Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007

ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΕΙΣ!

Τους ανθρώπους που πλεονάζουν σε σωματικό βάρος τους συμπαθώ. Χαριτολογώντας τους αποκαλώ ευτραφείς ή εύσωμους. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποιοι συμπολίτες "ανάλογων κυβικών" που τους αποκαλώ παχύδερμα χωρίς να βιώνω κανένα πρόβλημα συνειδησιακής τάξης!
Προχτές ένα παχύδερμο, γένους θηλυκού, πρωταγωνίστησε σε μια σκηνή μερικών δευτερολέπτων μπροστά σε ένα περίπτερο. Η... κυρία είχε μόλις κατέβει από ένα αυτοκίνητο που ήταν σταματημένο μπροστά στον φωτεινό σηματοδότη. Το αυτοκίνητο με τον οδηγό του περίμενε στο φανάρι να ανάψει πράσινο ώστε να ξεκινήσει. Το παχύδερμο δίπλα του άνοιξε απότομα την πόρτα του συνοδηγού και κατευθύνθηκε με την άνεση της στο περίπτερο για να αγοράσει κάτι. Πιστέψτε με, βημάτιζε με αυτοπεποίθηση και αισθανόταν πως όλοι οι υπόλοιποι που βρισκόμασταν από πίσω είχαμε την υποχρέωση να την περιμένουμε. Ο οδηγός της φώναζε να επισπεύσει, πράγμα λογικό αφού αυτός θα γινόταν ο αποδέκτης της δυσαρέσκειάς μας! Το παχύδερμο, λοιπόν, είχε τη μεγάλη δικαιολογία: βιαζόταν και θα έπρεπε να επιστρέψει τάχιστα στο αυτοκίνητο που παρεμπόδιζε την κυκλοφορία. Με αυτήν τη δικαιολογία παραγκώνισε τις δύο κοπέλες που ήταν έτοιμες να πληρώσουν. Άπλωσε τη χερούκλα της ανάμεσα στα πρόσωπα των κοριτσιών που την κοίταζαν έκπληκτες και απορημένες για αυτήν την αγένειά της. Η χοντρόπετση κυρία χωρίς να νιώσει ίχνος ενοχής για αυτή τη συμπεριφορά, επέστρεψε στο αυτοκίνητο. Ήδη εμείς τους είχαμε παρακάμψει αφού το πράσινο είχε ανάψει.
Αν νομίζετε πως αυτό το γεγονός είναι ήσσονος σημασίας, σφάλλετε! Ανάλογες συμπεριφορές είναι φωτιές που σιγοκαίνε για πολλά χρόνια και δεν λένε να σβήσουν! Η ζημιά που προκαλούν είναι ανυπολόγιστη.
Θα έχουμε τον χρόνο να μιλήσουμε και για άλλες αναζωπυρώσεις...

Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Η ΚΟΙΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!

"Όταν φτάνουμε στο όριο του μονολόγου, στις ακρώρειες της μοναξιάς,-ελλείψει άλλου συνομιλητή-επινοούμε το θεό, υπέρτατο πρόσχημα διαλόγου. Καθόσον Τον ονομάζετε, η παραφροσύνη σας είναι μασκαρεμένη, και ...τότε όλα επιτρέπονται. Ο αληθινός πιστός μόλις που διαφέρει από τον τρελό: αλλά η τρέλα του είναι θεμιτή, αποδεχτή. Αν οι πλάνες του νου ήταν ξένες προς την πίστη θα κατέληγε σε κανένα άσυλο. Αλλά ο θεός τις καλύπτει, τις νομιμοποιεί. Η αλαζονεία ενός κατακτητή ωχριά μπροστά στην επιδεικτικότητα ενός πιστού που απευθύνεται στον Δημιουργό. Πως μπορεί κανείς να δείχνει τόση τόλμη; Και πως μπορεί η σεμνότητα να είναι μια αρετή του ποιμνίου, όταν μια υπέργηρη γυναίκα που φαντάζεται ότι το άπειρο είναι του χεριού της υψώνεται με την προσευχή σε ένα επίπεδο τόλμης που ποτέ κανείς τύραννος δεν διανοήθηκε; (...)"

Ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο του Ε.Μ. Σιοράν "Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ" που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "ΕΓΚΟΛΠΙΟ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΥ" σε μετάφραση Κωστή Παπαγιώργη.

Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΖΑΡΙ!

Πριν χρόνια έπινα τον καφέ μου σε μια από τις πλατείες του Κορυδαλλού (μια φίλη μου υπενθύμιζε πάντα πως είναι από τον Κορυδαλλό και όχι από τον Πειραιά!). Σ΄ ένα δρόμο γύρω από την πλατεία ήταν σταθμευμένο ένα μικρό φορτηγάκι. Από εκεί που βρισκόμουν μπορούσα να διακρίνω πως ήταν φορτωμένο με κουτάκια από χυμούς. Στο πίσω μέρος του φορτηγού ήταν δυο νεαρές κοπέλες και ένας ηλικιωμένος που τις μιλούσε σε έντονο ύφος. Η σκηνή μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και για αυτό την παρακολούθησα με προσοχή! Ο ηλικιωμένος, λοιπόν, ζητούσε με επιτακτικό τρόπο να του δώσουν χυμούς. Οι κοπέλες ακόμα δεν τους είχαν βγάλει από το φορτηγό. Προφανώς θα τους μοίραζαν δωρεάν στους θαμώνες των καφετεριών στην πλατεία. Ο παππούς είχε χάσει την ψυχραιμία του! Ήθελε τους χυμούς εδώ και τώρα! Για αυτόν φαινόταν πως η παραλαβή δωρεάν χυμού ήταν ζήτημα τιμής! Οι κοπέλες για να γλιτώσουν από την μουρμούρα και την πίεση αναγκάστηκαν να του δώσουν όχι έναν αλλά τρεις χυμούς. Ο ανυπόμονος παππούς μετά από αυτό αποχώρησε ευχαριστημένος. Φυσικά και δεν τον ενδιέφερε που είχε προσβάλλει τις κοπέλες. Αρκεί που είχε λάβει κάτι χωρίς να το πληρώσει!


Πριν μια εβδομάδα ο οδηγός ενός ταξί σταμάτησε μπροστά στον σηματοδότη που έδειχνε πράσινο. Ήθελε να πάρει ένα κουτάκι αναψυκτικό που έδιναν ως διαφημιστικό. Αν διέκοπτε την κυκλοφορία και αν από πίσω γινόταν χαμός από τα δικαιολογημένα κορναρίσματα, λίγο τον απασχολούσε! Αρκεί που ανήκε στους δωρολήπτες της περήφανης Ελλάδας.


Είμαι σίγουρος πως σας είναι γνώριμη η εικόνα συμπατριωτών μας που στέκονται στην ουρά για να λάβουν δωρεάν ένα διαφημιστικό προϊόν! Αυτήν την τάση των Ελλήνων να ΄ναι ευάλωτοι στις προσφορές την γνωρίζει πολύ καλά ο εξουσιαστικός μηχανισμός του κράτους. Στην εκπνοή κάθε τετραετίας οι κυβερνώντες αυτού του δύσμοιρου τόπου ξεθάβουν όλες τις ευαισθησίες τους για ένα κοινωνικό κράτος. Τα τρία προηγούμενα χρόνια είναι γεμάτα από θυσίες του κόσμου και από το περίφημο «σφίξιμο του ζωναριού!»(αλήθεια σε άλλο μέρος του κόσμου υπάρχει τέτοια φράση;).Τα ταμεία πρέπει να γεμίσουν , η Οικονομία χρειάζεται να εξυγιανθεί και η φοροδιαφυγή πρέπει να καταπολεμηθεί. Επιπλέον είναι πια γνωστό πως κάθε κυβέρνηση παραλαμβάνει από τους προκατόχους της «καμένη γη».Ο κόσμος είναι ευκολόπιστος, δεν διαθέτει κοινωνική συνείδηση, ενδιαφέρεται κυρίως για το στενό προσωπικό του συμφέρον και δίνει απλόχερα μια περίοδο χάριτος σε αυτούς που κυβερνούν.


Τα τρία χρόνια περνούν και φτάνουμε στον τέταρτο. Οι ψηφοφόροι πήζουν τρία χρόνια και τον τέταρτο θέλουν να δουν από την κυβέρνηση να υλοποιεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, αυτές που έχει χρησιμοποιήσει για να καταλάβει την εξουσία. Όλες οι παροχές πρέπει να δίνονται λίγο πριν τις κάλπες γιατί ως γνωστόν οι Έλληνες αποτελούν έναν λαό που ξεχνάει πάρα πολύ εύκολα.


Για τρία ολόκληρα χρόνια η Οικονομία δεν αντέχει . Ξαφνικά και ως δια μαγείας αρχίζουν οι εξαγγελίες. Μην φανταστείτε πως αυτές υλοποιούνται! Απλά η υλοποίηση των εξαγγελιών γίνεται με καινούρια πακέτα υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Αυτή είναι η μόνη και σταθερή τακτική του κόμματος που κυβερνά. Η μόνη καθαρή του δέσμευση είναι πως θα συνεχίσει να εξαπατά το εκλογικό σώμα δωροδοκώντας το στο τέλος της τετραετίας .Η τελευταία εικόνα είναι αυτή που πάντα μένει στο μυαλό των ψηφοφόρων και γι’ αυτό αρχίζουν οι ομοβροντίες των παροχών! Μιλάμε για μια κανονική εξαγορά ψήφων! Τροποποιήσεις σε μισθολόγια, επιδοτήσεις σε ανέργους, ταμείο κατά της φτώχιας, ευνοϊκές ρυθμίσεις για σύναψη δανείων. Διαγραφές και διακανονισμοί οφειλόμενων δόσεων ,μονιμοποιήσεις αυθαιρέτων, ζεστά εκατομμυριάκια για τα έξοδα νοσηλείας του Αρχιεπισκόπου στην Αμερική αλλά και για τις «κοινωνικές δράσεις» της Εκκλησίας (αλήθεια, γιατί δεν μοιράζουν τα χρήματα απευθείας στους φτωχούς; Γιατί πρέπει να μεσολαβήσει η Εκκλησία;). Ψηφιακοί αποκωδικοποιητές τηλεόρασης σε άτομα με ειδικές ανάγκες, μοριοδοτήσεις και ελπίδες σε συμβασιούχους για τη μονιμοποίηση τους, αυξήσεις των συντάξεων, αναδρομικές καταβολές ξεχασμένων αποζημιώσεων, η… θερινή σύναξη των αγροφυλάκων! Όλα τα άτομα που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα( η ψήφος τους είναι καθοριστική για το εκλογικό αποτέλεσμα) θα πρέπει να ικανοποιηθούν και να χορτάσουν από παχιά λόγια. Και όλα αυτά εξαγγέλλονται την ώρα που οι πολίτες αυτής της χώρας καλύπτουν τη ζημιά από την κλοπή των ασφαλιστικών ταμείων , την ώρα που ανοίγονται ειδικοί λογαριασμοί σε τράπεζες για τις αναδασώσεις και την αποζημίωση των πυρόπληκτων και των πλημμυροπαθών, τη στιγμή που ρευστοποιούνται ομόλογα για να πληρωθούν συντάξεις (εφημερ. Ελευθεροτυπία), την ώρα που εκποιείται ο δημόσιος πλούτος της πατρίδας μας και ξεπουλιούνται ολόκληρα τμήματα της χώρας στους ξένους, την ώρα που ένα 17χρονο παιδί ακρωτηριάζεται στο πόδι του επειδή οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό ζητούν επειγόντως την πρόσληψη 4500 συναδέλφων τους για την εύρυθμη λειτουργία των νοσοκομείων,την ώρα που...


Μέσα σε αυτό το παζάρι του προεκλογικού αγώνα αποκαλύπτεται με κάθε μεγαλοπρέπεια το εμπόριο της ελπίδας και ο εθισμός των ψηφοφόρων στην δωροδοκία. Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που οι «πολιτικές» δυνάμεις του τόπου δεν θα εντάξουν ποτέ στην ατζέντα των συζητήσεων τους…




Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007

Ο ΛΙΠΩΔΗΣ ΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

Οι στιγμές είναι όμορφες και τις έχουμε ζήσει λίγο-πολύ όλοι μας. Βρισκόμαστε με καλή παρέα στην ακροθαλασσιά. Νιώθουμε το ευεργετικό αεράκι να μας δροσίζει, τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και απολαμβάνουμε τις θαλασσινές λιχουδιές εντός των πιάτων μας σε μια οποιαδήποτε ψαροταβέρνα. Στο μενού συμπεριλαμβάνονται χταποδάκια, καλαμαράκια, σουπιές και αθερίνες. Ακριβώς τις ίδιες προτιμήσεις ως προς το φαγητό έχουν και οι φώκιες Μονάχους-Μονάχους που διαβιούν στις ελληνικές θάλασσες. Πρόσφατα, στον λιπώδη ιστό μερικών από αυτές που έχουν πεθάνει, ανιχνεύτηκαν(ΒΟΥΛΑ ΣΑΪΤΗ, εφημερ.Αγγελιοφόρος) υψηλές συγκεντρώσεις πολυχλωριωμένων υδρογονανθράκων που αποτελούν κατάλοιπα βιομηχανικών αποβλήτων και ακόμα ψηλότερες συγκεντρώσεις DDT (αυτό μου θυμίζει κάτι σε νιτρογλυκερίνη!) που αποτελούν κατάλοιπα φυτοφαρμάκων.

Φυτοφάρμακα και βιομηχανικά απόβλητα δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην αναπαραγωγική ικανότητα και μειώνουν τις αντιστάσεις του ανοσοποιητικού συστήματος στις φώκιες. Ακόμα ευνοούν την ανάπτυξη καρκίνου.Η πιστοποίηση τέτοιων ουσιών στις φώκιες δείχνει μια εκτεταμένη ρύπανση στο θαλάσσιο χώρο της πατρίδας μας και ταυτόχρονα αυξάνει το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου από την κατανάλωση ψαριών.

Θυμάμαι ένα παλιό σκίτσο του ΚΥΡ στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Αυτό το σκίτσο έδειχνε έναν δρόμο που ήταν γεμάτος από ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Παραδίπλα και μέσα σ΄όλο αυτό το πνιγηρό περιβάλλον, υπήρχε ένας τύπος που έλεγε πως αναπνέουμε με δικιά μας ευθύνη! Ομοίως καταναλώνουμε τρόφιμα σε μεγάλες ποσότητες και ποικιλίες! Το εύγευστο και η ποσότητα των φαγητών εξασθενεί τη μνήμη μας! Ξεχάσαμε να τρώμε με δικιά μας ευθύνη...

Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΩΡ!

Λίγα λόγια με αφορμή το καλογραμμένο βιβλίο του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη για τον Γκυ Ντεμπώρ:

O Φρόιντ αισθάνθηκε ελεύθερος να πεθάνει όταν έχασε την μητέρα του. Ο Γκυ Ντεμπώρ αισθάνθηκε την ελευθερία της απονενοημένης πράξης στις 30 Νοεμβρίου 1994. Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1931. Παιδική ηλικία σύμφωνα με αυτά που έλεγε, δεν είχε. Ίσως για αυτό αγαπούσε όσο κανείς άλλος τις περιπλανήσεις. Ήταν απόλυτα κυρίαρχος του έργου που δημοσιοποιούσε. Υπήρξε αυστηρός με όσους διαστρέβλωναν τις απόψεις του. Συσπείρωσε κοντά του έναν φανατικό κύκλο ανθρώπων. Αρκετοί τον θεωρούσαν μεγαλοφυία. Άλλοι τον πολεμούσαν γιατί τον αντιλαμβάνονταν έναν επικίνδυνο πυρπολητή για τις ναρκωμένες συνειδήσεις. Ένα πλήθος υποτιμητικών χαρακτηρισμών τον συνόδευε σ’ όλη την διάρκεια της ζωής του από εγκάθετους κονδυλοφόρους ταγμένους στην υπηρεσία του ανθρωποκτόνου καπιταλισμού. Ανέπτυξε θεωρητικό έργο και αυτοπροσδιοριζόταν ως λυσσασμένος εχθρός της κοινωνίας του θεάματος. Διηύθυνε έντυπα, ασχολήθηκε με εικαστικές συνθέσεις. Δημιούργησε επτά κινηματογραφικές ταινίες και ανέπτυξε πλούσιους θεωρητικούς προβληματισμούς. Το έργο του επηρέασε τους συγκαιρινούς του αλλά και τους μεταγενέστερους. Έπαιζε πιάνο και ήταν φανατικός αναγνώστης βιβλίων. Αγάπησε την περιπέτεια στα κακόφημα σοκάκια του Παρισιού. Συμπότες του υπήρξαν περιθωριακοί ,κακοποιοί, αιρετικοί καλλιτέχνες και γενικά άνθρωποι που αντιλαμβάνονταν πως σ’ αυτή τη ζωή προτεραιότητα είχαν το παιχνίδι και η απόλαυση. Δεν έβαζε ποτέ φραγμούς στις επιθυμίες του. Ερωτοτροπούσε και προβληματιζόταν διαρκώς. Έδειξε περιφρόνηση για τα χρήματα, την φήμη και την εξουσία. Αδιαφορούσε για τις συνεντεύξεις και την τηλεόραση. Το σύνθημα σε έναν δρόμο του Παρισιού «Ποτέ μην δουλεύετε» έμελλε να τον σημαδέψει για το υπόλοιπο της ζωής του. Ταλαντευόταν ανάμεσα στον ακραίο μηδενισμό και την απεριόριστη ελευθερία. Ζητούσε να επινοήσει ο ίδιος τις συνθήκες για μια ευτυχισμένη ζωή. Η ελευθερία του ήταν συγκεκριμένη και αφορούσε τα πρακτικά προβλήματα της ζωής. Υπήρξε μόνιμος κάτοικος « στην συνοικία της απώλειας»…


Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007

"ΚΙ ΕΣΥ ΛΑΕ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΕ!"

Απόσπασμα από το κείμενο του Αλέξανδρου Ίσαρη με τίτλο "Οι αιμομίκτες ,τα κτερίσματα και η οδός του Σόλωνα". Δημοσιεύτηκε παλιότερα στο περιοδικό ΔΕΝΤΡΟ.


Είναι κοινός τόπος , πως είμαστε ένας λαός με βαθύτατα ριζωμένο το αίσθημα της ιδιοκτησίας. Ο Έλληνας θέλει να κατέχει όσο γίνεται περισσότερα πράγματα και ανθρώπους, κι από τη στιγμή που έχει την ψευδαίσθηση (γιατί περί ψευδαισθήσεως πρόκειται) πως τα κατέχει , τα χειρίζεται ή τα διαθέτει , όπως αυτός νομίζει, χωρίς να συμβουλεύεται ή να υπολογίζει αρχές και κανόνες γενικής ισχύος. Γύρω στο '65 είχαμε κάνει με άλλους φοιτητές μια έρευνα σε νησί του Β.Αιγαίου , όπου με έκπληξη διαπιστώσαμε πως συνέβαινε κάποιες κοπέλες να προσφέρουν την πολύτιμη παρθενιά τους στον πατέρα τους ή στο θείο τους! Το αιτιολογικό: η κοπέλα ανήκει στην οικογένεια , η οικογένεια (ίσον ο πατέρας ή ο αδελφός του) μπορεί να κάνει μαζί της ό,τι θέλει (ίσον να της πάρει την παρθενιά). Απλούστατο! Άλλωστε η απάντηση του αιμομίκτη πατέρα που συνελήφθη πριν από χρόνια ασελγών επί της θυγατρός του σε κάποιο γνωστό λόφο της Αθήνας ήταν τόσο αφοπλιστικά διατυπωμένη, που μας άφησε όλους άναυδους:"Κόρη μου είναι ,ό,τι θέλω την κάνω!".
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να διατυπώσω μια απορία που με βασανίζει χρόνια: πως γίνεται σ'αυτή τη χώρα που ο ατομικισμός των κατοίκων της είναι τόσο ισχυρός, ώστε να θεωρείται κάτι σαν εθνική κληρονομιά, να υπάρχουν τόσοι σοσιαλιστές,κομμουνιστές, αριστεροί, αριστερίζοντες, φιλοκομμουνιστές, σοβιετόφιλοι, μαοϊκοί κλπ. Φαίνεται πως πρόκειται για μια από τις αντιφάσεις που είναι σύμφυτες στο χαρακτήρα του Έλληνα. Γιατί όλες αυτές οι αριστερές θεωρίες προϋποθέτουν τουλάχιστον αυτό που λέγεται συλλογική συνείδηση, κοινωνική συνείδηση, αυταπάρνηση, συναδελφικότητα, συντροφικότητα κ.λπ. Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας περιχαρακώνονται μέσα σ' ένα στενό κύκλο προσωπικών συμφερόντων ,που διεκδικούν με σθένος και επιμονή. Δεν ξέρω ούτε έναν Αθηναίο που να μην κατεβαίνει με το αυτοκίνητο του στο κέντρο, για να μην επιβαρύνει με τα καυσαέρια του την τόσο βεβαρυμένη ατμόσφαιρα αυτής της ταλαίπωρης πόλης. Κι όταν κάποιος θέλει ν' ακούσει μουσική, την ακούει σε ένταση που θα ταίριαζε σε άτομα με προβλήματα βαρυκοίας , χωρίς ποτέ να λογαριάζει τους συνανθρώπους του.
'Υστερ' απ' 'ολ' αυτά , δεν είναι παράλογο που δεν μένει τίποτα όρθιο σ' αυτόν τον τόπο. Οι πόλεις δικές μας είναι, ό,τι θέλουμε τις κάνουμε. Τα οικόπεδα, οι παραλίες, τα βουνά, τα σπίτια, τα δάση επίσης. Αυτά τα τελευταία τα καίμε κιόλας, γιατί Έλληνες είμαστε κι αυτά εμπίπτουν εντός των ορίων του νομίμου δικαιώματός μας περί αυτοκαταστροφής. Έτσι , μέσα σε είκοσι χρόνια , οι πόλεις μας είναι τόσο όμοιες μεταξύ τους ,που δεν μπορείς να διακρίνεις την Κοζάνη από της Ιεράπετρα Κρήτης και την Πάργα από τη χώρα της Σκιάθου. Οι παραλίες μας είναι γεμάτες πίσσες, σκουπίδια και ακαθαρσίες και τα δάση μας γεμάτα αποτεφρωμένους κορμούς.
Την τελευταία δεκαετία μέσα στους φιλόδοξους στόχους τους οι Έλληνες έχουν συμπεριλάβει και την εξόντωση της ελληνικής γλώσσας(...)

Σε λίγο καιρό ο πολίτης αυτής της χώρας , που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο ο Αλέξανδρος Ίσαρης, θα κληθεί να ψηφίσει. Θα διαλέξει για μια ακόμη φορά τους "εκλεκτούς" που θα διαχειριστούν τα προβλήματα της καθημερινότητας του.Να μας χαιρόμαστε...

Υ.Γ Μην χολοσκάτε!Το μήνυμα των εκλογών σας το έχω από τώρα έτοιμο και πακεταρισμένο!!!

Σάββατο, Αυγούστου 04, 2007

ΚΑΡΟΛΟΣ ΤΣΙΖΕΚ!

(Αρχές Μαίου στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου)


Ο Κάρολος Τσίζεκ είναι ζωγράφος, γραφίστας, μεταφραστής και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στη Μπρέσια της Ιταλίας το 1922. Από το 1929 ζει στη Θεσσαλονίκη. Πήρε πτυχίο Ιστορίας και Αρχαιολογίας, καθώς και Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας από το Α.Π.Θ., στο Ιταλικό τμήμα του οποίου δίδαξε από το 1961 μέχρι το 1988. Αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας το 2000. Το ιταλικό Κράτος του απένειμε τις τιμητικές διακρίσεις Μedaglia di Βenemerenza Culturale και Οrdine di Cavaliere al Merito (1960 και 2000 αντίστοιχα). Το 2005, με την ευκαιρία των εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη, για την έκθεση «Βλέπω», ο Κάρολος Τσίζεκ ανακηρύχθηκε «Επίτιμο μέλος» της Ένωσης Γραφιστών Ελλάδας .Επίσης βραβεύτηκε με το «ΕΒΓΕ Συνολικής προσφοράς στην Γραφιστική 2007», στην φετινή διοργάνωση των «Βραβείων ΕΒΓΕ».


Πρωτοδιάβασα ποιήματα του Κάρολου Τσίζεκ το 1993 στο περιοδικό τέχνης «ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ». Σύμφωνα με τον συγγραφέα αυτά τα ποιήματα περιλαμβάνουν στίχους του έρωτα και της αγάπης. Η κεντρική ιδέα μερικών από αυτά τα ποιήματα ήταν παλιά. Εξάλλου, ο έρωτας σε ανθρώπους σαν τον Κάρολο Τσίζεκ είναι σαν το κρασί που παλιώνει και γίνεται καλύτερο. Είναι σαν τις λέξεις που ωριμάζουν και μας ξυπνούν τις αισθήσεις με την εξαίσια μυρωδιά και γεύση τους. Να κάποιοι στίχοι από το ποίημα «Η Μαύρη Κάλτσα»:


Μοιάζουν μ’ αυτά που κάνει

η μεστή σάρκα όταν τρίβεται

σε εφαρμοστό μετάξινο φουστάνι.



Καθώς μιλάτε, η μαυροφόρα ανέμελα σταυρώνει

τις γάμπες κι άθελά της φανερώνει

για λίγο, ό,τι βαθιά συνήθως κρύβεται,



χωρίς να προκαλεί, μα ούτε να θλίβεται,

με μια νωχέλεια που αφοπλίζει.

Η αναλαμπή της σάρκας της στα μαύρα, όμως, τονίζει

πως αύριο θα πενθείς για ό,τι δεν γίνεται.



Ο Κάρολος Τσίζεκ καταφέρνει να δώσει ποιητική μορφή στα βιώματα του χάρη στις μεταφράσεις ξένων ποιημάτων στα ελληνικά. Υπήρξε μεταφραστής, κυρίως Ιταλών και Τσέχων πεζογράφων και ποιητών και τιμήθηκε με τα βραβεία «Πόλη του Μονσέλιτσε» (1981) και «Γιαν Μάσαρυκ» (2002). Στο περιοδικό Παραμιλητό και Εντευκτήριο έχουμε δείγματα της μεταφραστικής του ικανότητας πάνω στα ποιήματα του Γιάν Ρέιζεκ. Ως μεταφραστής, εξέδωσε τα βιβλία «Τρία δοκίμια του Εμίλιο Τσέκκι» (1974, δίγλωσση έκδοση), Γιάροσλαβ Σάιφρτ (βραβείο Νόμπελ 1984), «Η γλυκιά συμφορά της ποίησης» (2003) και Κάρελ Γιάρομιρ Έρμπεν, «Οι τρεις χρυσές τρίχες του πανήξερου παππού» (2006). Η συνύπαρξη με τους λογοτέχνες της εποχής ήταν ένας ακόμα λόγος που τον έκαναν να στραφεί προς την συγγραφή ποιημάτων. Ο Ηλίας Πετρόπουλος μας λέει πως γνώρισε τον Κάρολο Τσίζεκ στο περιώνυμο φαρμακείο του Πεντζίκη. Ο Τσίζεκ υπήρξε υπόδειγμα εργατικότητας που κατάφερε να ταξινομήσει το τεράστιο αρχείο του Πεντζίκη. Ο Πετρόπουλος μόνο αγάπη και θαυμασμό θα μπορούσε να νιώθει για αυτόν τον άνθρωπο. Πέρα από τον Πετρόπουλο, ο Τσίζεκ γνώρισε και άλλους λογοτέχνες και ζωγράφους που σύχναζαν στο φαρμακείο του Πεντζίκη. Ο Θέμελης, η Ζωή Καρέλλη, ο Κιτσόπουλος, ο Τάκης Ιατρού ,ο Σβορώνος, ο Νίκος Σαχίνης, ήταν κάποιοι από αυτούς με τους οποίους συναναστράφηκε ο Τσίζεκ. Αυτός όμως με τον οποίο διατήρησε μια πολύχρονη και ουσιαστική φιλία ήταν ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Ως γραφίστας, συνεργάστηκε με τον ποιητή και επιμελήθηκε καλλιτεχνικά το περιοδικό «Διαγώνιος» και τις εκδόσεις του (1958-1998). Ο Χριστιανόπουλος μιλάει για μια αγαστή φιλία και για μια απεριόριστη εμπιστοσύνη. Ο Τσίζεκ είναι αυτός που τον καθοδηγεί, τον παροτρύνει και τον συμβουλεύει πάνω στην αισθητική των βιβλίων του. Μαζί με τον εξαίρετο τυπογράφο Νικολαΐδη αποτελούν « μια σχοινοσυντροφιά σ' ένα βουνό από χαρτί ή… μια επιτυχημένη και αρμονική τριάδα σ' έναν τομέα σαν την τυπογραφία όπου τίποτα ποτέ δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο, και γι' αυτό η υπεύθυνη συνεργασία, η αμοιβαία εκτίμηση και η αμέριστη εμπιστοσύνη μεταξύ συνεργατών είναι απαραίτητες ".Ο Κάρολος Τσίζεκ υπήρξε και συνεργάτης του σημαντικού περιοδικού της Θεσσαλονίκης, «Κοχλίας» (1945-1948). Ως ζωγράφος έκανε πέντε ατομικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη: Ινστιτούτο Γκέτε 1966, Μικρή Πινακοθήκη Διαγώνιος 1978, Δημοτική Πινακοθήκη, αναδρομική πινάκων και εξωφύλλων στο πλαίσιο των λ’ Δημητρίων 1995, Ελληνική Εταιρία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς 1988 και Ιταλικό Ινστιτούτο 1988.



Tον Κάρολο Τσίζεκ τον είχα ακούσει να απαγγέλλει σε μια βραδιά ποίησης που είχε διοργανώσει το περιοδικό «Εντευκτήριο».Τον ξαναείδα να κάθεται στις τελευταίες θέσεις της αίθουσας που μιλούσε ο πολύ καλός του φίλος Χριστιανόπουλος, στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ο Χριστιανόπουλος εγκωμίαζε την προσφορά του και ,ίσως, ο Κάρολος Τσίζεκ να σιγοψιθύριζε μερικούς από τους στίχους του ποιήματος «ΒΟΤΣΑΛΟ»:


Θα χρειάστηκαν , σκέψου, δεκαετίες,

ίσως αιώνες δουλειά υπομονετική.

Μα και ένα σχήμα να δώσεις στην καρδιά σου

δεν φτάνει μια ζωή.


Τα σέβη μου, κύριε Τσίζεκ!



Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007

ΜΕΤ' ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ!

Ένας άνθρωπος πεθαίνει και οι γιατροί πιστοποιούν το θάνατό του. Είναι στα αλήθεια νεκρός ή φαίνεται πως είναι; Σήμερα, καθώς ξεφύλλιζα αθλητική εφημερίδα της πόλης μου, διάβασα την πληροφορία πως η Χιλή είναι μια χώρα της Νότιας Αμερικής με τα περισσότερα κρούσματα νεκροφάνειας. Προφανώς αυτό έγινε γνωστό στους Χιλιανούς που μάλλον άρχισαν να ανησυχούν μην τους πεθάνουν πριν την ώρα τους! Ο ίδιος ο θάνατος ως οριστικό και τελεσίδικο γεγονός άρχισε να αμφισβητείται. Ήδη ιδιοκτήτες γραφείου τελετών στο Σαντιάγκο κατάλαβαν την ανασφάλεια και την αγωνία του κόσμου και κατασκεύασαν φέρετρα που φέρουν πάνω τους ειδικούς μηχανισμούς που θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν οι "νεκροί" που θάβονται σε ένα φέρετρο ενώ εξακολουθούν να ζουν! Ο θόρυβος αυτών των μηχανισμών θα κάνει τους εργαζόμενους στο νεκροταφείο να επεμβαίνουν και να απεγκλωβίζουν τον άνθρωπο. Και εκεί που γελούσα με το όλο θέμα άκουσα στις ειδήσεις τηλεοπτικού σταθμού για την περίπτωση ενός βρέφους στην Αργεντινή. Ο πατέρας αυτού του βρέφους είχε πάρει πιστοποιητικό θανάτου και πάνω που ετοιμαζόταν για την κηδεία, ειδοποιήθηκε πως το παιδί του δεν είχε πεθάνει. Οι βιολογικές λειτουργίες των ζωτικών οργάνων αυτού του βρέφους είχαν ανασταλλεί τόσο πολύ που όλοι νόμισαν πως είχε πεθάνει.Σαν πλάσμα που απεβίωσε τοποθετήθηκε στο ψυγείο. Για καλή του τύχη το ψυγείο δεν λειτουργούσε καλά και έτσι κατάφερε να επιζήσει.

Το βρέφος δεν διέθετε κανέναν ειδικό μηχανισμό σαν και αυτόν που εμπνεύστηκαν οι ιδιοκτήτες του γραφείου τελετών στη Χιλή. Ειδοποίησε πως είναι ζωντανό μέσα από το κλάμα του...