Τετάρτη, Μαΐου 30, 2007

"ΓΡΑΠΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ"!

Θυμάμαι πως σε μια βόλτα μου στην Άνω Πόλη είχα δει ένα σύνθημα που έλεγε: "Οι τοίχοι έχουν αυτιά ή τα αυτιά έχουν τοίχους;". Το σύνθημα ήταν ευφυέστατο και ευρηματικό! Η συνθηματολογία στους τοίχους και σε όλους τους δημόσιους χώρους, πολλές φορές, ανάγεται στη σφαίρα του κοινότοπου. Μερικές φορές, όμως, συμβαίνει να ξεφεύγει από το σύνηθες και τετριμμένο και να μας γεμίζει με αισιοδοξία! Με τα παρακάτω λόγια συμφωνώ απόλυτα.

Τρίτη, Μαΐου 29, 2007

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,ΘΕΤΙΣ ΧΟΡΤΙΑΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ"!


(Από την διημερίδα με τίτλο"Ξεκλειδώνοντας τα μυστικά της σημερινής κοινωνίας " που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο και Κυριακή , 5 και 6 Μαΐου 2007, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης.Την διημερίδα οργάνωσαν ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα και το Περιοδικό ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.Η κυρία ,τέρμα δεξιά, είναι η Θέτις Χορτιάτη).



To 1986 η παιδική λογοτεχνία( ή η λογοτεχνία για παιδιά;) βρίσκεται σε ακμή. Το περιοδικό «Διαδρομές» εκδίδεται εκείνη ακριβώς τη περίοδο. Η Θέτης Χορτιάτη εμψυχώνει το περιοδικό με άρθρα. Τα καλλιτεχνικά ρεύματα στην Ευρώπη διαμορφώνουν καινούριους δρόμους στη λογοτεχνία και την ποίηση και καλούν τον αναγνώστη να συμμετέχει στην ερμηνεία των εννοιών. Αυτή η σημαντική αλλαγή δημιουργεί την ανάγκη ενός βήματος για νέες προτάσεις. Έτσι φτάνουμε στην δημιουργία του περιοδικού που ανταποκρίνεται αμέσως στα καινούρια δεδομένα. Στο τεύχος 32 του 1993, η Θέτης Χορτιάτη επισημαίνει πως στη δεκαετία του 1970 έχουμε το «μεταμοντέρνο κίνημα που χαρακτηρίζεται από ελευθερία και αξιοποίηση των στοιχείων της παράδοσης». Η εικόνα γίνεται μέσο μετάδοσης μηνυμάτων και επικοινωνίας. Ο κόσμος έρχεται αντιμέτωπος με οπτικά γεγονότα όπως την τηλεόραση , το βίντεο , το βίντεο κλιπ. Όλα αυτά συμβάλλουν στη συνειδητοποίηση της μαζικής κοινωνίας αλλά και της γνώσης πως αποτελούμε το μέρος ενός όλου. Ταυτόχρονα παρατηρούμε μια έξαρση της ατομικότητας. Αυτό το οξύμωρο σχήμα όπου η μαζική συνείδηση συνυπάρχει με την έξαρση του ατομικού, μας οδηγεί στην ανανέωση της λογοτεχνίας.
Η Θέτης Χορτιάτη προτού καταλήξει να αρθρογραφεί στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ γράφει στο περιοδικό ΡΟΔΙ(1978-1982).Σε εκείνο το περιοδικό δηλώνει την παρουσία της με τέσσερα ποιήματα, ένα παραμύθι και μια μικρή ιστορία. Είναι μια καλή ευκαιρία για τη συγγραφέα να πειραματιστεί με τη χρήση του λόγου. Στο περιοδικό γράφουν συγγραφείς όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, η Μάρω Λοίζου, η Λίτσα Ψάραυτη, ο Μάνος Κοντολέων. Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός συγγραφέας του νέου λογοτεχνικού ρεύματος. Η επαφή της Χορτιάτη με όλους τους συγγραφείς καθορίζει και το εκφραστικό της ύφος. Δεν παραλείπει να κρύψει την βαθιά επίδραση που ασκεί πάνω της το βιβλίο του Τζιάννι Ροντάρι «Γραμματική της Φαντασίας». Σύμφωνα με τον Ροντάρι η φαντασία είναι απαραίτητο να αποκτήσει τη θέση που της αξίζει στην εκπαίδευση. Ακόμα ο Ροντάρι υποστηρίζει πως τα παιδιά χρησιμοποιούν τις λέξεις σαν παιχνίδια που κρατούν στα χέρια τους. Αυτά τα λόγια έχουν έντονη απήχηση στην Χορτιάτη που μέχρι εκείνη τη στιγμή έχει εκδώσει 5 ποιητικές συλλογές και έχει πειραματιστεί στον ελεύθερο, παραδοσιακό και εξπρεσιονιστικό στίχο. Τολμάει να διατυπώσει την καινούρια της πρόταση που ονομάζεται ηχορυθμικό μοντέλο(Ανδρέας Καρακίτσιος, καθηγητής παιδικής λογοτεχνίας στο Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ.).Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, η Χορτιάτη, επιχειρεί να «εναρμονίσει τους κελαϊδιστούς ήχους της γλώσσας με το χοροπηδηχτούς ρυθμούς της καρδιάς και του κεφιού της με σκοπό να γίνει ανάλαφρη και γελαστή η ατμόσφαιρα μέσα στο σχολείο».Τα παιδιά ανταποκρίνονται θετικά. Η συγγραφέας λαμβάνει τη θετική ανατροφοδότηση και ξεκινά μια εκδοτική προσπάθεια με μια σειρά έξι βιβλίων μέσα από τα οποία προσπαθεί να φέρει τα παιδιά σε επαφή με το ηχορυθμικό μοντέλο. Βιβλία όπως τα Παιχνδιλόλεξα, το Παιχνιδόγελο, η Παραμυθο-αλφαβήτα ,οι Λεξοσκανταλιές η Παιχνιδογραμματική διασκεδάζουν και ψυχαγωγούν τους μικρούς μαθητές και κάνουν ελκυστικό το διδακτικό έργο των εκπαιδευτικών.
Στο τεύχος 3 του περιοδικού(1986) η Θέτις Χορτιάτη προτείνει πρωτότυπα παιχνίδια που έχουν παιχτεί στο παρελθόν στην ελληνική Δανειστική Βιβλιοθήκη του σώματος ελληνίδων οδηγών Θεσσαλονίκης.Εκεί ήταν υπεύθυνη η συγγραφέας για πολλά χρόνια. Σκοπός εκείνων των παιχνιδιών ήταν τα παιδιά να προσεγγίσουν και να διαμορφώσουν θετική στάση απέναντι στα βιβλία. Στο τεύχος 7( 1987) στο άρθρο της « Παιχνίδια και παιχνιδίσματα» λέει πως εκτός από τα λεκτικά παιχνίδια, τους γλωσσοδέτες, τα λαχνίσματα, τα αινίγματα και τα ταχταρίσματα, υπάρχουν και τα δικά της λεκτικά παιχνίδια σε έμμετρο λόγο και πάντα με την βοήθεια της φαντασίας. Στο τεύχος με αριθμό 51( 1998), στο άρθρο «Λεκτική φαντασία», αναφέρει πως όλες οι καλλιεργημένες γλώσσες έχουν λεκτικά παιχνίδια και θεωρεί πως η ελληνική είναι η πιο πλούσια γλώσσα. Στο τεύχος με αριθμό 84( 2006) στο άρθρο «Κείμενα και γλωσσικά παιχνίδια» η φαντασία είναι νοημοσύνη και ελευθερία που βοηθά και ενθαρρύνει το παιδί να συνθέσει το δικό του ήχο. Το παιδί μέσα από τα γλωσσικά παιχνίδια νιώθει απελευθερωμένο, οξύνει την κριτική του ικανότητα και εφευρετικότητα, εκπλήσσει και δημιουργεί την δικιά του ανατροπή. Ως επιβεβαίωση όλων αυτών είναι και τα λόγια του καθηγητή Αναγνωστόπουλου ,στο τεύχος 51, που λέει πως «στα γλωσσικά παιχνίδια εντοπίζουμε τα στοιχεία της παιδικής τέχνης, δηλαδή το χιούμορ, την ηχοποίηση λέξεων, τον ανιμισμό και την εικονοπλασία. Η γλωσσική τριβή βοηθάει στην ενσυνείδητη χρήση της γλώσσας από τα μικρά παιδιά».Είναι ακριβώς αυτά τα παιχνίδια που χρησιμοποιούν οι Νηπιαγωγοί για να βοηθήσουν τους «αρχάριους αυτής της ζωής»( παιδιά) να αναπτύξουν τον προφορικό λόγο και να ασκηθούν γλωσσοφωνητικά.
Η Θέτης Χορτιάτη ευχαριστεί το περιοδικό που την φιλοξενεί τόσα χρόνια και τελειώνει την ομιλία της με τα λόγια του Ροντάρι: «Το παιδί δεν θέλουμε να είναι καταναλωτής κουλτούρας και αξιών αλλά παραγωγός και δημιουργός αυτής της κουλτούρας και των αξιών».

Σας χαιρετώ!

Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ,ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ!

Θεοδόσης Πελεγρίνης τελευταίος από τα δεξιά
Στην Διεθνή Έκθεση βιβλίου παρουσιάστηκε το βιβλίο «Η αιώνια επιστροφή της φιλοσοφίας» του κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών ,Θεοδόση Πελεγρίνη. Ανάμεσα στους ομιλητές ήταν παρών και ο ίδιος ο συγγραφέας ο οποίος ,αρχικά, μας μίλησε για την ανασφάλεια και την αστάθεια που νιώθει πάντα από την ολοκλήρωση ενός βιβλίου. Ο πειρασμός, λέει ο συγγραφέας, για να γυρίσει πίσω στο βιβλίο και να το κοιτάξει, είναι μεγάλος. Η επιθυμία του αυτή αναστέλλεται από τη φιλοδοξία να προχωρεί ,πάντα, λίγο παρακάτω. Από τη δεύτερη ανάγνωση ενός καλού βιβλίου προκύπτει πάντα ένα καινούριο βιβλίο που τον απομακρύνει από το πρώτο. Έτσι δικαιολογείται ο φόβος και η ανασφάλεια. Τέτοια συναισθήματα διακατέχουν τον κ.Πελεγρίνη κάθε φορά που επιστρέφει στα κείμενα ενός αγαπημένου συγγραφέα. Κάθε καινούρια ανάγνωση του προσφέρει διαφορετικά στοιχεία και τον κάνει να ξεμακραίνει από τις πρώτες εντυπώσεις. Για τον κ. Πελεγρίνη η αίσθηση της επιστροφής που την αναλύει σε διάφορα πεδία του πολιτισμού( τέχνη-επιστήμη-θεολογία) είναι η κατεξοχήν λειτουργία της φιλοσοφίας. Φιλοσοφία σημαίνει την επιστροφή στην αρχή του δρόμου για να δούμε τι έχουμε κάνει λάθος και να το διορθώσουμε. Υπό αυτήν την έννοια ο Σίσυφος που καταδικάζεται από τους θεούς να ανεβάζει το βράχο και να επαναλαμβάνει αυτήν την πράξη, είναι προνομιούχος στο μέτρο που σε κάθε του προσπάθεια ανακαλύπτει κάτι καινούριο. Ο καθηγητής Πελεγρίνης για να ενισχύσει την θέση του μας παραπέμπει στα λόγια του Προύστ: «το μοναδικό αληθινό ταξίδι, το μοναδικό βάπτισμα στη πηγή της νιότης δεν θα ήταν να τραβήξεις προς καινούρια τοπία αλλά να δεις το σύμπαν με τα μάτια των άλλων και αυτά που συναντάς άπειρες, ενδεχομένως ,φορές να τα δεις πάλι αλλιώς» αλλά και του Έλιοτ « το τέλος της όλης μας έρευνας θα είναι να φτάσουμε όπου ξεκινήσαμε και να δούμε το μέρος για πρώτη φορά».Η φιλοσοφία είναι μια παμπάλαια δραστηριότητα που πρωτοεμφανίστηκε τον 6 αιώνα π.χ. Από τότε εξακολουθεί να μας συναρπάζει. Με το βιβλίο του ο συγγραφέας επιχειρεί να μας καταδείξει το μεγαλείο της επιστροφής. Κάθε επιστροφή τρομάζει αλλά και προσφέρει καινούρια στοιχεία που φρεσκάρουν το βλέμμα μας.
Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης τελειώνει την μικρή του ομιλία και ευχαριστεί τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα στα οποία ,όπως λέει, «έζησε ,ανδρώθηκε και ελπίζει να πεθάνει μέσα σε αυτά».


Σάββατο, Μαΐου 26, 2007

TO A Γ Ι Ο ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ!

Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι, ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα". Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο, η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ...

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΛΟΓΙΑ

ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ Ν Τ Ρ Ο Π Η

Γ Ι Α Τ Ο Ν Π Ο Λ Ι Τ Ι Σ Μ Ο Μ Α Σ !!!

Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΜΑΡΙ ΜΠΑΣΚΙΡΤΣΕΦ!

(Γράφω τα παρακάτω με αφορμή μια παλιά θεατρική παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε, στο ρόλο της Μπασκίρτσεφ , η Μαρία Σάββα*).


Είμαι σίγουρος πως αν ζούσε σήμερα η Μαρί Μπασκίρτσεφ θα είχε ανακαλύψει το χώρο του Διαδικτύου και τα blogs. Το ισχυρίζομαι αυτό γιατί από το 1872 και μέχρι το 1884, η Μπασκίρτσεφ διατηρεί ημερολόγιο από 84 τετράδια που φυλάσσονται στο τμήμα χειρογράφων της Γαλλικής Εθνικής Βιβλιοθήκης. Η ίδια διατείνεται πως το ημερολόγιο της είναι ταυτισμένο με την «απόλυτη και ακριβή αλήθεια».
Την ακριβή χρονολογία γέννησης δεν μπορούμε να την διαπιστώσουμε μέσα από το ημερολόγιο της. Γνωρίζουμε πως γεννιέται στο Γκοβρόνζι της Ουκρανίας. Ένας βασικός λόγος που ξεκινά να καταγράφει τις σκέψεις της αλλά και να εμφανίζεται τόσο παραγωγική στην δημιουργία πινάκων ζωγραφικής και σχεδίων είναι, μάλλον, η απώλεια της φωνής της εξαιτίας της φυματίωσης. Η Μπασκίρτσεφ αναπληρώνει αυτό που χάνει μέσα από το ιχνογράφημα και την γραφή( αξίζει εδώ να θυμηθούμε και τη Σωτηρία Μπέλλου που έγραφε πυρετωδώς μετά τη ζημιά που είχε υποστεί στις φωνητικές της χορδές).Το ημερολόγιο είναι ο χώρος όπου εκφράζει τις βαθύτερες συναισθηματικές της καταστάσεις χωρίς να κινδυνεύει από την έκθεση. Εκεί μέσα εξομολογείται τον έρωτα της στα δεκατέσσερα της χρόνια για τον Δούκα του Χάμιλτον και την επιθυμία της να παντρευτεί τον ανιψιό ενός καρδιναλίου στη Ρώμη ,τέσσερα χρόνια αργότερα! Μέσα από το ημερολόγιο διαφαίνεται και ο μεγάλος θαυμασμός που τρέφει για την προσωπικότητα και το έργο του ζωγράφου Μπαστιέν Λεπάζ. Αυτός ο ζωγράφος φαίνεται να την επηρεάζει πολύ πάνω στην τέχνη της ζωγραφικής. Γενικώς οι εφηβικοί έρωτες της ζωγράφου βιώνονται περισσότερο μέσα από τη φαντασία της παρά από την πραγματικότητα.
Το 1871 εγκαταλείπει τη Ρωσία μαζί με τα δυο της παιδιά και μερικούς συγγενείς. Μένει για μικρά διαστήματα στην Γενεύη και Βιέννη προτού εγκατασταθεί στη Νίκαια της Γαλλίας. Το 1875 και για τρία χρόνια ζει στη Φλωρεντία, την Ρώμη και την Νάπολη. Όλα αυτά τα χρόνια συνειδητοποιεί την ανάγκη για έκφραση μέσα από τη ζωγραφική. Το 1877 σπουδάζει στην Ακαδημία Julian και αντιλαμβάνεται την ανάγκη για μια σφαιρική ανάπτυξη των γνώσεων της. Μαθαίνει μουσική μέσα από την χρήση μουσικών οργάνων, όπως, πιάνο, άρπα και μαντολίνο και γίνεται πολύγλωσση αφού μαθαίνει γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ελληνικά. Δείχνει ενδιαφέρον και εμβαθύνει στη σκέψη του Πλάτωνα.
Το 1880 η Μπασκίρτσεφ αγωνίζεται για τα γυναικεία δικαιώματα μέσα από το σωματείο που έχει ιδρύσει η Hebertine Audert. θεωρεί πως η μοίρα της γυναίκας είναι κατώτερη από αυτή του άντρα. Οι γυναίκες περιορίζονται μόνο στην ανάληψη κάποιων ρόλων που διευκολύνουν μια κοινωνική οργάνωση που είναι δομημένη πάνω στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των αντρών. Για τη Μπασκίρτσεφ οι γυναίκες είναι αυτόνομες προσωπικότητες και όχι καταδικασμένες υπάρξεις που απλά παίζουν τους ρόλους που προσφέρουν οι άντρες .
Το 1881 η ζωγράφος είναι βαριά άρρωστη. Θέλει να ταξιδέψει πίσω στην Ρωσία. Πηγαίνει για προσκύνημα στο Κίεβο. Είναι η τελευταία φορά που βλέπει την πατρίδα της. Το 1883 απολαμβάνει μια τιμητική διάκριση για το παστέλ «Ιωάννης και Ιάκωβος».Το 1885 γίνεται γνωστό, από τον κατάλογο που κυκλοφορεί η Ένωση Ζωγράφων και Γλυπτριών, πως ο συνολικός αριθμός των έργων της περιλαμβάνει 100 πίνακες και σκίτσα, 6 παστέλ, 80 σχέδια, 83 σπουδές και 5 γλυπτά.
Τις τελευταίες στιγμές της ζωής της ονειρεύεται την Ιταλία. Πεθαίνει την τελευταία μέρα του Οκτωβρίου του 1884.Η τελευταία φράση στο ημερολόγιο είναι καταγεγραμμένη ως εξής: «Δυσκολεύομαι τρομερά ν’ ανέβω τη σκάλα»!

Να ‘ταν για την Μπασκίρτσεφ η σκάλα που οδηγεί στον ουρανό;


*(Βιογραφικό της Μαρίας Σάββα από το διαδίκτυο):
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη «Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη» και ασχολήθηκε με την κίνηση δουλεύοντας με δασκάλους στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.Σπούδασε επίσης στη σχολή «Ecole Philippe Gaulier» στο Παρίσι, Σωματικό Θέατρο, Υποκριτική και αυτοσχεδιασμό . Επίσης παρακολούθησε σεμινάρια θεατρικής κίνησης με τους Monica Pagneau, μιμικής με τον Steven Wasson, Ουδέτερης Μάσκας με τον Marcello Magni και Annabel Arden (Theatre de Complicite), σεμινάρια Υποκριτικής και σωματικού θεάτρου με τους Eugenio Barba, Kjegors Bral και Arianne Mnouskin και σειρά σεμιναρίων Butoh με τον Iwana Masaki. Συνεργάστηκε με το Ανοιχτό θέατρο: «Πολύ κακό για το τίποτα» του Σαίξπηρ (Ηρώ), με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας: «Αγάπης Αγώνας Άγονος» του Σαίξπηρ (Πριγκίπισσα – Τζακνέτα), «Η Τριλογία του Παραθερισμού» του Γκολντόνι (Σμεραλντίνα), «Κλόουν» (Μονόλογος) της Μ. Λαϊνά, «Τα κύματα» της Β. Γουλφ σε σκηνοθεσία Μ. Λυμπεροπούλου, με το θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας: «Μαρί Μπασκίρτσεφ – σελίδες ημερολογίου» (Μονόλογος) σε σκηνοθεσία Μ. Λυμπεροπούλου, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων: «Ματωμένος γάμος» του Λόρκα (Νύφη) σε σκηνοθεσία Ν. Χατζηπαππά, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας: «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ (Βιόλα) σε σκηνοθεσία Ν. Χαραλάμπους, «Οι κατεργαριές του Σκαπίνου» του Μολιέρου (Ζερμπινέτ) σε σκηνοθεσία Ν. Χαρίτογλου, με το Μέγαρο Μουσικής: «Η γυναίκα της Ζάκυνθος» του Σολωμού σε σκηνοθεσία Μ. Λυμπεροπούλου,με το Θέατρο Σφενδόνη της Άννας Κοκκίνου στο Φεστιβάλ Μπέκετ, στο έργο «Θέατρο». Συνεργάστηκε επίσης ως ηθοποιός με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης και ως σκηνοθέτης με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης στο έργο «Οδυσσεβάχ» της Ξένιας Καλογεροπούλου. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ, σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα «Παραμύθια των Γκριμμ», «Κοσμικό Γεγονός» , «Το Σχήμα των Πραγμάτων» του Νηλ Λαμπιούτ και «Μετά το Έργο» του Μπράιαν Φρίελ. Ασχολείται συστηματικά με την διδασκαλία στο θέατρο.


Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ!

ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ (ΟΛΜΕ): «Αγαπητοί συνάδελφοι είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Σε αυτό το ιστορικό ραντεβού συνάδελφοι, της συνάντησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, δυστυχώς πάλι είμαστε οι γνωστοί και οι μη εξαιρετέοι. Θα περίμενε κανείς σε αυτή την αίθουσα να μην πέφτει καρφίτσα και μάλιστα μετά από αυτές τις μεγάλες κινητοποιήσεις» (Αντισύνοδος Παιδείας-Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ-Αθήνα,Μάρτιος 2003)... Αυτά θα μπορούσε να λέει ο μαχητικός Τριαντάφυλλος Μηταφίδης στα τηλεοπτικά συνεργεία, μπροστά στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Σήμερα, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί απήργησαν με σκοπό να εκδηλώσουν την αντίθεση τους στην ίδρυση Νηπιαγωγείων μέσα σε δημοτικούς παιδικούς σταθμούς.

Πριν λίγες μέρες έγραψα ένα κείμενο που το δημοσίευσα στην Ελληνική Πύλη Παιδείας http://eduportal.gr και το μοίρασα, χέρι με χέρι, σε όσο περισσότερες νηπιαγωγούς μπορούσα.Το κείμενο αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτές και έχει ως εξής:


Από τον Δεκέμβριο του 2006,στιγμή κατά την οποία ψηφίστηκε η υποχρεωτική φοίτηση στο Νηπιαγωγείο, η προσχολική εκπαίδευση παραδίδεται σταδιακά και μεθοδευμένα στα χέρια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μέσα από την τροπολογία που αναμένεται να ψηφιστεί τις επόμενες μέρες, εκχωρείται το δικαίωμα στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς να ιδρύουν Νηπιαγωγεία. Με πρόσχημα την έλλειψη κτιριακής υποδομής οι Δήμοι αναλαμβάνουν να απορροφήσουν το πλεόνασμα των νηπίων που θα αδυνατούν να φοιτήσουν στα υπεράριθμα Δημόσια Νηπιαγωγεία. Σύμφωνα με την τροπολογία οι Δήμοι είναι υποχρεωμένοι να προσλάβουν Νηπιαγωγούς. Η τροπολογία δεν διευκρινίζει τα κριτήρια πρόσληψης αυτών των νηπιαγωγών. Οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ έχουν ήδη γίνει και γνωρίζουμε πως ο αριθμός των νηπιαγωγών που διορίζονται μέσα από αυτές τις εξετάσεις είναι προκαθορισμένος. Τώρα που τα δεδομένα αλλάζουν τι θα γίνει; Θα καταργηθεί στην πράξη το ΑΣΕΠ; Μόλις πριν χρόνια δεν λοιδορούσαν εμάς τους εκπαιδευτικούς πως φοβόμασταν τις εξετάσεις και την αξιολόγηση; Και τώρα τι κάνουν; Πάνε να καταργήσουν το ΑΣΕΠ; Και ποιο θα είναι το καθεστώς πρόσληψης των Νηπιαγωγών που θα κληθούν να στελεχώσουν τα νεοϊδρυθέντα τμήματα των Νηπιαγωγείων μέσα στους παιδικούς σταθμούς; Το πιο πιθανό να είναι οι συνεντεύξεις , ο χρόνος λήψης του πτυχίου, ο βαθμός και κάποια άλλα προσόντα σαν το περίφημο ΜΕΣΟΝ!!! Με αυτόν τον τρόπο η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποκτά πολιτική εξουσία. Εξασφαλίζει θέσεις εργασίας και δημιουργεί τις υποδομές για την αυξανόμενη χειραγώγηση των Νηπιαγωγών μέσα από το εμπόριο ελπίδας για επαγγελματική αποκατάσταση. Οι Νηπιαγωγοί που θα εργαστούν σε Νηπιαγωγεία των Δήμων δεν θα έχουν μια απρόσωπη κεντρική εξουσία μπροστά τους αλλά έναν Δήμαρχο στον οποίο να λογοδοτούν. Αυτό το μέρος των Νηπιαγωγών θα δουλεύει κάτω από ένα καθεστώς ομηρίας και υποταγής απέναντι σε έναν Δήμαρχο που θα κάνει διαρκείς παρεμβάσεις στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η αδυναμία αντίδρασης από μέρους του/της Νηπιαγωγού που υφίσταται παρεμβάσεις στο έργο του/ της ,είναι δεδομένη και αναμενόμενη! Ο κίνδυνος να απομακρυνθεί από την θέση του/της είναι μεγάλος και αντί της δυναμικής αντίδρασης θα προτιμά να υποχωρήσει. Η πιθανή απώλεια της εργασίας βαραίνει περισσότερο μέσα του/της. Η σχέση εξάρτησης είναι ισχυρή .Αυτήν δεν εντοπίζεται μόνο στη σχέση με τον Δήμαρχο αλλά και στη σχέση με τους γονείς. Με αυτούς θα πρέπει να έχει μια καλή σχέση και να λέει πάντα καλά λόγια για τα παιδιά τους. Οι γονείς εκτός από πελάτες που θα πληρώνουν ολοένα και αυξανόμενα δίδακτρα είναι και ψηφοφόροι. Επίσης, αν κρίνουμε από την εμπειρία του εξωτερικού, οι γονείς θα έχουν και λόγο για την πρόσληψη ενός εκπαιδευτικού. Αυτό σημαίνει πως ο/η Νηπιαγωγός θα πρέπει να μάθει να συμπεριφέρεται σε γονείς που θα είναι πελάτες, ψηφοφόροι και μελλοντικοί κριτές που θα έχουν λόγο στην πρόσληψη του/της Νηπιαγωγού . Με αυτά τα σενάρια που δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα, το παιδαγωγικό έργο του/της Νηπιαγωγού υποβαθμίζεται. Αυτός /αυτή θα καταλήξει να αποτελεί τον παρκαδόρο των παιδιών. Οι γονείς με την ιδιότητα των πελατών και ψηφοφόρων θα πιέζουν για μεγαλύτερη ευελιξία και προσαρμογή του ωραρίου των Νηπιαγωγείων στις ανάγκες τους. Προς το παρόν και σε ένα αρχικό στάδιο , λέει η τροπολογία, αυτοί που θα δουλεύουν σε Δήμους θα πρέπει να εφαρμόζουν το Αναλυτικό Πρόγραμμα του Υπουργείου και να ακολουθούν το ωράριο των Νηπιαγωγών που εργάζονται στα Δημόσια Νηπιαγωγεία. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ένα τέχνασμα που έχει σκοπό να μας καθησυχάζει, πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί όταν διαβάζουμε στη συνέχεια πως οι Νηπιαγωγοί «θα ανήκουν στο προσωπικό του παιδικού και βρεφονηπιακού σταθμού και θα διέπονται από τους όρους των οικείων συμβάσεων».Αυτό σημαίνει μέσα στην ασάφεια του πως οι Νηπιαγωγοί θα συνάπτουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου.


Η συνύπαρξη δύο κατηγοριών Νηπιαγωγών οδηγεί προοδευτικά στην σταδιακή άρση της μονιμότητας. Η ψήφιση της τροπολογίας ισχυροποιεί την τοπική αυτοδιοίκηση που μπορεί να μετατρέψει τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μικρές επιχειρήσεις. Ήδη οι Δήμοι έχουν στην δικαιοδοσία τους τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων. Το μοντέλο της συνεργασίας ανάμεσα σε Νηπιαγωγούς και τοπική αυτοδιοίκηση έχει δοκιμαστεί στην πράξη και δεν φαίνεται να αποδίδει. Οι Νηπιαγωγοί εκφράζουν παράπονα για ασυνεννοησία, για έλλειψη ενδιαφέροντος και άμεσης παρέμβασης σε ζητήματα που αφορούν το υλικό περιβάλλον του Νηπιαγωγείου αλλά και χρησιμοποίησης αυτού του σχολικού περιβάλλοντος ως πεδίου κομματικής αντιπαράθεσης και προβολής του εκάστοτε Δημάρχου.


Η παράδοση της προσχολικής εκπαίδευσης στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνεται ο ρόλος μας, πλήττονται τα εργασιακά μας δικαιώματα και απαξιώνεται το εκπαιδευτικό μας έργο. Η ΔΟΕ προκηρύσσει απεργία για την Πέμπτη 24/5/2007 ,πιθανή μέρα ψήφισης της τροπολογίας. Η συμμετοχή μας στην απεργία δεν λειτουργεί αποτρεπτικά στην ψήφιση της τροπολογίας. Απλά δείχνει την ΟΜΟΦΩΝΙΑ του κλάδου σε ένα θέμα μείζονος σημασίας για το μέλλον της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και των εργασιακών μας δικαιωμάτων.



Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ(ΣΥΝΕΧΕΙΑ)!

Αν η Κική Δημουλά μπορούσε να γίνει καρέκλα για να καθίσουν οι όρθιοι επισκέπτες στην εκδήλωση του Εντευκτηρίου ,θα το έκανε! Λυπάται πολύ που τώρα δεν μπορεί να φτάσει σε τέτοιο βαθμό αυταπάρνησης! Ο Γιώργος Κορδομενίδης προεξοφλεί πως η ποιήτρια θα προσφέρει χαρά μέσα από την απαγγελία των ποιημάτων της. Η Δημουλά στέκεται επιφυλακτική σε αυτό και δεν εγγυάται τίποτα και σε κανέναν.

Όλα ξεκινούν από το μηδέν! Δεν υπάρχουν προσδοκίες άρα ούτε και φόβος διάψευσης αυτών των προσδοκιών. Η Κική Δημουλά ξεκινά να διαβάζει τον επίσημο λόγο της που είναι γραπτός «από φόβο στα πτερόεντα λόγια».Ο τόνος της ομιλίας της είναι απολογητικός και αναρωτιέται γιατί να συμβαίνει αυτό; Απευθύνει εγκάρδιο χαιρετισμό σε όσους την τιμούν με την παρουσία τους. Μέσα στο χώρο του Εντευκτηρίου υπάρχουν αγαπημένοι και σπουδαίοι φίλοι και άλλοι πολύ οικείοι στην εκτίμηση της. Ο λόγος της θέλει να μείνει για κάμποσο καιρό γραμμένος αφού γενικώς « γράφουμε για να απωθήσουμε το πόσο πτερόεντα όντα είμαστε». Η συγκίνηση της είναι έκδηλη. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη. Νιώθει μεγάλη τιμή που το «Εντευκτήριο» γιορτάζει τα είκοσι χρόνια διαρκούς παρουσίας και εύχεται αυτά τα χρόνια να περάσουν και στην δικιά της μακροζωία. Χαρακτηρίζει το περιοδικό Εντευκτήριο ως «ανταλλακτήριο πνευματικών αξιών» που ανθεί χάρη στο δημιουργικό ταλέντο του Κορδομενίδη που ακάματος συνεχίζει να προβάλει τις πρωτότυπες και δημιουργικές δυνάμεις που φύονται στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ελλάδας. Την μαγεύει η μυστηριώδης ατμόσφαιρα της πόλης. Κάθε φορά που την επισκέπτεται είναι μια πρώτη φορά που ανακαλύπτει κάτι καινούριο. Σε αυτήν την πόλη κατοικούν και δημιουργούν «πρωτεύοντα πρόσωπα» με τα οποία είναι συνδεδεμένη με μακροχρόνιους δεσμούς. Αποκαλεί την Θεσσαλονίκη «πρωτεύουσα των αισθημάτων και όχι συμπρωτεύουσα».Αυτή η πόλη της στερεί κάποιους καλούς φίλους αλλά ταυτόχρονα τους προστατεύει από «τα τρακαρίσματα που προκαλεί και υφίστανται οι συχνές διασταυρώσεις στις διαβάσεις της τριβής».Ο λόγος της ποιήτριας είναι «συγκινημένος και βαριά τρομοκρατημένος αφού γνωρίζει τι αιματηρή ιστορία έχει γραφεί, από το πόσο συχνά οι αναμενόμενοι απογοητεύουν». Η Κική Δημουλά έχει την υπόνοια πως όλα έχουν ειπωθεί ,πως όλα έχουν λεχθεί. Αψηφώντας αυτήν την υπόνοια έρχεται σαν «μετεξεταστέα στο μάθημα της επανάληψης για να ξαναδιαβάσει». Η τέχνη είναι παρηγοριά! Είναι ένα κόσκινο με χιλιάδες τρυπούλες μέσα από τα οποίες περνούν τα μάταια αυτού του κόσμου, τα τόσο αναγκαία. Προς το τέλος της μικρής της ομιλίας ευχαριστεί ιδιαίτερα τους όρθιους τους οποίους είχε προβλέψει και ζητάει τη συμπάθεια από όλους αυτούς που περίμεναν να ακούσουν περισσότερα για την ποίηση. Ο άνθρωπος τόσων πολλών και εξαίρετων ποιημάτων δεν λέει τίποτα περί ποιήσεως γιατί «αυτός που γράφει ποίηση δεν ξέρει τι είναι ποίηση».Ό,τι λέει, συνεχίζει η Δημουλά, είναι σαν να το επινοεί μέσα από μια ευρηματική άγνοια που σταθεροποιεί και περιπλέκει το μύθο του. Ονομάζει όλους αυτούς που παρευρίσκονται να την ακούσουν ως «ανατροπείς του μάταιου».Η Ποίηση είναι η συνείδηση του μάταιου που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εξουσία!


Υ.Γ. Την επόμενη φορά θα συνεχίσω με τη στιχομυθία της ποίησης με την εξουσία.

Τρίτη, Μαΐου 22, 2007

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ!

Ο τίτλος της εκδήλωσης στο ενημερωτικό έντυπο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου είναι «Η Ελλάδα της Σώτης Τριανταφύλλου». Ομιλητές είναι η ίδια η συγγραφέας ,ο ποιητής Γιώργος Θεοχάρης και οι, Γιώργος Βέλτσος και Ιώαννα Λαλιώτου. Οι δύο τελευταίοι απουσιάζουν. Η Σώτη Τριανταφύλλου μπαίνει φουριόζα στην αίθουσα. Έχει καθυστερήσει ήδη και οι εκδηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Ο κόσμος την ρωτάει για την αιτία της καθυστέρησης. Αυτή τους απαντά πως βρισκόταν σε μια ομιλία στην Αριδαία και στην επιστροφή μπερδεύτηκε στον δρόμο. Μέχρι να έρθει ο Γιώργος Θεοχάρης, η Σώτη Τριανταφύλλου κάνει τη διαπίστωση πως στις εκδηλώσεις της υπάρχουν πολλές γυναίκες. Αναρωτιέται αν αυτό κάτι σημαίνει! Ο κόσμος από κάτω την… καθησυχάζει λέγοντας πως στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις πάντα δεσπόζει το γυναικείο φύλο. Ο ποιητής Γιώργος Θεοχάρης κάθεται δίπλα της και η Τριανταφύλλου τον συστήνει σαν επιμελή αναγνώστη και κριτικό που γνωρίζει τα πάντα για την ελληνική λογοτεχνία. Ο Θεοχάρης αρχίζει την ομιλία του υπενθυμίζοντας στη Σώτη Τριανταφύλλου το οκτασέλιδο υβριστικό περιεχόμενο μιας εφημερίδας. Αυτή το αγνοεί επιδεικτικά! Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι μια δυναμική φύση που μάχεται .Ο Γιώργος Θεοχάρης ολοκληρώνει την βεβιασμένη ,λόγω χρόνου, ομιλία του και το λόγο παίρνει η συγγραφέας. Μας μιλάει για την Αθήνα που είναι η χειρότερη πόλη της Δ. Ευρώπης. Την βρίζει αλλά σε αυτήν επιστρέφει πάντα. Διατηρεί το σπίτι στα Εξάρχεια. Το μπαλκόνι της είναι γεμάτο με λουλούδια που έχει μάθει να τα περιποιείται όπως ακριβώς και τους ανθρώπους. Μας μιλάει για την παθητικοποίηση και τη συλλογική μαλάκυνση. Για το ροχαλητό και την αποχαύνωση του λαού. Ισχυρίζεται πως χάσαμε την επαναστατικότητα μας. Χαρακτηρίζει τον πατέρα της σταλινικό. Το μόνο κοινό στοιχείο τους είναι πως και οι δύο παρακινήθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Η Σώτη Τριανταφύλλου μπορεί να βρει την ατομική της ευτυχία αλλά αναζητά ταυτόχρονα και τη συλλογική. Εξοργίζεται με την Ελλάδα που πάει να καταντήσει ένα θεοκρατικό κράτος. Τα βάζει με γνωστό και εριστικό δημοσιογράφο της τηλεόρασης που συνομιλεί για την διακοπή της κύησης με έναν παπά που αγνοεί την χαρά της σεξουαλικής πράξης. Κάνει σαν μικρό παιδί ακούγοντας τον ποιητή Θεοχάρη να απαγγέλλει στίχους-μπινελίκια του Θωμά Γκόρπα. Μας προτρέπει να γίνουμε ακόμα περισσότερο ενεργοί πολίτες! Θεωρεί πως τα βιβλία της είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που προέχει είναι η προσωπική μας στάση που θα έρθει σε ρήξη με συνήθειες και παγιωμένους τρόπους συμπεριφοράς. Σαν λαός δηλώνουμε αντιαμερικανοί αλλά στην πραγματικότητα ζούμε και σκεφτόμαστε όπως οι Αμερικανοί. Δεν συμφωνεί με τις ακραίες συμπεριφορές των αναρχικών που καταστρέφουν. Η μόνη λύση είναι ο λόγος. Μόνο μέσα από τον λόγο συνειδητοποιούνται οι αντιφάσεις της ζωής. Μόνο μέσα από τον λόγο θα πάψουμε να προσκυνάμε τους θεούς της κατανάλωσης και του θεάματος.


Σώτη Τριανταφύλλου είσαι αξιολάτρευτη!!!


Σάββατο, Μαΐου 19, 2007

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,ΚΩΣΤΗΣ ΓΚΙΜΟΣΟΥΛΗΣ!

Στην αρχή καθόμασταν σκόρπια μέσα στην αίθουσα. Ο συγγραφέας Κωστής Γκιμοσούλης κάθισε οκλαδόν σε ένα μαξιλαράκι. Μαζευτήκαμε κοντά του και καθίσαμε με τον ίδιο τρόπο. Στην παρέα μας ένα μικρό κοριτσάκι δηλώνει, μετά από παρότρυνση της μητέρας του, πως γράφει παραμύθια. Ένα αγόρι μας αφηγείται μια μικρή ιστορία. Ο Γκιμοσούλης ακούει τα παιδιά με μεγάλη προσοχή και κάνει ερωτήσεις. Πιστεύω πως το κυριότερο προσόν ενός συγγραφέα είναι να ρωτάει, να αφιερώνει χρόνο και να ακούει τους άλλους. Με αυτόν τον τρόπο εμπλουτίζει την δικιά του σκέψη.

Ο Κωστής Γκιμοσούλης ξεδίπλωσε την δικιά του σκέψη στην παιδική γωνιά της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου που γίνεται αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Όλοι εμείς που πήγαμε για να τον γνωρίσουμε από κοντά ,αποζημιωθήκαμε. Ο Κωστής μας μίλησε για την αδυναμία του να θυμηθεί τι τον εμπνέει κάθε φορά που γράφει ποιήματα ή παραμύθια. Θεωρεί τα ποιήματα πως είναι παραμύθια γιατί και αυτά παρηγορούν. Τα παραμύθια δεν θα πρέπει να έχουν πάντα ένα καλό τέλος ενώ δεν βλέπει με αρνητικό τρόπο την ανάμιξη διαφόρων παραμυθιών(οι γνωστές παραμυθοσαλάτες) καθώς και τις αναπάντεχες ανατροπές των στερεοτύπων στα παραδοσιακά παραμύθια.

Από την συζήτηση μου φάνηκε πως αγαπάει πολύ τον Καρυωτάκη. Κάποτε,μας λέει, έψαχνε πληροφορίες για την Πολυδούρη. Στις εφημερίδες εκείνου του καιρού έβλεπε τα ονόματα συγγραφέων που τότε ήταν γνωστά αλλά που σήμερα δεν τα γνωρίζει κανείς. Πάντα υπάρχουν οι φανατικοί της ανάγνωσης αλλά η συγκίνηση αυτών των αναγνωστών ολοένα και περισσότερο λιγοστεύει. Αυτό είναι κοινά παραδεκτό από την στιγμή που δεν μπορούμε να εμβαθύνουμε στην πληροφορία. Τον απωθούν τα βιβλία που έχουν μεγάλη εμπορική απήχηση. Τα παιδιά αφηγούνται πιο εύκολα σε σχέση με τους μεγάλους που είναι γεμάτοι από συμβάσεις. Η μαγεία της αφήγησης υποχωρεί απέναντι στην κουλτούρα της τηλεόρασης που εντυπωσιάζει τα μικρά παιδιά αλλά και τους ενηλίκους. Η τηλεόραση προωθεί την παθητικότητα. Χαρακτηριστικά μας αναφέρει την περίπτωση μιας φίλης του που ο πατέρας της έχει αλτσχάιμερ. Ο γιατρός που τον παρακολουθεί , συστήνει να μην βλέπει ο ηλικιωμένος τηλεόραση προκειμένου να μην επιταχυνθεί η φθορά από τη νόσο. Δεν υπάρχουν εθνοσωτήρες αλλά μια πάλη για την καλύτερη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Ο Γκιμοσούλης αγαπάει και διαβάζει συγγραφείς που έχουν πεθάνει. Κάποτε είχε πάει διακοπές. Στην επιστροφή βρήκε ένα… φιλόμουσο ποντικάκι που είχε φτιάξει φωλιά στο πικ-απ. Από την κουβέντα φάνηκε να συμφωνεί για τα γιγαντιαία μεγέθη στην διεθνή έκθεση βιβλίου. Αυτά θυμίζουν τα τεράστια πολυκαταστήματα στα οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως καταναλωτές.

Ο Κωστής Γκιμοσούλης είναι συγγραφέας που μιλάει χαμηλόφωνα. Χρειάζεται να εντείνουμε την προσοχή μας για να τον ακούσουμε. Σε μια εποχή όπου όλα και όλοι κάνουν θόρυβο, αυτός αποφεύγει τις κοσμικότητες και ζει μια ζωή στην ανθρώπινη της κλίμακα. Μας δείχνει έναν άλλο τρόπο θέασης αυτού του κόσμου αλλά και προσέγγισης των ανθρώπων.

Κωστή έφυγα χωρίς να σε χαιρετήσω. Σε ευχαριστώ για την γνωριμία και για την κουβέντα που είχαμε. Αυτό το post είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα.




Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007

ΦΟΙΤΗΤΗΣ ,ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Κ.


Βράδια και σκοτάδια , μαρτυρία αστυνομικού, πράσινα παπούτσια, ο σωματότυπος του φοιτητή, βίντεο ως αποδεικτικό στοιχείο σκευωρίας, προηγούμενα επεισόδια στην Αθήνα και σύλληψη ,αγώνας , φοιτητικό κίνημα ,ελευθερία και θάρρος της γνώμης ,σύσσωμη αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας ,προφυλάκιση , συμπαράσταση ,πορείες αλληλεγγύης ,αίτημα αποφυλάκισης και ο Παναγιώτης Κ.

Κουράγιο Παναγιώτη!


Τετάρτη, Μαΐου 16, 2007

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΔΟΜΕΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ!

Νομίζω πως ο Γιώργος Κορδομενίδης δεν θα μπορούσε να φανταστεί μεγαλύτερη τιμή για το περιοδικό Εντευκτήριο, που φέτος κλείνει τα είκοσι χρόνια του, από την παρουσία της ποιήτριας Κικής Δημουλά. Αν σκεφτεί κανείς πως η ποιήτρια είναι 75 χρονών, ζει στην Αθήνα και είναι η πρώτη φορά που κάνει την εμφάνιση της στην πόλη μας ,τότε ,μάλλον, θα πρέπει να μιλάμε για έναν προσωπικό άθλο του κ.Κορδομενίδη.

Προτού ξεκινήσει η εκδήλωση στο Εντευκτήριο ο οργανωτής της εκδήλωσης ζήτησε από το κοινό να απενεργοποιήσει τα κινητά του τηλέφωνα ή να τα γυρίσει στο αθόρυβο. Καλώς έπραξε διότι η ασυδοσία πολλών ανθρώπων από την χρήση του κινητού τους σε οποιονδήποτε χώρο και σε οποιανδήποτε στιγμή έχει αρχίσει να προκαλεί εκνευρισμό και δυσφορία σε όλους αυτούς που θέλουν να συγκεντρωθούν σε μια ομιλία. Οι κάτοχοι των κινητών τηλεφώνων, νομίζω, δεν μπορούν να κάνουν διάκριση του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκονται κάθε φορά. Αντιλαμβάνονται τον χώρο σαν κάτι ενιαίο(στο Νηπιαγωγείο υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα για την κατανόηση των χωρικών σχέσεων. Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε ταχύρυθμα προγράμματα εκμάθησης;) και συμπεριφέρονται αναλόγως. Ο Κορδομενίδης ,επίσης, ζήτησε να μην φωτογραφίζουν με κινητά τηλέφωνα κατά την διάρκεια της απαγγελίας γιατί η φωτογράφηση προκαλεί παρεμβολές στην ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης.

Ο χώρος του Εντευκτηρίου το προηγούμενο Σάββατο γνώρισε μεγάλες δόξες! Ήταν κατάμεστος από κόσμο. Υπήρχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών που παρακολούθησαν την εκδήλωση όρθιοι. Μάλιστα υπήρξαν και μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων που εξέφρασαν την δυσαρέσκεια ανοιχτά για να λάβουν την κατάλληλη απάντηση από τον οικοδεσπότη του Εντευκτηρίου. Ο ίδιος ο Γιώργος Κορδομενίδης είχε προβλέψει πως οι φίλοι της ποίησης θα προσέρχονταν μαζικά στο χώρο και για αυτό είχε τοποθετήσει τηλεόραση εκτός του Εντευκτηρίου για όσους δεν θα μπορούσαν να εισέλθουν στο χώρο. Ξεπερνώντας τις μεμονωμένες περιπτώσεις των δυσαρεστημένων ο Γιώργος Κορδομενίδης ζήτησε συγγνώμη από τον υπόλοιπο κόσμο για την ορθοστασία και απηύθυνε προσωπικές ευχαριστίες προς την Κική Δημουλά που έκανε τον κόπο να τιμήσει με την παρουσία της τα 20 χρόνια του περιοδικού «Εντευκτήριο».Αυτό το περιοδικό ο Κορδομενίδης το κρατάει με «νύχια και με δόντια».


[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]


Τρίτη, Μαΐου 15, 2007

1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ "ΠΑΙΣ ΟΠΕΡΑ"!


Αυτή είναι μια αναγγελλία προς τον κόσμο! Το 1ο Φεστιβάλ «Παις…όπερα» αποτελεί, από χτες, μια πραγματικότητα. Αυτό το Φεστιβάλ το θεωρώ ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στα πολιτιστικά δρώμενα της θεσσαλονίκης. Χτες και για μια ολόκληρη μέρα, η όπερα Θεσσαλονίκης έκανε μια “ανακεφαλαίωση” της παιδαγωγικής της παρέμβασης σε Γυμνάσια και Δημοτικά της πόλης και των περιχώρων. Σύμφωνα με την καλλιτεχνική διευθύντρια ,Λίζα Ξανθοπούλου, 1500 παιδιά μυήθηκαν στον μαγικό κόσμο της όπερας και 6000 παιδιά παρακολούθησαν παραστάσεις από τον Νοέμβριο του 2006 ως τον Μάρτιο του 2007. Μαθητές Γυμνασίων και Δημοτικών είχαν την ευκαιρία σε αυτό το χρονικό διάστημα να συμμετάσχουν στα παιδαγωγικά εργαστήρια του «Παις όπερα».Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από αυτά τα εργαστήρια που στήθηκαν χτες στην Βαβυλωνία του Μύλου.






Θα επανέλθω!

Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!

Για τις μετακινήσεις μου χρησιμοποιώ πολύ το λεωφορείο.Μου αρέσει γιατί μου δίνει την δυνατότητα να παρατηρώ και να μπλέκομαι με τον υπόλοιπο κόσμο.

Προχτές έβλεπα έξω από το παράθυρο μια κοπέλα να τρέχει να προφτάσει το λεωφορείο.Έτρεχε από μακριά και ευελπιστούσε πως ο οδηγός θα την αντιλαμβανόταν και θα καθυστερούσε να ξεκινήσει.Δυστυχώς ο κόπος της κοπέλας δεν ανταμείφτηκε.Το λεωφορείο ξεκίνησε και για πολύ λίγο η κοπέλα δεν το πρόφτασε!

Την βλέπω από το παράθυρο εμφανώς απογοητευμένη και εκνευρισμένη.Τώρα θα πρέπει να περιμένει το επόμενο λεωφορείο.Για να ηρεμήσει πηγαίνει να κοιτάξει την βιτρίνα ενός μαγαζιού με παπούτσια...

Κυριακή, Μαΐου 13, 2007

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ,ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΚΙΩΝΗΣ!


Ο Άγγελος Γαβριάς είναι ένας ελληνογερμανός φωτογράφος. Με την ευκαιρία της Διεθνούς Φωτογραφικής Συγκυρίας εκθέτει στο Ινστιτούτο Γκαίτε 50 φωτογραφίες με τα πορτραίτα ισάριθμων ατόμων της ελληνικής ομογένειας στην Γερμανία. Ο Γαβριάς επιλέγει να τους φωτογραφίσει στους χώρους εργασίας δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την ενσωμάτωση των ελλήνων μεταναστών στο κοινωνικό ιστό της ξένης χώρας. Μάγειρας ,τσαγκάρης, φαρμακοποιός, περιπτεράς, κατασκευαστής μουσικών οργάνων, εστιάτορας ,μεσίτης ακινήτων, μηχανικός αυτοκινήτων, χορευτής μπαλέτου, μοντέλο(εδώ θα δώσετε λίγο παραπάνω προσοχή!!!), στριπτηζέζ, ζαχαροπλάστης, υπάλληλος ταχυμεταφορών, δικηγόρος, τσαγκάρης, διαιτητής ,μέλος δημοτικού συμβουλίου αλλά και Νηπιαγωγός, καθηγητής χημείας, φυσικός και διευθυντής σχολείου.

Ο Άγγελος Γαβριάς γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1978 στην Ούνα( Γερμανία). Έκανε σπουδές φωτογραφικού σχεδιασμού στην Ακαδημία του Ρουρ, στο Σβέρτε. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Γερμανία ,Σκωτία, Βέλγιο και Νέα Υόρκη. Το 2006 έκανε ατομική έκθεση στο Γερμανικό Βιομηχανικό και Εμπορικό Επιμελητήριο, στο Ντόρμουτ της Γερμανίας.

Παράλληλα με την έκθεση του Άγγελου Γαβριά λειτουργεί και η έκθεση φωτογραφίας του Αλέξανδρου Γκιώνη. Τις φωτογραφίες του Γκιώνη τις βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσες. Παιδιά που από την τρυφερή ηλικία μπαίνουν στα βάσανα της εργασίας, το δικαίωμα των παιδιών στο παιχνίδι, τα χέρια πίσω από τα κάγκελα που ζητούν ελεημοσύνη, οι οργανοπαίχτες και οι άνθρωποι που μέσα από τις δυσκολίες της ζωής διατηρούν το κέφι και τη διάθεση τους για τραγούδι. Μετανάστες που περνούν τα σύνορα και αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Ταλαιπωρημένα πρόσωπα, σώματα φορτωμένα με τσάντες. Στις φωτογραφίες του Γκιώνη συνυπάρχει η ακινησία με την κίνηση. Κουρασμένοι άνθρωποι κάθονται για να ξεκουραστούν και να ξαποστάσουν, αλλά όχι για πάντα! Χρειάζεται να ανακτήσουν δύναμη για να ξεκινήσουν μια καινούρια διαδρομή. Αν κάτι μου άφησαν οι φωτογραφίες του Γκιώνη ήταν αυτή η αίσθηση που προκαλεί η αντίθεση κίνησης-ακινησίας με σκοπό και πάλι την κίνηση.


Υ.Γ. Γιατί οι φωτογραφίες του Γκιώνη ήταν στον διάδρομο χωρίς φωτισμό και πίσω από καρέκλες;


Σάββατο, Μαΐου 12, 2007

ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΙ 19η ΔΙΕΘΝΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ!

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης μαζί με το Μεσογειακό Κέντρο Φωτογραφίας και το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης διοργανώνουν μέχρι τις 30 Μαίου ,στα πλαίσια της 19ης Διεθνούς Φωτογραφικής Συγκυρίας, έκθεση με τίτλο «Εικόνες μιας Περιοχής».Η έκθεση περιλαμβάνει τις φωτογραφίες επτά ανθρώπων. Ο γάλλος Andre Merian μας δείχνει φωτογραφίες που έχει τραβήξει το 1996.Μέσα από καραβάκια ο φωτογράφος μας δείχνει την δικιά του άποψη για τις ακτές της Μασσαλίας και της Κορσικής. Απότομα βράχια ,κτίρια φτιαγμένα πάνω σε αυτά τα βράχια, το Ακρωτήρι της Κορσικής, τα φυσικά πάρκα της Σκάντολα και του Πιανότολι.Το γκρίζο χρώμα στις φωτογραφίες του καλλιτέχνη είναι σαν μια άμυνα απέναντι στις «ορμητικές επιθέσεις του μεσογειακού φωτός».

Στις φωτογραφίες του πορτογάλου , Aldano silva Pereira, το βλέμμα μας αποκτά την ελευθερία ενός ανθρώπου που κοιτάζει την θάλασσα. Το βλέμμα προεκτείνεται. Τα καραβάκια ,τα χτισμένα σπίτια δίπλα σε απόκρημνους βράχους, το αγόρι που περπατά στο στενοσόκακο, το μικρό κορίτσι που κοιτάζει το φακό και το παιχνίδισμα ανάμεσα στο φως και τη σκιά.

Η Γαλλίδα Nadia Benchaallal, με αλγερινή καταγωγή, μας παρουσιάζει μέσα από φωτογραφίες του 1998 γυναίκες στη περιοχή Μπαστιά. Γυναίκες στα super-markets και σε δωμάτια σπιτιών. Γυναίκες με τα παιδιά τους ,μια γυναίκα που ξεφεύγει ενδυματολογικά από όλες τις υπόλοιπες και καπνίζει, ένα κορίτσι πίσω από ένα σκύλο. Τα βλέμματα όλων αυτών των γυναικών μαγνητίζουν το φακό της φωτογράφου.

Η Valerie Belin μας φέρνει σε επαφή με την τεχνοτροπία του μπαρόκ. Οι φωτογραφίες που είναι τραβηγμένες μέσα στις εκκλησίες της Κορσικής, δείχνουν την «μαγεία του διάκοσμου». Ζωγράφοι ,γλύπτες, τεχνίτες του ξύλου, των μαρμάρων και των γυψομαρμάρων αναζητούν παθιασμένα την ιδανική ομορφιά. Οι Κορσικανοί είναι φανατικοί του μπαρόκ. Η αισθητική αυτής της τεχνοτροπίας ταιριάζει στον παρορμητικό ,παθιασμένο και υπεροπτικό χαρακτήρα τους. Τα στοιχεία αυτής της ιδιοσυγκρασίας γίνονται έντονη θεατρικότητα ,επίδειξη και κίνηση(Μιchel-Edouard Nigaglioni) στις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, στον Καθεδρικό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στων Αγίων Πέτρου και Παύλου, στους τόπους προσευχής της Αδελφότητας του Αγίου Ρος , της Άμωμου Συλλήψεως και του Τιμίου Σταυρού. Ο επισκέπτης μέσα σε αυτές τις εκκλησίες βλέπει καμπυλόγραμμες επιφάνειες , τις αναλογίες , την τεχνική της προοπτικής ,τις έντονες αντιθέσεις, τα ζωηρά χρώματα, το φως των κεριών και των πολυελαίων. Μυρίζει την οσμή του λιβανιού, ξαφνιάζεται και νιώθει την αίσθηση του ανείπωτου να κυριαρχεί μέσα του. Η αντίσταση των Κορσικανών σε άλλες τεχνοτροπίες ήταν ουσιαστικά η αντίσταση στα ξένα προς την ιδιοσυγκρασία τους στοιχεία.

Ο Vean –Francois Baumard από την Γαλλία διαπραγματεύεται το θέμα «Ο τρύγος στο Πατριμόνιο» με φωτογραφίες του 1997 από την εργασία των ανθρώπων στα αμπέλια. Ο επίσης Γάλλος Βruno Debon φωτογραφίζει το δάσος της Βιτσαβόνα. Ψηλοί και στραβοί κορμοί δέντρων ,κλαδιά ,ο φλοιός των κορμών και δρομάκια μέσα στο δάσος. Τέλος η γαλλίδα MARIE –Eva POGGI μας δείχνει καμένα δάση στην Κορσική (Λούμιο,Τσεντούρι,Πιετράλμπα) σε φωτογραφίες του 1996.

Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007

ΗΛΙΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ!

Ο Ηλίας Κουτσούκος ξεκινά την ομιλία του και μας υπενθυμίζει την ιστορία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης στην Τούμπα. Αυτή αποτελεί δωρεά στον δεξιό Δήμο της πόλης από τον αριστερό Στυλιανό Νικολαίδη. Παραδίπλα από τον Κουτσούκο βρίσκεται η ποιήτρια Χλόη Κουτσουμπέλη. Για αυτήν μιλάει με θερμά λόγια και υπερτονίζει την περήφανη στάση της ποιήτριας που απεργούσε όταν οι συνάδελφοι της με σκυμμένα κεφάλια διεκπεραίωναν υποθέσεις σε άθλια υποκαταστήματα τραπεζών. Έτσι γνωρίζει την ποιήτρια. Μας εξομολογείται αυτήν την πρώτη συνάντηση. Αργότερα έρχεται σε επαφή με τα κείμενα της Κουτσουμπέλη. Αυτά αποτελούν μικρές μαθητείες πάνω στον έρωτα και την απώλεια. Από τα εσώτερα των κειμένων ξεπηδά μια υπερβατική παιδικότητα. Ο πόνος της ποιήτριας για τα απλά πράγματα της καθημερινής ζωής είναι αριστοκρατικός. Αγαπά ,σύμφωνα με τον Ηλία Κουτσούκο, βαθιά τους συνανθρώπους της.

Η Χλόη Κουτσουμπέλη γεννιέται στη Θεσσαλονίκη το 1962.Σπουδάζει Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και δουλεύει για 18 χρόνια στην τράπεζα. Έργα της :Δύο θεατρικά «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ» και το «ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΟ ΜΠΑΡ» που εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2005 και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «ΨΙΘΥΡΙΣΤΑ» που εκδόθηκε το Νοέμβριο του 2002.Τρεις ποιητικές συλλογές ,η πρώτη το Φθινόπωρο του 1984 με τίτλο «ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΙΩΠΗΣ» ,η δεύτερη τον Μάιο του 1990 με τίτλο «Η ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΑΛΑΙΝΑ» και η τρίτη τον Ιούνιο του 2004 με τίτλο «Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΙΔΗΣ ΚΑΠΑ».Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά .

Ο Ηλίας Κουτσούκος γεννιέται στην Αθήνα αλλά δηλώνει κατ’ επιλογήν Μακεδόνας. Στην Αθήνα οι ποιητές δεν αγαπιούνται και ούτε συναντιούνται. Στην Θεσσαλονίκη, λέει ο Κουτσούκος, έχει διατηρηθεί η ανθρώπινη επαφή ανάμεσα στους ποιητές και τους καλλιτέχνες. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος είναι ολιγόλογος και ουσιώδης. Ακούει με σεβασμό και τρυφερότητα την ολιγόλεπτη απαγγελία των ποιημάτων της Χλόης Κουτσουμπέλη που τον χαρακτηρίζει «ζωντανό και αντισυμβατικό». Είναι αυτός που την μυεί στην ποίηση της Σίλβια Πλαθ. Μαθαίνουμε για αυτόν πως του αρέσει να σαρκάζει και να διακωμωδεί τα συναισθήματα. Στην πραγματικότητα είναι οι άμυνες που αναπτύσσει ένας βαθύτατα συναισθηματικός άνθρωπος. Μέσα σε αυτήν την σπασμωδική εποχή, παρατηρεί ο Κουτσούκος, υπάρχουν δημιουργοί της πόλης που δεν έχουν πρόσβαση σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους αλλά καταφέρνουν να εκφραστούν και να διατηρήσουν την καθαρότητα τους. Οι ντόπιοι εκδότες συμπαραστέκονται στους ποιητές και είναι γενναιόδωροι. Σε εποχές ανθρωποφαγίας ο Ηλίας Κουτσούκος γράφει το πρόσφατο βιβλίο «Φάτε μόνοι»(αξίζει να διαβάσετε τα δυνατά λόγια του Πάνου Θεοδωρίδη για το συγκεκριμένο βιβλίο, στo http://petefris.blogspot.com/ και στα post του μήνα Δεκεμβρίου.


Παρών στην εκδήλωση και ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου που προτιμά τη σιωπή. Χάρη στην ενθάρρυνση και το προσωπικό ενδιαφέρον του ξεκινά από την Δημοτική Βιβλιοθήκη της Τούμπας η πρώτη λέσχη ανάγνωσης σε ολόκληρη την Βόρεια Ελλάδα.

Για το τέλος της εκδήλωσης χυμός και μοσχοφίλερο. Στην υγειά σας!




Κυριακή, Μαΐου 06, 2007

ΓΛΥΠΤΗΣ.ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΡΑΛΟΣ!

(Από την έκθεση στο Τελλόγλειο ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.)

Ο Χρήστος Καπράλος γεννιέται στο Παναιτώλιο Αγρινίου το 1909.Τα πρώτα μυστικά της ζωγραφικής τέχνης τα μαθαίνει παρακολουθώντας τους ντόπιους ζωγράφους. Το 1930 βρίσκεται στην Αθήνα και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Μυείται στο εργαστήριο του Ουμβέρτου Αργυρού. Η γλυπτική φαίνεται να τον ενδιαφέρει περισσότερο. Αποφασίζει να φύγει στο εξωτερικό. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και σπουδάζει γλυπτική κοντά στον Marcel Gimond.Τα υλικά που επεξεργάζεται είναι ο πηλός και ο γύψος. Μετά τον πόλεμο του 1940 φτιάχνει γλυπτά μικρών διαστάσεων.


Ο πόλεμος του 1940 αποτελεί για τον γλύπτη πηγή έμπνευσης. Από το 1952 μέχρι το 1956 ολοκληρώνει την αφήγηση του πάνω στο έπος του 1940 με την σύνθεση «Μνημείο της Μάχης της Πίνδου».Αυτή αποτελείται από εφτά μέρη που είναι φτιαγμένα από πωρόλιθο Αίγινας και αναπαριστούν σκηνές από τον πόλεμο, την Κατοχή και την ειρηνική ζωή των Ελλήνων. Το έργο αυτό είναι μήκους 40 μέτρων και είναι τοποθετημένο στο περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων.


Η δουλειά του αληθινού καλλιτέχνη είναι μοναχική και επίπονη. Τα εγκωμιαστικά σχόλια και η θετική ανατροφοδότηση κάνουν τον γλύπτη Καπράλο να συνεχίζει με μεγαλύτερο πείσμα. Η γλυπτική τον απορροφά ολοκληρωτικά. Μετά από το 1957 δουλεύει με γλυπτά από σφυρήλατο χαλκό και μολύβι. Το 1962 συμμετέχει στη Biennale της Βενετίας και το έργο του γίνεται γνωστό από την Αμερική μέχρι και το Τόκιο.




Από το 1970 ο Χρήστος Καπράλος στρέφεται στην ξυλογλυπτική πάνω σε κορμούς ευκαλύπτου. Η «Μορφή της Νίκης»(1970), «Αχιλλέας –Έκτωρ»(1972) ,Ίκαρος(δύο μέρη-1976), «Κυκλική Σύνθεση»(1978) είναι μερικά από τα αυτόνομα έργα της συνολικής του παραγωγής. Ιδιαίτερα πρέπει να σταθούμε στο συνθετικό του έργο «Παρωδία στο αέτωμα της Ολυμπίας»(1972).Ο καλλιτέχνης αφιερώνει πολλές ώρες εργασίας για να μπορέσει να το ολοκληρώσει. Τον φαντάζομαι να κάθεται ατέλειωτες ώρες στον ναό του Διός στην Ολυμπία.Να παρατηρεί το ανατολικό και δυτικό αέτωμα προσεκτικά και να σχεδιάζει πολλά προσχέδια στο χαρτί . Η αρματοδρομία, τα άρματα οι επιβλητικές μορφές του Δία και του Απόλλωνα, οι ποταμοί της Ολυμπίας(Αλφειός και Κλάδεος) , η Κενταυρομαχία ,όλα αυτά κάνουν μεγάλη εντύπωση στον Καπράλο που κατασκευάζει ,σε κορμούς μεγάλων διαστάσεων, την «Παρωδία στο αέτωμα της Ολυμπίας».


Ο γλύπτης Καπράλος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Χρησιμοποιεί την τέχνη του για να καταστήσει επίκαιρο τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Στην ώριμη περίοδο της εργασίας του νιώθει την ανάγκη για συνθέσεις. Οι ολοκληρωμένες αφηγήσεις μέσα από την «Παρωδία στο Αέτωμα της Ολυμπίας» και τη «Σταύρωση» ,αποτελούν μια προσπάθεια για να δημιουργήσει ο καλλιτέχνης σταθερά σημεία αναφοράς και έτσι να αποκαταστήσει το συνεχές της δημιουργικής του πορείας.


Το 1993 ο γλύπτης πεθαίνει στην Αθήνα. Δύο χρόνια πριν, μετατρέπει το εργαστήριο του στην Αίγινα σε Ίδρυμα Χρήστου Καπράλου που λειτουργεί σήμερα ως Μουσείο.



Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007

ΦΡΟΥΔΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ,ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΚΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ!

Παρασκευή αργά το βράδυ. Ο Χρήστος Σιδηρόπουλος, ο Σωκράτης Δεληβογιατζής και οι Γάλλοι Ψυχαναλυτές ,αποχωρούν μετά από μια πεντάωρη συζήτηση γόνιμων προβληματισμών και ανταλλαγής σκέψεων και εμπειριών ,στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.


Παρασκευή 27 Απριλίου και Σάββατο 28 Απριλίου ,πραγματοποιήθηκε διημερίδα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με θέμα « Ο ναρκισσισμός, η λίμπιντο και η σχέση με τον άλλο». Την διημερίδα οργάνωσε η Φροϋδική Εταιρία Βορείου Ελλάδος σε συνεργασία με την G.R.A.P.P.A.F.(Ομάδα έρευνας και εφαρμογής των ψυχαναλυτικών εννοιών στην Ψυχιατρική της γαλλόφωνης Αφρικής) και το εργαστήριο έρευνας πάνω στο Φαντασιακό ,από την φιλοσοφική σχολή του Α.Π.Θ. Ψυχή της διημερίδας αποτέλεσε ο Χρήστος Σιδηρόπουλος( κλινικός ψυχολόγος,ψυχαναλυτής ,Δρ Παν. Στρασβούργου ,πρόεδρος της ΦΕΒΕ, τέως Γεν./Επιστ.Δ/ντής του ΨΚΒΕ) που μετέφραζε ταυτόχρονα αυτά που έλεγαν οι γάλλοι ψυχαναλυτές που ήταν προσκεκλημένοι. Αυτοί ήταν δύο γυναίκες, οι Ανν-Μαρί Κωφμάν και Φρανσουάζ Κελέρ μαζί με τους άντρες Υβ Κωφμάν και Κλωντ Ντυπρά. Να πούμε ακόμα πως οι γάλλοι ψυχαναλυτές παραβρέθηκαν με δικά τους έξοδα στην διημερίδα. Θα προσπαθήσω να αποδώσω όσο γίνεται πιστότερα αυτά που ειπώθηκαν από τους ψυχαναλυτές. Αυτοί μας μίλησαν πάνω σε περιπτώσεις συγκεκριμένων ανθρώπων που υποβλήθηκαν σε ψυχαναλυτική θεραπεία. Θα ξεκινήσω με την Ανν-Μαρί Κωφμάν που μιλάει για την άρνηση της μοντέρνας αντίληψης μέσα από την περίπτωση της Φλωρεντίας:

Η Φλωρεντία είναι 38 ετών και δείχνει πολύ πιο νέα. Ζει μόνη της και ασχολείται με παιδιά. Είναι όμορφη και ελκυστική αλλά έχει μια άρνηση και περιφρόνηση για τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ειδικότερα περιφρονεί τους νόμους της κοινωνίας που επιτρέπουν να γίνονται πράγματα που με την κλασσική αντίληψη δεν επιτρέπονται. Θέλει να κάνει παιδιά και οικογένεια αλλά απεχθάνεται την σύγχρονη μορφή οικογένειας. Δεν αποδοκιμάζει μόνο τις μονογονεϊκές οικογένειες ή αυτές των διαζυγίων, αλλά και όλες αυτές στις οποίες οι παντρεμένοι δηλώνουν ελεύθεροι και χωρίς συμβάσεις. Άντρες και γυναίκες που στο όνομα της αναζήτησης της αλήθειας απολαμβάνουν μια ψευδεπίγραφη ελευθερία που επιτρέπει την σύναψη παράλληλων σχέσεων. Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει πως η Φλωρεντία δεν αγαπάει την ελευθερία ,πράγμα που δεν φαίνεται να ισχύει .Το πιθανότερο είναι πως απεχθάνεται αυτήν την ψεύτικη μορφή της ελευθερίας. Απεχθάνεται κάθε τέτοια μορφή ελευθερίας προτού καν σκεφτεί και τεκμηριώσει τους λόγους της απόρριψης. Από τη σχολική ζωή, ήδη, φοβάται τα παιδιά που ζούν ελεύθερα. Για αυτά τα παιδιά εύχεται να υποταχτούν σε κώδικες πειθαρχίας. Περιμένει να υπάρχει μια ομοιομορφία στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά μόνο που η ίδια διαφέρει από τους άλλους. Ζεί μέσω του λόγου σε αυτή την ηλικία και από τη στιγμή που γράφει ένα επιτυχημένο κείμενο ξεπερνά το φόβο της. Μέσα στην οικογένεια δεν υπάρχει ομιλία. Η μητέρα αποσιωπά την αυτοκτονία του άντρα της. Ο πατέρας της Φλωρεντίας κρεμιέται όταν αυτή είναι 18 μηνών. Όλα γίνονται σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ! Η μητέρα είναι αυτάρκης και ανεξάρτητη και αυτό προσπαθεί να το περάσει και στις δύο κόρες της. Ο άντρας δεν είναι αναγκαίος. Μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Όλες μαζί ζούν σε ένα μικρόκοσμο που δεν έχει σχέση με το ευρύτερο περιβάλλον. Μέσα σε αυτό δεν βρίσκουμε καμιά αναφορά στον πατέρα. Για τις κόρες δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας πατέρας.Έτσι λέει η μητέρα! Η Φλωρεντία ουσιαστικά αρνιέται την μη διαφορά και δεν συμφωνεί με την μητέρα της που υπερασπίζεται αυτή τη θέση. Όλη η οικογένεια ζεί μέσα στο ΕΜΕΙΣ και χωρίς συγκεκριμένες αναφορές. Η Φλωρεντία βρίσκει προστασία σε αμερικάνικα σήριαλ και καταφέρνει να νιώθει πως ταυτίζεται με τους ήρωες στα σήριαλ και έτσι να βιώνει την διαφορά. Γίνεται , μέσα από τις ταυτίσεις, ερωτευμένη διάσημη και σέξι. Η οικογένεια βρίσκεται σε πλήρη διαταραχή. Αποτελεί κάτι σαν δίκτυο όμοιων προσώπων χωρίς φύλο. Η Φλωρεντία έχει για αποκούμπι τα πρόσωπα τηλεόρασης και διαφοροποιείται μέσα από μια σιωπηλή ταύτιση. Δεν κάνει ερωτήσεις και κλείνεται στον εαυτό της. Επαναπαύεται στις σχολικές επιτυχίες που την κάνουν διάσημη. Δεν κάνει φίλους και φίλες και αυτό τη βολεύει. Η ρήξη με το τρίο της οικογένειας αναβάλλεται! Όλα αλλάζουν μετά από μια ερωτική σχέση που συνάπτει με ένα συμμαθητή. Τώρα νιώθει απρόσμενη αγωνία και φόβο. Για πολλά χρόνια δεχόταν τη μητρική συμβουλή πως δεν έχει ανάγκη από τους άντρες. Το ερωτικό βίωμα που ζει την γεμίζει από ένα αίσθημα έλλειψης. Κάθε ραντεβού την κάνει να βασανίζεται από μια ανυπόφορη αγωνία. Κάτι της λείπει και δεν λέει τίποτα σε κανέναν. Για αυτό που της συμβαίνει νιώθει ένοχη και τρομάζει. Είναι ευνουχισμένη αφού κάτι θα της λείπει και έχει επιθυμίες. Τότε εμφανίζει βουλιμικές τάσεις. Τρώει και προσπαθεί να αναπληρώσει αυτό που της λείπει. Προσπαθεί να εσωτερικεύσει την έλλειψη και στην συνέχεια κάνει εμετό για να μπορεί να αισθάνεται πως κάτι χάνει. Με αυτόν τον τρόπο ταυτίζεται με τα μοντέλα, τα αμερικάνικα. Με την βουλιμία και τους εμετούς αποφεύγει τους προβληματισμούς που έχει στη σχέση της με την μητέρα. Αποφεύγει την εμπλοκή με την μητέρα σε επίπεδο ιδεώδους ,πράγμα που θα σημαίνει πως θέλει να αποφύγει τον ευνουχισμό δηλαδή αυτό που έρχεται από τη θέση της αυτάρκειας στην θέση της ανάγκης και επιθυμίας. Αυτή η θέση είναι ανυπόφορη και για να βγει από την κατάσταση αγωνίας καταφεύγει σε συμπεριφορική ανάλυση από ειδικό. Η κατάσταση της επιδεινώνεται αφού η συμπεριφορική ανάλυση επιδιώκει να καταστήσει τη συμπεριφορά της φυσιολογική. Αυτό την κάνει να καταπιέζεται εσωτερικά, να κάνει εμετό για να αποβάλλει τα ψέματα με τα οποία φορτώνει το εαυτό της. Εξαθλιωμένη ψυχικά και σωματικά καταφεύγει στο γραφείο της ψυχαναλύτριας. Η ψυχαναλυτική διαδικασία είναι οδυνηρή γιατί έχει να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις αλλά και να βοηθήσει την Φλωρεντία να διαχειριστεί την έντονη επιθυμία της. Στην πρώτη περίοδο της ανάλυσης ανακαλύπτει της ύπαρξη του πατέρα. Θυμάται πως είναι ένα κορίτσι γεμάτο χαρά που μιλάει γρήγορα. Συνειδητοποιεί πως η γέννηση της ήταν για το πατέρα της ένα σημείο αναγέννησης του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο πατέρας της ήταν υποταγμένος σε μια οικογενειακή ρουτίνα. Δούλευε ως καθηγητής. Η μεγάλη αδερφή ήταν ένα αγγελικό πρόσωπο χωρίς φύλο. Ήταν όμορφη και ξανθιά ενώ η Φλωρεντία όταν γεννήθηκε ήταν μελαχρινή και αρκετά δραστήρια. Ο πατέρας αποφασίζει να αλλάξει και να εγκαταλείψει το επάγγελμα του καθηγητή. Δημιουργεί μια εργολαβική επιχείρηση. Αυτοκτονεί μέσα σε μια εκκλησία όταν διαπιστώνει πως δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του. Για την Φλωρεντία ο πατέρας της εξαφανίστηκε χωρίς λόγια. Στην αρχή της γέννησης της κανείς δεν της μιλάει για το τραγικό συμβάν. Ο πατέρας της πριν αυτοκτονήσει αφήνει μια επιστολή μέσα από την οποία δεν κάνει καμιά αναφορά στα παιδιά του. Η Φλωρεντία νιώθει πως είναι το κατάλοιπο του πατέρα που έχει εξαφανιστεί. Ενσαρκώνει τη διαφορά και την τοποθετεί ενάντια στην υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα τηρεί σιγή ιχθύος. Η Φλωρεντία δεν μπορεί να ενσαρκώσει το ιδεώδες του πατέρα της και καταλήγει να είναι ένα φάντασμα που κάνει αναφορά στα σήριαλ της τηλεόρασης. Μέσα από την αναλυτική διαδικασία κάνει μια αναδρομή και αναγνωρίζει τη διαφορά και τη σημασία του πατέρα. Η πρώτη πράξη είναι να πάει να χαράξει το όνομα του πατέρα της στον τάφο. Μετά από αυτό αισθάνεται πως είναι κάποια που υπάρχει. Αναγνωρίζει πως είναι υποκείμενο και πως ο πατέρας έχει οριστικά πεθάνει. Αποδέχεται τον εαυτό της αλλά ταυτόχρονα τον αντιλαμβάνεται και ως κάποια που είναι η Άλλη . Η δυνατότητα να ζήσει και να κάνει διάκριση ανάμεσα στην ομοιότητα από την ετερότητα είναι δύσκολη και παράδοξη. Το ΕΓΩ και ο ΑΛΛΟΣ δεν διαχωρίζονται εύκολα. Σχεδόν ταυτίζονται. Τότε είναι που θυμάται πως στο σχολείο έμοιαζε με τους άλλους. Μέσα από την αλλοτρίωση και την αποχώρηση αναδύεται ως υποκείμενο που είναι ένα σημαίνον για ένα άλλο σημαίνον(Λακάν-κάτι είναι σημαντικό για εμάς στο βαθμό που αναγνωρίζεται από τον άλλον).Η αποδοχή ή μη της μοντέρνας αντίληψης πρέπει να λαμβάνει υπόψη και το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει η Φλωρεντία. Κάνει σπουδές φιλολογίας και στα πλαίσια αναζήτησης μιας δουλειάς πάντα βρίσκει εμπόδια. Όλες οι διοικητικές δουλειές που απαιτούν αίτηση για τίτλο ή ταυτότητα αποτελούν αγχογόνες καταστάσεις. Η Φλωρεντία καταλαμβάνεται από τρόμο. Κάθε εγγραφή της αφαιρεί κάθε είδους ιδιαιτερότητα. Η διοίκηση της φαίνεται κάτι τελείως άλλο από τη ζωή της. Ο Άλλος είναι αυτός που αφαιρεί την ιδιαιτερότητα στο όνομα μια στάνταρ θέσης στην κοινωνία. Νιώθει πως πιθανόν να εξαφανιστεί. Ο μόνος τίτλος που δεν την ενοχλεί είναι αυτός της ασθενούς. Παίρνει άδειες ασθενείας και συνεχώς συμπληρώνει αιτήσεις διακοπής της εργασίας. Έχει φτάσει με τα χρόνια να έχει αποκτήσει τη θέση του αναπήρου. Στη συνέχεια ξαναβρίσκει δουλειά αλλά και πάλι νιώθει πως γίνεται κομμάτι του συνόλου χωρίς υποκειμενικότητα .Κάθεται στη δουλειά για ένα χρόνο με κίνδυνο να εμφανιστεί η βουλιμία και οι εμετοί μέσα από τους οποίους προσπαθεί να διασώσει την ύπαρξη της. Σήμερα που μιλάμε έχει βρει μια δουλειά χωρίς να νιώθει πως απειλείται να εξαφανιστεί. Απασχολείται με παιδιά και ηλικιωμένους. Μέσα από μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους μπορεί να αναγνωρίζεται. Βρίσκει ενδιαφέρον στην απασχόληση της με τα παιδιά και ανακαλύπτει για πρώτη φορά πόσο σημαντική γίνεται μέσα από την προσφορά της σε αυτά τα παιδιά αλλά και τους ηλικιωμένους. Παιδιά και ηλικιωμένοι είναι πλάσματα αποστασιοποιημένα από την μαζικότητα και για αυτό δεν προκαλούν άγχος. Η μοντέρνα αντίληψη είναι η άρνηση ευθυνών. Το κινητό τηλέφωνο για παράδειγμα δεν μας επιτρέπει να έχουμε λόγο. Μέσα από αυτό έχουμε τη δυνατότητα να διαφοροποιούμε τα ραντεβού μας χωρίς να μιλάμε. Ένα μήνυμα είναι αρκετό. Της κάνει εντύπωση η ομοιομορφία στην ενδυμασία. Η μόδα την σαγηνεύει και για αυτό επισκέπτεται συχνά οίκους μόδας. Αγαπάει τα εντυπωσιακά ρούχα αλλά την καταλαμβάνει αγωνία όταν βλέπει πως κάποια φοράει τα ίδια ρούχα με αυτήν. Την φοβίζει αυτή η ταύτιση. Πολλές μητέρες μοιάζουν στα μάτια της σαν κλόουν. Τις περιγράφει υπερδραστήριες ,πάντα με ένα σάκο στον ώμο, έχουν έναν ομοιόμορφο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς και μιλάνε ασταμάτητα στα κινητά τηλέφωνα .Αναλαμβάνουν τα καθήκοντα της σύγχρονης ζωής. Οι προσωπικότητες τους μοιάζουν να έχουν ισοπεδωθεί ενώ για τους πατέρες λέει πως αποτελούν βοηθητικά αντικείμενα που βοηθούν τις γυναίκες να αναδείξουν αυτές τις προσωπικότητες. Οι γονείς έχουν μια περίεργη ένταση και άγχος ώστε να μην λείψει τίποτα στα παιδιά. Θέλουν να τα ικανοποιούν όλες τους τις επιθυμίες .Έτσι όμως τα οδηγούν στην στέρηση των επιθυμιών τους. Στα σχολικά καθήκοντα αυτά τα παιδιά αποτυγχάνουν και δεν έχουν επιθυμία για τίποτα. Ο πατέρας και η μητέρα είναι σαν να έχουν μια αδελφική σχέση .Τα παιδιά αντιμετωπίζονται σαν έπιπλα. Ζουν σε μια ισότητα με τους μεγάλους, άρα στερούνται αντιπάλου. Οι συνθήκες στέρησης οδηγούν τα παιδιά σε μια αλληλεγγύη για την διεκδίκηση θέσεων. Όταν δεν υπάρχει στέρηση δεν υπάρχει αλληλεγγύη. Ο Νόμος του πατέρα απουσιάζει. Είναι αυτός που εγγυάται την διαφορά με τους άλλους. Η βία μπορεί να προκύπτει από παιδιά που προέρχονται από τέτοια οικογενειακά περιβάλλοντα .Η Φλωρεντία σκέφτεται πως δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο συνάντησης από ένα άντρα και ούτε μπορεί να φανταστεί τι μπορεί να επιθυμεί ένας άντρας από αυτήν. Ο ευνουχισμός στην συνέχεια της αναλυτικής διαδικασίας την βοηθάει να ανακαλύψει τον ευνουχισμό των αντρών που μπορούν να διεκδικούν κάτι παραπάνω από την φαλλικότητα τους…





Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΑ!

Η ΟΠΕΡΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ

Είναι αλήθεια οτι μορφές τέχνης παραμελημένες , ξεχασμένες με την πρόφαση της ‘ δυσπρόσιτης τέχνης , έχουν την ανάγκη να υποστηριχθούν από τους ανθρώπους που ασχολούνται μ’ αυτήν .

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ αυτή την στιγμή με ζητήματα όπως ‘ δυσπρόσιτη τέχνη ‘ , ‘ εισαγόμενη τέχνη ‘ , ‘τέχνη για λίγους ‘ κ.λ.π , κ.λ.π για μένα είναι ζητήματα λυμένα , θα αναφερθώ σ΄αυτά στο άμεσο μέλλον , θίγοντας ζητήματα αισθητικά και κοινωνικά !!

Αυτή λοιπόν την ανάγκη αισθανθήκαμε μια ομάδα ευαισθητοποιημένων πολιτών μας γύρω από την όπερα και αποφασίσαμε την δημιουργία ενός κοινωνικού σχηματισμού , βαφτίστηκε, προκειμένου να νομιμοποιηθεί στην αστική μας δημοκρατία και ονομάσθηκε ‘ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ ‘ και πήρε την νομική μορφή του σωματείου .

Οι σκοποί του σωματείου είναι ¨,

1 . Η πλατύτερη ανάπτυξη και διάδοση της τέχνης του λυρικού και του μουσικού θεάτρου .

2 . Η συνδρομή και ενίσχυση των θεσμοθετημένων φορέων , των σχετικών με τον χώρο , προσφέροντας υποστήριξη στις επιλογές εκείνες που προάγουν την ιδέα του λυρικού θεάτρου .

3 . Η αξιοποίηση του τοπικού καλλιτεχνικού δυναμικού και η εξυπηρέτηση της περιφερειακής πολιτιστικής ανάπτυξης σε μια προσπάθεια υπέρβασης της αμιγώς μεταπρατικής αντίληψης για τον πολιτισμό .

4 . Η οργάνωση εκδηλώσεων που συμβάλλουν στην προσέγγιση του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου με τον χώρο του λυρικού θεάτρου .

5 . Η πραγματοποίηση των απαιτούμενων ενεργειών στην κατεύθυνση της δημιουργίας μόνιμης σταθερής και ανέξάρτητης όπερας ρεπερτορίου στην Θεσσαλονίκη καθώς και της εξασφάλισης αποκλειστικής στέγης .

6 . Η ανάπτυξη κάθε απαιτούμενης δραστηριότητας που συντείνει στην εξασφάλιση μόνιμης χορωδίας και ορχήστρας , καθώς και εξειδικευμένων συνεργατών που έχουν σχέση με την όπερα .

Είναι προφανές οτι τα παραπάνω, αποτελούν το απαραίτητο τυπικό , ( αναφέρονται στο καταστατικό του σωματείου του οποίου η λειτουργία νομιμοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2006 ), χωρίς να καταγράφουν την ουσία της ανάγκης ύπαρξης ενός παρόμοιου εγχειρήματος , το οποίο φιλοδοξεί να παρέμβει δυναμικά και αποτελεσματικά .

Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε με την πρόθεση να δημιουργήσει μια τομή στο οπερατικό τοπίο και με αισθητικές παρεμβάσεις να αναδείξει το σύγχρονο πρόσωπο της όπερας και γενικώτερα του μουσικού θεάτρου .

Μια ομάδα ανθρώπων της πόλης επέλεξε την λογική της κοινωνικής συσπείρωσης γύρω από το ζήτημα αυτό πιστεύοντας οτι με ενέργειες που θα έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα , εκδηλώσεις κάθε είδους , κοινωνικές και αισθητικές παρεμβάσεις θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει το λυρικό θέατρο απαλλάσσοντάς το από τα στερεότυπα και συντηρητικά κλισέ που το κατατάσουν στην κατηγορία της ξεπερασμένης τέχνης .

Βασικός στόχος της πρωτοβουλίας αυτής είναι να καταδειχθεί οτι η όπερα είναι μια τέχνη που έχει δυναμική που εξελίσσεται και σαν τέτοια μπορεί να αποτελέσει μέσο ουσιαστικής πολιτιστικής ανάπτυξης.

Στοχεύουμε κάθε επιλογή μας να εξυπηρετεί αυτή την προοπτική και να χαρακτηρίζει κάθε πρότασή μας στο επίπεδο, της εκπαίδευσης, των εκδηλώσεων και των παρεμβάσεων .

Σ΄ αυτή μας την προσπάθεια , είναι προφανές , οτι είναι χρήσιμη η συμβολή όσων ενδιαφέρονται για τον χώρο ,όσων θέλουν να καταθέσουν τις ιδέες τους , τα σχέδιά τους και τις ανησυχίες τους , το σωματείο ‘ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ ‘ είναι ανοιχτό σε όλους .

Καληνύχτα Κατερίνα Καρατζά

Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΑΝΟΣ!

Ζούμε σε έναν κόσμο βλακώδη. Είμαστε εκτεθειμένοι σε ισχυρές δόσεις βλακείας. Η Βλακεία είναι ελκυστική. Δρα πάνω μας μυοχαλαρωτικά και μας απενοχοποιεί. Η μέριμνά μας είναι να φαινόμαστε λιγότερο βλάκες από όλους τους άλλους. Αυτό μας προσφέρει ασφάλεια και ανακούφιση. Ανάμεσα στα βιογραφικά του Γιώργου Βαγιανού και της Κατερίνας Καρατζά που παραθέτω, εμείς θα προτιμήσουμε τις καρικατούρες της Αννίτας Πάνια. Μόνο που οι καρικατούρες της κυρίας αυτής δεν έχουν καμιά σχέση με τις καρικατούρες του Φελλίνι! Καλή σας ανάγνωση!





ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΑΝΟΣ


Γεννήθηκε στη Βέροια ,όπου και πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου. Μετά το δίπλωμα του συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης στην Ecole Normale του Παρισιού.Το ενδιαφέρον του στράφηκε γρήγορα στη Διεύθυνση Ορχήστρας. Σπούδασε στην Κρατική Μουσική Ακαδημία της Σόφιας με τους V.Kazandjiev και I.Krintsev από όπου αποφοίτησε με τον τίτλο Magis-ter Διεύθυνσης Όπερας και Συμφωνικής Μουσικής και με βαθμό Άριστα.

Έχει μελετήσει με τους μαέστρους Marin Alsop,Harold Farbermann στη Νέα Υόρκη,με τον Francesco Carminatti στην Ιταλία και το Γ.Χατζηνίκο στην Ελλάδα.

Η επαγγελματική του πορεία είναι στενά συνδεδεμένη με το χώρο της όπερας και του λυρικού θεάτρου. Δούλεψε από το 1997 στην Όπερα Θεσσαλονίκης αρχικά ως μουσικός εκγυμναστής (1997-2001),κατόπιν συγκρότησε τη Χορωδία της Όπερας Θεσσαλονίκης και υπήρξε διευθυντής της μέχρι τη διάλυση της (Ιούνιος 2005),ενώ από το 2003 ήταν μουσικός διευθυντής και υπεύθυνος συνόλων της Όπερας.

Συνεργάστηκε επίσης με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (Μάρτιος και Οκτώβριος 2001) ως βοηθός μαέστρου στα έργα Traviata και Carmen.

Έχει διευθύνει Don Giovanni (ορχήστρα της όπερας του Ερεβάν),Αμάλ και οι Νυχτερινοί Επισκέπτες του Μενόττι, Χορό των Μεταμφιεσμένων του Βέρντι (Ορχήστρα της Εθνικής Όπερας του Βελιγραδίου),Μαγικό Αυλό, Greek Passion του Martinu (A΄ εκδοχή)(και τα δύο με την Ορχήστρα της Όπερας της Τιμισοάρα).Εξάλλου υπήρξε ο πρώτος που διηύθυνε στην Εθνική Όπερα των Σκοπίων(Κουρέας της Σεβίλλης,2005)

Γνωρίζει σε βάθος και το συμφωνικό ρεπερτόριο ,αν και αυτό καταλαμβάνει μικρότερο μέρος της δραστηριότητας του.Έχει διευθύνει τη Συμφωνική της Vraca καθώς και την American Symphony Orchestra της Ν.Υόρκης.

Στην πορεία του στο θέατρο ο Γ.Βαγιανός έχει διευθύνει μεταξύ άλλων και τραγουδιστές που εμφανίζονται στα μεγαλύτερα θέατρα στον κόσμο όπως J.L.Chaignaud ,V.Gherello ,C. Caruso ,K.Olsen, J.Fardilha ,ενώ έχει διδάξει ρόλους σε παγκοσμίου φήμης ονόματα όπως V. Chernov ,Ch.Styder,N.Miricioiu, D.Ziegler.

Στα πλαίσια της πολύχρονης εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής δραστηριότητας του έχει διδάξει σε Διεθνή Σεμινάρια, συστήσει εκπαιδευτικά σύνολα και διευθύνει μικρές όπερες.

Εξάλλου διδάσκει στην τάξη Μελοδραματικής του Σύγχρονου Ωδείου ενώ από το 2003 διδάσκει στη Σχολή Όπερας του ΚΩΘ.Έχει διδάξει και παρουσιάσει με τους σπουδαστές τις κάτωθι όπερες Bastien und Bastienne, Cosi fan tutte ,La Clemenza di Tito (και οι τρεις του Μότσαρτ), Der Apotheker(Haydn),Cambiale di matrimonio (Rossinni),Campanello (Donizetti),Suora Angelica (Puccini),Dido and Aeneas (Purcell) .ll sergeto di Susanna (wolf-Ferrari),Arlecchinata (Salieri).

Μιλά άπταιστα Αγγλικά ,Γαλλικά ,Γερμανικά, Ιταλικά ,Ισπανικά και Βουλγαρικά.

Σπουδάζει επίσης Μanagement στο London School of Economics.

Τέλος τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα του περιστρέφονται γύρω από την Πληροφορική και τις πολεμικές τέχνες.




ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑ


Γεννήθηκε στον Πειραιά αλλά έζησε στη Θεσσαλονίκη.

Οι βασικές της σπουδές έγιναν στο ΚΩΘ (τάξη Φ.Νικολαίδου ),στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες.

Για ένα διάστημα εργάστηκε ως ηθοποιός αλλά επέλεξε την όπερα ως χώρο έκφρασης και δραστηριοποίησης.

Συνέχισε τις σπουδές της στην Αυστρία με την Λόρε Φίσερ ,στη Βέρνη με τη Μπριγκίτε Φάσμπέντερ ,στο Άμστερνταμ με τη Ντόροθυ Ντόροου και τη Σοφία βαν Σάντε και στην Ιταλία με τη Γκαμπριέλα Ραβάτσι.

Σκηνοθεσία όπερας ξεκίνησε στην Ιταλία και συνέχισε στην Κρατική Μουσική Ακαδημία της Σόφιας όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη σκηνοθεσία όπερας-μουσικού θεάτρου.Η διδακτορική της διατριβή έχει θέμα τις γυναικείες μορφές στη μουσική δραματουργία του Τζάκομο Πουτσίνι.

Τραγούδησε σημαντικούς ρόλους του ρεπερτορίου ,όπως Ευρυδίκη από τον «Ορφέα» του Γκλουκ,Διδώ από την ομώνυμη όπερα του Πέρσελ,Έλενα από το «όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Μπρίτεν,Απόλλωνα από την όπερα «Απόλλων και Υάκινθος» του Μότσαρτ ,τη Μητέρα από τον «Αμάλ» του Μενόττι ,την Ωραία Ελένη στην ομότιτλη όπερα του Όφφενμπαχ,την Κατερίνα στα «Ελληνικά Πάθη» του Μαρτινού κ.α.

Έχει σκηνοθετήσει τις όπερες του Μότσαρτ «Βαστιανός και Βαστιανή», «Έτσι Κάνουν Όλες», «η Επιείκεια του Τίτο», τον «Αμπού Χασάν» του Βέμπερ,το Prima la musica poi le parole του Σαλιέρι ,την «Υπηρέτρια Κυρά» του Περγκολέζι ,τον «Αμαλ και οι Νυχτερινοί Επισκέπτες» του Μενόττι,τις όπερες του Πουτσίνι «Τόσκα», «Τζάννι Σκίκι», «Αδελφή Αγγελική»,τη «Συναλλαγματική του Γάμου» του Ροσσίνι,το «Φαρμακοποιό» του Χάιντν ,το «Χορό των Μεταμφιεσμένων» του Βέρντι ,το «Τηλέφωνο» του Μενόττι και το «Μυστικό της Σουζάννας» του Βολφ –Φερράρι.

Πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις σε συμφωνικά κοντσέρτα και ατομικά ρεσιτάλ, συνεργαζόμενη με γνωστούς Έλληνες και ξένους διευθυντές ορχήστρας και πιανίστες.

Για περισσότερο από 25 χρόνια δραστηριοποιήθηκε στην κατεύθυνση της ίδρυσης όπερας στη Θεσσαλονίκη .Το 1996-1997 στα πλαίσια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας ήταν καλλιτεχνική διευθύντρια της Όπερας Δωματίου Θεσσαλονίκης ,η οποία κατόπιν εισήγησης της θεσμοθετήθηκε από το ΥΠΠΟ ως ανεξάρτητος φορέας ,τμήμα του ΚΘΒΕ. Στη συνέχεια η κ.Καρατζά παρέμεινε οκτώ χρόνια στη διοίκηση της (στο μεταξύ μετονομάστηκε σε όπερα Θεσσαλονίκης) ενώ τα τελευταία τρία χρόνια ήταν εντεταλμένη σύμβουλος Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού (2002-2005).

Διδάσκει Μονωδία και Μελοδραματική στο ΚΩΘ. Από το 2003 κατόπιν εισήγησής της λειτουργεί στο ΚΩΘ ειδική σχολή Μελοδραματικής ,της οποίας είναι υπεύθυνη.


[Στο επόμενο, το ΚΑΛΕΣΜΑ της Κατερίνας Καρατζά για την Όπερα της Θεσσαλονίκης]