Δευτέρα, Ιουλίου 30, 2007

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΣ!

(Ο Γιώργος Χατζηνίκος στα δεξιά )


Αφιερωμένο στον Γιώργο Βαγιανό

Ένας άνθρωπος που παθιάζεται με το αντικείμενο μελέτης του είναι ένας άνθρωπος που χάνει την αίσθηση του χρόνου. Ο Γιώργος Χατζηνίκος στη Διεθνή Έκθεση βιβλίου «κατάφερε» να εκνευρίσει τους ομιλητές που ανέμεναν να μιλήσουν στην επόμενη από αυτόν, εκδήλωση. Δυστυχώς μια ώρα για τον μαέστρο, πιανίστα και δάσκαλο της μουσικής αποδείχθηκε πολύ λίγη μπροστά σε όλα αυτά που ήθελε να πει με αφορμή το βιβλίο που ολοκλήρωσε για τον Νίκο Σκαλκώτα. Ουσιαστικά η συζήτηση είχε περισσότερο την μορφή σεμιναρίου. Τέσσερις μουσικοί με βιολί, βιόλα και βιολοντσέλο έπαιξαν μουσική του Σκαλκώτα και πάνω σε αυτές τις μουσικές ο Γιώργος Χατζηνίκος έκανε ερωτήσεις και παρατηρήσεις. Ταυτόχρονα ανέπτυξε και την δικιά του άποψη για αυτό που ονομάζεται μουσική. Αρχικά ρώτησε το ακροατήριο αν γνωρίζει το πρωταρχικό υλικό από το οποίο φτιάχνεται η Μουσική. Για να βοηθήσει ανέφερε μια σειρά από παραδείγματα. Στα Μαθηματικά ,λόγου χάριν, η πρώτη ύλη είναι οι αριθμοί και οι συνδυασμοί τους. Στην Φιλοσοφία είναι η σκέψη και στην Χημεία τα διάφορα πρωτογενή στοιχεία και οι συνδυασμοί τους. Κάποιοι από το ακροατήριο του απάντησαν για τον ήχο. Ο κ.Χατζηνίκος φάνηκε να μην συμφωνεί και επικαλέστηκε τα λόγια ενός μεγάλου Αμερικανού συνθέτη με το όνομα Τσαρλς Άϊβς. Αυτός σε μια αναφώνηση του έλεγε: «Προς θεού τι έχει να κάνει ο ήχος με την μουσική;».Αν τον άκουγε κάποιος θα έλεγε πως είναι τρελός, συνέχισε ο αρχιμουσικός και ερευνητής της μουσικής. Ο ήχος είναι ο αντίλαλος ενός συγκεκριμένου γεγονότος όπως ακριβώς το φρενάρισμα ενός αυτοκινήτου ή η εκκίνηση ενός αεροπλάνου. Η εποχή που ζούμε κατακλύζεται από μια άνευ προηγουμένου ηχορύπανση. Μας πνίγει ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα, τις μουσικές στους δρόμους, τις κόρνες και τα αεροπλάνα. Για τον κ.Χατζηνίκο η σιωπή είναι η αρχή της πραγματικής μουσικής. Η σιωπή είναι ο συνολικός ήχος της φύσης, είναι η ζωντανή ροή του χρόνου. Για τον δάσκαλο η προσέγγιση της μουσικής είναι σχιζοφρενική. Η πρόσθεση του ρυθμού είναι η πρόσθεση αφηρημένων οντοτήτων στην ζωντανή ροή του χρόνου. Ο θόρυβος από το ποπ και ροκ κατάργησε την κλασσική μουσική.


Ο Γιώργος Χατζηνίκος ανέπτυξε και άλλους προβληματισμούς. Ο τρομοκράτης των περασμένων αιώνων είχε σαν αφετηρία του κάποια ιδανικά. Ο τρομοκράτης της σημερινής εποχής είναι αυτός που νιώθει μια τρομερή καταπίεση και δεν έχει μάθει να απορεί. Ζει σε μια άκρως καταναλωτική κοινωνία, είναι επιδειξιμανής και έχει μάθει να μιλάει και να αποδέχεται τις γενικότητες που επιβάλλει ο συρμός.Το να μιλάμε με γενικότητες, συνεχίζει ο μαέστρος, είναι μια ηλιθιότητα. Το να ξεχωρίζουμε την ειδοποιό διαφορά είναι το μόνο που έχει σημασία. Αυτήν την διαφορά μας ζητάει να ανακαλύψουμε σε δυο από τους ελληνικούς χορούς του Σκαλκώτα. Τι είδους καημός είναι αυτός που νιώθουμε ακούγοντας τους; Είναι αντρικός ή γυναικείος αυτός ο καημός; Αν είναι γυναικείος σε ποια γυναίκα αναφέρεται; Υπάρχει μόνο καημός; Μήπως νιώθουμε και την αίσθηση της χαράς; Ο Χατζηνίκος επιμένει στις απορίες .Πίσω από το γυναικείο πρόσωπο κρύβεται μια ΜΑΝΑ που συμβολοποιείται ως ΘΑΛΑΣΣΑ; Μπορούμε μέσα από την μουσική να προσδιορίσουμε τον τόπο; Μήπως είναι αυτή η θάλασσα που φέρνει τον άντρα(χαρά) και αυτή που τον παίρνει πάλι πίσω;(λύπη).Νομίζω πως αυτό που θέλει να μας εξηγήσει ο κ.Χατζηνίκος είναι οι λεπτές αποχρώσεις που κατάφερε να περάσει στην μουσική του ο Σκαλκώτας. Ο ίδιος ο δάσκαλος και μαέστρος είχε την μοναδική ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά την κουφή και τυφλή μητέρα του Σκαλκώτα προτού αυτή πεθάνει. Η ίδια τραγουδούσε και αυτό πέρασε υποσυνείδητα στην μουσική του γιου της. Ο Σκαλκώτας «θυσίασε τη ζωή του για να εξυψώσει μουσικά την Ελλάδα».

Ο κ.Χατζηνίκος κάνει πολλές αναφορές σε ποιητές, συνθέτες και φιλοσόφους. Μας μιλάει για τον Μπετόβεν, τον Καντ και τον Μπλέηκ. Επικαιροποιεί την παρότρυνση του Ρίλκε να προσεγγίζουμε με ευλάβεια την τέχνη. Ο ίδιος είναι εραστής της φιλοσοφίας. Μας διηγείται για ένα ταξίδι του στην Ινδία το 1966 ,για τον φόβο και το δέος μπροστά στους κεραυνούς που έπεφταν στον Όλυμπο, για την παθιασμένη αναζήτηση της καίριας λέξης και για τα «θαυμάσια διπλώματα μουσικολογίας, τα ακριβά και αφηρημένα». Για την στενή σύνδεση της Μουσικής με το Ήθος. Για την εκμάθηση των κανόνων αρμονίας στα Ωδεία που είναι ακριβώς σαν την εκμάθηση Συντακτικού και Γραμματικής στα σχολεία. Γιατί οι ανορθογραφίες συναντιούνται και στην Μουσική!


Ο Γ.Χατζηνίκος μου έδωσε την αίσθηση ενός μικρού παιδιού που μια ζωή παίζει με τους ήχους και τις λέξεις. Τέλειωσε το σεμινάριο με τα λόγια του Κομφούκιου: «Δείξτε μου τους ρυθμούς ενός λαού και θα σας πω για τον χαρακτήρα του».


Φεύγοντας από τη συζήτηση σκέφτηκα πως όταν βρισκόμαστε στην ύπαιθρο μπορούμε να ατενίζουμε τον έναστρο ουρανό. Αν συμβαίνει αυτό είναι γιατί μας λείπουν τα φώτα της πόλης που μας θαμπώνουν. Αν σαν λαός δεν έχουμε καμιά σχέση με την αληθινή μουσική είναι γιατί δεν έχουμε μάθει να σωπαίνουμε. Ο θόρυβος μας πνίγει και μας εμποδίζει να ακούσουμε την Μουσική...


Παρασκευή, Ιουλίου 27, 2007

O ΜΠΕΚΟΣ ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ!

Τα μισά από τα στεφάνια στην κηδεία του άτυχου πιλότου Δ. Στοϊλίδη προέρχονταν από πολιτικούς. Θα θαύμαζα εκείνον τον άνθρωπο που εξοργισμένος θα κατέστρεφε με τα ίδια του τα χέρια αυτά τα στεφάνια.


Ο πρωθυπουργός της χώρας παραβρέθηκε στην τελετή ορκωμοσίας των νέων πυροσβεστών. Η κίνηση του ήταν φορτισμένη με έντονο συμβολικό νόημα. Κατά την διάρκεια της τελετής βρήκε την ευκαιρία να εξυψώσει το φρόνημα των πυροσβεστών που δείχνουν θάρρος και αυταπάρνηση στην κατάσβεση των πυρκαγιών. Βέβαια οι ίδιοι οι πυροσβέστες διαμαρτύρονται εδώ και μια δεκαετία για την αδιαφορία του κράτους στην κάλυψη των οργανικών θέσεων πυροσβεστών που εγκαταλείπουν την ενεργό δράση λόγω συνταξιοδότησης. Επίσης μιλούν για ελλείψεις σε έμψυχο δυναμικό και ζητούν περισσότερες προσλήψεις. Οι έγγραφες καταγγελίες τους για καταπόνηση και εξουθένωση από τις διαδοχικές φωτιές, πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων. Οι πυροσβέστες γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα το περιεχόμενο της λέξης ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Θα θαύμαζα εκείνον τον νεαρό πυροσβέστη που θα αρνιόταν να χαιρετήσει τον πρωθυπουργό στην τελετή ορκωμοσίας!


Για τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό τις φωτιές τις βάζουν γυφτοσκοπιανοί, Τούρκοι πράκτορες ή Αλβανοί εργάτες που εκδικούνται μ'αυτόν τον τρόπο τους Έλληνες εργοδότες που τους καταπιέζουν. Για το ΚΚΕ φταίνε οι «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Για τους νεοδημοκράτες φταίει το αντικυβερνητικό μένος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. φταίει το κομματικό κράτος, η έλλειψη αξιοκρατίας και τα ρουσφέτια στο Πυροσβεστικό Σώμα. Θα χαιρόμουν για εκείνον τον πολίτη που θα εξοργιζόταν από τα πολιτικά παιχνίδια που στήνονται γύρω από τα δάση, που αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια του εθνικού μας πλούτου .


Η Τοπική Αυτοδιοίκηση διαμαρτύρεται διαρκώς για έλλειψη κονδυλίων. Επαναπαύεται στην εθελοντική προσφορά των δημοτών που καθαρίζουν τα δάση. Από κει και πέρα της λείπουν υδροφόρες , εκσκαφείς για την διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, εναέρια μέσα πυρόσβεσης και υπάλληλοι που θα έχουν την συνείδηση και την ευαισθησία κάποιου που αγαπά το δάσος. Θα θαύμαζα έναν Δήμο που θα είχε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης κρίσεων. Ένας τέτοιος Δήμος θα δρούσε προληπτικά στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών και θα έπειθε τους δημότες του για συλλογική δράση.


Για τους ψυχιάτρους τις φωτιές τις βάζουν πυρομανείς που εκστασιάζονται από την θέα των πυροσβεστικών αεροπλάνων που κάνουν ρίψεις νερού. Τις φωτιές τις ανάβουν καταθλιπτικοί που αντιλαμβάνονται την ζωή ως μια διαδοχική σειρά καταστροφικών συμβάντων. Θα χαιρόμουν για όλους αυτούς που θα έσκυβαν με προσοχή στα προβλήματα του ψυχικού πόνου των ανθρώπων αυτής της χώρας.


Χέρι εμπρηστών κάνει κάρβουνο τα πανέμορφα δάση μας. Ιδιώτες ,οικοδομικοί συνεταιρισμοί και Εκκλησία διεκδικούν εκτάσεις (Κάποτε οι αιτήσεις για αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων είχαν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο). Θα χαιρόμουν αν όλοι αυτοί παραιτούνταν των διεκδικήσεων τους και καταλάβαιναν ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ πως το αληθινό συμφέρον είναι η προστασία του δασικού μας πλούτου!


Τελειώνοντας αυτό το κείμενο θα καταφύγω και πάλι στα λόγια του Πετεφρή από το post «Ο νόμος δυτικά του Μπέκος». Λέει, λοιπόν, ο Πάνος Θεοδωρίδης: ”Μπέκος λέγεται συνήθως το κατσικάκι. Στο σπίτι του Σαρμπάνη, στα Γιαννιτσά, με τις έξη κόρες και την γιαγιά, το ζευγάρι αγόραζε σαρακοστιανά έναν μπέκο. Τον τάιζαν, ζούσαν μαζί του πεφιλημένα, κι όταν τον έσφαζαν γιά την Λαμπρή, εκάθηντο πέριξ του ταψίου, κλαίγοντας και λέγοντας αχ , που είσι Μπέκο'μ! ενώ τον έτρωγαν μέσα στον κοπετό”.


Τα παραπάνω λόγια δείχνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο την σχέση του νεοέλληνα με τον δημόσιο πλούτο της χώρας στην οποία ζει. Η Ελλάδα είναι ο Μπέκος που τον τρώνε ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ! Το πένθος πολλών συμπατριωτών μας για τα δάση είναι το πένθος που οργανώνεται γύρω από το τραπέζι...



Κυριακή, Ιουλίου 22, 2007

ΑΝΑΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ(ΤΕΛΟΣ)

Μας λένε και μας ξαναλένε για το αδιάβλητο των πανελληνίων εξετάσεων που έχει πληγεί. Όλοι αυτοί που με ευκολία κατακεραυνώνουν δεν μπορούν να σκεφτούν πως αλλοίωση βαθμολογιών θα μπορούσαμε να έχουμε, πιθανόν, και τα προηγούμενα χρόνια. Αν δεν ακούστηκε τίποτα δεν διασφαλίζει πως δεν έγινε και τίποτα.

Οι καθηγήτριες που έβαλαν την υπογραφή τους στις καταγγελίες διαφέρουν από κάποιους συναδέλφους τους που περίμεναν πως και πως τις διακοπές του καλοκαιριού για να πάνε να ξεκουραστούν. Με την πράξη τους απέδειξαν πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν εστίες αντίστασης απέναντι στην γενικευμένη έκπτωση των διαχρονικών αξιών. Οι δυο καθηγήτριες κατέδειξαν με τη στάση τους πόσο ευάλλωτο είναι εκείνο το σύστημα που μετατρέπει τα πάντα σε μια απλή διεκπεραίωση υποθέσεων. Κυρίως μας έδειξαν πως στη σημερινή εποχή υπάρχουν συνειδήσεις που εξεγείρονται μπροστά στην αδικία και ρίχνουν τους κεραυνούς τους στην αιθρία και στην περίεργη ηρεμία του συστήματος!

Σήμερα οι δυο γυναίκες θα μπορούσαν να βρίσκονται σε κάποια παραλία χωρίς βάσανα και σκοτούρες. Δυστυχώς για αυτές έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για νόθευση εγγράφου και για πλαστογραφία κατ' εξακολούθηση. Επίσης εκκρεμεί η παραπομπή τους στα αρμόδια πειθαρχικά όργανα. Συνολικά θα δικαστούν 8 εκπαιδευτικοί μαζί με την πρόεδρο του βαθμολογικού κέντρου που διώκεται για ηθική αυτουργία.

Η Πολιτεία με τους επίσημους θεσμούς της "επιβραβεύει" με ποινικές διώξεις και παραπομπές όλους αυτούς που αποφασίζουν να ανοίξουν το στόμα τους και να πουν αλήθειες! Αυτό το γεγονός μας ενοχλεί ή όχι;




Κυριακή, Ιουλίου 15, 2007

ΑΝΑΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ(3)

Η σχολική σύμβουλος, πρόεδρος βαθμολογικού κέντρου, είχε κατέβει στην Αθήνα και είχε επισκεφτεί το Υπουργείο Παιδείας. Ήταν η πρώτη φορά που το έκανε. Κατά την επίσκεψη της είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόταν χρόνια. Μάλιστα πήρε και την υπηρεσιακή της αλληλογραφία χέρι με χέρι. Αυτή η πρωτοβουλία της επίσκεψης και η οικειότητα που ανέπτυξε με υπαλλήλους του Υπουργείου Παιδείας είναι κάτι που μάλλον λειτουργεί σε βάρος της.


Στην έγγραφη καταγγελία τους για αλλοίωση των βαθμών οι καθηγήτριες υποστηρίζουν πως η πρόεδρος του βαθμολογικού κέντρου ζήτησε από αυτές να επαναξιολογήσουν κάποια γραπτά. Από τα 2510 γραπτά τα 528 αναβαθμολογήθηκαν. Για την αναβαθμολόγηση χρειάστηκαν και άλλοι εκπαιδευτικοί. Στα αξιοσημείωτα είναι πως τα γραπτά μαθητών της Θεσσαλονίκης βρέθηκαν να βαθμολογούνται στην ίδια πόλη. Γνωρίζω πως τα γραπτά στέλνονται σε άλλες περιοχές ώστε να αποκλειστεί οποιαδήποτε προσπάθεια σκόπιμης αλλοίωσης των αποτελεσμάτων από κάποιους που γνωρίζουν προσωπικά τους εξεταζόμενους.


Σύμφωνα με τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα οι καθηγήτριες έπρεπε να εκτελέσουν την εντολή που έλαβαν προφορικά από την προϊσταμένη τους. Η αναβαθμολόγηση γινόταν με ακάλυπτα τα στοιχεία των μαθητών που συμμετείχαν στις εξετάσεις. Η μία από τις καθηγήτριες εκνευρίστηκε όταν διαπίστωσε πως ένα γραπτό ανήκε σε γνωστό ιδιωτικό Σχολείο. Βγαίνοντας από το βαθμολογικό κέντρο συνειδητοποίησε πως η πράξη της δεν ήταν σύννομη και για αυτό αποφάσισε να προβεί σε καταγγελία. Ενημέρωσε για τις προθέσεις της την άλλη συνάδελφο και με την συμπαράσταση των τεσσάρων ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης έκαναν από κοινού ενυπόγραφη καταγγελία στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας.


Μέσα από την καταγγελία εμπλέκεται και το Υπουργείο Παιδείας που φέρεται να έδωσε εντολές ώστε να μην υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις στις βαθμολογίες. Πάνω σε αυτήν την εντολή η πρόεδρος του βαθμολογικού κέντρου έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο. Η Υπουργός μίλησε για «ανθρώπινο λάθος και επιπολαιότητα». Η απόπειρα υποβάθμισης του γεγονότος είναι εμφανής. Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα και να ξεχαστούν. Οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί μιλούν για βιαστική ένορκη διοικητική εξέταση με επιλεκτική κλήση μαρτύρων αλλά και επιλεκτικού ελέγχου 33 γραπτών από το σύνολο των 528.


Σάββατο, Ιουλίου 14, 2007

ΑΝΑΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ(2)

Στις περιοχές της Θεσσαλονίκης στις οποίες κατοικούν φοιτητές, τα μαγαζιά κάνουν χρυσές δουλειές. Οι επιχειρηματίες της πόλης γνωρίζουν πως στα ανθηρά οικονομικά τους συμβάλλουν πλουσιοπάροχα οι φοιτητές και οι φοιτήτριες. Σε περιόδους διακοπών φαίνεται η διαφορά.


Δεν υπάρχει ιδιοκτήτης μαγαζιού ή σπιτιού που θα ήθελε να μειωθεί ο φοιτητικός πληθυσμός. Αντιθέτως, πολλοί θα ήταν αυτοί που θα προσδοκούσαν την αύξηση αυτού του πληθυσμού. Αυτή η αύξηση θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια και στην αύξηση των κερδών τους.Οι επιχειρηματίες θα αδιαφορούσαν για την κακή οικονομική κατάσταση των Πανεπιστημίων που αδυνατούν να πληρώσουν ακόμα και τις τρέχουσες λειτουργικές τους ανάγκες. Μήπως θα νοιάζονταν για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης; Μήπως θα ενδιαφερόντουσαν για την υποδομή του Πανεπιστημίου που θα αναγκαζόταν να υποδεχτεί έναν μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών από αυτούς που μπορεί; Ποιος στα αλήθεια θα μπορούσε να τα ισχυριστεί όλα αυτά;


Την διαπλοκή του επιχειρηματικού κόσμου με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το κράτος κανείς δεν την αμφισβητεί. Ως ένα σημείο είναι επιβεβλημένη. Τι συμβαίνει ,όμως, όταν ο επιχειρηματικός κόσμος μαζί με το λαϊκίστικο Κράτος και την εξίσου λαϊκίστικη Τοπική Αυτοδιοίκηση χρησιμοποιούν το εκπαιδευτικό σύστημα για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους σχέδια και οράματα; Αυτά τα οράματα συμπίπτουν με τα οράματα των εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης; Οι εκπαιδευτικοί που αντιδρούν με όλο και μεγαλύτερη σφοδρότητα στην προσπάθεια της πολιτείας να εκμεταλλευτεί καταστάσεις(βλέπε πανελλήνιες εξετάσεις) για μικροκομματικά οφέλη, το κάνουν επειδή συμφωνούν;


Φέτος είναι κοινά παραδεκτό πως τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων ήταν εύκολα σε σχέση με άλλες χρονιές. Ακόμα και ο πιο αφελής θα αντιλαμβανόταν πως αυτό έγινε γιατί υπήρχε επίσημη γραμμή από το Υπουργείο Παιδείας για όσο το δυνατόν περισσότερους επιτυχόντες στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Πέρσι κάτω από την βάση του 10 είχαν γράψει 18000 άτομα, ενώ φέτος ο αριθμός έπεσε στους 8000(εφημ.Αγγελιοφόρος). Ένας μεγάλος αριθμός αποτυχόντων μαθητών θα μεταφραζόταν σε έναν μεγάλο αριθμό δυσαρεστημένων γονιών που θα καλούνταν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα σε λίγους μήνες…

ΑΝΑΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ(1)

(Κείμενο που έγραψα το Φεβρουάριο)

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες που έγιναν άρθρα σε εφημερίδες, οι τοπικοί άρχοντες (δήμαρχοι και νομάρχες) προσβλέπουν στην δημιουργία πανεπιστημιακών σχολών στα μέρη τους. Το αναμενόμενο πλήθος των φοιτητών είναι ένα κοινό με αγοραστική δύναμη ικανή να τονώσει την οικονομία της τοπικής κοινωνίας. Περιπτεράδες, μπακάληδες, μεσιτικά γραφεία, ιδιοκτήτες σπιτιών και μπαρ, φασφουντάδικα, μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες και "πιέζει" τους αντιπροσώπους της να προωθήσουν το αίτημα για ίδρυση πανεπιστημιακών τμημάτων. Οι Δήμαρχοι και Νομάρχες ευελπιστούν πως η Εκπαίδευση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πεδίο άνθησης καινούριων ιδεών και επενδύσεων. Το εκπαιδευτικό σύστημα
πρέπει οπωσδήποτε να δώσει λύσεις στα οικονομικά αδιέξοδα. Ήδη,μερικοί από τους αντιπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης (Καστοριά) προνοούν και έχουν στα χέρια τους μελέτες. Σε περίπτωση θετικής ανταπόκρισης των αιτημάτων θα τις χρησιμοποιήσουν αμέσως και θα επισπεύσουν τις διαδικασίες για την δημιουργία των σχολών.

Η Παιδεία,όπως βλέπετε, χορεύει στους ρυθμούς της Οικονομίας. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ,νομίζω, θα πρέπει να βρει άλλους τρόπους για να δείξει την ευαισθησία της προς τις τοπικές κοινωνίες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Κυρίως θα πρέπει να αφήσει ήσυχη την Εκπαίδευση...

Παρασκευή, Ιουλίου 13, 2007

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ(2)

"ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΛΑΪ ΣΟΥ"*

Του άρεσε να πίνει και να καπνίζει. Είχε περάσει την ηλικία των εξήντα και δεν θα έλεγε όχι στην συντροφιά νεαρών γυναικών. Όταν γυρνούσε σπίτι είχε την γυναίκα του να τον περιμένει. Αυτή δεν του θύμιζε σε τίποτα τη δροσιά και την φρεσκάδα των νεότερων γυναικών. Της μιλούσε πολύ άσχημα και ήταν οξύθυμος με το παραμικρό. Ήταν καλυμένος με μια κρούστα παντοδυναμίας που τον έκανε έναν αποκρουστικό άνθρωπο. Η γυναίκα του τον αγαπούσε και πάντα κοίταζε να μην του λείπει τίποτα. Αγαπώντας τον, αδικούσε τον εαυτό της.
Σήμερα ο κυρίαρχος άντρας του παρελθόντος είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι εξαιτίας των αλλεπάλληλων εγκεφαλικών που έχει υποστεί. Πάνε τρία χρόνια που έχει πάθει το πρώτο εγκεφαλικό. Μένει οριζοντιωμένος στο κρεβάτι. Τρία ολόκληρα χρόνια έχει να δει το φως του ήλιου. Στο προσκέφαλό του βρίσκεται η γριούλα ,άσχημη γυναίκα του! Δεν έχουν αποκτήσει παιδιά και είναι η μόνη που τον φροντίζει. Έχει μείνει μισή στο σώμα και κουτσαίνει. Εξωτερικεύει μια βαθιά και ανυπόφορη λύπη για τον σύντροφο της. Καθημερινά τον βλέπει να χάνει τις δυνάμεις του και να μην μπορεί να επανέλθει σε μια κατάσταση όπου θα μπορούσε ,τουλάχιστον, να αυτοεξυπηρετηθεί. Οι δικές της ώρες διαρκούν πολύ περισσότερο από τις δικές μας ώρες. Η γυναίκα ξεπληρώνει αναδρομικά τις φωνές και τους καβγάδες με μια αγάπη που αγγίζει τα όρια της αυταπάρνησης.
Ακόμα και πρόσφατα άκουγα τον άντρα να την φωνάζει και να την βρίζει. Αμετανόητος συνέχιζε να έχει την ίδια συμπεριφορά απέναντι σε μια γυναίκα που δεν τον εγκατέλειψε ούτε στα δύσκολα. Τους τελευταίους μήνες δεν ακούω τη φωνή του. Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Η φωνή του λιγοστεύει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λιγοστεύει και η ζωή της γυναίκας του...
* ΣΤΙΧΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Πέμπτη, Ιουλίου 12, 2007

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!

Το δικαίωμα στην μόρφωση και την Παιδεία μπορεί να είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένο αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι και παντού εφαρμόσιμο. Στην χρονιά που διανύουμε έχει υπολογιστεί πως μένουν εκτός της εκπαίδευσης περίπου ογδόντα εκατομμύρια παιδιά. Σε αυτά τα παιδιά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια ενήλικες που παραμένουν αναλφάβητοι. Τα ποσοστά σε καμιά περίπτωση δεν τιμούν τον πολιτισμό μας. Στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας εκστρατείας για την αντιμετώπιση του προβλήματος ενώνουν τις δυνάμεις τους κάποιες χώρες που ονομάζονται "δωρήτριες". Αυτές ονομάζονται έτσι γιατί δίνουν χρήματα για να πετύχουν το στόχο που δεν είναι άλλος από την φοίτηση όλων των αγοριών και κοριτσιών σε σχολεία.

Η Global Campaing for Education είναι ένας οργανισμός που αξιολογεί και ελέγχει τους επικεφαλής των κρατών που συμβάλλουν με τη χρηματοδότηση τους στην πρόσβαση όλων των παιδιών του κόσμου στην εκπαίδευση. Σύμφωνα με αυτόν τον οργανισμό μόνο 11 από τις 22 χώρες ενισχύουν οικονομικά και δείχνουν εμπράκτως πως η Εκπαίδευση είναι στις άμεσες προτεραιότητες τους. Η Ελλάδα(καλά το καταλάβατε!!!) ανήκει στις 11 χώρες που δεν πολυσκοτίζονται για την αμάθεια των παιδιών του κόσμου. Μάλιστα κατέχουμε την προτελευταία θέση και παρηγοριόμαστε πως κοντά μας βρίσκονται χώρες όπως η Αυστρία, Ιταλία, Αυστραλία και ΗΠΑ.

Υπολογίζεται πως για φέτος θα απαιτούνταν 9 δισεκατομμύρια δολλάρια για την πραγματοποίηση του στόχου. Για να καταλάβετε καλύτερα, το ποσό αυτό ισοδυναμεί με την αγορά οκτώ αμερικανικών βομβαρδιστικών αεροπλάνων stealth (Μαρία Μπαζδριγιάννη, εφημ. Αγγελιοφόρος). Αυτό το ποσό ,λοιπόν, δεν συγκεντρώνεται και τα παιδιά εξακολουθούν να παραμένουν εκτός σχολείου!

Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την Εκπαίδευση να το δείξει με πράξεις.Τα ψεύτικα τα λόγια και οι υποσχέσεις τελείωσαν...

Τετάρτη, Ιουλίου 11, 2007

"ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ"(ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ Α Λ Η Τ Ε Σ ΠΟΥ ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ

(Αυτά που καταλαβαίνω)

Ο Ψυχαναλυτής ,Bernard Nomine, διευκρινίζει πως τα παιδιά που είναι επιθετικά δεν είναι απαραίτητο να εκδηλώνουν την επιθετικότητα τους με το δάγκωμα. Το δάγκωμα είναι σύμπτωμα σε παιδιά που έχουν αυξημένο το στοματικό στοιχείο. Ένα παιδί που δαγκώνει θα εξελιχτεί στην ενήλικη ζωή του σε έναν κλεπτομανή άνθρωπο. Δαγκώνω σημαίνει την επιθυμία μου να αφαιρέσω κάτι από κάποιον άλλον. Ο Ψυχαναλυτής αναφέρει σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ανορεξικά κορίτσια που στερούνται το φαγητό επειδή ακριβώς πεινάνε πολύ. Αυτά τα κορίτσια που αρνούνται να φάνε, κλέβουν. Αλλιώς, αυτά τα κορίτσια δαγκώνουν γιατί θέλουν να αφαιρέσουν κάτι από τους άλλους.

Τα παιδιά που δαγκώνουν είναι τα παιδιά που δεν μπορούν να εκφραστούν μέσα από τη γλώσσα. Αυτά τα παιδιά αδυνατούν να συμβολοποιήσουν. Δεν γνωρίζουν πως μπορούν να επιτεθούν μέσα από τις λέξεις. Η αδυναμία να ονοματοδοτήσουν τα αντικείμενα τους προκαλεί άγχος και συνέπεια αυτού του άγχους αποτελεί το δάγκωμα. Για να υποστηρίξει ο Ψυχαναλυτής την δύναμη των λέξεων επικαλείται τις μελέτες του Φρόιντ πάνω στην σχιζοφρένεια. Ο άνθρωπος που πάσχει από αυτήν την σοβαρή ψυχική διαταραχή χειρίζεται τις λέξεις σαν να 'ναι πράγματα. Μέσα από την κατανόηση αυτού του στοιχείου ο Φρόιντ προχωρεί σε έναν θεμελιώδη διαχωρισμό της αναπαράστασης. Από την μία υπάρχει η αναπαράσταση των πραγμάτων όπου τα πράγματα αναπαρίστανται με εικόνες. Από την άλλη υπάρχει η αναπαράσταση των λέξεων όπου οι λέξεις αναπαρίστανται με λέξεις. Το παιδί πρέπει να διανύσει όλη τη διαδρομή από την αναπαράσταση του πράγματος στην αναπαράσταση της λέξης. Όταν φτάσει να αναπαριστά λέξεις με λέξεις , τότε έχει καταφέρει να αναπτύξει επαρκώς την ικανότητα για συμβολοποιήσεις. Με αυτόν τον τρόπο εξαιρεί από την συμπεριφορά του το δάγκωμα!

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ, ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ(1)

( Ο Χάρης Βλαβιανός σε μια μακρινή και άσχημη φωτογραφία. Κάποια στιγμή θα βάλω ένα μικρό βίντεο, χωρίς ήχο, διάρκειας 2,5 περίπου λεπτών).

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννιέται στη Ρώμη το 1957 .Σπουδάζει Oικονομικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Γράφει ποιήματα, δοκίμια και είναι μεταφραστής. Από το 1993 είναι διευθυντής του περιοδικού Ποίηση.Διδάσκει Ιστορία και Ιστορία των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας και Θεωρία της Μετάφρασης στο Ε.ΚΕ.ΜΕ.Λ. από το 2002. Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.


Τον περασμένο Φεβρουάριο τα Λογοτεχνικά Πρωινά της Κυριακής τον τίμησαν στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Για αυτόν μίλησαν ο Νικήτας Τσακίρογλου και η Ρούλα Αλαβέρα. Κύριος ομιλητής ήταν ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου που έκανε μια εμπεριστατωμένη αναφορά στο έργο του σπουδαίου ποιητή. Οι ηθοποιοί Αστέριος Μαρκαντωνάτος, Άννη Ντουμούζη και Βασίλης Σπυρόπουλος διάβασαν στίχους από το ποίημα «Αχμάτοβα».


Ο Χάρης Βλαβιανός ανέβηκε στην σκηνή και ευχαρίστησε τον Νικήτα Τσακίρογλου, τον κ.Ναουμίδη, την Ρούλα Αλαβέρα και τους ηθοποιούς για την δραματουργική επεξεργασία του ποιήματος Αχμάτοβα.Υπενθύμισε στους ηθοποιούς πως παρέλειψαν τον "Βασιλιά Ληρ" σε έναν στίχο και αυτό επηρέασε την κατανόηση του ποιήματος. Ο Βλαβιανός ευχαρίστησε ακόμα και όλους εμάς που το μεσημέρι της Κυριακής πήγαμε να τον γνωρίσουμε από κοντά. Μέσα στην σκοτεινιά του θεάτρου μας προϊδέασε για τον τρόπο απαγγελίας των ποιημάτων του. Ανέφερε πως ευτυχώς ή δυστυχώς διαβάζει ποιήματα χωρίς να δίνει μεγάλο δραματουργικό βάρος στις λέξεις. Αυτές θα πρέπει να λειτουργούν μόνες τους σε αυτόν που τις ακούει.


Το πρώτο ποίημα που διάβασε ήταν “Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΚΑΛ”. Αφορμή για την συγγραφή αυτού του ποιήματος αποτέλεσε μια λεπτομέρεια που παρατήρησε ο Βλαβιανός. Συγκεκριμένα στις τελευταίες στιγμές του ο φιλόσοφος κάλεσε την αδερφή του και της ζήτησε ένα χαρτί και ένα μολύβι. Σε αυτό το χαρτί έγραψε βιαστικά την τελευταία του σκέψη σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Της ζήτησε να μην διαβάσει κανείς αυτό που έγραψε και της έδωσε εντολή να το ράψει στην φόδρα του παλτού που θα φορούσε στο φέρετρο του. Αυτό το γεγονός εμπνέει τον Χάρη Βλαβιανό που θεωρεί πως είναι τουλάχιστον ειρωνικό να μην γνωρίζουμε την ύστατη σκέψη του Πασκάλ για την ύπαρξη του θεού. Συνεχίζει με το ποίημα HOTEL INSOMNIA όπου «κάθε βαθύ πνεύμα χρειάζεται μια μάσκα, έτσι προστάζει η λεπτότητα της ντροπής του». Απαγγέλλει στίχους από “ΤΟ ΠΕΠΛΟ”, “ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ”. Μέσα από τα ποιήματα ξεδιπλώνει τις φιλοσοφικές και πολιτικές του πεποιθήσεις. Σύμφωνα με τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου οι στίχοι του Βλαβιανού είναι μια διαρκής αμφισβήτηση της εξουσίας. Ο ποιητής μας διαβάζει το “ΠΟΙΗΜΑ ΑΛΛΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ”. Οι λέξεις είναι «νιφάδες αληθινής ζωής στο περιθώριο του ποιήματος».Τον συναρπάζει το ζήτημα του ανολοκλήρωτου και τον γοητεύει η σχέση της ποίησης με τις άλλες τέχνες και ιδιαίτερα με τη ζωγραφική.


Συνεχίζει με ανέκδοτα ποιήματα όπως « ΚΑΙ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΕΧΕΙ ΣΚΙΑ». Το ποίημα αυτό βασίζεται σε μια λεπτομέρεια που παρατηρεί ο Βλαβιανός και έχει σχέση με τον άγνωστο ζωγράφο Σινιορέλλι που απεικονίζει πάνω σε χάλκινα μετάλλια σκηνές από την Κωμωδία του Δάντη. Σε μια από αυτές τις σκηνές ο ζωγράφος βάζει τους νεκρούς που περιτριγυρίζουν τον Δάντη να έχουν σκιά. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνει την πίστη του στην μεταθανάτια ζωή. Η ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ είναι ένα ποίημα για τον ζωγράφο Τζιότο που αποδέχεται την επιθυμία του Πάπα Βενέδικτου του ενδέκατου από το Τρεβίζο και του φτιάχνει , με κόκκινη μπογιά, ένα σχέδιο με τέλειο κύκλο. Στο ποίημα διαβάζουμε την έκφραση « είσαι πιο στρογγυλός ή βλάκας από τον κύκλο του Τζιότο». Στις «ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΛΣΤΟΙ» τέσσερις χιλιάδες χωρικοί συνοδεύουν το νεκρό συγγραφέα στην τελευταία του κατοικία. Κρατούν πανό που γράφει «Η καλοσύνη σου ήταν πάντα χαραγμένη μέσα μας». ΤΟ «ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ» είναι ένα ποίημα για την αδερφή του Κάφκα και το τελευταίο ποίημα «ΡΩΣΟΣ» αναφέρεται σε έναν Αμερικανό στρατιωτικό γιατρό με το παρατσούκλι «Ρώσος».Αυτός έχει το άχαρο καθήκον να εκτελεί τους ετοιμοθάνατους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ζει τον θάνατο 400 στρατιωτών που όλοι ανεξαιρέτως τον εκλιπαρούν να μην τους εγκαταλείψει.


Τα ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού στηρίζονται στις λεπτομέρειες. Ο ποιητής παρατηρεί, επεξεργάζεται και μας επιβεβαιώνει με έναν τρόπο ,εξόχως ποιητικό, πως ο “Θεός κατοικεί στην λεπτομέρεια”...



Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007

ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΓΩΓΗ(2)


Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ


Η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση απαιτεί από τον εκπαιδευτικό άμεσες και γρήγορες λύσεις στα προβλήματα διαπολιτισμικής αγωγής. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να ενημερώνονται και να παρακολουθούν επιμορφωτικά σεμινάρια. για τους τρόπους προσέγγισης των παιδιών που ανήκουν σε διαφορετικές θρησκευτικές ,γλωσσικές και άλλες μειονοτικές ομάδες. Μέσα από την διαρκή τους ενημέρωση καταφέρνουν να αντιλαμβάνονται τα στερεότυπα ,τις προκαταλήψεις ,τις συνειδητές και ασυνείδητες στάσεις τους ,αλλά και να επιδεικνύουν σεβασμό της κουλτούρας των διαφορετικών παιδιών. Η διαπολιτισμική αγωγή αφορά τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού και αυτή είναι η καινοτομία. Μέριμνα του/της εκπαιδευτικού είναι η μεγαλύτερη ψυχολογική στήριξη προς τα παιδιά που διαφέρουν. Με τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσουν και τις επιλογές που κάνουν , δημιουργούν το κατάλληλο συναισθηματικό κλίμα για την ομαλή προσαρμογή των παιδιών που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες. Ενισχύουν την αυτοπεποίθηση αυτών των παιδιών και δημιουργούν συνθήκες επιτυχίας μέσα από τις οποίες αναδεικνύονται οι ιδιαίτερες ικανότητες τους. Ο/η εκπαιδευτικός προσπαθεί να είναι αμερόληπτος στις κρίσεις του και να σέβεται την κουλτούρα των μειονοτικών παιδιών που θα νιώσουν και αυτά με τη σειρά τους την ανάγκη να σεβαστούν την κουλτούρα του σχολείου και προσωπικά του εκπαιδευτικού. Ο συνδυασμός της μητρικής γλώσσας των μειονοτικών με την κυρίαρχη γλώσσα μέσα από την βιωματική προσέγγιση και τα σχέδια εργασίας είναι επιβεβλημένος! Ο/η εκπαιδευτικός χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει στην διάθεση του/της για να βοηθήσει στην διαμόρφωση ενός κλίματος αποδοχής και κατανόησης των διαφορετικών παιδιών . Ενθαρρύνει την ενεργητική συμμετοχή με δραστηριότητες στις οποίες τα μειονοτικά παιδιά μπορούν να τα καταφέρνουν έτσι ώστε να νιώθουν προσωπική ικανοποίηση και να μην απογοητεύονται. Ο/η εκπαιδευτικός δεν χρησιμοποιεί μόνο το προφορικό λόγο. Εντάσσει στα προγράμματα του/της χειρωνακτικές και ψυχοκινητικές δραστηριότητες. Εφαρμόζει την ομαδοσυνεργατική μέθοδο που εκτονώνει εντάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν αποσιωπημένες. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον τα αυτόχθονα παιδιά αναπτύσσουν την ικανότητα της ενσυναίσθησης και παίρνουν την θέση των μειονοτικών παιδιών. Αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που συναντούν τα «διαφορετικά» παιδιά και αυτό αποτελεί μια μεγάλη νίκη του εκπαιδευτικού που δεν ξεχνάει να βρίσκεται σε συνεργασία και επικοινωνία με τους γονείς. Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται να γνωρίζει πως το παιδί μεταφέρει το μοντέλο σχέσης από την οικογένεια ,πράγμα που επηρεάζει τη συνολικότερη παρουσία του μέσα στο χώρο του σχολείου. Ο εκπαιδευτικός επιδιώκει να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στο σχολείο και την οικογένεια και προτρέπει τους γονείς να συμμετέχουν ενεργητικά και να βοηθούν εμπράκτως τη δουλειά που γίνεται μέσα στη τάξη και πάνω σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.

Η αλληλεπίδραση εκπαιδευτικού και μαθητή είναι κατά βάση συμβολική. Όταν τα ερεθίσματα και οι σημασίες που τους αποδίδονται, έχουν την ίδια επίδραση στον πομπό και τον δέκτη ,χαρακτηρίζονται και λειτουργούν ως σημαντικές χειρονομίες. Η αλληλεπίδραση δεν διαδραματίζεται στο κενό αλλά πάντα σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια ή συστήματα. Το κοινωνικό σύστημα είναι η τάξη που σημασιοδοτεί τα λόγια και τις πράξεις αυτών που μετέχουν και παρέχει τα ερμηνευτικά σχήματα, δηλαδή τους στερεότυπους τρόπους ερμηνείας συγκεκριμένων σημάτων .Ο/η εκπαιδευτικός στέλνει μηνύματα μέσα από τα οποία φαίνεται πως ερμηνεύει την κατάσταση, τη «σχολική ζωή», την επικοινωνία. Πρέπει να διευκολύνει τους μειονοτικούς μαθητές να αποκρυπτογραφούν εύκολα τα μηνύματα αυτά. Οι σημασίες κατακτώνται πρώτα μέσα από τον εσωτερικό διάλογο και στη συνέχεια μετασχηματίζονται ,ανάλογα με την αντίληψη του ατόμου για την περίσταση αλλά και ανάλογα με τις προθέσεις του. Για αυτό είναι πολύ σημαντικό ο εκπαιδευτικός να παρέχει εκφραστικά μέσα στα παιδιά των μειονοτικών ομάδων. Η λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία αποτελεί υλικό ερμηνείας που διεξάγεται με συμβολικό τρόπο. Οι εκπαιδευτικοί δεν θα πρέπει να υποτιμούν την μη λεκτική επικοινωνία γιατί αυτή έχει ιδιαίτερο παιδαγωγικό ενδιαφέρον. Μέσα από αυτήν οι εκπαιδευτικοί κοινοποιούν τις προσδοκίες που έχουν από τους «διαφορετικούς» μαθητές τους. Αυτές οι προσδοκίες επηρεάζουν τη συμπεριφορά και την αυτοαντίληψη των μαθητών. Είναι οι λεγόμενες διαπροσωπικές προσδοκίες που πιθανόν να εκπληρώνουν την αρχή της αυτοπραγματοποιούμενης προφητείας. Σύμφωνα με αυτήν την αρχή ο/η εκπαιδευτικός προσδοκά μια συμπεριφορά και οδηγεί με τη στάση του τους μαθητές να επιβεβαιώσουν τις προσδοκίες του. Ο/η εκπαιδευτικός επιβάλλεται να ασχολείται εξειδικευμένα και για περισσότερη ώρα με τα παιδιά που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες. Επίσης πρέπει να διαθέτει πίστη και να είναι ανθεκτικός-ή στις απογοητεύσεις. Ο/η εκπαιδευτικός διαφοροποιεί τη συμπεριφορά του/της ανάλογα με τις προσδοκίες και αυτό θα πρέπει να το γνωρίζει καλά έτσι ώστε να μην επηρεάζεται η εργασία του. Είναι υπομονετικός, αφιερώνει χρόνο και βοηθάει εξίσου όλους τους μαθητές χωρίς να κάνει διακρίσεις. Επιδοκιμάζει το ίδιο και επικοινωνεί εξίσου εύκολα με τα παιδιά που δεν διαφέρουν αλλά και με τα παιδιά της μειονότητας. Δεν αφήνει να τον παρασύρει η κοινωνική και οικονομική θέση της οικογένειας από την οποία προέρχεται ο μειονοτικός μαθητής ,ούτε το φύλο και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά που πιθανόν να διαφέρουν από τα χαρακτηριστικά των αυτοχθόνων μαθητών. Η σχολική επίδοση των μειονοτικών παιδιών δεν προδιαθέτει ευνοϊκά ή αρνητικά τον /την εκπαιδευτικό που χρειάζεται να γνωρίζει πως η γνώμη που διαμορφώνει βασίζεται κατά κύριο λόγο σε στερεότυπα και για αυτό οι ευθύνες του είναι μεγάλες. Το παιδί εσωτερικεύει τις προσδοκίες του/της εκπαιδευτικούΑυτός/αυτή έχει τη δυνατότητα να συμβάλλει στην βελτίωση της αυτοεικόνας των παιδιών μέσα από την θετική ανατροφοδότηση.

Κοντολογίς ο αλληλοσεβασμός,η αλληλοεκτίμηση, οι προσδοκίες και μη λεκτική επικοινωνία αποτελούν σημαντικό υλικό στην διαμόρφωση της παιδαγωγικής σχέσης ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και στα παιδιά των μειονοτικών ομάδων.

Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΓΩΓΗ(1)

(Με αφορμή το αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο πάρκο της νέας παραλίας)


ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Στον αιώνα που ζούμε παρατηρούνται αξιοσημείωτες μετακινήσεις πληθυσμιακών ομάδων και μια διόγκωση του μεταναστευτικού ρεύματος ή της παλιννόστησης .Μοιραίο επακόλουθο των μετακινήσεων σε ξένους τόπους είναι οι νέες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού ,ξενοφοβίας και ρατσισμού τις οποίες προσπαθούν να αποφύγουν οι χώρες υποδοχής. Το διαφορετικό σε μια αρχική φάση τρομάζει. Ο ντόπιος πληθυσμός στέκεται επιφυλακτικός απέναντι στις μειονοτικές ομάδες. Οι διανθρώπινες σχέσεις διαταράσσονται. Τα παραδοσιακά μοντέλα ανθρώπινης διαβίωσης κλονίζονται και περνούν κρίση που μπορεί να καταλήξει μέχρι και την διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Η Διαπολιτισμική εκπαίδευση έρχεται ακριβώς για να προλάβει το ενδεχόμενο διάλυσης της ενότητας και της κοινωνικής συνοχής σε ντόπιους ομοιογενείς πολιτισμούς. Ο «άλλος», ο «διαφορετικός» εκλαμβάνεται πάντα ως απειλή για το κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνία αναπτύσσει ως άμυνα την περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό των μειονοτικών ομάδων. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση διευρύνεται και αφορά ,πια, όχι μόνο τις διαφορετικές γλωσσικές και θρησκευτικές ομάδες αλλά και τα παιδιά εκείνα που έχουν αναπηρίες ή προέρχονται από στερημένα κοινωνικό-οικονομικά περιβάλλοντα.


Η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση βασίζεται στο διαπολιτισμικό μοντέλο που αποτελεί την εξέλιξη των προηγούμενων μοντέλων προσέγγισης των μειονοτικών ομάδων. Τα μοντέλα της Αφομοίωσης ,της Ενσωμάτωσης, του Πολυπολιτισμικού και του Αντιρατσιστικού, αποδείχτηκαν στην πορεία αποτυχημένα. Το διαπολιτισμικό μοντέλο έλαβε υπόψη όλες τις αδυναμίες και τα τρωτά σημεία των προηγούμενων και σήμερα αποτελεί το πρότυπο με βάση το οποίο η Εκπαίδευση σχεδιάζει τις στρατηγικές της.


Η Διαπολιτισμική Αγωγή καλείται να προσαρμοστεί στα καινούρια δεδομένα της πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Να συμβάλλει στην αποκέντρωση των εθνοκεντρικών αντιλήψεων ,να καταστήσει επίκαιρες τις οικουμενικές πανανθρώπινες αξίες , τις αρχές και τους κανόνες που διέπουν τη συμβίωση διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων. Η ανάγκη για αποδοχή της ετερότητας και του διαφορετικού είναι αυτή που οδηγεί στη δημιουργία της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Αυτή θα πρέπει να παρέχει τα μέσα έκφρασης σε άτομα και ομάδες με διαφορετική θρησκεία ,γλώσσα και καταγωγή. Μέσα σε ένα καθεστώς ισότιμης επικοινωνιακής σχέσης οι μαθητές και οι ομάδες στις οποίες ανήκουν, δεν περιθωριοποιούνται και φτάνουν στην αμοιβαία κατανόηση και αλληλοαποδοχή. Κυρίαρχο στοιχείο της διαπολιτισμικής αγωγής είναι ο σεβασμός και η ενδυνάμωση της πολιτιστικής ταυτότητας του «διαφορετικού» μέσα σε μια ανοιχτή κοινωνία. Μια τέτοια εκπαίδευση αναγνωρίζει τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα των πολιτισμών αλλά ταυτόχρονα θεωρεί πως όλοι οι πολιτισμοί είναι εξίσου σημαντικοί. Επίσης θεωρεί πως τα παιδιά των μειονοτικών ομάδων είναι φορείς κοινωνικο-πολιτιστικών αξιών τα οποία μπορούν να διατηρηθούν και να μην αφομοιωθούν από τον ντόπιο ομοιογενή πολιτισμό. Η αναγνώριση και η προώθηση της γλώσσας των μειονοτικών παιδιών εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες μάθησης και μόρφωσης γιατί καθώς λέει και ο Botha (1968), «η γλώσσα μεταφέρει ένα σύνολο πολιτιστικών αξιών ,τις οποίες ο χρήστης τις υιοθετεί απαραίτητα κάθε φορά που χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη γλώσσα». Η επικρατούσα αγωγή δίνει πολύ μεγάλη σημασία στη δύναμη του περιβάλλοντος. Αναγνωρίζει πως η ανθρώπινη φύση είναι ευέλικτη και πως οι άνθρωποι μεταβάλλονται καθώς αλλάζουν οι συνθήκες γύρω τους. Αυτή η παραδοχή κάνει την Διαπολιτισμική Αγωγή να εμφανίζεται ως μια δυναμική διαδικασία αλληλεπίδρασης μέσα από την οποία καλλιεργείται η αποδοχή του «διαφορετικού», η κριτική σκέψη και η αυτοσυνειδησία. Ο Άλλος μαθητής δεν είναι διαφορετικός μαθητής, αλλά συνάνθρωπος .Οι μαθητές της ομοιογενούς κοινωνίας προσεγγίζουν θετικά τον συνάνθρωπο-μαθητή και έτσι καταφέρνουν να αμβλύνουν τις προκαταλήψεις. Το επόμενο βήμα είναι η αλληλοκατανόηση της συμπεριφοράς και η εκατέρωθεν αναγνώριση της διαφορετικής πολιτιστικής ταυτότητας. Το διαφορετικό εμπλουτίζει τον πολιτισμό και οι ποικίλες επιδράσεις από γλωσσικές, θρησκευτικές και άλλες μειονοτικές ομάδες είναι ευπρόσδεκτες και καθόλου απορριπτέες. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα επιτυγχάνεται ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξομαλύνονται οι διαφορές.


Η εξάλειψη των διαφορών και ο σεβασμός των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων έχει ανάγκη και από την στήριξη ενός νομικού πλαισίου που καθορίζει το αναλυτικό πρόγραμμα. Αυτό θα πρέπει να είναι ανοιχτό, ευέλικτο και να προσφέρει μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας στους λειτουργούς της εκπαίδευσης. Μεγάλη σημασία, τέλος, πρέπει να δίνεται και στη συνεχή ενημέρωση των γονέων για το διαπολιτισμικό πρόγραμμα, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η άμβλυνση των προκαταλήψεων που μεταβιβάζονται πολύ εύκολα από τους γονείς στα παιδιά.



Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007

ΦΑΕ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!!!

Από το 1998 η ΚΟΜΙΣΙΟΝ είχε απαγορεύσει, προσωρινά, την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων. Αυτό ,φυσικά, δεν αποτελούσε εμπόδιο στην διακίνηση της μεταλλαγμένης σόγιας από μέρους των πανίσχυρων μηχανισμών των ΗΠΑ. Η σόγια είχε κατακλύσει την ευρωπαϊκή αγορά και αποτελούσε την πρώτη ύλη για την παρασκευή πολλών προϊόντων στα ράφια των σούπερ-μάρκετς! Αν θυμάμαι καλά, στην Αγγλία υπήρχαν ράφια στα οποία πωλούνταν μεταλλαγμένα προϊόντα τα οποία αγόραζαν πολίτες που βρίσκονταν στα όρια της εξαθλίωσης.

Διαβάζω στον σημερινό Αγγελιοφόρο πως η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ετοιμάζεται να προχωρήσει σε άρση της απαγόρευσης. Για την αναμενόμενη αλλαγή της στάσης της η ΚΟΜΙΣΙΟΝ επικαλείται τους επιστήμονες που λένε πως δεν πρέπει να ανησυχούμε από την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων. Την ίδια στιγμή οι εταιρείες τροφίμων έχουν επενδύσει πάρα πολλά χρήματα στην έρευνα και την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων. Εδώ στην Ευρώπη η γερμανική εταιρεία BASF έχει αναπτύξει ένα μεταλλαγμένο είδος πατάτας. Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ, κάτω από την πίεση εταιρειών των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης , υποκύπτει. Οι ΗΠΑ, μάλιστα, εφαρμόζουν πιο επιθετική πολιτική. Απειλούν την ΚΟΜΙΣΙΟΝ πως θα προσφύγουν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και θα την καταγγείλουν πως εμποδίζει το ελεύθερο εμπόριο.

Η ίδια η τροφή γίνεται μέσο χειραγώγησης και υποταγής των μαζών. Μεγάλες εταιρείες τροφίμων μοιάζουν να συμπεριφέρονται σαν τρομοκρατικές ομάδες. Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ νομιμοποιεί την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ και οι ξεπουλημένοι επιστήμονες γίνονται τα δεκανίκια των τρομοκρατών...

Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007

ΔΙΑΛΟΓΟΣ(6)

(Tο μέλος της Ελληνικής Πύλης Παιδείας , Klaudia, μου έστειλε το παρακάτω ηλεκτρονικό μήνυμα. Με την άδεια της το δημοσιεύω)

Kαλησπέρα ioanni..Η κούραση η ψυχική είναι πια μόνιμη συντροφιά σε όσους ασχολούνται λίγο παραπάνω -για να μην πω περισσότερο-με όλα όσα συμβαίνουν δίπλα τους..Ανήκω και γω σε αυτούς και για μένα ένας τρόπος υπάρχει για να την ξεπερνάω..Κάτι που είπε ο Καζαντζάκης κάποτε.."Εσύ έχεις τον πίνακα έχεις και τα πινέλα..Ζωγράφισε τον Παράδεισό σου όπως τον θες και μπες μέσα"..Αυτό για μένα είναι η πηγή της αντοχής μου..κάθε μέρα ο Παράδεισός μου και ο πίνακας που τον απεικονίζει αλλάζει,μεταβάλλεται..Φροντίζω να βρίσκω στιγμές και ώρες που μπορώ να κάνω πράγματα που θέλω και περιμένω για να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου..Να απολαύσω έναν καφέ απολάμβάνοντας τη γαλήνη της θάλασσας την ώρα που ο ήλιος σβήνει,να βγω σε ένα ταβερνάκι με τον σύντροφό μου ή την παρέα μας, να μοιραστώ έναν αγώνα ποδοσφαίρου στο σπίτι με φίλους, να μοιραστώ στιγμές χαράς με την οικογένειά μου ή συζητώντας με ανθρώπους που μου ταιριάζουν και μπορώ να μιλήσω μαζί τους για θέματα που μας απασχολούν,να χαθώ μέσα σε ένα βιβλίο ή να χαθώ μέσα σε σελίδες απλών διηγημάτων που εγώ ξεδιπλώνω μέσα τους τη δική μου φαντασία..Γίνομαι για λίγο εγώ δημιουργός ενός παράλληλου κόσμου που τον διαμορφώνω όπως και όποτε θέλω..με όλους αυτούς τους τρόπους ξαναγεμίζω τις μπαταρίες της ψυχής μου και ηρεμώ το μυαλό μου..Έτσι βλέπω το ποτήρι της ζωής πάντα μισογεμάτο..Ακόμα και όταν περνάω δύσκολες στιγμές..Χρειάζεται να ξεφεύγουμε και λίγο από τη μαυρίλα που μας ζώνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ και να κρατάμε και λίγο αυτό που κοντεύουμε όλοι να ξεχάσουμε..Πως δεν είμαστε αθάνατοι..Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μη χαιρόμαστε τις πιο μικρές ανθρώπινες στιγμές της..και γω χαίρομαι κάθε τι..Ακόμα και τα άσχημα τα χρησιμοποιώ για να γίνω καλύτερη..
Υπάρχει ένας κινέζικος μύθος που λέει πως κάποτε ένας άνθρωπος κυνηγημένος από ένα άγριο θηρίο έπεσε σε ένα γκρεμό μα πιάστηκε από μια μικρή ρίζα που υπήρχε..Το άγριο ζώο ήταν από πάνω του,οπότε δεν υπήρχε περίπτωση αν ανέβει να μήν τον κατασπαράξει,από κάτω ήταν γκρεμός μα είχε προλάβει να πιαστεί.. πίστευε πως το ζώο θα βαρεθεί και θα φύγει..Έμεινε ώρες εκεί όπως και το ζώο..Η ρίζα δεν άντεχε όμως άλλο..Άρχισε να ξεριζώνεται..Ότι και να κανε πια ήταν καταδικασμένος..Λίγο πριν κοπεί ,πρόσεξε δίπλα του μια αγριοφραουλιά έκοψε τον κατακόκκινο καρπό και την ώρα που έπεφτε φώναξε"δεν έχω φάει ποτέ ωραιότερη φράουλα".Δεν νομίζεις πως τελικά κάπως έτσι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας;

Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να εκφραστώ και να απολαύσω έτσι τον απογευματινό μου καφέ..Καλό σου βράδυ και φυσικά καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές..


Η απάντηση μου:

Ξεκινάς , Klaudia, με την διαπίστωση πως αυτός που έχει συνείδηση όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω του είναι ένας κουρασμένος άνθρωπος. Συμφωνώ απολύτως! Η γνώση της πραγματικότητας που προσλαμβάνει ένας τέτοιος άνθρωπος είναι μια ψυχική δοκιμασία.Με παραπέμπεις στα λόγια του Καζαντζάκη που είναι αναγκαίο να συμπληρωθούν. Ναι, εμείς έχουμε τον πίνακα και τα πινέλα αλλά δεν μας αρκούν αυτά για να δημιουργήσουμε τον δικό μας παράδεισο! Μας λείπουν τα χέρια! θέλω να πω, δηλαδή, πως πίνακας και πινέλα είναι εργαλεία που βρίσκονται έξω από το σώμα μας. Κανένας παράδεισος δεν φτιάχνεται από σώματα που απουσιάζουν!

Καθένας από εμάς έχει τα δικά του "καταφύγια" στις δύσκολες στιγμές. Σύντροφοι, οικογενειακές στιγμές , οι ομορφιές του φυσικού περιβάλλοντος , όλα αυτά λειτουργούν ως μικρές αφηγήσεις παραμυθιών. Παραμύθια που διεγείρουν τις αισθήσεις μας και μας παρηγορούν.

Ένας φανατικός ακροατής παραμυθιών καταλήγει να είναι πάντα και ένας καλός αφηγητής. Είναι θαυμάσιο να μπορούμε να επινοούμε με τη σκέψη και τα συναισθήματα τα προσωπικά μας παραμύθια ,τον δικό μας παράδεισο! Σε αυτόν τον παράδεισο πρέπει να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί. Πεθαίνοντας οι πράξεις μας αποκτούν μια ιδιαίτερη αξία και νόημα. Ο κυνηγημένος άνθρωπος του μύθου τρώει τον καρπό λίγο προτού κοπεί η ρίζα. Η ζωή μας γίνεται ένας απολαυστικός καρπός που δοκιμάζουμε λίγο πριν καταποντιστούμε στην ανυπαρξία! Αυτό ακριβώς μας λέει η Ποίηση.

Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε ποιητικά είναι γιατί δεν διακρίνουμε το κενό από κάτω μας...