Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ!

(Κείμενο που έγραψα τον περσινό Σεπτέμβριο)

Η μελλοντική εφημερίδα των εκπαιδευτικών θα πρέπει να έχει χρώμα σομόν. Το λέω αυτό χαριτολογώντας και βλέποντας πως υπάρχει μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να διαπαιδαγωγηθούν οι εκπαιδευτικοί μέσα από μια «κουλτούρα διοίκησης επιχειρήσεων».
Μια επιχείρηση για να στηθεί κάνει πρώτα την περίφημη έρευνα αγοράς. Με αυτήν προσπαθεί να ανιχνεύσει την καταναλωτική δύναμη του κόσμου. Αναλόγως με τα αποτελέσματα της έρευνας αποφασίζει αν θα προχωρήσει στην επένδυση.
Δεν μπορεί να συμβεί τίποτα χειρότερο σ' αυτήν την επιχείρηση από το να μην μπορεί να προβλέψει. Μέσα στην ιδεολογία και την πρακτική της είναι η προσφορά τυποποιημένης υπηρεσίας και η αναμονή συγκεκριμένων καταναλωτικών συμπεριφορών από τους πελάτες. Σε κάθε περίπτωση οι προσδοκίες για τις αναμενόμενες συμπεριφορές θα πρέπει να επαληθεύονται! Διαφορετικά, μιλάμε για χαμηλή αποδοτικότητα αυτής της επιχείρησης.
Οι τυποποιημένες υπηρεσίες μιας επιχείρησης μας δείχνουν πως το προϊόν που τίθεται προς κατανάλωση είναι ομοιογενές. Ο καταναλωτής γίνεται αποδέκτης ενός προϊόντος για το οποίο γνωρίζει εκ των προτέρων πως και που θα το χρησιμοποιήσει. Το ομοιογενές προϊόν είναι φορτισμένο με την ιδεολογία της ομοιομορφίας. Μαζί με την κατανάλωση στήνεται και μια προπαγάνδα υπέρ αυτής της ομοιομορφίας. Παράλληλα, ο καταναλωτής εσωτερικεύει την αξία της ασφάλειας. Με τον καιρό αρχίζει να εθίζεται στην ασφάλεια που απορρέει από την πρόβλεψη για την χρηστική αξία του προϊόντος που καταναλώνει. Το εμπορεύσιμο είδος είναι γεμάτο με κρυφά νοήματα που μας διαφεύγουν εξαιτίας της ακόρεστης επιθυμίας για κατανάλωση.
Ένας άλλος τομέας που αξιολογείται η αποδοτικότητα μιας επιχείρησης είναι η παραγωγή. Το προϊόν εξαιτίας της ομοιομορφίας του μπορεί να παράγεται με ταχύτατους ρυθμούς. Οι εργαζόμενοι εκτελούν καθημερινά πανομοιότυπες κινήσεις οι οποίες από ένα σημείο και μετά γίνονται αυτοματοποιημένες. Γνωρίζουμε πως με την αυτοματοποίηση της κίνησης εξοικονομείται χρόνος. Η εξοικονόμηση αυτού του χρόνου επενδύεται ξανά στην παραγωγή μεγαλύτερων ποσοτήτων. Έτσι λέμε πως μια επιχείρηση αποδίδει αφού παρουσιάζει υψηλούς δείκτες παραγωγής.
Το όραμα για την εκπαίδευση είναι αυτό που φτιάχνουν οι επιχειρηματίες. Θεωρούν πως η ανάπτυξη της Παιδείας θα οδηγήσει στην οικονομική ανάπτυξη που την εννοούν ως αύξηση των κερδών τους και όχι ως άνοδο του βιοτικού επιπέδου των μαζών! Για αυτές τις μάζες επιφυλάσσουν σχολεία στα οποία οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να προσφέρουν τυποποιημένη εργασία. Πως όμως θα γίνει αυτό όταν ξέρουμε πως ο εκπαιδευτικός καθημερινά πρέπει να επινοεί τρόπους μετάδοσης της γνώσης και να αντιμετωπίζει συμπεριφορές από μαθητές που είναι μοναδικές προσωπικότητες; Η εργασία του Νηπιαγωγού, του Δασκάλου και του Καθηγητή δεν είναι προϊόν που καταναλώνεται από τους μαθητές! Οι ίδιοι οι μαθητές γίνονται αποδέκτες πολυάριθμων ερεθισμάτων. Mέσα από την επεξεργασία αυτών των ερεθισμάτων οι μαθητές πρέπει να αντιλαμβάνονται πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπάρχει αποκλειστικά για να καλύπτει τις πραγματιστικές ανάγκες της επαγγελματικής αποκατάστασης και της οικονομικής τους ανεξαρτησίας. Η εκπαίδευση υπάρχει και για να αναπτύσσει έναν γόνιμο διάλογο με τα υπαρξιακά τους προβλήματα που παρεμπιπτόντως τα αγνοούν οι επιχειρηματίες (Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε έρευνες για τις ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές που εκδηλώνουν στελέχη επιχειρήσεων στην Αμερική).
Η εργασία λοιπόν των συναδέλφων δεν είναι τυποποιημένη. Άρα δεν είναι και αυτοματοποιημένη αφού ο κάθε μαθητής είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος που χρειάζεται μια μοναδική προσέγγιση. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει αυτοματοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει και επιτάχυνση όπως την εννοούν οι επιχειρήσεις και ούτε είναι δυνατόν το εκπαιδευτικό σύστημα να παράγει μαθητές με καλούπια που θα αποτελούν τα αυριανά στελέχη των επιχειρήσεων.
Νομίζω πως έχουμε μπερδέψει λίγο τα πράγματα. Το ενιαίο διαθεματικό πλαίσιο προγράμματος σπουδών έρχεται να επιβεβαιώσει την τάση να ομογενοποιηθούν οι βαθμίδες της εκπαίδευσης. Με τα ταχύρυθμα επιμορφωτικά προγράμματα θέλουν να μας προϊδεάσουν για τον χρόνο των επιχειρήσεων. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να γίνει ένα ρομπότ που θα εκτελεί κινήσεις και θα παραδίδει στρατιές μαθητών στην αγορά εργασίας.
Η αποδοτικότητα μιας επιχείρησης ονομάζεται ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ...
Υ.Γ Θυμηθείτε πως μια επιχείρηση μισεί το απρόβλεπτο!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007

"ΓΚΟΥΛΑΓΚ"


Από τη δισκοθήκη διαλέγω την "ΕΙΣΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ" από το συγκρότημα ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Μέσα στο δίσκο υπάρχουν επιλεγμένες φωτογραφίες και οι στίχοι του συγκροτήματος. Είναι ο πρώτος τους δίσκος. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Το μιξάρισμα του δίσκου γίνεται στο studio ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ του Νίκου Παπάζογλου. Η δημιουργία αυτού του δίσκου είναι μια οδύσσεια που εξιστορούν με κάθε λεπτομέρεια τα μέλη του γκρουπ:







Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται στην πρακτική και οικονομική πλευρά του θέματος και είναι πληροφοριακό για τους μουσικούς αλλά και για αυτούς που ενδιαφέρονται να μάθουν τη διαδικασία για την έκδοση ενός δίσκου (πολλοί πιστεύουν ότι για να βγάλεις δίσκο πρέπει ν΄ανοίξεις δικό σου εργοστάσιο κοπής).ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ: Γράφεις τους στίχους και τις παρτιτούρες των τραγουδιών (διπλά) και τα πηγαίνεις στη λογοκρισία. Παίρνεις απάντηση σε μερικές μέρες αν είναι θετική, ηχογραφείς σε κάποιο στούντιο. Δίνεις τις ταινίες σ' ένα από τα τρία εργοστάσια κοπής (όλα στην Αθήνα). Κάνεις το εξώφυλλο ο ίδιος ή το δίνεις σε κάποιο γραφίστα και παραγγέλνεις την ποσότητα που θες στο σχετικό εργοστάσιο. Κι όταν όλα πια είναι έτοιμα, ή δίνεις τους δίσκους σε εταιρεία διανομής ή, τους βάζεις παραμάσχαλα και παίρνεις σβάρνα τα δισκάδικα προσπαθώντας να πουλήσεις την πραμάτεια σου.-.-.- Πάμε τώρα στο οικονομικό θέμα που καίει τους μουσικούς που "πιστεύουν" στο υλικό τους , αλλά καμιά εταιρεία δεν είναι διατεθειμένη να το εκδόσει (Άλλωστε στην Ελλάδα ελάχιστοι μουσικοί πλησιάζουν τις εταιρείες , παρά περιμένουν να τους ανακαλύψει κάποιος "κυνηγός" ταλέντων. Τα παρακάτω νούμερα μπορεί να απογοητεύσουν πολλούς, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα:παράβολο στη λογοκρισία: 3000 δραχμές. Οι νόμοι υποχρεώνουν σε σύσταση εταιρείας , εγγραφή στην εφορία, υποχρεωτική ασφάλιση του ή των ομόρρυθμων εταίρων στο ΤΕΒΕ (4-5 χιλιάδες μηνιαίως). Η ηχογράφηση σε ένα στούντιο της προκοπής πάει 4-5 χιλιάδες την ώρα(υπάρχουν και φθηνότερα). Οι περισσότεροι δίσκοι όταν ηχογραφούνται LIVE (στο στούντιο) παίρνουν 30-35 ώρες (παίρνουμε το μίνιμουμ γιατί υπάρχουν και δίσκοι που γίνονται σε 70-80 ώρες. Υπολογίστε ακόμα 1000 δραχμές για κάθε λεπτό πολυκαναλικής ταινίας που θα χρειαστείτε, κι αν υπάρχει δυνατότητα εγγραφής σε ήδη γραμμένη ταινία, η τιμή κατεβαίνει μέχρι το 1/3 της παραπάνω. 4-5 χιλιάδες για τις δυο μικρές ταινίες (μία για κάθε πλευρά) όπου μεταφέρεται ο μιξαρισμένος τελικός ήχος. Συν κάποια ψιλοποσά για το μοντάζ των ταινιών και πιθανό νοίκιασμα οργάνων. Στο εργοστάσιο κοπής τώρα. Η μήτρα του βινυλίου στοιχίζει 23.οοο και 132 δραχμές για κάθε δίσκο αν πρόκειται για 1000 αντίτυπα και πάνω αλλιώς πάει 145 δρχ. Στο εξώφυλλο: το παρόν που κρατάτε στα χέρια σας (τετραχρωμία) κάνει 40.οοο για 1000 κομμάτια , συν 20.οοοδρχ. για τα φιλμ που πληρώνουμε φυσικά μία φορά. Για ασπρόμαυρο εξώφυλλο υπολογίστε γύρω στις 28 δραχμές έκαστο. Σ' όλα αυτά βέβαια προσθέστε και 18% Φ.Π.Α. Αν προτιμήσετε τελικά μια εταιρεία διανομής οι τιμές είναι γύρω στο 25%. Δηλαδή αν ο δίσκος πουλιέται απ' την εταιρεία διανομής στο δισκάδικο 600 εσείς παίρνετε τις 450 δρχ. και η διανομή 150. Περιττό να πούμε ότι σ' αυτήν την περίπτωση το να πάρετε τα χρήματά σας πίσω, μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός, γιατί χρειάζεται να πουληθούν...χιλιάδες αντίτυπα . Οι φήμες πάντως λένε ότι οι ελληνικοί ροκ δίσκοι που πέρασαν τα χίλια αντίτυπα σε πωλήσεις , μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο προκείμενος δίσκος πουλήθηκε στο δισκάδικο από εμάς 450 δρχ. (χωρίς μεσάζοντες χά, χά) κι ότι παραπάνω πληρώσατε είναι κέρδος του καταστήματος και φόρος (τα δύο τελευταία δεν χάνουν ποτέ). Μετά από όλα αυτά θα το πω: ΚΑΝΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, είναι πιο νόστιμο. Όταν μάλιστα δεν το κάνει κανείς άλλος για σένα...
Για τους ΓΚΟΥΛΑΓΚ θα τα ξαναπούμε!


Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007

"ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ"


μπορώ να γεμίσω το χώρο μου


μπορώ να γεμίσω το χρόνο μου


αλλά τίποτα δε μπορεί να γεμίσει αυτόν τον κενό


χώρο στην καρδιά μου



Τα λόγια της Σάρα Κέην συγκινούν την θεατρική ομάδα του Βιολογικού που ανεβάζει τον Απρίλιο του 2005 την παράσταση "Έλεος" στο στούντιο Κοιτώνες.
Τα μέλη της ομάδας ευχαριστούν από καρδιάς
το δαμιανό κωνσταντινίδη για την απλοχεριά και την εμπιστοσύνη που έδειξε
τη δάφνη μουστακλίδου για την αμέριστη και πολύπλευρη συμπαράσταση
την ελένη βουλτσιάδου για την αγάπη της
την οργανωτική επιτροπή της Φοιτητικής Εβδομάδας
το σάββα πιτσαλίδη για την ενθάρρυνση και την υποστήριξη
το νικήτα που έκανε τόσα πολλά από τόσο μακριά
το φοίβο τον ατσιδάκο και το σκυλάκι του στρατοπέδου
τις νέες μορφές για την αφίσα του "φαίδρας έρως"
όλα αυτά που στάθηκαν εμπόδιο
Κάτι τέτοιες καταστάσεις είναι που μένουν στους φοιτητές.

Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007

"ANGELUS NOVUS"


Στούντιο ΚΟΙΤΩΝΕΣ στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα. Ολιγομελείς θεατρικές ομάδες το χρησιμοποιούν για να παρουσιάσουν την δουλειά τους. Μικρός χώρος και περιορισμένος αριθμός θεατών. Μερικοί από αυτούς τους θεατές μπορεί να κάθονται σε καρέκλες εντός της σκηνής. Το μεράκι, το πάθος της έκφρασης, η διάθεση για πειραματισμούς, η αλληλεγγύη των λίγων θεατών προς τους ηθοποιούς είναι αυτά που απομένουν και φωταγωγούν τα μαύρα σκοτάδια της πόλης.


Τον περσινό Απρίλιο είδα στους Κοιτώνες την "Φόνισσα" του Παπαδιαμάντη από την θεατρική εταιρεία Angelus Novus. Aυτή ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2003, από τους: Δαμιανό Κωνσταντινίδη, σκηνοθέτη-θεατρολόγο, Έφη Δρόσου, ηθοποιό, και Γιώργο Βασικαρίδη, μουσικό. Έχει την έδρα της στη Θεσσαλονίκη και ευτυχώς που υπάρχει ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Καλαμαριάς που ενθαρρύνει και ενισχύει τις προσπάθειες της, παραχωρώντας το στούντιο"Κοιτώνες".


Στην παράσταση διακινήθηκε και ένα κείμενο που συντάχθηκε από κοινού με το θέατρο "Λύκη Βυθού". Το περιεχόμενο του κειμένου είναι σαν μια κραυγή αγωνίας που απευθύνεται σε κάθε "εναπομείναντα ενδιαφερόμενο για το θέατρο στη Θεσσαλονίκη και την ελληνική επικράτεια". Να τι αναφέρει:


Τα θέατρα Λύκη Βυθού και Angelus Novus, μετά από ώριμη σκέψη χρόνο μοναξιάς και δημιουργίας σε υγρά υπόγεια ( που είναι γνωστό πλέον ότι δροσίζουν τον πειραματισμό και διατηρούν τη θεατρική τέχνη σε σωστή θερμοκρασία ψύξης) , αποφάσισαν και ανακοινώνουν τα εξής:



1. Το παγκόσμιο θέατρο (άρα και το ελληνικό, το της Θεσσαλονίκης, της επαρχίας-γιατί να το κρύβουμε άλλωστε) υποφέρει από σοβαρά οικονομικά προβλήματα.



2.Το παραπάνω(1) σημαίνει ότι η τέχνη του θεάτρου κινδυνεύει σήμερα να καταντήσει σαν κουπόνι σουπερ-μάρκετ, π.χ. "στις τρεις παραστάσεις, μία δώρο", "αν έρθετε με τη σύζυγο, η ερωμένη μπαίνει δωρεάν" κλπ. Γιατί θεατές δεν υπάρχουν με τον τρόπο που γνωρίζαμε οι λίγο ή πολύ παλιοί. Καθότι μάλιστα στη Θεσσαλονίκη δεν διαθέτουμε σταρ τηλεοπτικούς με τους εξαργυρώσουμε στο σανίδι και οικονομικά οι καιροί είναι δύσκολοι και κατά τα φαινόμενα θα παραμείνουν, το θέατρο του δικού μας βεληνεκούς καταντά ρωμαϊκή πολυτέλεια και για εμάς και για τους λίγους θεατές μας.



3. Η κρατική βοήθεια είναι πλέον σπάνια και , απ΄ότι γνωρίζουμε, δεν έχει τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Φαίνεται πως το υπουργείο πολιτισμού έχει την αίσθηση ότι οι αμοιβές πέφτουν, τα έξοδα σκηνικών στο θέατρο μειώνονται, αντιθέτως με όλα τα άλλα. Μάλλον οι γκουρού του πολιτισμού έρχονται από σκήτες του Αγίου Όρους και υψίπεδα του Θιβέτ ή αυτοί, αντιθέτως με εμάς, έχουν την πολυτέλεια να είναι υπέρμετρα ρομαντικοί. Τέλος πάντων, ούτως ή άλλως δεν παίρνουμε πια επιχορήγηση. Ίσως να είναι καλύτερα, γιατί και τότε που παίρναμε , ήμασταν υποχρεωμένοι να ανεβάζουμε καλές παραστάσεις με χρήματα που δεν έφταναν ούτε για σχολικές.



Άρα χρήματα δεν έχουμε, κοινό δεν έχουμε, πέραση δεν έχουμε, τι μας μένει λοιπόν; Αντιθέτως με κάποιους που σηκώθηκαν και έφυγαν αφήνοντας πίσω τους σκόνες μανιφέστων και υπολείμματα τέχνης μετέωρης , εμείς δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε σε αυτή την πόλη τον αγώνα με κέφι, χαμόγελο και ...ανωτερότητα.



Με βάση , λοιπόν, τα παραπάνω αποφασίζουμε:


1.Οι παραστάσεις μας στο εξής θα έχουν ελεύθερη είσοδο. Αφού ούτως ή άλλως χρήματα δεν βγάζουμε , γιατί να έχουμε και άγχος;


2. Στην έξοδο θα υπάρχει ένα κέρασμα για όλους, καθώς κι ένα κουτί, όπου οι θεατές θα μπορούν να ρίχνουν ό,τι επιθυμούν , προκειμένου να βοηθήσουν την κατάσταση. Προτείνουμε μάλιστα και τιμολόγιο εξόδου:


α) Αν σας άρεσε η παράσταση , 10-15 ευρώ

β) Έτσι κι έτσι, 5-7 ευρώ

γ) Καθόλου (στην περίπτωση αυτή προσφέρουμε μια δωρεάν πρόσκληση για να την ξαναδείτε)


Αγαπητοί φίλοι, η τέχνη δεν έχει πίκρα, μερικές φορές αποδίδεται με τέχνη.



Το παραπάνω κείμενο θέλει , μάλλον , να διακωμωδήσει την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει μικρές θεατρικές ομάδες. Αυτές οι ομάδες συσπειρώνονται μπροστά σε τέτοιες δύσκολες συνθήκες και διατυπώνουν παράπονα για την αδιαφορία του υπουργείου πολιτισμού που δεν μεριμνά για οικονομική βοήθεια με την μορφή των επιχορηγήσεων. Τα θεατρικά σχήματα φυτοζωούν και σκαρφίζονται τεχνάσματα όπως δωρεάν είσοδο και προαιρετική καταβολή εισιτηρίου στην έξοδο , προκειμένου να επιβιώσουν.


Από την παράσταση "Φόνισσα" αποχώρησα πληρώνοντας κάτι παραπάνω από 10 ευρώ...




Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

ΣΙΓΜΑ, ΔΕΛΤΑ, ΓΙΩΤΑ, ΤΑΥ!

(Kείμενο που έγραψα τον Δεκέμβριο του 2006)

Κάθε εκπαιδευτικός που ξεβολεύεται και αλωνίζει στα σχολεία της ελληνικής επικράτειας διαπιστώνει πως οι σχολικές μονάδες, στις οποίες καλείται να εργαστεί, έχουν κακοτεχνίες και εγκυμονούν κινδύνους. Επίσης διαπιστώνει πως υπάρχουν παλιά σχολεία τα οποία χρειάζονται επειγόντως αναπαλαίωση.
Το πρόβλημα της σχολικής στέγης είναι μείζονος σημασίας στις μέρες μας. Δυστυχώς δεν υπάρχουν εκτάσεις. Ακόμα και αυτές που προορίζονται για την κατασκευή και ανέγερση σχολείων κινδυνεύουν από τις ορέξεις των κερδοσκόπων. Το κράτος είτε αδυνατεί είτε δεν είναι διατεθειμένο να υπερασπιστεί αυτές τις εκτάσεις και να λύσει το πρόβλημα. Πρόσφατα θυμάμαι πως μπροστά στην γενική κατακραυγή η υπουργός Παιδείας υποχώρησε και απέσυρε την υπογραφή της από τον αποχαρακτηρισμό εκτάσεων που προορίζονταν για την δημιουργία σχολείων στον νομό της Θεσσαλονίκης. Αυτό μας δείχνει ξεκάθαρα πως αν δεν υπήρχαν αντιδράσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα οι χώροι θα γίνονταν πολυκατοικίες και μαγαζιά !
Στα χρόνια της υπηρεσίας μου είχα την τύχη να δω την ολοκλήρωση ενός καινούριου Νηπιαγωγείου και Δημοτικού! Η συχνότητα παράδοσης καινούριων σχολικών συγκροτημάτων είναι απογοητευτική. Αυτό το γνωρίζει και ο περίφημος Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων που ψάχνει να βρει τρόπους επίλυσης του προβλήματος. Ένας από αυτούς είναι οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα(ΣΔΙΤ).Ο γενικός διευθυντής σχεδιασμού και διαχείρισης πόρων του ΟΣΚ επεξεργάζεται ένα πρόγραμμα μέσα από το οποίο έξι σχήματα κοινοπραξιών έχουν δηλώσει την προθυμία να αναλάβουν την συντήρηση, αναπαλαίωση και κατασκευή 27 σχολικών κτιρίων στην Αττική. Αυτά τα έξι σχήματα(εφημερίδα ,ΤΟ ΒΗΜΑ,25-11-2006) είναι τα εξής:
1) KPMG,Novabank,ΚΙΩΝ
2) Alfha Bank,Price Waterhouse Coopers, Κυριακίδης- Γεωργόπουλος, Ελληνοτεχνική
3) PKF,KANTOR, Κουταλίδης, Παπαγιάννης και Δρόμος
4) Εθνική Τράπεζα,Grand Thorton,WS.Atkins,Μπερνίτσας
5) Emst & Young,Bung,Ποταμίτης, Γραφείο 12 Αρχιτεκτονική ΕΠΕ
6) King, Ευρωσύμβουλοι , Betaplan,Denko,Team M-H ,TCS
Ένα από τα παραπάνω σχήματα θα επιλεγεί στις αρχές του 2007 και θα αναλάβει το ρόλο συμβούλου για το έργο που υπολογίζεται πως θα κοστίσει γύρω στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Ο ΟΣΚ περιμένει την κατάθεση των απαραίτητων δικαιολογητικών και λέει πως το κλίμα για τα πρόγραμμα με τις συμπράξεις είναι αρκετά καλό. Εννοεί ,βέβαια, την έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης που θα οδηγούσε στην ματαίωση της υλοποίησης αυτού του προγράμματος.
Η θέση της ΔΟΕ και των συνδικαλιστών μας ποια είναι; Θα το αφήσουμε να περάσει χωρίς να μπούμε στην διαδικασία να ασκήσουμε κριτική ;Τι προβλέπεται να συμβεί μελλοντικά με τις συμπράξεις; Αν το κράτος αδυνατεί να κατασκευάζει και να συντηρεί σχολεία, ας βγει και ας το ομολογήσει δημόσια.…

Κυριακή, Οκτωβρίου 21, 2007

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΙΛΚΙΣ,"ΤΕΧΝΗ"

( Οι ηθοποιοί χαιρετούν το κοινό. Θυμάμαι πως είχε έρθει ολόκληρο λεωφορείο με γνωστούς, συγγενείς και φίλους από το Κιλκίς για να παρακολουθήσει την παράσταση. Ακόμα, θυμάμαι μια συμπαθητική γιαγιά που πήρε έναν υπνάκο στα μέσα της παράστασης)

Την Άνοιξη του 2006, η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Κιλκίς, «Τέχνη», παρουσίασε στο Βαφοπούλειο τη θεατρική παράσταση «Τέσσερις λόγοι και ένα ψέμα». Η παράσταση ήταν βασισμένη σε κείμενα των Κοκτώ (Η ψεύτρα-Το φάντασμα της Μασσαλίας-Το πανηγύρι), του Ντάριο Φο (Γύρισα σπίτι) και Νικολά Μπρεάλ (Μωρίς). Ο σκηνοθέτης Παύλος Δανελάτος λέει χαρακτηριστικά:
Κείμενα απώλειας, έτσι θα ονόμαζα αυτούς τους μονολόγους. Τουλάχιστον με αυτό το κριτήριο τους επέλεξα. Βέβαια η απώλεια είναι σχετική. Όταν λες «έχασα» εννοείς πως κάτι που θεωρούσες δικό σου δεν είναι πια, αλλά αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε, ένα πιστεύω, ένας σύζυγος, ένας ηθικός φραγμός, ένα παιδί, ένας εραστής…κι ύστερα; Ύστερα αναρωτιέσαι αν πραγματικά σου ανήκε ποτέ κάτι(…)

Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007

"ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΣΟΦΩΝ"!!!


Ένα τσούρμο πονηρών μαζεύτηκε στην Αμερική και συγκρότησε μια επιτροπή. Αυτή η επιτροπή «πρωτοτύπησε» ανακοινώνοντας τα προαποφασισμένα! Τα αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα νοσεί, δεν αποδίδει τα αναμενόμενα και δεν είναι ανταγωνιστικό!
Την επιτροπή αποτελούν πρώην κυβερνήτες, στελέχη εκπαίδευσης, εκπρόσωποι τοπικών κοινωνιών και επιχειρηματίες. Όλοι αυτοί πληρώνονται από τα ιδρύματα Μπιλ, Μελίντα Γκειτς και Γουίλιαμ, Φλόρια Χιούλετ για να κινδυνολογούν και να απαιτούν την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Διαβάζοντας το άρθρο του Κώστα Γουλή (Αγγελιοφόρος) βγάζω το συμπέρασμα πως η εκπαίδευση στην Αμερική δεν επιτυγχάνει τους στόχους της επειδή δεν μπορεί να δώσει στην αγορά μορφωμένο και εξειδικευμένο προσωπικό που θα στελεχώνει τις επιχειρήσεις. Μάλιστα, αναφέρονται χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία και η Κορέα οι πολίτες των οποίων μορφώνονται και έτσι καταφέρνουν να έχουν το προβάδισμα στην κατάληψη των θέσεων εργασίας. Η εκπαίδευση σε αυτές τις χώρες αποτελεί το ιδανικό πρότυπο για την επιτροπή.
Η έκθεση των μελών τιτλοφορείται ως «Σκληρές αποφάσεις σε χαλεπούς καιρούς» και καλλιεργεί ένα κλίμα απαξίωσης των εκπαιδευτικών ώστε να μπορεί να εισηγηθεί δραστικές μεταρρυθμίσεις που θα συμβάλλουν στην "βελτίωση" της εικόνας του δημόσιου Αμερικανικού Σχολείου!
Η επιτροπή προτείνει, ανάμεσα στα άλλα, να επιτρέπεται στις περιφερειακές διευθύνσεις Εκπαίδευσης να αναθέτουν την διαχείριση των σχολείων σε εταιρίες. Επίσης αναζητά μια φόρμουλα συνύπαρξης μάνατζερ και εκπαιδευτικών που θα σχεδιάζουν από κοινού προγράμματα επιμόρφωσης των μαθητών. Ανάλογα με τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες οι εκπαιδευτικοί θα ανταμείβονται ή θα απολύονται.
Στις προτάσεις συμπεριλαμβάνονται και προτροπές για μια γενναία αύξηση των χρημάτων για τους εκπαιδευτικούς με την προϋπόθεση, βέβαια, να παραιτηθούν από το δικαίωμα συνταξιοδότησης και να στραφούν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα.
Οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να ξεκινήσουν από τώρα ώστε να φανούν τα πρώτα αποτελέσματα το έτος 2020.Οι εκπαιδευτικοί στην Αμερική έχουν χρόνο για να οργανώσουν τις άμυνες τους μπροστά στην επέλαση των άσχετων…

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ.


(Εν συντομία, αυτά που άκουσα από τον συγγραφέα στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου-Θεσσαλονίκη, Μάιος 2007)
Το βιβλίο του Απόστολου Δοξιάδη, "Από την παράνοια στους αλγόριθμους η δέκατη έβδομη νύχτα και άλλες διαδρομές", είναι αταξινόμητο σύμφωνα με τον συγγραφέα του. Ο ίδιος επιδοκιμάζει τη στάση εκδοτικών οίκων που ρισκάρουν να εκδίδουν βιβλία που δεν μπορούν να ενταχθούν σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Η αδυναμία ταξινόμησης επηρεάζει την εμπορική απήχηση ενός βιβλίου. Η γραφή πρέπει να είναι παιχνίδι. Τα μαθηματικά γίνονται ελκυστικά όταν μετατρέπονται σε μικρές αφηγηματικές ιστορίες. Αφορμή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου υπήρξε η εντυπωσιακή διαπίστωση πως οι πέντε στους δέκα κορυφαίους μαθηματικούς που ασχολήθηκαν με μια υποκατηγορία των μαθηματικών, την μαθηματική λογική, έπασχαν από παράνοια. Ο προβληματισμός του Δοξιάδη είναι κατά πόσο η ψυχασθένεια αποτελεί πηγή δημιουργίας. Ο συγγραφέας είναι σκηνοθέτης και έχει κάνει σπουδές στα μαθηματικά. Η ενασχόληση με τα μαθηματικά είναι για αυτόν μια απόλαυση. Το ίδιο επιθυμεί και για όλους τους μαθητές και καθηγητές που ασχολούνται με το συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο. Επιμένει πως μια ξερή παρουσίαση των μαθηματικών αποθαρρύνει τον κόσμο από την κατανόηση και απόλαυση αυτών. Τα μαθηματικά να γίνουν μικρές ελκυστικές ιστορίες. Μόνο έτσι, οι αποδέκτες αυτών των ιστοριών θα μάθουν να αφηγούνται!

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007

ΠΙΕΡ ΜΠΟΥΡΝΤΙΕ



(Σημειώσεις που κράτησα από κείμενα των Θανάση Γιαλκέτση και Σπ. Μοσχονά)

Στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας μου έλεγε πως η πραγματική εξουσία ασκείται στο πεδίο του συμβολικού. Στα σίγουρα ήταν επηρεασμένος από το θεωρητικό έργο του μαχητικού διανοουμένου ,Πιέρ Μπουρντιέ. Με πτυχίο φιλοσοφίας ο Μπουρντιέ είναι κάποιος που από νωρίς διατυπώνει τους βαθύτερους προβληματισμούς για τον κόσμο που ζει. Παντρεύεται και κάνει τρία παιδιά. Δουλεύει ως καθηγητής στο λύκειο του Μουλέν. Από το 1958 μέχρι το 1960 διδάσκει στο Αλγέρι. Δεν διστάζει να εκφράζει θέσεις εναντίον του εκπαιδευτικού συστήματος. Το πρώτο του βιβλίο είναι «οι κληρονόμοι» που εκδίδει από κοινού με τον φίλο Ζαν Κλοντ Παρσόν. Το σπουδαιότερο βιβλίο του «Η φτώχεια του κόσμου» κυκλοφορεί το 1993. Ο Μπουρντιέ θεωρεί πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι η αντανάκλαση των κοινωνικών δομών. Το άτομο από μόνο του δίνει νόημα και σκοπό στην κοινωνική του ζωή. Για τον Μπουρντιέ η σύγχρονη κοινωνία δεν είναι μια συμπαγής ολότητα αλλά ένα διαφοροποιημένο σύνολο πεδίων που διέπονται από σχετικά αυτόνομους κανόνες, αλλά χωρίς ενιαία λογική. Κάθε πεδίο αναδομείται συνεχώς και διέπεται από μια οικονομική λογική που έχει σαν στόχο την αύξηση κάποιου είδους «κεφαλαίου». Τα πεδία βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση και μπορεί να συμβάλλουν στη μετατροπή του ενός σε κάτι άλλο. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία δεν αρκούν για μια βαθύτερη ανάλυση των πολύπλοκων κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος, η εκπαίδευση, η φιλοσοφία, η κουλτούρα μπορούν να αποτελούν εργαλεία κυριαρχίας. Ο στόχος του διανοούμενου Μπουρντιέ είναι η απομυθοποίηση της συμβολικής τους κυριαρχίας. Βασικός του προβληματισμός είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αναπαράγονται και νομιμοποιούνται οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων. Θεωρεί πως οι κοινωνιολόγοι είναι ταυτόχρονα υποκείμενα και αντικείμενα και τους αρνείται το «προνόμιο» να ταξινομούν χωρίς να ταξινομούνται (Γεράσιμος Βώκος).Τα άτομα αντιδρούν και ενεργούν στις κοινωνικές περιστάσεις με βάση το σύνολο των προδιαθέσεων. Αυτές οι προδιαθέσεις ονομάζονται έξεις και είναι δομημένες εντυπώσεις που τα άτομα τις λαμβάνουν από την παιδική τους ηλικία και μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτές οι έξεις ενεργοποιούν πρακτικές και στάσεις που ναι μεν θεωρούνται «κανονικές», αλλά δεν ρυθμίζονται συνειδητά από κάποιον κανόνα. Οι έξεις ή συνήθειες είναι σχετικά ομοιογενείς σε συγκεκριμένες ομάδες ή τάξεις ατόμων. Μέλη της ίδιας τάξης ενεργούν με όμοιο τρόπο. Οι έξεις είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν. Για να συμβεί αυτό απαιτείται μεγάλη συνειδητή προσπάθεια. Υπάρχει μια αλληλεπίδραση των έξεων με το περιβάλλον. Η κατοχή αυξημένου γλωσσικού κεφαλαίου ισχυροποιεί τον κάτοχο. Αυτός διαχειρίζεται με ευνοϊκό τρόπο και για δικό του όφελος το σύστημα διαφορών και ανισοτήτων.

Ο Μπουρντιέ είναι κοντά στους άνεργους, τους απεργούς και τους μετανάστες. Δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώνει τον νεοφιλελευθερισμό και πρωτοστατεί σε κινήσεις για μια καινούρια Αριστερά. Πεθαίνει από καρκίνο στα 72 χρόνια. Νομίζω πως έκανε ό,τι μπορούσε!

ΠΡΟΠΛΑΣΜΑ ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ!

Νιώθεις όμορφα που έβαψες τη "ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ" του Χαλεπά ε; Σε φαντάζομαι να το καυχιέσαι στους φίλους και στις φίλες σου!

Γειά σου ατρόμητε!!! Τα λόγια του Λεωνίδα Χρηστάκη είναι η τελευταία σου ευκαιρία:



Τα ροδαλά όμως παιδάκια και τα υπερ-παιδιά των σφιχτοκούραδων μικροαστών γονιών φορώντας έιρ μαξ θα σας την παίξουν σύντομα. Ίτεμ αλάκες! Είναι αυτοί οι νεολαίοι που θα πάρουν τα πτυχία τους έστω και από τα ΙΕΚ, θα τα βάλουν κάτω, θα καθίσουν ανακούρκουδα και κατεβάζοντας τη βράκα/παραλλαγή θα αφοδεύσουν πάνω τους την τελευταία πίτσα που τους έθρεψε!

Ε, ρε, τι ελπίδες έχω σαν χρηστάκης γι'αυτούς. Και εάν ξεφεύγουν μερικοί, θα είναι αυτοί που ξεκολλούν από την καλλιέργεια εκείνου του πλακούντα που όλους μας έχει θρέψει , όταν ρουφάγαμε μέσα στη μήτρα της μάδερ μας την υπερπροστασία των υγρών της! Ξεράστε τώρα, κωλόπαιδα, την προσφερόμενη αηδία των λαϊφστάιλ περιοδικών και των σελιδοποιών τους με τις σκαναρισμένες ετοιματζίδικες σελίδες και τις φλου αρτιστίκ εικόνες από τα κλεμμένα γουίντοους και προσπαθήστε να ανασκωλοπίσετε το χυδαίο φαν-γυμνό ξαναγυρίζοντας στη μισο-ντυμένη αίσθηση ενός θαυμαστού εσωτερικού αυνανισμού , πασπαλισμένου με τη διάφανη άχνη του βρωμοαρώματος ενός καταλυτικού ΙΧ. Ελάτε πίσω και καθίστε πάλι μπροστά στον υπολογιστή σας και καλέστε σαν γνήσιοι ρέιβ ένα κάποιο δίκτυο που να σας εικονίζει όλες τις στάσεις ζεν-σεξ , απολαμβάνοντας παράλληλα ακόμη μια στιγμή εκσπερματικής μοναξιάς. Μια κοπάνα από την κονσέρβα του φροντιστηρίου, ένα σπάσιμο ενός πανεπιστημιακού εδράνου, ένα απίθανο κείμενο σε γκράφιτι πάνω στα μάρμαρα ενός κτιριακού ιδρύματος, μια ροχάλα πάνω σε ένα κρεμασμένο περιοδικό που σαν την παίζει χωρίς να μπορεί να σας τελειώσει, μια κιμωλία που μπορεί να γράψει κάποιο σινιάλο πάνω στο τζάμι του μετρό, μια τρίχα από το καλοπλυμένο αιδοίο της αγαπημένης σας εάν δεν το έχει ξυρίσει, ή ένα χάδι στο γούνινο στέρνο του αγαπημένου σας εάν δεν είναι κρυφαδελφή , μαζί με ένα παιχνίδι ούφο της αρεσκείας σας θα ολοκληρώσουν τον κύκλο της καταραμένης μοναξιάς που νιώθετε.


Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ!


Έχει ειπωθεί κατά κόρον πως η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αποτελεί παρθένο πεδίο για την ανάπτυξη πλούσιας επιχειρηματικής δράσης. Η διείσδυση των επιχειρηματιών οργανώνεται μέσα από την αλλαγή του ασύλου, την είσοδο των μάνατζερ και την σύναψη τετραετούς συμφωνίας ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και το κράτος. Η αξιολόγηση μαζί με την κοινωνική λογοδοσία και τον περιορισμό του μεταναστευτικού ρεύματος των φοιτητών στο εξωτερικό, αποτελούν τις αναγκαίες προϋποθέσεις που χρειάζονται οι επιχειρηματίες για να επενδύσουν.
Ένα από τα ισχυρά επιχειρήματα για την δημιουργία Ιδιωτικών Πανεπιστημίων είναι η διαρροή φοιτητικού πληθυσμού σε χώρες του εξωτερικού. Το συνάλλαγμα είναι αρκετά μεγάλο. Υπολογίζεται πως οι οικογένειες των φοιτητών που μεταναστεύουν, πληρώνουν ένα περίπου δισεκατομμύριο ευρώ για τα δίδακτρα και την διαμονή των παιδιών τους (Εφημ. Ελευθεροτυπία). Αυτό το ποσό ισοδυναμεί με το ποσό που διαθέτει ο κρατικός προϋπολογισμός για να χρηματοδοτήσει όλα τα πανεπιστήμια της χώρας!
Οι φοιτητές που φεύγουν στο εξωτερικό θα διαπιστώσουν γρήγορα τους ισχυρούς δεσμούς του Δημοσίου με τα Πανεπιστήμια. Αν πάνε στην Αμερική θα αντιληφθούν την ανισότητα στις επιχορηγήσεις του κράτους προς τα Ιδιωτικά και Δημόσια Πανεπιστήμια. Η Ιδιωτική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση απορροφά το 1,6 του ΑΕΠ έναντι 1,2 της Δημόσιας Εκπαίδευσης. Αυτή η μεταχείριση είναι σκανδαλώδης και θα έπρεπε να μας προβληματίσει όλους! Το λέω αυτό γιατί τα έσοδα που παρουσιάζουν τα μεγάλα και καταξιωμένα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια είναι ιλιγγιώδη! Αυτά τα έσοδα προκύπτουν από εκτέλεση ερευνητικών προγραμμάτων για λογαριασμό του Δημοσίου και από χορηγίες και δωρεές των φοιτητών. Αυτά τα έσοδα στην συνέχεια μοιράζονται σε όλους όσους εργάζονται στα Πανεπιστήμια, αλλά και χρησιμοποιούνται για την εκπόνηση καινούριων ερευνητικών προγραμμάτων.
Η γενναιοδωρία του κράτους φαίνεται και στην Μ. Βρετανία. Εκεί το 75% των εσόδων στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια προέρχεται από άμεσες κρατικές ενισχύσεις. Φαίνεται πως τα ερευνητικά προγράμματα που διαμορφώνονται από τις επιταγές της αγοράς και υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, αποφέρουν καλά κέρδη. Αυτά τα κέρδη επιστρέφονται σαν δώρα από το κράτος-επιχειρηματία στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια…
Υ.Γ Δεν υπάρχουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια σε χώρες όπως η Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Δανία και Φινλανδία!

Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ!

Από το προηγούμενο σημείωμα φαίνεται πως οι Αμερικάνοι δεν βλέπουν με καλό μάτι το εκπαιδευτικό σύστημα σε χώρες όπως η Κίνα και η Νότια Κορέα. Μπορεί να το θεωρούν πρότυπο και να το εκθειάζουν, αλλά στην πραγματικότητα προβληματίζονται από το γεγονός πως σε εκείνα τα μέρη οι νέοι δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο και πάθος για την κατάκτηση της σχολικής γνώσης. Περισσότερες γνώσεις σημαίνει αυτόματα και μεγαλύτερη πρόσβαση σε θέσεις εργασίας. Τα νωθρά αμερικανόπουλα ζουν στην ευδαιμονία τους και επιδεικνύουν μια παθητική στάση απέναντι στην σχολική γνώση. Αυτό έχει σαν συνέπεια να μην μπορούν να ακολουθήσουν τους ρυθμούς των χωρών που ανέφερα.
Οι νέοι στην Κίνα, στην Ταϊβάν και την Νότια Κορέα , φαίνεται να γνωρίζουν καλά πως η εκπαίδευση αποτελεί τη βάση για την οικονομική και κοινωνική τους πρόοδο. Αυτές οι χώρες βρίσκονται κοντά στην Ιαπωνία και σίγουρα έχουν επηρεαστεί από τις αντιλήψεις της πάνω στο θέμα της Παιδείας. Η Ιαπωνία είναι μια χώρα που από τον προηγούμενο αιώνα είχε εστιάσει την προσοχή της στην Παιδεία. Θεωρούσε πως οι πολίτες της θα έπρεπε να μορφωθούν για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τα Δυτικά Έθνη που φαίνονταν να προπορεύονται. Στα 1910, και μετά από μια μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού της κώδικα, δεν υπήρχε νέος και νέα που δεν ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν. Η ικανότητα της γραφής και της ανάγνωσης έδινε την δυνατότητα στους νεαρούς Ιάπωνες να ενημερώνονται πάνω στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, να ελέγχουν τις γεννήσεις, να μειώνουν την παιδική θνησιμότητα και γενικά να βελτιώνουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στα 1913 η Ιαπωνία(εφημερίδα Καθημερινή) έβγαζε το διπλάσιο αριθμό βιβλίων από τις ΗΠΑ. Η εξάλειψη του αναλφαβητισμού οδήγησε την Ιαπωνία σε μια ταχύτατη οικονομική πρόοδο. Έναν αιώνα μετά, διαβάζω πως οι Ιάπωνες άνω των 60 ετών έχουν, κατά μέσο όρο, τραπεζικές καταθέσεις των 170 χιλιάδων δολαρίων! Επίσης, το προσδόκιμο ζωής σ' αυτήν την χώρα είναι πάνω από τα ογδόντα χρόνια και είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο.
Η άλλη όψη της οικονομικής ευμάρειας είναι πως οι αυτοκτονίες στην Ιαπωνία, από το 1998 και μετά, αυξήθηκαν δραματικά. Υπολογίζεται πως κάθε χρόνο γίνονται 30 χιλιάδες! Μιλάμε για έναν καθόλου αξιοκαταφρόνητο αριθμό! Οι αυτόχειρες οδηγούνται στην απονενοημένη πράξη εξαιτίας προβλημάτων υγείας αλλά και οικογενειακών και οικονομικών προβλημάτων. Σας θυμίζω, πριν καιρό, την περίπτωση ενός γιαπωνέζου που τεμάχισε την μητέρα του και κάποια από τα μέλη της τα τσιμεντάρισε και άλλα τα έβαλε για ψήσιμο στον φούρνο! Ο ίδιος ήταν άνεργος και επικαλέστηκε την αφόρητη πίεση που του ασκούσε η μητέρα του για να δουλέψει (Να η υπέρτατη αξία της εργασίας)! Από μόνη της , βέβαια , η περίπτωση αυτή δεν λέει τίποτα . Παρόμοια απεχθή εγκλήματα μπορούν να συμβούν σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αν όμως συνδυάσουμε το συγκεκριμένο γεγονός με το ρεκόρ αυτοκτονιών, ίσως μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως η Ιαπωνία δεν είναι ιδανική χώρα μόνο και μόνο επειδή οι οικονομικοί της δείκτες ευημερούν!
Η Ιαπωνία με όλες τις αντιφάσεις της αποτελεί «πιλότο» για την πολιτική που πρέπει να υιοθετήσουν οι άλλες χώρες πάνω στο θέμα της εκπαίδευσης. Η Αμερική νιώθει να παρακολουθεί τις εξελίξεις ως θεατής. Διαισθάνεται πως θα χάσει την κυριαρχία της παγκόσμιας αγοράς και διοχετεύει αυτό το άγχος της στα ζητήματα της εκπαίδευσης. Ραγδαία εισαγωγή ιδεών και πρακτικών της αγοράς, εσπευσμένη τροποποίηση του θεσμικού πλαισίου για το εκπαιδευτικό σύστημα και αγώνας δρόμου για να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.
Στην Ιαπωνία, πριν καιρό , δημιουργήθηκαν σχολές γελωτοθεραπείας! Οι Ιάπωνες ξέχασαν να γελούν και επισκέπτονται ειδικούς χώρους στους οποίους ευελπιστούν πως θα ξαναβρούν το γέλιο τους. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει πως οι Ιάπωνες καταπίεσαν τις φυσικές ανθρώπινες λειτουργίες για χάρη ενός κράτους που πέρασε στην ιστορία ως ΘΑΥΜΑ!
Το δικό μας θαύμα πως το φανταζόμαστε; Η απάντηση επείγει…

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007

ΚΟΛΕΓΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ!

Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο την Πέμπτη 18 Οκτώβρη

Όλο και πληθαίνουν οι Σύλλογοι των Φοιτητών και Σπουδαστών που παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις ενάντια στο Νόμο Πλαίσιο και την Κοινοτική Οδηγία που εξισώνει τα πτυχία με τα ΙΕΚ και τα ΚΕΣ.
Οι φοιτητές-σπουδαστές -καθηγητές γονείς εργαζόμενοι συμμετέχουν στο πρώτο για την νέα χρονιά συλλαλητήριο 12 μμ στα Προπύλαια για την Αθήνα και 11:00 πμ στο Πολυτεχνείο για τους φοιτητές της Θεσσαλονίκης.
Οι φοιτητικοί και οι σπουδαστικοί Σύλλογοι προβάλλουν τα δικαιώματα τους, για δημόσια Δωρεάν Παιδεία.
(Από την ιστοσελίδα των γενικών συνελεύσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ)
(Ένα κείμενο που έγραψα τον Νοέμβριο του 2006)
Στην Αμερική τα τελευταία χρόνια οι μαθητές επιδεικνύουν ιδιαίτερο ζήλο στην εκμάθηση της κινέζικης γλώσσας. Δεν είναι να απορεί κανείς για αυτό που συμβαίνει. Η Κίνα είναι μια ανερχόμενη αγορά που θα προσελκύσει μεγάλες επενδύσεις για τα επόμενα χρόνια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πειρασμός στους Αμερικανούς από την προοπτική των επενδύσεων στην απέραντη χώρα της Κίνας. Τέτοιου είδους δραστηριότητες είναι που τους δίνουν νόημα στη ζωή .Δυστυχώς και τα μικρά παιδιά διαπαιδαγωγούνται μέσα σε ένα ανάλογο περιβάλλον. Οι επενδύσεις χρειάζονται ανθρώπους που θα γνωρίζουν πολύ καλά τα κινέζικα. Το μέλλον της οικονομίας και το κέρδος είναι πιο κοντά από ποτέ. Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια σε πλήρη άνθηση και εφαρμογή!
Στην Κίνα τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια γενικότερη αναταραχή. Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι μια βραδυφλεγής βόμβα. Οι νεαροί κινέζοι βλέπουν πως πέφτουν θύματα εξαπάτησης από κολέγια στα οποία καταφεύγουν εξαιτίας της αποτυχίας τους στα κινέζικα πανεπιστήμια. Οι αποτυχόντες είναι απογοητευμένοι, αναζητούν μερίδιο στις ευκαιρίες και στον πλούτο και για αυτό στρέφονται στα κολέγια. Αυτά εκμεταλλεύονται την ανάγκη των νεαρών κινέζων για μόρφωση και επιβάλλουν υψηλά δίδακτρα .
Τον τελευταίο καιρό κάτι συμβαίνει στην Κίνα από εξεγερθέντες φοιτητές που νιώθουν πως τα πτυχία που τους χορηγούν τα κολέγια δεν έχουν αντίκρισμα. Με όλη την λογοκρισία που υπάρχει, ακούγεται(εφημερ.Αγγελιοφόρος) πως σημειώνονται εμπρησμοί κτιρίων και συμπλοκές των αστυνομικών με φοιτητές που μαθαίνουν πως τα πτυχία τους είναι πλαστά! Μια άλλη αιτία της σύγκρουσης είναι και τα υψηλά δίδακτρα που εξοργίζουν τους φοιτητές και τους κάνουν να ξεσπάσουν σε βανδαλισμούς. Δεν είναι καθόλου απλό να σου γκρεμίζουν τα όνειρα που κάνεις για το μέλλον. Δεν είναι καθόλου τίμιο να σου αφαιρούν το δικαίωμα στις ευκαιρίες για κοινωνική , οικονομική και επαγγελματική ανέλιξη.
Tο πρόβλημα, όμως, των αναξιόπιστων πτυχίων υπάρχει και στην Αμερική. Εδώ δεν έχουμε εκτόνωση της οργής μέσα από βανδαλισμούς, αλλά βροχή μηνύσεων και αγωγών για τις οποίες καλούνται τα δικαστήρια να λάβουν αποφάσεις. Να πούμε πως στην Αμερική υπάρχουν 2000 περίπου Σχολές (εφημερ.Επενδυτής) που ονομάζονται Εταιρικά Πανεπιστήμια (κάτι παραπλήσιο με τα Ιδιωτικά). Πίσω από αυτά τα Πανεπιστήμια υπάρχουν επιχειρηματικοί όμιλοι που απαιτούν τη στελέχωσή τους από εξειδικευμένο προσωπικό που θα σπουδάζει και θα αποφοιτεί από αυτά τα Πανεπιστήμια. Επίσης, υπάρχουν κολέγια και Ιδιωτικά Πανεπιστήμια τα οποία όμως αρχίζουν να αμφισβητούνται για την ποιότητα του εκπαιδευτικού τους έργου. Η ανάγκη της μόρφωσης για όλους είναι πιεστική. Στο όνομά της βλέπουμε να διασπάται ο ενιαίος χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Η Δημόσια Εκπαίδευση, τώρα, έχει από κοντά της τα Ιδιωτικά και Εταιρικά Πανεπιστήμια, τα κολέγια και τα εκκλησιαστικά σχολεία. Όλοι αυτοί οι νεοφερμένοι πιέζουν για αύξηση του κύρους και της αξιοπιστίας τους. Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι πρόσφορος για κέρδη τόσο σε οικονομικό όσο και ιδεολογικό επίπεδο. Οι οικονομικές συνθήκες εκτρέπουν τον ανθρωπιστικό προσανατολισμό του εκπαιδευτικού συστήματος.Τώρα η εκπαίδευση συνδέεται ευθέως με την αγορά της εργασίας και την επαγγελματική αποκατάσταση.
Μόλις, πριν, σας ανέφερα δύο χώρες που είναι διαμετρικά αντίθετες. Και στις δύο βλέπουμε καθαρά την παθογένεια ενός συστήματος που μετατρέπει σε «ξέφραγο αμπέλι» τον χώρο της εκπαίδευσης. Κάποιος, φίλοι, πρέπει να βάλει φραγμό στις ορέξεις των κεφαλαιοκρατών...

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ...

Στην ταινία "Ματσούκα" (προηγούμενο post) ο δάσκαλος είναι ιερέας. Η ταινία είναι βασισμένη στα προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη. Ξαναθυμίζω πως η ιστορία έχει να κάνει με αυτόν τον δάσκαλο- ιερέα που ως διευθυντής κολλεγίου έρχεται σε σύγκρουση με τη δικτατορία του Pinochet, στην Χιλή. Toν διακρίνει η ευαισθησία και η ευθυκρισία. Έχει τη ψυχική δύναμη να αντισταθεί. Αποτελεί, όμως, την εξαίρεση του κανόνα. Η επίσημη εκκλησία υποστηρίζει τη Χούντα.
Δεν είναι , όμως, μόνο ο λαός της Χιλής που ζει τα δεινά μιας δικτατορίας. Τα ίδια γίνονται και σε μια άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής, την Αργεντινή. Και εκεί η Εκκλησία δεν κάνει επισήμως τίποτα για να αποτρέψει την εγκαθίδρυση της Χούντας. Αντιθέτως, υπάρχουν ιερείς που γίνονται τα καλύτερα δεκανίκια της απάνθρωπης δικτατορίας.
Διαβάζω σε εφημερίδα (Αγγελιοφόρος) και ακούω σε τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων πως πριν μέρες καταδικάστηκε από δικαστήριο της Αργεντινής ο καθολικός ιερέας Κρίστιαν Φον Βέρνιτς. Η κατηγορία που τον βάρυνε ήταν η ανάμειξη του σε φόνους, απαγωγές και κακοποιήσεις αντικαθεστωτικών , κατά την περίοδο 1976-1983. Ο ιερέας προσέγγιζε τους αντιφρονούντες και αυτοί τον εμπιστεύονταν εξαιτίας της ιδιότητας του. Ο ιερέας τους αποσπούσε εύκολα μυστικά και πληροφορίες και στη συνέχεια τους άφηνε στα ...τρυφερά χέρια των βασανιστών.
Ο αριθμός των αγνοούμενων και των ανθρώπων που πέθαναν εκείνη την περίοδο, κυμαίνεται μεταξύ 10 και 30 χιλιάδων.Έχω δει παλαιότερα να ανακαλύπτονται ομαδικοί τάφοι αντιφρονούντων.
Η καταδίκη του ιερέα είναι η πρώτη που συμβαίνει στην Αργεντινή. Δειλά, δειλά η ιστορική αλήθεια αναδύεται και ο σκοτεινός ρόλος της Εκκλησίας φωτίζεται. Οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν μια μερική δικαίωση!

"ΠΥΞΙΔΑ"!

Η φωτογραφία είναι από τη χθεσινή συνάντηση των μελών της ΠΥΞΙΔΑΣ με ελάχιστους γονείς και εκπαιδευτικούς, στο παλιό Δημαρχείο του Αγίου Παύλου. Νομίζω πως σιγά σιγά πρέπει να αρχίσουμε να δείχνουμε περισσότερο ενδιαφέρον για ουσιαστικά ζητήματα όπως η διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Η ΠΥΞΙΔΑ είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία στην οποία συμμετέχουν φορείς όπως η Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως, Σταυρουπόλεως και Συκεών (αυτή η Εκκλησία είναι πανταχού παρούσα!!!), η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης, οι Δήμοι Συκεών, Τριανδρίας, Αγίου Παύλου, Λαγκαδά, Σοχού, Μαδύτου και Ρεντίνας, το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και, τέλος, η Κίνηση Πολιτών Χορτιάτη. Η ΠΥΞΙΔΑ πλαισιώνεται από διοικητικό συμβούλιο στο οποίο προεδρεύει ο Δήμαρχος Συκεών και από επιστημονική ομάδα που στελεχώνεται από παιδοψυχίατρους, λογοθεραπεύτρια, εργοθεραπεύτρια και κοινωνική λειτουργό.

Ο Δήμαρχος Συκεών αναφέρει πως «η ΠΥΞΙΔΑ πραγματοποιεί δράσεις σε σχολεία, εργασιακούς χώρους, συλλόγους, τοπικούς φορείς, κατηχητικά, στρατόπεδα και ευρύτερα στην τοπική κοινωνία. Στελεχώνεται από ψυχοκοινωνικούς επιστήμονες, εξειδικευμένους στον τομέα της πρόληψης. Στα 8 χρόνια λειτουργίας του κέντρου, χιλιάδες άνθρωποι ενημερώθηκαν και ευαισθητοποιήθηκαν σχετικά με τα αίτια που οδηγούν τους νέους στα ναρκωτικά και για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους στρέψουν σε πιο υγιείς επιλογές και στάσεις ζωής». Ίδιες απόψεις διατυπώνει και ο πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ που θεωρεί πως τα κέντρα πρόληψης είναι ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών. Για αυτόν ακριβώς το λόγο χρηματοδοτεί κατά 50% την ΠΥΞΙΔΑ και παρέχει «συνεχή επιστημονική εποπτεία στα στελέχη».

Η ΠΥΞΙΔΑ ενδιαφέρεται για την πρόληψη και την προαγωγή της υγείας. Βασική επιδίωξη της δράσης της είναι η παροχή βοήθειας στους νέους. Αυτή η βοήθεια θα καταστήσει τους νέους ανθρώπους ικανούς να εξαλείψουν τις αιτίες που τους καθιστούν ευάλωτους και να προάγουν τη ψυχική και πνευματική τους υγεία.

Τα μέλη της ΠΥΞΙΔΑΣ πιστεύουν πολύ στις παρεμβάσεις που γίνονται στο πλαίσιο των σχολικών προγραμμάτων. Ιδιαίτερα, θεωρούν πως η πρόληψη είναι αποτελεσματική όταν είναι πρώιμη και εφαρμόζεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Η ΠΥΞΙΔΑ δραστηριοποιείται από το 1998 και τα προγράμματα της είναι κατάλληλα για όλες τις σχολικές βαθμίδες. Αυτά τα προγράμματα περιλαμβάνουν ενημερωτικές συναντήσεις με εκπαιδευτικούς και μαθητές, βιωματικά σεμινάρια, δημιουργικές δραστηριότητες για την έκφραση και την επικοινωνία, συστηματικά και μακροχρόνια προγράμματα εκπαίδευσης των μαθητών σε δεξιότητες ζωής, εξειδικευμένα σεμινάρια και ομάδες εποπτείας για εκπαιδευτικούς και, τέλος, σχολές γονέων όπου οι γονείς μέσα από ατομικές ή ομαδικές συναντήσεις ενημερώνονται για τις ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες της κάθε ηλικίας, καθώς και για τους παράγοντες που οδηγούν τα παιδιά στη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών (αλκοόλ, τσιγάρο και παράνομες ουσίες).

Υ.Γ Πληροφορίες και ραντεβού καθημερινά 8.00-15.30 στην ΠΥΞΙΔΑ, Επταπυργίου 151, 566 26 Συκιές, τηλέφωνο και φαξ: 2310202015 και 2310 204453. Για όσους θέλουν να επικοινωνήσουν ηλεκτρονικά υπάρχει η διεύθυνση info@pyxida.org.gr


Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

"ΠΕΡΙ ΜΠΙΣΚΟΤΟΥ"!

Ένα δευτερόλεπτο τηλεοπτικής εικόνας μπορεί να ισοδυναμεί με μια ολόκληρη ώρα άφθονου γέλιου! Χτες το βράδυ, σε ειδήσεις τηλεοπτικού σταθμού, είδα ρεπορτάζ από την επίσκεψη των πανεπιστημιακών δασκάλων στον καινούριο υπουργό Παιδείας (πάει μήνας που έγινε υπουργός, δεν είναι και τόσο καινούριος). Είχε προηγηθεί πριν μέρες η συνάντηση με τους εκπροσώπους των δασκάλων και καθηγητών.
Από τα λίγα στιγμιότυπα που είδα, διαπίστωσα πως αρκετοί πανεπιστημιακοί ήταν σκυμμένοι στα χαρτιά τους και έγραφαν. Προφανώς, έκαναν καταγραφή των αιτημάτων. Άλλοι πανεπιστημιακοί κάθονταν κοντά στον υπουργό και φαίνονταν ευδιάθετοι και χαμογελαστοί. Αυτοί πρέπει να έπαιζαν...στην έδρα τους!
Όλοι οι καθηγητές βρίσκονταν γύρω από ένα, μεγάλων διαστάσεων, τραπέζι που πρέπει να είχε σχήμα οβάλ. Αυτό που με διασκέδασε αφάνταστα ήταν πως στο κέντρο του μεγάλου τραπεζιού υπήρχε ένα πιατάκι με μπισκότα. Αν κάποιος από τους προσκεκλημένους ήθελε να γευτεί τα μπισκοτάκια θα έπρεπε να σηκωθεί από την καρέκλα και να απλώσει λίγο παραπάνω το χεράκι του. Έτσι όπως το είδα, θα έπρεπε να καταβάλλει μια μικρή προσπάθεια!
Τα μπισκότα μου φάνηκαν σαν μουσειακά εκθέματα! 'Ηταν σαν έλεγαν σε όλους πως μπορούν να τα βλέπουν, αλλά δεν μπορούν να τα αγγίζουν. Για να τα γευτούν, ούτε λόγος!
Μετά από αυτόν τον πρόλογο μπορείτε να γράψετε διατριβή με θέμα "τα μπισκότα και η συμβολή τους στη διακόσμηση του χώρου"...

"ΜΑΤΣΟΥΚΑ"!


Παρακολούθησα την ταινία "ΜΑΤΣΟΥΚΑ" που προβλήθηκε στο πλαίσιο του εορτασμού για την παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών. Η ταινία μάς γυρίζει στη Χιλή του 1973 και στην περίοδο πριν την κατάληψη της εξουσίας από τον πραξικοπηματία Pinochet. Η κατάσταση είναι έκρυθμη. Ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Από τη μία, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν πως ο Αλιέντε θα πρέπει να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα και από την άλλη εκείνοι που επιζητούν την ανατροπή του.



H κοινωνική αναταραχή δεν αφήνει ανεπηρέαστο και τον χώρο της εκπαίδευσης. Η ταινία μας δείχνει, λίγο πριν την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Pinochet, ένα κολέγιο στο οποίο φοιτούν παιδιά από αριστοκρατικές οικογένειες. Τα παιδιά είναι ντυμένα με ομοιόμορφη στολή και γραβάτα. Είναι καλοχτενισμένα και πηγαίνουν σ’ ένα σχολείο που οι γονείς τους πληρώνουν τα δίδακτρα. Ο διευθυντής σε αυτό το σχολείο είναι ένας δάσκαλος που τυγχάνει και ιερέας. Είναι προδευτικός και θέλει ένα σχολείο για όλα τα παιδιά και χωρίς διακρίσεις. Από την παραγκούπολη μεταφέρει φτωχά και εξαθλιωμένα παιδιά στο σχολείο. Η υποδοχή αυτών των παιδιών στο καινούριο περιβάλλον δε γίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Μερικά από τα παιδιά των αριστοκρατών αντιδρούν. Οι νεοφερμένοι μαθητές δεν τους μοιάζουν σε τίποτε. Είναι βρώμικοι και φτωχικά ντυμένοι. Αρχίζουν να τους ειρωνεύονται και μερικές φορές φτάνουν να βιαιοπραγήσουν σε βάρος τους.

Ο Ματσούκα είναι ένα από τα παιδιά της παραγκούπολης που υφίσταται τις εξευτελιστικές συμπεριφορές των συμμαθητών του. Συμπαραστάτη ενάντια σε αυτήν την ανέντιμη επίθεση έχει τον διευθυντή του σχολείου που δε διαπραγματεύεται αξίες όπως ο αλληλοσεβασμός, η δικαιοσύνη και η εκτίμηση. Όταν ο διευθυντής αντιλαμβάνεται πως οι αξίες αυτές δοκιμάζονται μέσα στον χώρο του σχολείου δε μένει με σταυρωμένα χέρια. Επιπλήττει τους μαθητές εκείνους που προσβάλλουν με χυδαίο τρόπο τα παιδιά της παραγκούπολης.

Κατά τη διάρκεια της φοίτησης ο Ματσούκα γνωρίζει τον Ινφάντε, ένα παιδί που προέρχεται από αριστοκρατική οικογένεια. Η ευαισθησία και η ανθρωπιά καταργούν τις διαχωριστικές γραμμές των κοινωνικών τάξεων. Ανάμεσα στα δύο παιδιά αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που εμπεριέχει όλες τις αντιφάσεις που μπορεί να χαρακτηρίζουν μια σχέση ουσίας. Ο Ινφάντε που ζει σε ένα περιβάλλον ευμάρειας μαθαίνει για έναν καινούριο κόσμο. Στην παραγκούπολη γνωρίζει πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαφορετικές ανάγκες από αυτόν. Εκεί γεύεται τα πρώτα φιλιά από ένα μεγαλύτερο κορίτσι, εκεί μοιράζεται το παιχνίδι, εκεί ξυπνάνε οι αισθήσεις του. Δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι. Από την μία η άνετη και πλούσια ζωή και από την άλλη μια ζωή γεμάτη στερήσεις. Το πλουσιόπαιδο, που οι φτωχοί το αποκαλούν ψηλομύτη (όπως βλέπετε, οι προκαταλήψεις υπάρχουν εξίσου και στους πλούσιους αλλά και στους μη προνομιούχους), γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μιας εξαιρετικά βίαιης επίθεσης από μέρους των στρατιωτικών που ελέγχονται από τον Πινοσέτ, στην παραγκούπολη. Βλέπει στρατιώτες να ξυλοκοπούν ανηλεώς και να δολοφονούν εν ψυχρώ τους υποστηρικτές του Αλιέντε.
Στο σχολείο ο δάσκαλος αντικαθίσταται από έναν στρατιωτικό που επιβάλλει αμέσως μια πειθαρχία στρατιωτικού τύπου. Τα παιδιά κουρεύονται γουλί και ο καινούριος διευθυντής δίνει διαταγές για εκκαθάριση, από το κύριο σώμα των μαθητών, όλων των παιδιών που προέρχονται από την παραγκούπολη και δεν πληρώνουν οι γονείς τους. Η μία και μοναδική δασκάλα της ιστορίας εμφανίζεται απολύτως πειθαρχημένη στις εντολές που λαμβάνει. Ο δάσκαλος-ιερέας, που στο παρελθόν κατηγορήθηκε από τους πλούσιους και αστούς γονείς ως μαρξιστής , έχει εγκαταλείψει τη θέση του. Οι μαθητές του τώρα καταπιέζονται. Αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τους βοηθήσει. Οι μαθητές του, όμως, δεν ξεχνούν τα μαθήματα σεβασμού που τους έχει παραδώσει κατά καιρούς. Τα παιδιά βρίσκουν την ευκαιρία να του δείξουν πόσο τον τιμούν, όταν τον συναντούν μέσα στην εκκλησία. Εκεί και μέσα σ' ένα κλίμα τρομοκρατίας από τη χούντα του Pinochet, σηκώνονται και τον χαιρετούν, στην αρχή δειλά και αργότερα με περισσότερο θάρρος. Ο δάσκαλος έχει κερδίσει τους μαθητές για πάντα!

Η ταινία είναι συγκινητική και δείχνει τι σημαίνει ταξική κοινωνία και ταξική εκπαίδευση. Ακόμα, δίνει το μήνυμα πως οι διαφορετικές κοινωνικές τάξεις δεν αποτελούν εμπόδιο για την ουσιαστική επικοινωνία, αρκεί να υπάρχει η θέληση για αλληλοκατανόηση. Αυτό που με ενοχλεί είναι η συντηρητική επιλογή του σκηνοθέτη να ταυτίσει τον δάσκαλο με έναν ιερέα. Με αυτόν τον τρόπο, εσκεμμένα ή ασυνείδητα, ο σκηνοθέτης συγχωνεύει την επιστήμη της παιδαγωγικής με την θρησκευτική εξουσία και δεν συμβάλλει στην ξεκάθαρη και σαφή διάκριση των ρόλων ανάμεσα στον παιδαγωγό και τον ιερέα. Η μοναδική δασκάλα παρουσιάζεται μοιρολατρική και πλήρως υποταγμένη στα καινούρια δεδομένα. θα επιθυμούσα , τουλάχιστον, να έχει τις ίδιες δυναμικές αντιδράσεις με τον δάσκαλο-παπά. Επίσης οι συγκρούσεις μπορεί να διαδραματίζονται μέσα σε ένα σχολείο αλλά αυτό που εισπράττω είναι περισσότερο η σύγκρουση της θρησκευτικής με τη στρατιωτική εξουσία, με νικητή τη στρατιωτική. Ανέκαθεν τα όπλα είχαν μεγαλύτερη πειθώ...

Κυριακή, Οκτωβρίου 07, 2007

ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ!

Οι...εξωθεσμικοί Νηπιαγωγοί συσπειρώνονται και πιέζουν. Η θεσμική ΔΟΕ ας αναλάβει τις ευθύνες της (Συγκέντρωση πριν μέρες στην ΕΔΟΘ).
Στα διοικητικά συμβούλια των συλλόγων εκπαιδευτικών υπάρχουν παραταξιακές διαμάχες και οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν επιτρέπουν , πολλές φορές, την ομοφωνία σε κάποια απόφαση. Είναι γνωστό πως υπάρχουν προστριβές και διαπληκτισμοί. Γενικά το κλίμα δεν είναι καλό.Τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων ξεχνούν πως είναι, πρώτα από όλα, εκπαιδευτικοί και έπειτα φερέφωνα των παρατάξεων που εκπροσωπούν. Παρεμπιπτόντως, οι τίτλοι "φερέφωνα", "παπαγαλάκια" δεν είναι και τόσο τιμητικοί για όλους αυτούς που βάζουν πάνω από την εκπαίδευση το κόμμα που συμπαθούν!
Οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί που δεν συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια προσέρχονται στις συνελεύσεις, άλλοτε μαζικά και άλλοτε απρόθυμα και σε περιορισμένο αριθμό. Μερικές φορές οι συνελεύσεις τυγχάνει να είναι επεισοδιακές. Οι φασαρίες , οι αντεγκλήσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλίμα που μπορεί να μην συμβάλλει σε σύνθεση απόψεων και συγκροτημένες αντιδράσεις, αλλά ,πάντως, δημιουργεί μια δυναμική.Το κλίμα σε τέτοιες συνελεύσεις δεν είναι καθόλου υποτονικό. Οι εκπαιδευτικοί παρευρίσκονται ουσιαστικά και η παρουσία τους δεν είναι σε καμιά περίπτωση τυπική. Σε τέτοιου είδους συνελεύσεις οι εκπαιδευτικοί δείχνουν θέληση και αποφασιστικότητα να παλέψουν. Τι κάνει, όμως, το επίσημο συνδικαλιστικό μας όργανο; Αντιλαμβάνεται το πάθος των εκπαιδευτικών της βάσης; Το επιχείρημα πως οι εκπαιδευτικοί είναι αδιάφοροι δεν ευσταθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η ανατροφοδότηση υπάρχει και η συνδικαλιστική μας ηγεσία, η εκλεγμένη με δημοκρατικές διαδικασίες που δεν αμφισβητούνται από κανέναν, είναι υποχρεωμένη να κινητοποιείται, να δημοσιοποιεί τα προβλήματα, να ενημερώνει την κοινή γνώμη και να πιέζει για άμεση επίλυση των προβλημάτων. Το προεδρείο της Ομοσπονδίας οφείλει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα μας. Τα μέλη αυτού του προεδρείου πρέπει να είναι πιο μαχητικά και ψυχωμένα και να θέτουν τα προβλήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις.
Πριν δυο εβδομάδες πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση Νηπιαγωγών στην ΕΔΟΘ. Η τροπολογία για την ίδρυση Νηπιαγωγείων σε δημοτικούς παιδικούς σταθμούς και η διεύρυνση του ωραρίου είναι δυο προβλήματα που προέκυψαν τον τελευταίο καιρό. Ο τρόπος χειρισμού και επίλυσης αυτών των προβλημάτων είναι καθοριστικός για τις μελλοντικές εξελίξεις σχετικά με το δημόσιο χαρακτήρα του Νηπιαγωγείου και συνολικότερα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι στο προεδρείο της Ομοσπονδίας έχουν την ηθική, νομική και συνδικαλιστική ευθύνη για τους χειρισμούς που κάνουν. Η ΔΟΕ θα πρέπει να πιάσει το σφυγμό των εκπαιδευτικών της βάσης και να οργανώσει την αποφασιστικότητα τους. Διαφορετικά, υπάρχει ένα έλλειμμα επικοινωνίας που δεν οδηγεί σε συντονισμένες ενέργειες. Σε μια τέτοια εξέλιξη οι εκπαιδευτικοί απογοητεύονται και αποσύρονται από τον αγώνα για την προάσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
Οι Νηπιαγωγοί και όλοι οι εκπαιδευτικοί θέλουν μια συνδικαλιστική ηγεσία που δεν θα τη νιώθουν ξένη ως προς αυτούς.
Το μήνυμα στάλθηκε...

Σάββατο, Οκτωβρίου 06, 2007

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ(1)


Οι παγκόσμιες μέρες, οι αφιερωμένες σε κάτι, μου είναι εξαιρετικά αντιπαθείς. Απολαμβάνουν ιδιαίτερης αποδοχής και σημασίας από τους Αμερικανούς οι οποίοι , όπως είχα διαβάσει κάποτε, έχουν "τεμαχίσει" το ημερολογιακό έτος σε μέρες στις οποίες όλο και κάτι βρίσκουν να γιορτάσουν. Η μόδα αυτή την οποία εκλαμβάνω ως κανιβαλισμό έναντι του χρόνου, πέρασε σταδιακά και σε εμάς.

Χτες ήταν η παγκόσμια μέρα των εκπαιδευτικών (καλά , ξεχάσατε να με τιμήσετε;) και με αφορμή αυτήν την ημέρα έγινε εκδήλωση στο κέντρο Ιστορίας του Δήμου θεσσαλονίκης. Στην εκδήλωση ομιλητές ήταν οι κκ. Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Πλωμαρίτης και Στράτος Κερσανίδης (ο τελευταίος προλόγισε την ταινία του Αντρές Γουντ «ΜΑΤΣΟΥΚΑ»).

Με την ευκαιρία αυτής της ημέρας, κατατέθηκε από τον πρόεδρο της Γ΄ΕΛΜΕ-Θ και δημοτικό σύμβουλο της κίνησης «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της Οικολογίας» , Μηταφίδη Τριαντάφυλλο, κείμενο που πέρασε ως ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2007. Για την ιστορία θα ήθελα να το δημοσιεύσω και να ευχηθώ στον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη καλή συνέχεια.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης με την ευκαιρία της «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ» απευθύνει θερμό χαιρετισμό προς τους/τις εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης.

Πιστεύει ότι στο μήνυμα του φετινού εορτασμού
«Καλύτερες συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών σημαίνει καλύτερες συνθήκες μάθησης των μαθητών/μαθητριών»
πρέπει να ανταποκριθούν έμπρακτα κυβέρνηση, κόμματα, πολίτες όπως και κάθε φορέας που εμπλέκεται στην εκπαιδευτική διαδικασία, αφού η Παιδεία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό.

Πιστεύουμε ότι, για να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να ανταποκρίνονται με επάρκεια στις απαιτήσεις του έργου τους, πρέπει να επιλυθούν τα πολλά προβλήματα που αφορούν τους όρους και τις συνθήκες διαβίωσης τους και, προπαντός , να ικανοποιηθεί το ζωτικό τους αίτημα "να ζουν με αξιοπρέπεια από το μισθό τους", που περιλαμβάνεται στα βασικά αιτήματα και του φετινού παγκόσμιου εορτασμού.
Αντίθετα, οι ποικίλες μορφές εργασιακής ανασφάλειας και αβεβαιότητας έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο εκπαιδευτικό προσωπικό και αναπόφευκτα στο ίδιο το εκπαιδευτικό έργο. Η μονιμότητα της εργασιακής σχέσης, ο πλήρης σεβασμός των εργασιακών δικαιωμάτων για όλους τους εκπαιδευτικούς και οι αξιοπρεπείς μισθοί τους είναι από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τη διασφάλιση της ποιότητας στην Εκπάιδευση.
Ιδιαίτερη σημασία για τη δημιουργία του απαραίτητου θετικού κλίματος στους χώρους της εκπαίδευσης έχει η διασφάλιση της αντικειμενικότητας, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας στις διαδικασίες επιλογής των στελεχών της Εκπαίδευσης σε οποιοδήποτε επίπεδο. Θεωρούμε ζήτημα άμεσης προτεραιότητας να προωθηθούν πολιτικές που θα αντιμετωπίζουν, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα , την ανεργία στο χώρο της Εκπαίδευσης. Η αύξουσα προσφορά εκπαιδευτικής εργασίας, όπου υπάρχει, πρέπει να αξιοποιείται για τη βελτίωση των όρων παροχής της Δημόσιας Εκπαίδευσης με μέτρα όπως είναι η μείωση του αριθμού των μαθητών/μαθητριών στις σχολικές τάξεις και η πιο αποτελεσματική στήριξη των παιδιών που συναντούν ιδιαίτερες δυσκολίες.
Είναι αναγκαίο, ακόμη, να εξασφαλιστούν από την Πολιτεία οι προϋποθέσεις ώστε οι εκπαιδευτικοί να προετοιμάζονται σωστά για το έργο τους. Να εργάζονται σε κατάλληλες συνθήκες , να διασφαλίζεται η παιδαγωγική αυτονομία στην άσκηση του έργου τους και να διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων για τα ζητήματα που τους αφορούν. Γι' αυτό και πρέπει να δοθεί ακόμη μεγαλύτερη σημασία στην αρχική εκπαίδευση και τη συνεχή επιμόρφωση , τη μετεκπαίδευση και την επαγγελματική εξέλιξη των εκπαιδευτικών.
Η Πολιτεία, από την πλευρά της , οφείλει επίσης να υποστηρίξει χωρίς φειδώ την εκπαίδευση και το εκπαιδευτικό προσωπικό, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, στις οποίες η γνώση αναγνωρίζεται ως μία από τις βασικές κοινωνικές αξίες. Οι εκπαιδευτικές δαπάνες αποτελούν την καλύτερη επένδυση για την πρόοδο και την ευημερία των σύγχρονων κοινωνιών.
Διεκδικούμε μαζί με τους εκπαιδευτικούς μια Εκπαίδευση που χωράει όλα τα παιδιά και όλη τη γνώση, λειτουργεί δημοκρατικά, είναι δημόσια, παρέχεται πραγματικά δωρεάν και χωρίς διακρίσεις σε όλα τα παιδιά, τους νέους και τις νέες.
(Το κείμενο στηρίχτηκε στην κοινή διακήρυξη ΔΟΕ-ΟΛΜΕ)
Σε επόμενο post, αυτά που είπαν οι ομιλητές και κάποια δικά μου σχόλια για την ταινία που παρακολούθησα.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

FREE BURMA!


Κ Α Θ Α Ρ Μ Α...


Κάθε τι που ανασαίνει ζητά να δοθεί
ματώνει τα νύχια του, παλεύει με κτήνη
είναι σπόρος που πέφτει σε άγονη γη
κι όμως βγάζει φύλλα, ανθίζει, διψάει να ομορφύνει

Κι ας φυσάνε οι ανέμοι, κι ας κυλάει η βροχή
κι ας ρωτούνε τα ποτάμια, κι ας πεθαίνουμε ξένοι
κάθε τι που ανασαίνει τρυφερά νοσταλγεί
μες στους πάγους της γης ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη

Παντελής Ροδοστόγλου, ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ


Τετάρτη, Οκτωβρίου 03, 2007

"ΤΡΕΙΣ ΑΙΩΝΕΣ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ"

Παράλληλα με την έκθεση οργανώθηκε και ημερίδα με θέμα «Ένα ταξίδι στην ιστορία. Τρεις αιώνες σχολικά εγχειρίδια».H παραπάνω φωτογραφία είναι από την εκδήλωση.

Τα σχολικά βιβλία κάνουν την εμφάνιση τους χάρη στην ανακάλυψη της τυπογραφίας τον 15ο αιώνα από τον Gutenberg. Το πρώτο αλφαβητάριο το συναντάμε το 1711 στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού (Βιέννη, βενετία, Πέστη, Βουκουρέστι). Σύμφωνα με την Ευγενία Κεφαλληναίου η μέθοδος διδασκαλίας της ανάγνωσης είναι η αλφαβητική συνθετική μέθοδος.Με βάση αυτήν την μέθοδο οι μαθητές μαθαίνουν πρώτα τα ονόματα των γραμμάτων και μετά συνθέτουν συλλαβές με βάση τον ονοματισμό των γραμμάτων. Τα παιδιά προχωρούν από την εκμάθηση των λέξεων στην ανάγνωση και κατανόηση προτάσεων και μικρών κειμένων. Τα αλφαβητάρια εκείνης της εποχής δεν συνδέονται με τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Είναι γραμμένα στην καθαρεύουσα, έχουν ελάχιστη εικονογράφηση και δυσκολοπρόφερτες λέξεις. (Ευαγγελία Κανταρτζή).


Η πρώτη ολοκληρωμένη θεσμοθέτηση εκπαιδευτικού συστήματος γίνεται με το διάταγμα του Όθωνα (1834). Σύμφωνα με αυτό το διάταγμα τα βιβλία πωλούνται και εκδίδονται από την Βασιλική Τυπογραφία. Τα σχολεία χρησιμοποιούν μόνο τα βιβλία που εκδίδονται από αυτήν.

Συλλέγοντας πληροφορίες αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια σκληρή διαμάχη ανάμεσα σε αυτούς που επιθυμούν το κρατικό μονοπώλιο και σε αυτούς που ζητούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη, το 1882, καταργεί τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Το κράτος ,τώρα, παρεμβαίνει και έχει ρυθμιστικό ρόλο. Προκηρύσσεται διαγωνισμός συγγραφής βιβλίων και υπάρχουν κριτικές επιτροπές που εγκρίνουν.



Το 1895 αλλάζει και πάλι το σύστημα αξιολόγησης. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός υπερισχύει μέχρι το 1907. Με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1917 έχουμε 13 βιβλία στα οποία κυριαρχεί η Δημοτική γλώσσα. Την εικονογράφηση των βιβλίων αναλαμβάνει ο Κωνσταντίνος Μαλέας που ενδιαφέρεται να οξύνει την παρατηρητικότητα των μαθητών. Οι εικόνες είναι σχετικές με τα κείμενα.


Το 1926 με το διάταγμα του Πάγκαλου αλλάζει το σύστημα έγκρισης. Τα βιβλία πρέπει να μιλάνε εξυμνώντας τη Θρησκεία, την πατρίδα, το πολίτευμα και τα χρηστά ήθη. Το γλωσσικό ζήτημα αναδεικνύεται σε ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα. Με τον νόμο 952/1937 «περί ιδρύσεως οργανισμού προς έκδοσιν σχολικών βιβλίων» τα βιβλία που απευθύνονται στους μαθητές γεμίζουν με λόγους του Μεταξά και προπαγανδιστικά κείμενα υπέρ ΕΟΝ και 4ης Αυγούστου.


Το 1954 έχουμε τα μακροβιότερα αναγνωστικά. Γλωσσικές παρεμβάσεις γίνονται σε αυτά με τις μεταρρυθμίσεις της ‘Ενωσης Κέντρου».Το 1982-1985 τα αναγνωστικά ανανεώνονται και φτάνουμε στα καινούρια σχολικά εγχειρίδια του 2006-2007.


Να μερικοί από τους τίτλους των βιβλίων από διάφορα γνωστικά πεδία: Νεοελληνικά Αναγνώσματα, Λατινική Γραμματική, Ελληνική Ιστορία, Επιτομή Φυσικής Ιστορίας, Πολιτική Γεωγραφία, Μουσικόν Εγκόλπιον, Συντακτικόν της Ελληνικής Γλώσσης, Ομήρου Οδύσσεια, Τραγωδίαι Σοφοκλέους, Κυψέλη παιδικών διαλόγων, Παιδαγωγικά Άσματα, Μητρική Γλώσσα, Ελληνική Χρηστομάθεια, Κρινολούλουδα, Παιδικές Ιστορίες, Κόσμος Παιδιών, Οι τρεις φίλοι, Ελληνόπουλα, Φυσική Αγωγή, Μελέτη Περιβάλλοντος, Λεξικό, Εργαστηριακός Οδηγός Βιολογίας, Ψυχολογία του Παίδος, Σύγχρονο Μονοτάξιο Δημοτικό Σχολείο, Αριθμητική, Γεωμετρία, Στοιχεία Ανθρωπολογίας, Φυσική Ιστορία, Αγωγή του Πολίτου, Ζωολογία, Πατριδογνωσία κ.α

Στο χώρο της έκθεσης υπάρχει η αναπαράσταση μιας σχολικής τάξης. Σημαιάκια της πατρίδας μας , αφίσες υπέρ των ενόπλων δυνάμεων, οι εθνικές γιορτές του 1821 και του 1940, θρανία, τετράδια, τσάντες, το περιοδικό «Ζωή του παιδιού» (δεκαπενθήμερο χριστιανικό περιοδικό του 1949). Αυτοί που το σχεδίασαν , απλά, αναπαριστούν την δικιά τους αισθητική.Αναβίωση της κακογουστιάς ή όχι, εσείς θα το κρίνετε!


Με ισχυρή δόση από ελληνοχριστιανικά ιδεώδη αποχωρώ από την έκθεση. Έξω από το κέντρο πολιτισμού, στην Τούμπα, ετοιμάζεται να τραγουδήσει ο Πέτρος Γαϊτάνος. Δίνει τις τελευταίες οδηγίες πάνω στη σκηνή. Ο κόσμος είναι λιγοστός. Φεύγω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Νομίζω πως είναι Πάσχα. Να σας ευχηθώ "Χριστός Ανέστη";