Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007

NΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ!

Ανάμεσα σε κείμενα για τον Δελμούζο, θα ήθελα να παραθέσω το σημερινό άρθρο του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος":


Η κυβέρνηση έταξε υποχρεωτική ένταξη των παιδιών στα νηπιαγωγεία, τουλάχιστον για ένα χρόνο. Ως συνήθως, τα λόγια από τις πράξεις απέχουν πέντε έως είκοσι πέντε χρόνια. Και η κυβέρνηση ανοίγει ένα «προσωρινό» παραθυράκι στους ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς που διαθέτουν και νηπιαγωγείο. Oι νηπιαγωγοί και η Διδασκαλική Oμοσπονδία διαβλέπουν ιδιωτικοποίηση και ανάθεση στην τοπική αυτοδιοίκηση ακόμη μίας υποχρέωσης που δεν μπορεί να αναλάβει. Σωστά το διαβλέπουν -και λίγα λένε.

Πιστεύω ότι αν ποτέ θέλουμε να τελειώσει ο τρέχων αιώνας με καλύτερους πολίτες, θα έπρεπε οι διδάκτορες, οι καλύτεροι εκπαιδευτικοί, οι πιο εγκάρδιοι γονείς και τα μεγάλα αδέλφια, να στραφούν στα μικρά παιδιά, να τους δώσουν καλά, λειτουργικά νηπιαγωγεία, κι από τις μικρές ηλικίες να τα οδηγήσουν σε μια καλή σχέση με την εκπαίδευση. Να ακολουθήσει η βελτίωση της πρωτοβάθμιας, έπειτα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Αλλά βλέπετε, η παιδεία, παρά τις ρητορείες, θεωρείται θέμα χαμηλής προτεραιότητας και ιδού η απόδειξη: με ευκολία παραχωρείται η λειτουργική της απόδοση στην τοπική αυτοδιοίκηση. Δήθεν επειδή βρίσκεται πιο κοντά στην τοπική κοινωνία, ουσιαστικά, επειδή μπορεί να κρύψει τις αδυναμίες του συστήματος καλύτερα κάτω από το τοπικό κιλίμι. Θα πειστώ ότι η τοπική αυτοδιοίκηση θεωρείται αποτελεσματικός εταίρος της κοινωνίας, μόνον όταν αναλάβει την είσπραξη όλων των φόρων. Τα υπόλοιπα είναι συνδικαλιστικά της εξουσίας.

Για την ανώτατη παιδεία και την επαγγελματική κατοχύρωση υπάρχουν μηχανισμοί και θεσμοί που μπορούν να την απογειώσουν, άσχετο αν έχουμε τυλιχτεί ως κισσός γύρω από τακτικές και φρένα άρθρων του Συντάγματος. Κανονικά, το επάγγελμα έπρεπε να ελέγχεται από την πύλη των επαγγελματιών, ενώ η τριτοβάθμια εκπαίδευση να γίνεται από τους καλύτερους, ακόμη κι αν δεν έχουν κανένα απολύτως πτυχίο. Αλλά στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά, το παιδί είναι κυριολεκτικά στα χέρια των δασκάλων και των γονιών τους. Είναι τόσο ευαίσθητο ζήτημα, ώστε η αναβάθμιση και η βελτίωση της ποιότητας και των υποδομών είναι μονόδρομος. Θα έβλεπα ακόμη και βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στους βρεφονηπιοκόμους, κι όχι να δημιουργούνται χαλαρά μπερδέματα μεταξύ νηπιαγωγείου, παιδικού σταθμού και παρκαρίσματος νηπίων.

Το κόλπο ή το εύρημα «ας γίνουν ιδιωτικά για να δουλέψουν αποτελεσματικά» με αφήνει ασυγκίνητο. Αυτά τα ρητά δημιουργήθηκαν σε «καθαρές» εποχές, χωρίς προπαγάνδα και διαφήμιση, χωρίς τη δυνατότητα των «ιδιωτών» να διαμορφώνουν το ήθος τεράστιων πληθυσμιακών ομάδων με βάση τα συμφέροντά τους. Στο κάτω κάτω της γραφής, άλλο είναι το κράτος και άλλο το δημόσιο συμφέρον. Και η ένταξη των νηπίων στην εκπαιδευτική διαδικασία και στη γνωριμία με τα άλλα νήπια, αποτελεί την κορυφή του δημόσιου συμφέροντος.

Σήμερα, έχουμε καταντήσει να πιστεύουμε ότι καθετί «ιδιωτικό» είναι εκλεκτό, άρα πληρώνεται έξτρα και κάθε «δημόσιο» είναι χύμα και τεμπέλικο, επομένως δεν αξίζει μήτε τζάμπα. Oχι, δεν είναι έτσι. Και η ευθύνη είναι του καθενός μας. Καλημέρα σας.

Ημερομηνία: 26/4/2007

Κυριακή, Απριλίου 15, 2007

ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ!

Η επαναστατική κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης καθιερώνει με διάταγμα την δημοτική γλώσσα. Το 1917 κυκλοφορούν τα πρώτα αναγνωστικα γραμμένα στην δημοτική. Για την ακρίβεια λογοτέχνες όπως η Γαλάτεια Καζαντζάκη ,ο Αριστοτέλης Κουρτιδης και ο Επαμεινώνδας Παππαμιχαηλ απλά μεταγλωττίζονται στην Δημοτική γλώσσα. Η Πηνελόπη Δέλτα στέκεται επικριτικά απέναντι στα βιβλία. Θεωρεί πως είναι γεμάτα από ασυναρτησίες, φτωχές εκφράσεις και πολλά παιδαγωγικά και ψυχολογικά λάθη. Οι παρατηρήσεις αυτές λαμβάνονται υπόψη της εκπαιδευτικής επιτροπής που την απαρτίζουν οι Δελμούζος, Τριανταφυλλίδης και Γληνός.

Την επόμενη χρονιά (1918 ) συμβαίνουν ριζικές αλλαγές στη συγγραφή των αναγνωστικών. Ανατίθεται η συγγραφή βιβλίων σε επιτροπή και δίνεται η δυνατότητα στο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο να εγκρίνει περισσότερα του ενός, βιβλία. Ο κρατικός παρεμβατισμός μειώνεται και το Υπουργείο μπορεί να δίνει μόνο κάποιες γενικές οδηγίες. Τότε γράφονται δυο βιβλία που θα μείνουν στην ιστορία. Το ένα είναι το Αλφαβητάριο για το οποίο εργάζεται προσωπικά ο Δελμούζος και το άλλο είναι τα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνιου. Και τα δυο βιβλία υπογράφονται από τη συντακτική επιτροπή.

Το 1920 η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές επηρεάζει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το συντηρητικό παλάτι, κάποιοι παιδαγωγοί του Πανεπιστημίου Αθηνών και η Εκκλησία, βάλλουν εναντίον κάθε εκσυγχρονιστικής προσπάθειας που γίνεται στο χώρο της Εκπαίδευσης. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές συστήνεται επιτροπή με προεξάρχοντα τον Νικόλαο Εξαρχοπουλο που σκέφτεται όχι μόνο την απόσυρση των βιβλίων αλλά και την καύση τους! Τα βιβλία τελικά δεν καταστρέφονται και αντικαθίστανται, με νόμο ,από τα βιβλία που είναι εγκεκριμένα πριν το 1917.

Η εκκλησία έχει προηγούμενα με τον Δελμούζο αλλά και τον Βενιζέλο που τον υποστηρίζει. Ήδη από το 1908 υπάρχουν άλυτοι λογαριασμοί με τον Δελμούζο. Ο Βενιζέλος δέχεται το «ανάθεμα» της Εκκλησίας το 1916.Ο καθηγητής της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, Γ.Χατζιδακις, ασκεί κριτική στο βιβλίο «Ψηλά βουνά». Μένει έκπληκτος επειδή τα παιδιά που πηγαίνουν εκδρομή στα ψηλά βουνά μένουν δυο μήνες μακριά από τους γονείς τους και χωρίς να προσεύχονται! Όλες οι μέρες είναι ίδιες και απαράλλαχτες! Η Κυριακή που είναι μέρα αφιερωμένη στον θεό, δεν είναι διακριτή!!!

Η εκκλησία με συμπαραστάτη όλους αυτούς που εκπροσωπούν το πνεύμα της, καταφέρνει να αναχαιτίσει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση! Θα την δούμε να πρωταγωνιστεί και στη συνέχεια!

Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ(ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Ο χαρακτήρας του Αλέξανδρου Δελμούζου διαμορφώνεται μέσα από τα παιδικά και εφηβικά βιώματα που έχει στην γενέτειρα του Άμφισσα. Εκεί γεννιέται το 1880.Το 1896 φεύγει στην Αθήνα για σπουδές στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου και αργότερα για μετεκπαίδευση στην Γερμανία. Εκεί γνωρίζει από κοντά τον κοινωνιολόγο και ιστορικό του Μαρξισμού, Γεώργιο Σκληρό. Όταν επιστρέφει πίσω βρίσκει έναν ελληνισμό ταπεινωμένο από τον πόλεμο του 1897.Οι γνώσεις που έχει αποκτήσει από τις σπουδές, τα παιδικά βιώματα και η σκέψη του γιατρού Φώτη Φωτιάδη από την Κωνσταντινούπολη, επιδρούν καταλυτικά στον ψυχισμό και την ιδεολογική του συγκρότηση. Ο παιδαγωγός Δελμούζος διαθέτει αυτοπειθαρχία, επιμονή και αυτοπεποίθηση σε όλα αυτά που υποστηρίζει. Αυτά τα στοιχεία της προσωπικότητας του είναι που τον βοηθούν να αντέξει την διάψευση του πειράματος του Ανώτερου Δημοτικού Παρθεναγωγείου, στο Βόλο.

Στον αγώνα που κάνει ο Δελμούζος ευτυχώς δεν είναι μόνος! Το 1914 η δικαιοσύνη παραμένει ανεπηρέαστη από το δυσμενές κλίμα που δημιουργεί σε βάρος του η εκκλησία, και τον αθωώνει. Δύο χρόνια αργότερα ο Δελμούζος με προτροπή και οικονομική συμπαράσταση του Ελευθέριου Βενιζέλου συμμετέχει στην εκπαιδευτική επιτροπή μαζί με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη και Δημήτρη Γληνό. Οι δύο τελευταίοι σύμφωνα με τον Αλέξη Κ. Δημαρά(Ένθετο Ιστορικά- εφημερ.Ελευθεροτυπία, 22Ιουνίου 2000) πρωτοστατούν το 1901 σε κινητοποιήσεις κατά της μετάφρασης του Ευαγγελίου στην Δημοτική! Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τους βλέπουμε να είναι μαχητικοί υποστηρικτές της δημοτικής γλώσσας. Το παράδοξο αυτό, σύμφωνα με τον Αλέξη Κ. Δημαρά, αποσιωπάται!

Το 1917 ο Βενιζέλος σχηματίζει την κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης , στην Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση καθιερώνει με νόμο την δημοτική ως γλώσσα διδασκαλίας. Ο Δελμούζος νιώθει πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου! Πιστεύει πως προϋπόθεση για την ψυχική ανάταση του λαού είναι η γλωσσική αναγέννηση. Το 1918 ταξιδεύει σ’ όλη την Ελλάδα. Μέσα από διαλέξεις και προσωπικές συζητήσεις προσπαθεί να εμψυχώσει τους δασκάλους και να τους πείσει για την χρήση της δημοτικής γλώσσας στην διδασκαλία των μαθημάτων. Ταυτόχρονα όλες οι προσπάθειες επικεντρώνονται στην συγγραφή αναγνωστικών βιβλίων στην δημοτική γλώσσα.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Βενιζέλου είναι σε πλήρη εξέλιξη. Η εκκλησία παρακολουθεί τα γεγονότα από κοντά και είναι έτοιμη να δηλώσει την παρουσία της! Ευπρεπής η παρουσία ή όχι ,θα το δούμε την επόμενη φορά.

Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007

ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟ!

(Ο Δελμούζος με την γυναίκα του Φροσύνη Μαλικοπούλου στην Ελβετία-1909)

Αυτός ο κόσμος είναι υποφερτός για όλους αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτα. Αυτοί, όλως περιέργως, είναι πολλοί και μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Οι λίγοι και διαφορετικοί που θέλουν να αναδείξουν την δημιουργική πλευρά του εαυτού τους , συμβάλλοντας στην εξέλιξη και πρόοδο της κοινωνίας, αντιλαμβάνονται πως ο κόσμος που τους περιβάλλει δεν είναι και τόσο φιλόξενος. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, αυτός ο κόσμος επιδεικνύει και εχθρική διάθεση. Αυτήν την εχθρική συμπεριφορά την νιώθει για τα καλά, έναν αιώνα πριν, ο φωτισμένος παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος που τολμάει (!!!) να διευθύνει το 1908 στο Βόλο, το Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο. Το σχολείο απαλλαγμένο από την νεύρωση της επαγγελματικής αποκατάστασης έχει σαν στόχο να παρέχει στις μαθήτριες ανθρωπιστική μόρφωση αλλά και πρακτικές γνώσεις για τη ζωή. Τα κορίτσια προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες σε μια πόλη που ακμάζει το εμπόριο και η βιομηχανία. Ο Δελμούζος ως διευθυντής του Παρθεναγωγείου θέλει να εφαρμόσει τις δικές του παιδαγωγικές αρχές. Για πρώτη φορά διδάσκεται συστηματικά η δημοτική γλώσσα και η αρχαία ελληνική γραμματεία από μετάφραση. Στα τρία χρόνια λειτουργίας αυτού του σχολείου ο Δελμούζος ενδιαφέρεται για την ελεύθερη και χωρίς εμπόδια επικοινωνία των μαθητριών με τους δασκάλους. Οι μαθήτριες δεν θα πρέπει να είναι παθητικές αποδέκτριες της γνώσης και ούτε να φοβούνται. Ο φόβος οδηγεί σε συμπεριφορές ψεύτικες και υποκριτικές. Στις παιδαγωγικές αρχές του Δελμούζου συμπεριλαμβάνεται η κατάργηση της τιμωρίας ενώ αποθαρρύνεται η απομνημόνευση. Αντίθετα επιδοκιμάζεται η αυτενέργεια, η ανάληψη πρωτοβουλιών και ο αυθορμητισμός. Όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν με την αυστηρή τήρηση των θρησκευτικών κανόνων. Το σχολείο απεχθάνεται την τυπολατρεία που οργανώνεται γύρω από την θρησκευτική ζωή. Αυτό δεν αρέσει σε κάποιους. Με την έναρξη των μαθημάτων το σχολείο μπαίνει στο στόχαστρο μιας τοπικής εφημερίδας με το όνομα ΚΗΡΥΞ. Η εφημερίδα δημοσιεύει πύρινα άρθρα μισαλλοδοξίας μέσα από τα οποία κατηγορεί τον Δελμούζο πως διαφθείρει τις μαθήτριες. Οι κακές φήμες εξαπλώνονται. Το σχολείο δυσφημείται. Οι μαθήτριες δεν κάνουν πρωινή προσευχή και η καθηγήτρια Χριστάκου αποφεύγει να χειροφιλήσει τον Επίσκοπο Δημητριάδος, Γερμανό Μαυρομμάτη. Αυτός επισκέπτεται το σχολείο για να διαπιστώσει από κοντά το είδος της αγωγής που παρέχει. Η πράξη της καθηγήτριας θεωρείται προσβλητική και αποτελεί μέγιστη πράξη ασέβειας. Η εκκλησία δυσανασχετεί και μπαίνει δυναμικά στο παιχνίδι της κατασυκοφάντησης του σχολείου. Η κοινή γνώμη επηρεάζεται από όλα αυτά που διαδίδει η εκκλησία μέσα από το φερέφωνο της ,την εφημερίδα ΚΗΡΥΞ. Διοργανώνεται συλλαλητήριο και οι διαδηλωτές τυφλωμένοι από το πάθος ζητούν να κάψουν το σχολείο αλλά και τον Δελμούζο. Ο ίδιος για να αποφύγει το μένος του κόσμου παραμένει έγκλειστος στο σπίτι του. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για την ασφάλεια του. Το σχολείο αναστέλλει την λειτουργία του. Η περιβόητη κοινή γνώμη, το άθυρμα του ιερατείου, βάζει ταφόπλακα, προσωρινά, στα σχέδια του οραματιστή Δελμούζου.
Ο Δελμούζος δικάζεται το 1914 στο Ναύπλιο. Τον σκληρό πυρήνα των μαρτύρων κατηγορίας αποτελούν ο Δεσπότης Δημητριάδος, ο δημοσιογράφος Δημοσθένης Κούρτοβικ και ο βουλευτής Μιλτιάδης Μπουφίδης. Στους μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκουμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, τον Νικόλαο Πολίτη, τον Δημήτρη Γληνό. Ο κατηγορούμενος λοιδορείται ως άπατρις και άθεος που κατευθύνει τους νέους ανθρώπους προς την ανηθικότητα. Το δικαστήριο δεν πείθεται και τον αθωώνει πανηγυρικά .Το Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο περνάει στην ιστορία σαν μια πρώτη και ουσιαστική απόπειρα για να αναβαθμιστεί το εκπαιδευτικό σύστημα.

[θα συνεχίσω]

Τετάρτη, Απριλίου 11, 2007

ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΛΕΞΙΛΑΓΝΟΙ!

(Σύντομα κείμενα του 1995)

ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑ

Στο γήπεδο της εικόνας οι οπαδοί της ζουν σε μια κατάσταση παροξυσμού!Στριμωγμένοι ,παρασυρμένοι από μια πρωτοφανή και ανεξήγητη κατάσταση πάθους,παραληρούν για την εντυπωσιακή νίκη που επέτυχαν εναντίον ενός ισχυρού αντιπάλου,των λέξεων.Η ομάδα της εικόνας ήταν πολύ ισχυρή,έπαιζε και με τη συμπαράσταση των οπαδών της που έβγαζαν άναρθρες κραυγές.Το παιχνίδι μεταδόθηκε και μέσω τηλεόρασης.Έτσι όλοι εμείς είχαμε τη δυνατότητα να το παρακολουθήσουμε και να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα όχι τόσο για τη νίκη της εικόνας ,αλλά πολύ περισσότερο για τη συντριβή των λέξεων.

ΛΕΞΙΛΑΓΝΕΙΑ

Στο γήπεδο των λέξεων οι οπαδοί της τραγουδάνε.Έχουν μεθύσει από την χαρά της νίκης απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο,την εικόνα.Το παιχνίδι δεν αντέχει σε κριτική.Η ομάδα των λέξεων πολύ καλά στημένη και πολύ καλά προπονημένη δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στην αντίπαλη ομάδα που ομολογουμένως είχε σαστίσει από το εκπληκτικό παίξιμο του αντιπάλου της.
Κάποιες διαμαρτυρίες σχετικά με τον διαιτητή του αγώνα δεν είναι αποδεκτές.Ο διαιτητής ήταν άριστος και δεν επέδειξε ιδιαίτερη εύνοια σε καμιά από τις δυο ομάδες.Η αμεροληψία του ήταν αξιοσημείωτη.
Ο αγώνας αυτός επιβεβαιώνει πως αν η ομάδα των λέξεων προπονείται σωστά και μεθοδικά,τότε δεν έχει να φοβηθεί κανέναν αντίπαλο.

ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΣ-ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ 1 Χ 2

Εικόνες!
Παντού μας έχουν πλημμυρίσει οι εικόνες.
Ο κινηματογράφος,η φωτογραφία,η τηλεόραση
δέσμευσαν τα πρωταρχικά βιώματα των ανθρώπων και

τα εικονογράφησαν!

Τώρα πια αυτό που νιώθουμε είναι προϊόν της κινηματογραφικής,
τηλεοπτικής και φωτογραφικής πραγματικότητας.
Απαρνιόμαστε το γνήσιο και αυθεντικό βίωμα
μέσα από το οποίο θα ανακαλύψουμε τη πραγματική ζωή
και γινόμαστε δέσμιοι της εικονικής πραγματικότητας.
Νιώθουμε βολικά επειδή ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα
αυτών που αναγνωρίζουμε στις εικόνες και προσπαθούμε
να αναπαράγουμε αυτά τα προκατασκευασμένα συναισθήματα
στην πραγματική και γνήσια ζωή μας!
Θα συνεχίσουμε να αλλοιώνουμε τα βιώματα μας,
θα συνεχίσουμε να δεχόμαστε τον βιασμό της αληθινής μας φύσης
και θα ταξιδεύουμε όλο και πιο μακριά
από τα μυστήρια της αυτογνωσίας.



ΤΟ ΕΜΨΥΧΟ ΔΩΡΟ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ!

Σήμερα πρωί-πρωί πήγα στην ......Ήθελα να δω αν ο σπιτονοικοκύρης μου έκανε πράξη αυτά που μου έλεγε στις αρχές του καλοκαιριού.Οι προβλέψεις μου επαληθεύτηκαν!Ο τοίχος στην κουζίνα θα εξακολουθεί να έχει υγρασία και θα είναι έτσι μέχρι να έρθει η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος!Αυτή είναι που θα ταρακουνήσει το τεμπέλικο σώμα του.Αυτό το σώμα έχει μάθει να εισπράττει το ενοίκιο στην ώρα του και είναι καιρός να σκεφτεί πως έχει και υποχρεώσεις που θα πρέπει να τηρεί.Προφάσεις του στυλ " είναι άφαντο το συνεργείο και δεν το βρίσκω" ,δεν ευσταθούν!Είχε δυο μήνες καιρό για να επιδιορθώσει και εγώ δυο χρόνια για να καταλάβω καλά ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ!!!Ας συνεχίσει να παστώνει τα λεφτά του!

Μην με φανταστείς εξοργισμένο.Ο σπιτονοικοκύρης μου είναι ένα ήσυχο ανθρωπάκι πλήρως υποταγμένο στο πνεύμα της εποχής!Είναι παντρεμένος ,κοιτάζει το μαγαζί του και έχει εισοδήματα από ενοικιάσεις ακινήτων.Οι καταθέσεις του τραβούν την ανηφόρα!Θυμάμαι πολύ έντονα την στιγμιαία λάμψη στο πρόσωπο της γυναίκας του, όταν λάμβανε το ενοίκιο!Τελικά η θέα των χρημάτων μπορεί να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο εξωτερικά, ελάχιστα ,όμως, τον βοηθάει στην αυτοπραγμάτωση του.

Τις ανηφόρες τις διαδέχονται οι κατηφόρες;

[Απόσπασμα επιστολής, Αύγουστος 2005]

Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Το βράδυ της Ανάστασης μην πεις τίποτα σε κανέναν ! Πολλοί θα σε ρωτήσουν που θα πας; Μην τους μαρτυρήσεις τον προορισμό! Σήμερα θα μείνεις με τον εαυτό σου. Το έχεις αποφασίσει συνειδητά!Δεν αμφιταλαντεύεσαι. Γνωρίζεις πολύ καλά τις συνέπειες της πράξης σου αυτής. Έχεις τους δικούς σου λόγους να συμπεριφέρεσαι έτσι! Έχεις εκτεθεί σε ισχυρές δόσεις ανθρωπίλας ( συγχωρέστε μου τον νεολογισμό!) και χρειάζεσαι μια στοιχειώδη αποτοξίνωση από ανάλογα ερεθίσματα. Από την άλλη έχεις την ευχέρεια και την δυνατότητα να περιγράφεις και να προβλέπεις. Με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία μπορείς να μιλήσεις για αυτά που θα αντικρίσεις έξω το βράδυ της Ανάστασης. Θα συναντήσεις γύρω σου ανθρώπους που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Θα τους δεις να ανταλλάσσουν ευχές μεταξύ τους και να προσποιούνται πως νικήσανε τον θάνατο. Μέγα λάθος να τους θεωρείς αγγελιοφόρους του Αναστάσιμου μηνύματος. Αυτοί που δεν «πεθαίνουν» στην ζωή τους δεν μπορούν να αναστηθούν. Ειδάλλως θα ήταν ποιητές…

O Καλός θάνατος πάντα προσπορίζει μια καλή Ανάσταση…

[2006]

Τρίτη, Απριλίου 03, 2007

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ,ΧΡΙΣΤΟΣ ΖΑΦΕΙΡΗΣ!

Ο Χρίστος Ζαφείρης γεννήθηκε στην Κρανιά Ελασσόνας, το 1945.Είναι πτυχιούχος του Αρχαιολογικού και Ιστορικού τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Διετέλεσε διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»,αλλά και διευθυντής του καλλιτεχνικού περιοδικού «Παρατηρητής».Στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» συνεχίζει να αρθρογραφεί και έχει πλούσια συνδικαλιστική δράση. Είναι αντιπρόεδρος του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜΘ. Δούλεψε στην τηλεόραση και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς του Ράδιο-Παρατηρητή και του 9.58.Το 2005 έχει βραβευτεί για την ενσυνείδητη άσκηση του επαγγέλματος του.Είναι συγγραφέας εννιά βιβλίων. Από τα βιβλία του τα πιο γνωστά είναι ο «Βαλκάνιος πραματευτής» και «Θεσσαλονίκης τοπιογραφία».

Για το βιβλίο ,«Θεσσαλονίκης τοπιογραφία», ο δημοσιογράφος και συγγραφέας μίλησε σε ένα πυκνό ακροατήριο στα φιλολογικά βραδινά του «ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ»,στον πολυχώρο-Μαλλιάρης. Ο Χρίστος Ζαφείρης ξεκίνησε την ομιλία του κάνοντας μια αναδρομή στο δικό του παρελθόν. Στην Θεσσαλονίκη ήρθε το 1963 και έκτοτε ζει εδώ. Την πόλη αυτή την αγάπησε και την θεωρεί την πρώτη του πατρίδα. Ο δημοσιογράφος πέρασε ατέλειωτες ώρες στις βιβλιοθήκες της ΧΑΝΘ, στα σπουδαστήρια του κεντρικού κτιρίου της Φιλοσοφικής και στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Γνώρισε μεγάλους δασκάλους όπως ο Κριαράς,ο Κακριδής, ο Πελεκανίδης,ο Ανδρόνικος ,ο Καψωμένος και ο Βακαλάκης. Όλες οι συγκυρίες ήταν ευτυχείς και αποτέλεσαν την βάση για την ανάπτυξη των συγγραφικών του ικανοτήτων. Η καθημερινή τριβή με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ τον βοήθησε να φτάσει στην συγγραφή των εννιά βιβλίων ιστορικής έρευνας.

Το βιβλίο «Θεσσαλονίκης τοπιογραφία» δεν είναι μια επιστημονική έρευνα. Αντίθετα είναι μια βιωματική προσέγγιση σε γεωγραφικά-πολεοδομικά τοπία, σε ιστορικές προσωπικότητες και στο ανώνυμο πλήθος που παλεύει μέσα στην καθημερινότητα αυτής της πόλης. Ο Χρίστος Ζαφείρης μας λέει πως χρειάστηκαν μόλις 50 χρόνια για να «αποκαλυφθεί ανεπαισθήτως ο πολεοδομικός καμβάς της πόλης». Η Θεσσαλονίκη είναι ένα «παλίμψηστο χειρόγραφο ιστορίας».Έχει μια συνεχή παρουσία 23 αιώνων. Οι αρχαιολόγοι μετρούν 22 υπόγεια πολυκατοικιών στα οποία υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό. Κατά την διάρκεια της πολιτιστικής πρωτεύουσας υπήρξε το πρόγραμμα «Μια πόλη κάτω από την πόλη» που είχε σαν στόχο να γνωστοποιήσει αυτές τις αρχαιότητες σε όλους εμάς.

Μέχρι τον 15 αιώνα δεν υπήρχαν δραματικές αλλαγές στην πόλη. Το 1492 καταφτάνουν εβραίοι διωγμένοι από την ιβηρική χερσόνησο .Τους τρεις τελευταίους αιώνες της τουρκοκρατίας κατοικούν και συμβιώνουν αρμονικά τρεις πληθυσμιακές κοινότητες. Τούρκοι, Έλληνες και Εβραίοι απολαμβάνουν θρησκευτική ελευθερία. Στην Θεσσαλονίκη της οθωμανικής διοίκησης βρίσκουμε τζαμιά, εκκλησίες και συναγωγές. Τον 18ο με 19ο αιώνα μέσα από όχι αξιόπιστες απογραφές, φαίνεται να κατοικούν στην πόλη της Θεσσαλονίκης περισσότεροι Εβραίοι. Οι Τούρκοι είναι η δεύτερη πληθυσμιακή ομάδα ενώ οι Έλληνες ακολουθούν. Η πρώτη ουσιαστική μεταμόρφωση της πόλης γίνεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Θεσσαλονίκη συνδέεται σιδηροδρομικώς με την Ευρώπη και εγκαθίσταται τραμ. Η Οθωμανική Διοίκηση έχει σχεδιάσει πλήρες ρυμοτομικό σχέδιο και μπορεί να προβλέψει την επέκταση της πόλης προς τα ανατολικά.

Το 1913 η Ελληνική Διοίκηση έχει στις προθέσεις της την κατεδάφιση παλιών οικοδομημάτων. Συστήνεται η επιτροπή εξωραϊσμού της δημοτικής αρχής. Σύμφωνα με τον Χρίστο Ζαφείρη ο Λευκός Πύργος γλιτώνει την κατεδάφιση εξαιτίας του μεγάλου κόστους που θα έχει αυτό το εγχείρημα(μια αρχαιολόγος που ρώτησα προσωπικά δεν συμφωνεί με αυτό!).Η μεγάλη αλλαγή γίνεται με την πυρκαγιά του 1917. Η πόλη φλέγεται από το Βαρδάρη μέχρι την Αγίου Δημητρίου και από Κασσάνδρου μέχρι την παραλία. Ο αρμόδιος υπουργός Αλέξανδρος Παπαναστασίου δίνει εντολή στον γάλλο πολεοδόμο Ερνέστο Εμπράρ να φτιάξει το πολεοδομικό σχέδιο μιας πόλης που ξεπηδούσε από τις στάχτες της. Αυτό το σχέδιο θα αλλάξει πολλές φορές από το 1918 μέχρι το 1936.Αιτία για την δυσκολία εφαρμογής αποτελούν τα αλλεπάλληλα κύματα προσφύγων και οι συνοικισμοί που στήνονται πρόχειρα. Επίσης ευθύνονται τα αρχαιολογικά ερείπια κατά τις εκσκαφές, η πείνα ,η εξαθλίωση και οι Έλληνες και Εβραίοι ιδιοκτήτες οικοπέδων που πιέζουν να μην απαλλοτριωθούν αυτά τα οικόπεδα.

Στην Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου συνυπάρχουν πολυτελείς οικοδομές με παραπήγματα προσφύγων. Γύρω στους 25 χιλιάδες συνδημότες μας επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια, ενώ οι άποροι υπολογίζονται σε πάνω από 70 χιλιάδες ανθρώπους. Η πυρκαγιά του 1917 είναι μια καλή ευκαιρία για να αναδειχτεί ο ελληνοκεντρικός χαρακτήρας της πόλης. Τα ίχνη του παρελθόντος μπορούν να διαγραφούν και σήμερα, στην πόλη που ζω, είναι λίγα αυτά που μου θυμίζουν την αρμονική συμβίωση των ελλήνων με μουσουλμάνους και εβραίους.

Στην δεκαετία του 1950 έχουμε ένα μεγάλο κύμα εσωτερικής μετανάστευσης που αυξάνει τον πληθυσμό της πόλης κατά 25%.Το 1956 και το 1960 ο Κ.Καραμανλής βγάζει τα περίφημα διατάγματα που δίνουν επιπλέον προνόμια οικοδομικής εκμετάλλευσης. Η αντιπαροχή γίνεται ένας μύθος που κυριαρχεί στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η πόλη παραδίδεται, με την συναίνεση της πολιτείας, στους ιδιοκτήτες οικοπέδων και στους εργολάβους. Αυτή η παράδοση είναι η χαριστική βολή στην διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ιδιοκτήτες και εργολάβοι θησαυρίζουν. Με την μαζική ανοικοδόμηση λαμπρά κτίρια της πόλης γκρεμίζονται. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος βλέπει με τα μάτια του την κατεδάφιση του αρχοντικού του ποιητή Βαφόπουλου. Το βίωμα του είναι τόσο ισχυρό που το μετατρέπει σε ποίημα. Ένας άλλος εξαίρετος ποιητής, ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, λέει πως έγινε «κανόνας το ρήμαγμα των αρχοντικών».Αλλά η πόλη δεν ανήκει στους ποιητές! Ανήκει στους εργολάβους και τους ιδιοκτήτες που συνεχίζουν να φτιάχνουν πολυκατοικίες. Η αισθητική της ομοιομορφίας πλήττει το γούστο των θεσσαλονικέων. Η πολιτεία υπερασπίζεται την εγκληματική της πολιτική στο όνομα του κέρδους. Δεν προνοεί για υποδομές. Δεν εξασφαλίζει χώρους για σχολεία και πάρκα. Η Θεσσαλονίκη πνίγεται από το τσιμέντο και τα μπάζα από τις εκσκαφές! Εκατομμύρια τόνοι από μπάζα χρησιμοποιούνται για την επέκταση της νέας παραλίας και αλλοιώνουν την ιστορική φυσιογνωμία της πόλης!

Σήμερα αυτά που μας θυμίζουν το παρελθόν της Θεσσαλονίκης είναι λίγα. Μόλις το 1979 η Άνω Πόλη διασώθηκε ως παραδοσιακός οικισμός! Τα Λαδάδικα γλίτωσαν την καταστροφική επιδρομή στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Μερικοί ρομαντικοί εξακολουθούν να αντιστέκονται στις ορέξεις των εργολάβων. Η μανία του αλόγιστου κέρδους αυτών των εργολάβων ,αλλά και των ιδιοκτητών , σακάτεψε την ιστορική μνήμη της πόλης!

Επιστρέψτε την πόλη μας στους Ποιητές. Τ ώ ρ α!!!



Δευτέρα, Απριλίου 02, 2007

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΠΟΡΦΥΡΑΣ"

Δεν ξέρω κανέναν άλλον άνθρωπο που να μας μίλησε με τόση ακρίβεια για την ψυχή μας!

Το τριμηνιαίο περιοδικό «ΠΟΡΦΥΡΑΣ» είναι αφιερωμένο στον ποιητή Ευγένιο Αρανίτση.

Μοσχομύρισε η ευωδιά του Πένθους!

Κυριακή, Απριλίου 01, 2007

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ!

(Δημοσιεύτηκε και στην Ελληνική Πύλη Παιδείας)


[Όλα όσα καταλαβαίνω]

Ανάμεσα στα αιτήματα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών είναι εδώ και πολλά χρόνια η δίχρονη υποχρεωτική φοίτηση στο Νηπιαγωγείο. Νήπια και προνήπια πρέπει να φοιτούν οπωσδήποτε. Το Υπουργείο Παιδείας και κάτω από την πίεση των πρόσφατων κινητοποιήσεων στο χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αποφάσισε να ικανοποιήσει μερικώς το αίτημα. Πρόθεση του είναι η προσχολική εκπαίδευση να γίνει υποχρεωτική για μία χρονιά και όχι για δύο που ζητάει η Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών. Αυτό αρχικά έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Οι Νηπιαγωγοί ένιωσαν πως μέσα από την θέσπιση της υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης αναβαθμίζεται ο ρόλος τους. Τον αρχικό ενθουσιασμό, όμως, τον διαδέχτηκε ο προβληματισμός. Το Υπουργείο μπορεί να ικανοποιεί το αίτημα αλλά δεν διασφαλίζει θέσεις για όλα τα νήπια που θα φοιτήσουν. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης κτιριακής υποδομής αλλά και έμψυχου δυναμικού που θα υποδεχτεί τα νήπια. Η ηγεσία του Υπουργείου έχει να αντιμετωπίσει αυτά τα δύο σοβαρά προβλήματα. Η λύση τους επείγει. Σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθεί εκτεθειμένο αφού δεν θα μπορεί να υλοποιήσει την δέσμευση για την υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση.

Τα καινούρια σχολεία που απαιτούνται για την υποδοχή των νηπίων είναι αδύνατο να γίνουν στο χρονικό διάστημα μέχρι την έναρξη της καινούριας σχολικής χρονιάς! Κοντά σε αυτήν την διαπίστωση ας μην ξεχνάμε και τα χρόνια προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα σχολεία. Μεγάλο μέρος της ευθύνης για την διόγκωση αυτού του προβλήματος έχει και η τοπική αυτοδιοίκηση που είναι γνωστό σε όλους πως δεν δείχνει και ιδιαίτερο ζήλο για την συντήρηση και τον ευπρεπισμό των Νηπιαγωγείων που έχει στην δικαιοδοσία της. Τα προβλήματα διαιωνίζονται και αυτήν την στιγμή που μιλάμε υπάρχουν Νηπιαγωγεία που ακόμα στεγάζονται σε μαγαζιά , που έχουν ακατάλληλους αύλειους χώρους και προβληματικές τουαλέτες. Εξακολουθούν και υπάρχουν Νηπιαγωγεία από τα οποία απουσιάζουν αίθουσες για ψυχοκινητικές δραστηριότητες και θεατρικές παραστάσεις. Τα προβλήματα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά και για αυτό θα ήθελα να τα προσπεράσω. Εκεί ,όμως, που θα ήθελα να επιμείνω περισσότερο είναι στην αποτελεσματική δράση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για την επίλυση των προβλημάτων! Με μια πρώτη ματιά αυτό που αντικρίζουμε είναι απογοητευτικό! Διάβαζα πρόσφατα πως η Νομαρχία θεσσαλονίκης τρέχει και δεν φτάνει με τις αιτήσεις για σχολική στέγη που υποβάλλονται από τους Δήμους. Η προθεσμία υποβολής αιτήσεων είναι μέχρι τις 31 Μαρτίου και είναι πολύ πιθανό κάποιοι Δήμοι να μην προλάβουν να καταθέσουν εγκαίρως τις προτάσεις τους. Αυτό θα έχει σαν συνέπεια να μην καταφέρουν να ενταχθούν στο νέο πενταετές πρόγραμμα σχολικής στέγης 2008-2012.

Όλα κυλούν με ρυθμούς χελώνας και μέσα σε αντεγκλήσεις και διαξιφισμούς ανάμεσα στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων(ΟΣΚ), την Νομαρχία και το Υπουργείο. Η σχολική στέγη γίνεται πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων. Πράσινα ,κόκκινα και μπλε στρατιωτάκια ανταλλάσσουν κατηγορίες και οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί και γονείς αντιλαμβάνονται πως για πολλοστή φορά το πρόβλημα της στέγης υπηρετεί μικροπολιτικές σκοπιμότητες . Ενδεικτικό της βραδυπορίας και της αδιέξοδης κατάστασης είναι πως το προηγούμενο πενταετές πρόγραμμα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και οι εκκρεμότητες θα μεταφερθούν στο επόμενο. Η κωλυσιεργία των δήμων είναι καταφανής και δείχνει την ανεπάρκεια ή την αδιαφορία τους ώστε να θέτουν σε έναν προγραμματισμό τις μελλοντικές ανάγκες σε σχολική στέγη. Εδώ θα μου επιτρέψετε να παραθέσω απόσπασμα από το κείμενο του εξαιρετικού αρθρογράφου Μάκη Βοϊτσίδη (εφημ.Αγγελιοφόρος) με τίτλο «Ποια τοπική αυτοδιοίκηση»:
«…Δέκα μέρες να ξεφυλλίσει κανείς τις εφημερίδες ,δέκα τέτοια περιστατικά θα μετρήσει απ’ όλη τη χώρα. Χώρια οι ΧΥΤΑ για τους οποίους ποτέ δεν συγκατατέθηκε κανένας δήμος-είκοσι χρόνια χρειάζονται από την μέρα που θα παρελάσουν από το Συμβούλιο της Επικρατείας όλοι «οι φορείς του τόπου».Δήμοι, μητροπόλεις, πολιτιστικοί σύλλογοι, περίπτερα, καφενεία και στεγνοκαθαριστήρια. Μόνο για παιχνίδι καθυστερήσεων. Βέβαια, αλλά φανταστείτε να χρειαζόταν να πει και εδώ το «ναι» η τοπική κοινωνία. Βουνό θα ήταν οι σκουπιδότοποι.

Κι αυτό ,λοιπόν ,το καταφέραμε στην Ελλάδα:να αναδείξουμε την πιο εσωστρεφή ,συμφεροντολογική, ψηφοθηρική διάσταση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτό που στην δεκαετία του ’80 μας φαινόταν εκσυγχρονισμός και πρόοδος ,να μετακινηθούν αρμοδιότητες στους δήμους και τις κοινότητες που υποτίθεται ότι είχαν άμεσο ενδιαφέρον για τον τόπο τους , εντέλει ενθάρρυνε έναν ακραιφνή τοπικισμό. Δραματικά συχνά ,η τοπική αυτοδιοίκηση απλώς αναλαμβάνει να εκφράσει την φοβία ή την κερδοσκοπική διάθεση των ψηφοφόρων της –τυπική συμπεριφορά ενός λαού όπου καθένας βλέπει μέχρι την αυλή και τα χωράφια του, αξιώνει τα πάντα από το κράτος, αλλά δεν είναι διατεθειμένος να δώσει τίποτα. Σ’ αυτό το σκηνικό ,χίλιες φορές προτιμότερο να αποφασίζει η κεντρική εξουσία»

Το απόσπασμα που διαβάσατε είναι καταπληκτικό! Σκιαγραφεί με ξεκάθαρο τρόπο το ύφος της σημερινής τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτό το ύφος έχει κάτι από κακοδιαχείριση οικονομικών πόρων, απλήρωτους εργαζόμενους που φυτοζωούν, ασυνεννοησία και ανούσιες κομματικές αντιπαραθέσεις με την κεντρική εξουσία, πλημμελή συντήρηση σχολικών κτιρίων και πόστα εργασίας για όλους εκείνους τους άσχετους που ψηφίζουν και αναδεικνύουν δημάρχους που δεν ξεχνούν να ανταποδώσουν.

Πριν καιρό , με αφορμή τις καθαρίστριες στα Δημόσια Σχολεία ,σας έλεγα για την βιασύνη με την οποία εκχωρεί το Υπουργείο Παιδείας τις αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι καθαρίστριες διάβαζα πρόσφατα πως δεν έχουν πληρωθεί ακόμα από την τοπική αυτοδιοίκηση που διαμαρτύρεται πως δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια. Το ίδιο φυσικά θα κάνει και στην περίπτωση που το Υπουργείο Παιδείας θέλει να εκμεταλλευτεί τα σχολεία των Δήμων για να λύσει το πρόβλημα των κτιριακών υποδομών. Οι δήμοι θα ζητήσουν επιπλέον κονδύλια για να δεχτούν περισσότερα νήπια αλλά και για να πληρώσουν τις Νηπιαγωγούς που θα στελεχώσουν τα νεοϊδρυθέντα τμήματα προσχολικής εκπαίδευσης. Το εξοργιστικό σε αυτήν την περίπτωση είναι πως αυτά τα λεφτά θα έπρεπε να διοχετευτούν για την ανέγερση καινούριων Νηπιαγωγείων. Δεν πρόκειται, όμως, να συμβεί αυτό! Το Υπουργείο Παιδείας έχει σταθερό προσανατολισμό στους Παιδικούς σταθμούς των δήμων. Αυτοί ,παρεμπιπτόντως, διατηρούν νηπιαγωγεία στα οποία δουλεύουν βρεφονηπιοκόμοι, απόφοιτοι ιδιωτικών σχολών ή ΤΕΙ και ασχολούνται με νήπια των 5 και 6 χρονών. Με βάση νόμο του Υπουργείου Παιδείας αυτό είναι παράνομο. Σύμφωνα ,όμως, με νόμο του Υπουργείου Υγείας στον οποίο υπάγονται οι παιδικοί σταθμοί, αυτό είναι νόμιμο. Ένας νόμος απορρίπτει και ένας άλλος συναινεί!

Με την τροπολογία που θα καταθέσει το Υπουργείο δίνει την δυνατότητα στους παιδικούς σταθμούς να ιδρύσουν, κανονικά και με τον νόμο, Νηπιαγωγεία που όμως θα πρέπει να προσαρμοστούν στους όρους και τις προϋποθέσεις των Δημόσιων Νηπιαγωγείων. Επιπλέον θα πρέπει να εφαρμόζουν το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου. Με αυτόν τον τρόπο 2500 παιδικοί και 1600 Δημοτικοί Σταθμοί θα απορροφήσουν το πλεόνασμα των νηπίων που δεν θα μπορούν να φοιτήσουν στα Δημόσια Νηπιαγωγεία. Οι γονείς θα στραφούν στους δήμους και θα πρέπει να πληρώσουν για το παιδί τους. Επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση των Νηπιαγωγείων. Ταυτόχρονα η εξίσωση των νεοϊδρυθέντων Νηπιαγωγείων με τα δημόσια Νηπιαγωγεία μας προετοιμάζει για την υπαγωγή των μονάδων προσχολικής αγωγής στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Η ΔΟΕ μιλάει για Νηπιαγωγεία δύο ταχυτήτων. Εσείς τι λέτε;


Υ.Γ
Ο δημοσιογράφος του Αγγελιοφόρου,Σίμος Πιπερίδης, είχε την ευγενή καλοσύνη να με ενημερώσει για την αλλαγή στάσης του Υπουργείου Παιδείας σχετικά με το θέμα του αρχαίου θεάτρου στους μαθητικούς καλλιτεχνικούς αγώνες.Να σας θυμίσω πως το Υπουργείο είχε αποφασίσει να μην συμπεριλάβει παραστάσεις αρχαίου θεάτρου.Χάρη στην δημοσιότητα που έλαβε το θέμα οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης θα μπορέσουν να παρουσιάσουν την δουλειά τους τον μήνα Μάιο εδώ στην θεσσαλονίκη.
Το παραπάνω γεγονός μας δείχνει την μεγάλη βοήθεια που μπορούν να μας παρέχουν οι δημοσιογράφοι στην επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης.Ας τους βοηθάμε και εμείς με την σειρά μας!