρου με την επισήμανση πως την αδικεί η αποτυχημένη, για μένα, σύνδεση των δύο έργων. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν δικά της ενώ την μουσική επιμέλεια είχε ο Γρηγόρης Μίττας.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΙΔΕΩΔΗ!

Ένας φίλος μου είχε ταξιδέψει πρόσφατα στην Κίνα. Το Πεκίνο είναι μια πόλη-εργοτάξιο που ετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Για μένα που έχω μια φοβία με τα αεροπλάνα η Κίνα θα παραμείνει μια μακρινή χώρα. Θα μαθαίνω για αυτήν από τις διηγήσεις των φίλων και γνωστών που την επισκέπτονται, από τα ντοκιμαντέρ αλλά και από κάποιες ειδήσεις που βρίσκονται καταχωρημένες στις σελίδες των εφημερίδων. Πρόσφατα διάβαζα την εφημερίδα "Αγγελιοφόρος"(σας έπρηξα με αυτήν αλλά είμαι καθημερινός αναγνώστης της!) και βρήκα μια είδηση που μ’ έκανε να ανατριχιάσω! Η είδηση αφορά την Δυτική Κίνα και την επαρχία Σαανξί. Εκεί τρεις κινέζοι που αναζητούσαν τρόπο για να αυξήσουν το κεφάλαιο τους ,αποφάσισαν να δολοφονήσουν δύο νεαρές γυναίκες που ήταν ανύπαντρες. Σύμφωνα με τα τοπικά έθιμα και τις παραδοσιακές αντιλήψεις οι γυναίκες που πεθαίνουν και είναι άγαμες μπορούν να κρατάνε συντροφιά σε εργένηδες που πεθαίνουν. Η προϋπόθεση της αγαμίας είναι απαραίτητη για να ζευγαρώσουν οι εργένηδες στη μετά θάνατον ζωή. Μέσα από τέτοιες δοξασίες , λοιπόν, οι τρεις κινέζοι αγόρασαν τις δύο κοπέλες έναντι του ποσού των 12 χιλιάδων γιουαν από τους κακόμοιρους γονείς που πίστευαν πως οι κόρες τους θα αποκατασταθούν. Οι κόρες δεν παντρεύτηκαν αλλά δολοφονήθηκαν! Οι δολοφόνοι τις αγόρασαν, τις σκότωσαν και έπειτα βρήκαν τους δύο εργένηδες. Σ’ αυτούς μοσχοπούλησαν τις δύο νεκρές γυναίκες. Η τιμή της αγοραπωλησίας ήταν γύρω στις 16 χιλιάδες γιουάν. Οι τρεις κινέζοι θα έφευγαν ευχαριστημένοι και πλουσιότεροι κατά 4000 γιουάν !

Οι εργένηδες ,τώρα, έχουν εξασφαλισμένη παρέα για την στιγμή που θα πεθάνουν. Προτού πεθάνουν θα μπορέσουν να απολαύσουν τις μεγαλειώδεις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων…

Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ!


Εξαιρετικά αφιερωμένο στον φίλο , Σωκράτη Ξένο, που με την γραφή του μας δείχνει νέους και δύσβατους δρόμους!Να είσαι καλά Σωκράτη!

O K. ήταν ένα παιδί προσχολικής ηλικίας που στις 30 Ιανουαρίου 2006επισκέφτηκε την εκκλησία του χωριού του. Με την παρουσία του συμμετείχε στον εορτασμό των τριών Ιεραρχών.
Ο Κ. μύρισε την έντονη μυρωδιά από το θυμιατό!

Στον χαμηλό φωτισμό της εκκλησίας ο ήλιος γινόταν φωτεινή δέσμη που εγκλώβιζε το θυμίαμα! Ο Κ. το παρατήρησε αυτό! Του έκανε μεγάλη εντύπωση! Δίχως να χρονοτριβεί παρακίνησε τον συνομήλικο φίλο του με την φράση «Κοίτα την μυρωδιά»! Και οι δύο κοιτούσαν εντυπωσιασμένοι!

Ο Κ. γύμναζε τις αισθήσεις του. Η εμπλοκή δύο παράταιρων αισθήσεων και η ταυτόχρονη συνύπαρξη τους ήταν η πρώτη εγγραφή στον ψυχισμό του παιδιού!

Η μεταφορά των αταίριαστων αισθήσεων σε λεκτικό επίπεδο ήταν η δεύτερη εγγραφή!

Ανυποψίαστος ο Κ. έγραφε προσχέδιο ποιήματος! Μόλις είχε αποδώσει τις τιμές στα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ…