Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ


Το κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ, στο 6ο χλμ. οδού θεσσαλονίκης –Θέρμης.




Πάτησε πόδι ανθρώπου στο φεγγάρι; Αλήθεια ή ψέμα τα χνάρια των Αμερικανών;


Αγόρασες οικόπεδα στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης;


Υπάρχει ζωή στο κόκκινο πλανήτη; Υπάρχει ζωή στη γη;


Μας επισκέπτονται ιπτάμενα αντικείμενα άγνωστης προέλευσης; Πως πετάει ο άνθρωπος;


Οι άνθρωποι μοιάζουν να μην διαφέρουν μεταξύ τους. Ψάχνουν τη Διαφορά και την ονειρεύονται στους εξωγήινους!


Μήπως χάσαμε τον εαυτό μας και τον ψάχνουμε στο άπειρο του σύμπαντος;


Η τεχνολογία στην υπηρεσία της επιτάχυνσης!


Γιατί τόση φούρια αναρωτιέται ο Ευγένιος Αρανίτσης; Το τέλος του ψευδοχρόνου θα σημάνει το «έτος 10 και είκοσι-δύο μηδενικά μ.Χ. όταν θα έχει διασπαστεί όλος ο μόλυβδος 204 που υπάρχει στο σύμπαν».


Ο αστροναύτης είναι τρεις φορές βαρύτερος στο διάστημα ή ο άνθρωπος είναι τρεις φορές ελαφρύτερος από τις αναμνήσεις του στη γη;


Ασκούμαστε σε πραγματικές συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Σαν φιγούρες του Σαγκάλ που ειδικεύονται στις πτήσεις.Το σώμα, πλέον, φοριέται σαν αλεξίπτωτο (Ευγένιος Αρανίτσης).


Ο αέρας μεταβάλλεται. Η θερμοκρασία του σώματος αλλάζει. Το κρύο, η υπερθέρμανση από την κοσμική ακτινοβολία και η στολή που θωρακίζει με τη συγκινησιακή πανούκλα του Βίλχεμ Ράιχ!


Η διαστημική ναυτία είναι η ναυτία του σύγχρονου ανθρώπου.


Από εδώ το πλανητάριο


Από εκεί το Κοσμοθέατρο.



Παραπέρα ο Προσομοιωτής. Μπες μέσα να φύγουμε σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…



Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

ΤΑΣΟΣ ΡΕΤΖΙΟΣ*.

Από την προχθεσινή εκπομπή της ΕΡΤ 3 "Μαύρο άσπρο".Τα παραληρήματα, η εριστικότητα και οι μονόλογοι από πλευράς κάποιων συνομιλητών του Ρέτζιου, δεν βοήθησαν να αναδειχθεί η ουσία του διαλόγου.
(Από ηλεκτρονικό μήνυμα που είχα στείλει στον Τάσο Ρέτζιο, το καλοκαίρι του 2005)
Τα ποιήματα του Ελύτη μένει να αποκαλυφθούν. Αλλά το ίδιο δε συμβαίνει με όλα τα κείμενα; Θέλω να πω ότι ενώ εξασφαλίζουν μια θέση στο οπτικό μας πεδίο παραμένουν κατα κάποιον τρόπο κρυμμένα! Γίνονται αντιληπτά αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως τα βλέπουμε. Αιτία για αυτή μας τη στραβωμάρα είναι η ανεπάρκεια του ψυχικού μας βλέμματος. Σαν αναγνώστες βλέπουμε μόνο αυτά που αναγνωρίζουμε εντός μας.Τα υπόλοιπα τα αγνοούμε! Αλλά και να τα βλέπαμε θα ήμασταν απρόθυμοι να τα εντάξουμε μέσα μας. Οι άνθρωποι πάντα δήλωναν κουρασμένοι για τέτοιες καινοτομίες...

Ένα κείμενο υπάρχει εκτεθειμένο στην όρασή μας. 'Όλοι έχουν τη δυνατότητα να το διαβάζουν,αλλά λίγοι θα μπορέσουν να το ακούσουν! Ακούω σημαίνει πως συμμετέχω ενεργητικά πάνω στο κείμενο που αποτελεί το ερέθισμα.Το ερέθισμα αυτό δεν αναζητά απλώς την αντίδραση - ματιά του αναγνώστη (είναι γνωστό από την ψυχολογία το σχήμα ΕΡΕΘΙΣΜΑ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ) αλλά τη δράση που μεσολαβεί ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση. Η δράση αυτή είναι συμβολική κι επιδιώκει την αφομοίωση του ερεθίσματος και την αναδημιουργία του στον χώρο και το χρόνο του αναγνώστη.

Για να δράσει ο αναγνώστης συμβολικά θα πρέπει να έχει την ικανότητα του πένθους. Το πένθος είναι που θα δημιουργήσει την ανάγκη να αναπαραστήσει συμβολικά αυτό που διαβάζει. Ένα καινούργιο κείμενο διαμορφώνεται μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες. Τότε λέμε πως το πρωταρχικό κείμενο κατάφερε να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Πέτυχε τον στόχο του και ο αναγνώστης δεν θα κατηγορηθεί για βαρηκοΐα!!!

Αν δείχνω ιδιαίτερη προτίμηση σε μικρές, προσωπικές στήλες, με έντονο εξομολογητικό χαρακτήρα (σαν και τη δική σου), είναι γιατί απευθύνονται στον βιωματικό μας κόσμο. Είναι γιατί αυτές οι γωνιές, όπως τις αποκαλείς, χρωματίζουν τον χώρο της εφημερίδας, είναι ικανές να δημιουργούν δυναμική μεταξύ των αναγνωστών και δείχνουν πως πάντα θα υπάρχει λίγος φιλόξενος χώρος για να ανασαίνει η ψυχή...


*Ο Τάσος Ρέτζιος είναι κριτικός κινηματογράφου και επιμελείται των δημοσιογραφικών ρεπορτάζ στις σελίδες πολιτισμού, στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος". Τον παρακολουθώ χρόνια, τον εκτιμώ και τον εμπιστεύομαι. Εκεί που τα χαλάμε είναι που δηλώνει παοκτσής!!!

Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2007

ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗ!

(Το παρακάτω σχόλιο έγινε με αφορμή ποίημα της Dreaming που έχει πολύ καιρό να εμφανιστεί.Την χαιρετώ και ελπίζω να 'ναι καλά στην υγεία της).

H φωνή υψώνεται και γίνεται αντιληπτή από την αίσθηση της ακοής! Παράδοξη διαπίστωση μέσα στο υπέρηχο και ανήσυχο νερό που πλαταίνει ανάμεσα στο ύψος και το βάθος. Προνομιούχος ακροατής ο ποιητής που ακούει αλλά δεν μπορεί να αναγνωρίσει. Είναι η ανάμνηση της απουσίας που τον καθιστά θλιμμένο ή μια νοσταλγία για αυτό που έχει χαθεί οριστικά; Νοσταλγία νιώθουμε για όλα αυτά που δεν ζήσαμε στο παρελθόν. Αν τα ζούσαμε θα τα δεχόμασταν μέσα μας ως αναμνήσεις. Αναζητάς ,dreaming, να ανακαλύψεις την ταυτότητα της νοσταλγίας μέσα στα ανήσυχα νερά. Μόνος τρόπος η φυγή που ταυτίζεται με την αναχώρηση. Σε αυτήν την αναχώρηση δεν υπάρχουν αναλογίες με τον κόσμο των λέξεων. Το ποιητικό υποκείμενο φεύγει από τον εαυτό του και δεν βρίσκονται οι λέξεις να το αποχαιρετήσουν σε αυτήν την αναχώρηση. Τα λόγια κονιορτοποιούν τις συναισθηματικές εντάσεις και σκορπούν τη σκόνη της απόγνωσης. Και η φυγή συνεχίζεται μέσα στο φως της μέρας και στο σκοτάδι του φόβου. Το φως της ημέρας και το σκοτάδι του φόβου στέκονται αξεδιάλυτα και για αυτό αποδίδουν μιαν αίσθηση ασυνέχειας. Και να η στιγμή που προβάλλει αυθύπαρκτη!

Αναρωτιέσαι,dreaming, αν κερδίζεις τον καιρό; Τον κέρδισες, λέω εγώ! Ακινητοποίησες την στιγμή. Πρώτα ήταν σταγόνα και τώρα έπηξε σε κρύσταλλο! Η στιγμή έγινε κάτι χειροπιαστό! Άφησε την να επιστρέψει στην ρέουσα κατάσταση. Έτσι μπορείς να πορεύεσαι στην ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ…

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ!


Ένα από τα σημεία που πυροδοτούν την διαμάχη ανάμεσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα και την Πολιτεία είναι η σύναψη τετραετούς συμφώνου και η είσοδος μάνατζερ στον χώρο του Πανεπιστημίου (ο ΟΟΣΑ είναι ένας από αυτούς που το προτείνουν). Αυτό σημαίνει πρακτικά πως το κράτος ορίζει έναν διαμεσολαβητή για τις παροχές του προς το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Με τo τετραετές σύμφωνο το κράτος θα επιδιώκει τη συμμόρφωση του Πανεπιστημίου με τους δικούς του όρους. Η Πολιτεία έχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία και το Πανεπιστήμιο καλείται να γίνει φορέας αυτής της ιδεολογίας. Η εναρμόνιση σε αυτό το μοντέλο εξασφαλίζει την χρηματοδότηση του Πανεπιστημίου και κάθε άρνηση σίγουρα θα το ζημιώνει.
Το κράτος φαίνεται να εκχωρεί αρμοδιότητες και το Πανεπιστήμιο φαίνεται να έχει περισσότερη αυτοτέλεια. Νομίζω πως αυτό είναι το επιφαινόμενο. Στην πραγματικότητα αυξάνει την κηδεμονία του και αυτό φαίνεται από τον τρόπο της χρηματοδότησης. Η κυρίαρχη ιδεολογία του κράτους είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και η ελαχιστοποίηση του κόστους. Προσπαθεί να μεταμορφώσει το Πανεπιστήμιο σε μια κρατική επιχείρηση με κέρδη και ζημίες. Με το πρόσχημα της ορθολογικής διαχείρισης των οικονομικών πόρων μας εισάγει στην λογική μιας καθαρά επιχειρηματικής σχέσης. Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι μια επιχείρηση που προσφέρει υπηρεσίες.
Το ελληνικό κράτος είναι ουραγός στις εξελίξεις που συμβαίνουν στο εξωτερικό και για αυτό θέλει να επιταχύνει. Στην Αμερική διάβαζα (εφημ.Αγγελιοφόρος) πως μεγάλες επιχειρήσεις πίεσαν και κατάφεραν να εντάξουν στα ακαδημαϊκά προγράμματα τομείς όπως η Επιστήμη Υπηρεσιών, Διαχείρισης και της Μηχανικής. Eίμαι σίγουρος πως, πριν την άσκηση πίεσης, αυτές οι επιχειρήσεις ήταν γενναιόδωρες και έκαναν προσφορές- χορηγίες. Έλυσαν βραχυπρόθεσμα κάποια προβλήματα αλλά μακροπρόθεσμα περίμεναν να δρέψουν τους καρπούς των επενδύσεων τους. Θα πρέπει να είμαστε αφελείς για να πιστέψουμε πως μια επιχείρηση είναι μεγαλόκαρδη και χαρίζει κάτι χωρίς να αναμένει τα ανταποδοτικά οφέλη!
Οι επιχειρήσεις και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο για χορηγίες ενδιαφέρονται πρώτον, για το κύρος του Πανεπιστημίου και του εκπαιδευτικού συστήματος, και δεύτερον, για την εξειδικευμένη γνώση. Οι επιχειρήσεις γνωρίζουν πως το μέλλον της οικονομίας θα στηριχτεί στις υπηρεσίες. Αναζητούν λοιπόν στελέχη που θα προέρχονται από το Πανεπιστήμιο και θα κατέχουν εξειδικευμένη γνώση.
Δεν είναι τυχαίο σήμερα που μιλάμε για Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγράμματος Σπουδών. Αυτό αποτελεί μια ενστικτώδη ,σχεδόν, αντίδραση στην διάσπαση που φέρνει η εξειδικευμένη γνώση. Όλο και περισσότερες επιχειρήσεις θα προσπαθούν να εισχωρήσουν στο Πανεπιστήμιο διεκδικώντας την αναβάθμιση τους και αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Αυτή, αν το επιτρέψουμε, θα καταντήσει να προετοιμάζει αυριανά στελέχη επιχειρήσεων. Είναι αυτό που πραγματικά ονειρευόμαστε;

[Σεπτέμβριος 2006]


Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΚΙΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ!


Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αποτελεί τον πιλότο για τις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Σε αυτήν φαίνεται ολοκάθαρα η γραμμή που θέλουν να χαράξουν οι "φωστήρες" μας.
Σε αρκετά μέρη του εξωτερικού οι φοιτητές ονομάζονται χρήστες. Τα Πανεπιστήμια επιβάλλουν δίδακτρα και έτσι καθιστούν τους φοιτητές μελλοντικούς δανειολήπτες. Τα επιτελεία των τραπεζών έχουν έτοιμα πακέτα προσφορών γιατί οσμίζονται την αδυναμία των οικογενειών για τις σπουδές των παιδιών τους. Τα δάνεια γίνονται δημοφιλή και λύνουν βραχυπρόθεσμα τα προβλήματα από το κόστος της διατροφής, σίτισης, υγειονομικής περίθαλψης και συγγραμμάτων. Μακροπρόθεσμα, όμως, γίνονται θηλιές αφού η αποπληρωμή από τις οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα δεν θα είναι και τόσο εύκολη υπόθεση.
Τα Πανεπιστήμια ενδιαφέρονται να αυξήσουν τα κέρδη τους. Πουλάνε τις υπηρεσίες τους και αναμένουν την κερδοφορία. Ανοίγουν τον δρόμο σε εταιρίες. Ανάμεσα τους υπάρχει ο κοινός σκοπός της αύξησης των εσόδων. Τα Πανεπιστήμια εντάσσουν στα προγράμματα τους έρευνες για λογαριασμό των εταιριών. Αυτές οι έρευνες θα είναι αναξιόπιστες διότι θα αποσκοπούν εξαρχής στην υπεράσπιση των συμφερόντων της εταιρίας. Έτσι, θα εκπονούνται προγράμματα που θα ερευνούν την αποτελεσματικότητα π.χ μιας οδοντόκρεμας συγκεκριμένης εταιρίας στην καταπολέμηση της τερηδόνας. Φυσικά, η έρευνα θα πιστοποιεί την αξία της οδοντόκρεμας και όλο αυτό θα ντύνεται με την σοβαροφάνεια και την εγκυρότητα του επιστημονικού λόγου.
Τα Πανεπιστήμια θα γίνονται όλο και περισσότερο Πολυεθνικές Εταιρίες. Θα καταλήξουν να αποτελούν πεδία συγκρούσεων ανάμεσα σε ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Ο ρόλος όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία θα υποβαθμίζεται. Το επιστημονικό προσωπικό θα χειραγωγείται από αυτά τα οικονομικά συμφέροντα.
Η Τριτοβάθμια και όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης έχουν σαν βάση τους τον άνθρωπο .Προηγούνται οι άνθρωποι και έπονται τα κέρδη και οι επιχειρήσεις.
Πάνε να μας αλλάξουν τη σειρά και τις προτεραιότητες που πρέπει να έχει ο χώρος της εκπαίδευσης. Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε...
Υ.Γ Αληθινή αντίσταση από πλευράς των εκπαιδευτικών είναι η συνειδητοποίηση της κατάστασης.

[Σεπτέμβριος 2006]

Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2007

ΠΟΙΗΤΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ(1)

Το κλασσικό ενημερωτικό έντυπο των Λογοτεχνικών Πρωινών.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Νικήτας Τσακίρογλου, εμφανίζεται αργοπορημένος στα Λογοτεχνικά Πρωινά της Κυριακής, τα αφιερωμένα στον ποιητή Γιώργο Βέη. Ο Τσακίρογλου παραπονιέται για την μικρή προσέλευση του κόσμου, η ομότιμη καθηγήτρια της Θεωρίας της Λογοτεχνίας και του Θεάτρου στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ζωή Σαμαρά, του απαντά «Ηappy Few» (Ο Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης και οι κάτοικοι της Χαπιφιουλάνδης κάτι ξέρουν παραπάνω!) και η Ρούλα Αλαβέρα χαρακτηρίζει τον Γιώργο Βέη σαν μια πολύ αξιόλογη ποιητική περίπτωση της γενιάς του ’70. Ο Γιώργος Βέης απουσιάζει από τη σημερινή εκδήλωση και φροντίζει να αναπληρώσει την απουσία του στέλνοντας μια επιστολή στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η Ρούλα Αλαβέρα μας γνωστοποιεί το περιεχόμενο της επιστολής που είναι γεμάτο από την πίστη του συντάκτη για την τέχνη της ποίησης. Ο Γιώργος Βέης μας στέλνει θερμούς χαιρετισμούς από τη συμβολή των δυο Νείλων, του κυανού και λευκού. Τα τρία τελευταία χρόνια υπηρετεί ως πρέσβης στο Σουδάν. Εκφράζει τις ευχαριστίες και τη συγκίνησή του προς τον καλλιτεχνικό διευθυντή, τη Ρούλα Αλαβέρα, τη Ζωή Σαμαρά και στο ακροατήριο. Είναι πεπεισμένος πως και στα χρόνια που έρχονται η «ποίηση θα εξακολουθεί να εκλύει οραματική σοφία ανατέμνοντας και αναδιανέμοντας τη σκληρή ύλη της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, ενίοτε τόσο ασφυκτικά». Η ποιητική γραφή, λέει ο Βέης, θα συνεχίσει να ασκεί το θεμελιώδες προνόμιο να προπορεύεται, να προβλέπει και να προσβλέπει σε καινούρια τοπία. Η φαντασία δεν είναι μαιτρέσσα, όπως ισχυρίζεται ο Πασκάλ, αλλά το στήριγμα και η αναπαράσταση ταυτόχρονα του ίδιου του κοσμοειδώλου. Στην κρίσιμη χρονική συγκυρία, όπου ηλεκτρονικά συρρικνώνεται ο κόσμος και μετασχηματίζεται σε ένα δυναμικό χωριό επικοινωνίας, η ποίηση έχει το πρόσθετο βάρος να μεγαλώσει αντίθετα τον κόσμο και να τον διευρύνει εννοιολογικά « δρώντας ως κατεξοχήν αντίβαρο στη μονοδιάστατη αγωγή των προσώπων ή των απροσώπων». Η πανάρχαια και αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής ποίησης εγγυάται πως πέρα από την εμπειρία των αισθήσεων διασώζεται ακέραια και η εμπειρία του ποιητικού νου που έχει το χάρισμα και την ικανότητα να καταργεί είδωλα και ψεύδη, ό,τι δηλαδή ονομάζουμε Αξιωματικό Ρεαλισμό. Όσο ο κόσμος θα δείχνει τάσεις αυτοκαταστροφής, τόσο ανάστροφα ο ανθρώπινος παράγοντας θα δρα μέσα από την ποίηση και θα αντιστρατεύεται στον εξανδραποδισμό. Το φαντασιακό υπάρχει στο βαθμό που υπάρχει ζωή στον πλανήτη. Μέσα από την παλίνδρομη κίνηση της ποίησης που διεγείρεται τόσο από το φαντασιακό όσο και από την πραγματικότητα, μας παρέχεται η δυνατότητα διαστολής της συνείδησης. Στο χάος που ζούμε όλα αποτελούν υπόμνηση του βιολογικού μας τέλους. Η ποίηση μας βοηθάει να δούμε με καθαρότερα μάτια. Ο εσωτερικός ρυθμός και η τάξη αποκαθίστανται μέσα από το στοχασμό και τη χρήση της φαντασίας. Το δικαίωμα να ονειρευόμαστε μέσα στο δάσος των λέξεων είναι ,πια, επιτακτική ανάγκη…

Υ.Γ. Η Ομάδα Καλλιτεχνών "Ούγκα Κλάρα" διοαργανώνει ένα "μικρό φεστιβάλ" τον Απρίλιο στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία της Ομάδας που σκοπό έχει μεταξύ άλλων να ενισχύσει τη συνεργασία και συνεύρεση νέων δημιουργών. Αιτήσεις μπορούν να καταθέσουν όλες οι ομάδες ή οι θεατρικές εταιρείες που έχουν ως καλλιτεχνική τους βάση πόλεις εκτός της Θεσσαλονίκης και θα ήθελαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στην πόλη μέχρι τις 31Δεκεμβρίου 2007. Για περισσότερες πληροφορίες ή τυχόν διευκρινίσεις, παρακαλώ επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://festival.ougaklara.gr/

[Ένα μέρος από το ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβα από την ομάδα]

Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007

TITΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ.


Είναι Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2007. Ο δραστήριος σύλλογος αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. τιμάει τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο. Για αυτόν μιλάει ο Χρήστος Τσολάκης. Η Κατερίνα Κωστίου αναπτύσσει το θέμα «Τίτος Πατρίκιος: από τον νόστο στην περιπλάνηση».

Ο Τίτος Πατρίκιος βρίσκει τις ομιλίες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Δηλώνει συγκινημένος από την τιμή που του κάνει ο Φιλόλογος στο πλαίσιο των φιλολογικών βραδυνών. Ο ίδιος αναπτύσσει το θέμα « Γιατί η Ποίηση; ».

Ξεκινάει την ομιλία του ζητώντας από εμάς να του επιτρέψουμε μια “υπερβάλλουσα συναισθηματική έκφραση”, εξαιτίας της συγκίνησης που νιώθει. Στη συνέχεια, εκφράζει τις μεγάλες του ευχαριστίες προς τον “Φιλόλογο”, το Αρχαιολογικό Μουσείο μέσα στο οποίο πέρασε πολλές μέρες στοχαζόμενος και, τέλος, στην Κατερίνα Κωστίου. Χαριτολογώντας, λέει, πως η μαζική προσέλευση του κόσμου ισοδυναμεί με την αξία εννιά φεράρι τις οποίες θα πουλήσει κρατώντας μόνο μία! Ο κόσμος γελάει από κάτω και ο ποιητής νιώθει πως θα πρέπει να ξαναευχαριστήσει τον Χρήστο Τσολάκη που του προσφέρει πολλά “στο επίπεδο της αίσθησης και της διάνοιας” και την κυρία Κωστίου. Για την τελευταία, λέει πως είναι μια πρόσφατη γνωριμία. Τον εντυπωσιάζει το βάθος και η διεισδυτική της ματιά στα ποιητικά του κείμενα. Θεωρεί πως αυτό είναι μια μεγάλη προσφορά τόσο προς τον ίδιο όσο και προς τους αναγνώστες των ποιημάτων του. Επαναλαμβάνει τις ευχαριστίες στη διεύθυνση και το προσωπικό του Αρχαιολογικού Μουσείου που με κόπους και θυσίες διατηρούν ολοζώντανο τον δεσμό του παρελθόντος με το παρόν και εξασφαλιζουν τη συνέχεια με το μέλλον.

Στην ομιλία ο Τίτος Πατρίκιος διαφημίζει το καινούριο βιβλίο που τυπώνεται αυτές τις μέρες και θα κυκλοφορήσει αρχές Δεκεμβρίου. Ακολουθούν λίγες κουβέντες σχετικά με το θέμα “Γιατί η Ποίηση;”. Ο Πατρίκιος αναρωτιέται αν η ποίηση είναι είδος υπό εξαφάνιση ή προστατευόμενο είδος. Μας λέει πως η πιο δημοφιλής λέξη μετά το σεξ, στο διαδίκτυο, είναι η λέξη “poetry”. Αυτό του κάνει μεγάλη εντύπωση και αποδεικνύει πως η τέχνη της ποίησης αφορά πολύ κόσμο. Εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να γράψουν ποίηση αλλά λίγοι διαβάζουν. Σύμφωνα με τον Πατρίκιο η Ποίηση είναι η τέχνη με τους περισσότερους συγγραφείς και τους λιγότερους αναγνώστες. Δεν κινδυνεύει να εξαφανιστεί, αλλά σταδιακά συρρικνώνεται. Η ευθύνη μας είναι να συνεχίσουμε. Αυτό μόνο μπορούμε να κάνουμε και ό,τι βγει. Μια από τις διαφορές της ποίησης με τον πεζό λόγο, ιδιαίτερα με το μυθιστόρημα, είναι η ύπαρξη διπολικής σχέσης. Ο Πατρίκιος μας εξηγεί πως η ποίηση είναι τριπολική σχέση αφού σε αυτήν συναντιούνται ο ποιητής και ο αναγνώστης που αναλαμβάνει διπλό ρόλο. Από τη μία προσλαμβάνει τη συγκίνηση του ποιήματος και από την άλλη την μοιράζεται με το πιο κοντινό και προσφιλές του πρόσωπο. Αυτή ακριβώς η τριπολικότητα είναι που διασώζει την αξία των ποιημάτων και κάνει όλους εμάς να βλέπουμε με αισιοδοξία το μέλλον της ποίησης. Ό,τι γράφουμε, συνεχίζει ο Πατρίκιος, δεν είναι σπουδαίο. Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας δεν πρέπει να μας αποτρέπει από την γραφή. Πριν πολλά χρόνια ο Ρίτσος του είχε συστήσει να πετάει τα μισά από αυτά που γράφει. Ο Πατρίκιος συμφωνεί αλλά σχολιάζει με ειρωνεία πως «εκείνος δεν ξέρω αν το τήρησε»! Ο ίδιος δηλώνει ευτυχισμένος αν μείνουν 100 στίχοι από τα ποιήματά του. Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να συνεχίζει να γράφει και να ανανεώνει διαρκώς τους στίχους του. Το καινούριο του βιβλίο έχει τίτλο Η ΝΕΑ ΧΑΡΑΞΗ. Μέσα από αυτό διαβάζει τα ποιήματα ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΝΟΣ ΨΑΡΙΟΥ, ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΖΩΑ, ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΩΝ, ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ, Η ΤΡΙΤΗ ΤΑΞΙΣ, ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΦΤΑ ΠΟΛΕΙΣ ( με μερικά ποιήματα να έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά). Στο τέλος της απαγγελίας ζητάει την άδεια του κ.Τσολάκη για να διαβάσει τα δύο τελευταία ποιήματα της βραδιάς, η Άσπα Χασιώτη. Ο κ.Τσολάκης του την παραχωρεί ! Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 14, 2007

MUSHROOMS(1)

Τα μέλη του γκρουπ και στη μέση ο Pluto με τη φράντζα να καλύπτει τα μάτια του.

Τον γνώρισα το 1989 σ' ένα κλαμπ στα ανατολικά της πόλης. Είχαμε πάει και οι δυο να δούμε μια συναυλία των Last Drive. Με τα μέλη του συγκροτήματος από την Αθήνα ήταν καλός φίλος. Τον πλησίασα και του μίλησα. Αγαπούσε τις παραισθησιογόνες ιδιότητες των μανιταριών. Μιλούσε υποτιμητικά για τους φοιτητές. Τους θεωρούσε πληκτικούς και ξενέρωτους. Οι φοιτητές για αυτόν ήταν ένα συντηρητικό κοινό. Τραγουδούσε με απλές γνώσεις αγγλικών. Θυμάμαι πως χαμογελούσε όταν το συζητούσαμε αυτό. Οι κινήσεις του στην πεντάλεπτη συζήτηση ήταν κάτι σαν εκκρεμές. Δεν στεκόταν σταθερός αλλά πήγαινε πότε μπροστά και πότε πίσω. Ο Pluto ή Purple Jelly-άλλαζε με ευκολία το όνομά του- ήταν αθυρόστομος. Μπορούσε να βρίζει και να προσβάλλει δημόσια ακόμα και τους φίλους του. Τελειώνοντας τη συνομιλία, του ζήτησα να 'ναι δυνατός και να μας χαρίζει μοναδικές στιγμές με το δικό του συγκρότημα. Μου απάντησε "όσο βαστάνε τα πόδια μου"!
Ο Pluto υπήρξε ένα από τα πιο ωραία πλάσματα της πόλης. Γι' αυτό και λυπάμαι που εδώ και πολύ καιρό κυκλοφορεί μια άσχημη φήμη για αυτόν. Άκουσα πως έχει πεθάνει.
Ένας ωραίος Pluto υποτάχτηκε στην μοίρα που επιφυλάσσει η ζωή στους λίγους και αυθεντικούς ανθρώπους. Για αυτούς, δεν ξέρουμε αν ζουν ή αν έχουν πεθάνει...

Τρίτη, Νοεμβρίου 13, 2007

ΡΕΝΕ ΜΑΓΚΡΙΤ:ΣΠΟΥΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ!


O Νίτσε θεωρεί πως η κοινή γνώμη είναι τεμπέλικη! Αυτή η αντίληψη δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα! Ο κόσμος χρησιμοποιεί μια στείρα γλώσσα που είναι φτωχή σε νοήματα. Η καθομιλουμένη είναι γεμάτη από κοινοτυπίες που εξυπηρετούν, κυρίως, την επικοινωνία μας σε πρακτικό επίπεδο. Η προσπάθεια για εμπλουτισμό του λόγου με καινούργια νοήματα και σημασίες καταβάλλεται από ένα περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Αυτό το μικρό ποσοστό αγωνίζεται, σ' όλες τις εποχές, να αναζωογονήσει μια γλώσσα που μαραζώνει μέσα στη διαρκή επανάληψή της.

Ο πολυαγαπημένος ζωγράφος Μαγκρίτ ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που επαναστατούν ενάντια στην ένδεια των σκέψεων που εκφράζονται στον λόγο. Επιλέγει τη γλώσσα της ζωγραφικής για να αποτινάξει από πάνω του την ανία που του προκαλεί η κοινή λογική!

Σε μια διάλεξη του στα 1938 ο Μαγκρίτ εξομολογείται μια παιδική εμπειρία που τον στιγματίζει στο υπόλοιπο της ζωής του. Αυτή η εμπειρία δεν είναι τόσο η αυτοκτονία της μητέρας του (συνταρακτικό γεγονός της παιδικής του ηλικίας!) , όσο το παιχνίδι που μοιράζεται με ένα συνομήλικο κορίτσι στις υπόγειες κρύπτες ενός εγκαταλειμμένου νεκροταφείου! Εκεί λοιπόν διατηρεί πολύ ζωηρή την εντύπωση κάποιου κυρίου που στα μάτια του μικρού Μαγκρίτ παρουσιάζεται σαν άνθρωπος «προικισμένος με υπερφυσικές δυνάμεις». Αυτή η παράξενη φιγούρα ζωγραφίζει στους διαδρόμους του κοιμητηρίου ανάμεσα σε «σπασμένους πέτρινους κίονες και σωριασμένα φύλλα».Με αυτήν την ισχυρή ανάμνηση ο Μαγκρίτ πορεύεται σαν ζωγράφος. Δεν είναι η μοναδική αλλά είναι αυτή, κυρίως, που καθορίζει την οπτική του στα πράγματα! Μια οπτική ανατρεπτική και αντισυμβατική που του εξασφαλίζει την «ηδονή της ελευθερίας ! ».

Η Ζωγραφική είναι ένα παιχνίδι με το φως. Ο Μαγκρίτ παίζει με εκείνο το φως που αντικρίζει κάποιος που βγαίνει απότομα από την υπόγεια κρύπτη ενός νεκροταφείου. Ειλικρινά, δεν έχω ξανακούσει καλύτερο και πιο όμορφο ορισμό για την Ποίηση.
Αν αγαπώ τον Μαγκρίτ είναι γιατί μας δίδαξε μέσα από τις εικόνες του την ΠΟΙΗΣΗ. Όλη του η εργασία είναι μια σπουδή για το επέκεινα...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2007

ΟΜΑΔΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ "ΟΥΓΚΑ ΚΛΑΡΑ"

Έλαβα το παρακάτω ηλεκτρονικό μήνυμα με δύο δελτία τύπου από την Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα. Αναδημοσιεύω αυτά τα δελτία τύπου με μεγάλη μου ευχαρίστηση.Ακόμα, μπορείτε να δείτε το post του Γιώργου Βαγιανού για την καλλιτεχνική ομάδα εδώ: http://vagianoskaratza.blogspot.com/2007/02/blog-post_21.html



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα
παρουσιάζει για 2η χρονιά
την παράσταση
ΣΚΥΛΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ
στον Χώρο Τέχνης 3ος Όροφος
Καθολικών 4

Σπάνια χαϊδεύουμε τα αδέσποτα.
Πιο σπάνια καθόμαστε μόνοι μας στο πάρκο.
Και σχεδόν ποτέ δεν πιάνουμε κουβέντα με αγνώστους...

Πρεμιέρα: Παρασκευή 9 Νοεμβρίου

Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21:30
Εισιτήρια: 15€, φοιτητικό 10€

Πληροφορίες-Κρατήσεις:2310 535747, 6972294695

Σκηνοθεσία-Σκηνικά: Δημήτρης Σακατζής
Μετάφραση: Πένυ Φυλακτάκη
Κοστούμια-Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Σουλιώτης
Μουσική: Δημήτρης Δαλέζης
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Δάφνη Μουστακλίδου
Φωτογραφίες: Γιάννης Ψαθάς
Παίζουν:
Κώστας Ισαακίδης, Δημήτρης Κουρέας, Βαγγέλης Μανιτάκης, Μάριος Μεβουλιώτης,
Κώστας Αναστασίου, Βασίλης Νάρντι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«της κάτω γης ο αφέντης»παραμύθια έρωτα και θανάτου

Η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα παρουσιάζει
την Ανθή Θάνου και τον Παναγιώτη Κούλελη
σε μια παράσταση αφήγησης με συνοδεία ζωντανής μουσικής

Άραγε τι να’ ναι πιο σκοτεινό ο έρωτας ή ο θάνατος; Άραγε ποιο είναι το μονοπάτι της σκιάς;
Ποιο το σοκάκι για το γυάλινο βουνό του έρωτα; Άραγε η τρέλα ποιόν ακολουθεί το φως ή τη σκιά; Άραγε ποιος μας γελάει ο έρωτας ή ο θανάτος;

Έναρξη: Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2007

Παραστάσεις: κάθε Τρίτη, στις 21:00

Χώρος: Χώρος Τέχνης 3ος Όροφος, Καθολικών 4, τηλ.: 2310 535747
Είσοδος: 10€, 7€ (φοιτητικό)

Υ.Γ. Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, στις 19.30, θα προβληθεί στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης η ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ " Η Ωραία της ημέρας" με τους Κατρίν Ντενέβ, Ζαν Σορέλ και Μισέλ Πικολί.


Σ' αυτήν την ιστορία μιας πλούσιας συζύγου γιατρού, η οποία επιδίδεται ευκαιριακά στην πορνεία, ο Μπουνιουέλ ρίχνει, όπως το συνηθίζει, το καυστικό του βλέμμα πάνω στους αστούς. Θέτει επίσης ερωτήματα για το καλό και το κακό, για την διφορούμενη αναζήτηση μαζοχιστικής ευχαρίστησης από αυτήν τη γυναίκα κάτω από συνθήκες συχνά ταπεινωτικές.

Σημ. η έκθεση Ô Paris του Ιωάννη Κουμαριανού με φωτογραφίες από το Παρίσι συνεχίζεται στο Γαλλικό Ινστιτούτο μέχρι και τις 20 Νοεμβρίου. Για όσους ετοιμάζουν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους κατά κει !

Ειρήνη Τσαπακίδου
Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης


ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΕΣ!

Στην αρχή της σχολικής χρονιάς έχει καθιερωθεί να ζητάμε χρήματα από τους γονείς για να καλύψουμε τα έξοδα από την αγορά του παιδαγωγικού υλικού. Αυτό το κάνουμε όλοι .
Οι γονείς δεν χρειάζεται να έχουν οξυμένη όραση για να διαπιστώσουν τις ελλείψεις σε ένα σχολείο. Δείχνουν καλή διάθεση και εμφανίζονται πρόθυμοι να συνεισφέρουν. Γνωρίζουν πως αυτό γίνεται για το συμφέρον των παιδιών τους.
Κάθε αρχή της χρονιάς αισθάνομαι άβολα όταν προτρέπω τους γονείς για την συγκέντρωση ενός ποσού που θα συμπληρώνει τα χρήματα της σχολικής επιτροπής.
Στην συγκέντρωση-γνωριμία πάντα τους ενημερώνω για την δυσκολία που έχω να αποδεχτώ την συγκέντρωση του χρηματικού ποσού! Τους εξηγώ πως είμαι ένας Νηπιαγωγός σε Δημόσιο Σχολείο. Αυτό σημαίνει πως το Υπουργείο Παιδείας και η περίφημη Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να μου εξασφαλίζουν ένα ικανό ποσό που θα μου δίνει την δυνατότητα και την άνεση να εργαστώ, χωρίς να γίνομαι επαίτης και άνθρωπος με δαιμόνιο επιχειρηματικό πνεύμα.
Όταν οι γονείς βάζουν το χέρι στην τσέπη αντιλαμβάνονται πως ο δημόσιος χαρακτήρας του Σχολείου και συνολικότερα της εκπαίδευσης ακυρώνεται στην πράξη.
Τα τελευταία χρόνια αφήνω την πρωτοβουλία στους γονείς. Αυτοί αποφασίζουν αν θα δώσουν χρήματα και αυτοί είναι που ορίζουν το ύψος του ποσού.
Η συνήθεια της καταβολής ορισμένου ποσού είναι κάτι που διαιωνίζεται και εμείς ως εκπαιδευτικοί είμαστε αδύναμοι να την καταργήσουμε. Νομίζω πως πρέπει να γίνει ένα ξεκαθάρισμα που θα αφορά τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Είμαστε δημόσια σχολεία που στηρίζονται εξ’ ολοκλήρου στα λεφτά των φορολογούμενων πολιτών ή είμαστε δημόσια σχολεία με ιδιωτικό χαρακτήρα; Αυτός ο διχασμός προκαλεί σύγχυση στους πολίτες αυτής της χώρας και προετοιμάζει την είσοδο επιχειρηματιών που θα έρθουν σχεδόν ως μεσσίες. Αφού το Δημόσιο Σχολείο δεν χρηματοδοτείται επαρκώς υπάρχουν κάποιοι "φιλεύσπλαχνοι" που θα μας σώσουν και θα μας βγάλουν από την δύσκολη θέση.
Εμείς να επιμείνουμε στη δύσκολη θέση. Ας το παλέψουμε και ας χάσουμε...
[Σεπτέμβριος ,2006]…


_________________

Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007

ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ!

Αυτές τις μέρες πήγα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Κάνω μια μικρή μελέτη για τα ελληνικά επιτύμβια επιγράμματα της αρχαιότητας. Σε αναζήτηση περισσότερων πληροφοριών ζήτησα την βοήθεια από δυο κοπέλες που εργάζονται στο Μουσείο. Μου φέρθηκαν άψογα, όπως ακριβώς θα έκαναν στον οποιονδήποτε επισκέπτη που θα ήθελε το ίδιο. Για καλύτερη εξυπηρέτησή μου με παρέπεμψαν σε μια Αρχαιολόγο. Στο γραφείο της εξήγησα πως κάνω μια εργασία και θα ήθελα συγκεκριμένες πληροφορίες για ένα επιτύμβιο ανάγλυφο. Μου ζήτησε τον αριθμό του επιτύμβιου επιγράμματος. Ξαναγύρισα στο χώρο των εκθεμάτων και είδα στα πλάγια του επιτύμβιου τον αριθμό με τον οποίο ήταν μαρκαρισμένο. Μετά, επέστρεψα στο γραφείο. Χτύπησα την πόρτα αλλά δεν υπήρχε κανείς μέσα. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Δεν με πείραξε αυτό. Αυτό που με ενόχλησε και το διατυπώνω ως παράπονο είναι πως για να πάρω πληροφορίες για το επιτύμβιο θα έπρεπε να κάνω αίτηση (ναι, σωστά διαβάσατε!!!). Τελικά, από την γραφειοκρατία θα μπορέσουμε να απαλλαχτούμε κάποτε; Είναι δυνατόν κάποιος που θέλει να μάθει περισσότερες πληροφορίες να μην έχει άμεση πρόσβαση σε βιβλιογραφικές πηγές; Γιατί πρέπει να υποστώ αυτήν τη διαδικασία της αίτησης για την παροχή πληροφοριών;
Αγαπητοί, στα Μουσεία δεν διακινούνται τα μυστικά του κράτους...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ!


Θυμάμαι πριν καιρό πως παρακολουθούσα μια πρωϊνή εκπομπή από αυτές που σφάζονται για την τηλεθέαση! Αυτή η εκπομπή παρουσίαζε κάποιους αγανακτισμένους γονείς που διαμαρτύρονταν για τα παιδιά τους που αναγκάζονταν να κάνουν μάθημα σε μια μικρή αίθουσα, σε αντίθεση με τους δασκάλους που είχαν καταλάβει μια μεγάλη αίθουσα. Με άλλα λόγια μας έλεγαν πως οι δάσκαλοι ήταν αναίσθητοι και αδιαφορούσαν για τα παιδιά τους. Αυτό φυσικά δεν ίσχυε!
Δίπλα στους 4-5 γονείς που φώναζαν βρισκόταν και η διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου(το σχολείο είναι εδώ στην Θεσσαλονίκη) η οποία έπρεπε να απολογηθεί για το συγκεκριμένο πρόβλημα που είχε προκύψει. Η ίδια υπερασπίστηκε τις επιλογές της με δύο πολύ εύστοχα επιχειρήματα. Το πρώτο επιχείρημα ήταν η απόφαση του συλλόγου διδασκόντων αλλά και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων της προηγούμενης χρονιάς που συνηγορούσαν στην παράδοση της μεγάλης αίθουσας στους δασκάλους. Το δεύτερο επιχείρημα είχε να κάνει με τα φωτοτυπικά μηχανήματα, τους υπολογιστές και το αρχείο του σχολείου που δεν χωρούσαν στην μικρή αίθουσα. Κατόπιν τούτου είχε αποφασιστεί τα παιδιά να κάνουν μάθημα από την επόμενη χρονιά στην, μικρών διαστάσεων, τάξη! Το γεγονός αυτό εξόργισε τους φετινούς γονείς που θεώρησαν σκόπιμο να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημα μέσα από την τηλεόραση. Από αυτήν ανέμεναν να λύσει το πρόβλημα. Με φωνές, αγανάκτηση και καταγγελτικούς τόνους προσπάθησαν να μειώσουν ,να προσβάλλουν και να φορτώσουν την ευθύνη στην διευθύντρια του Σχολείου. Οι γονείς, αποφεύγοντας να δουν ξεκάθαρα την αιτία του προβλήματος, διάλεξαν τον εύκολο δρόμο. Παρέδωσαν μπροστά στο αδηφάγο τηλεοπτικό κοινό ΜΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΤΙΡΙΑΚΗ ΥΠΟΔΟΜΗ!Δεν έμειναν, όμως, μόνο σε αυτό. Κάποιος εξ' αυτών ζήτησε να διερευνηθούν αν υπάρχουν και ποινικές κυρώσεις!Επιστράτευσαν όλα τα μέσα για να ικανοποιήσουν το αίτημα τους.
Διάβαζα στην εφημερίδα " Αγγελιοφόρος" πως στο Ατλέμπορο που βρίσκεται νότια της Βοστόνης αλλά και σε δύο άλλες πολιτείες των ΗΠΑ, το κυνηγητό και τα παιχνίδια στα οποία υπάρχει σωματική επαφή, έχουν απαγορευτεί. Αυτό γίνεται για να προλάβουν οι σχολικές μονάδες τυχόν ατυχήματα των μαθητών. Οι γονείς θεωρούν για τα ατυχήματα αυτά υπεύθυνους τους δασκάλους και κινούνται πλέον δικαστικά για να διεκδικήσουν αποζημιώσεις. Η σχολική ζωή στην Αμερική ποινικοποιείται εξαιτίας κάποιων που κοιτούν να εκμεταλλευτούν ατυχείς καταστάσεις για να κερδίσουν χρήματα!
Εκείνος ο γονιός που εκστόμισε απειλές για ποινική δίωξη εναντίον της διευθύντριας ανοίγει το δρόμο για την αμερικανοποίηση της σχολικής ζωής. Αυτή θα έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό την επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης μέσα σε δικαστικές αίθουσες!
Μαζί με την ποινικοποίηση ας αναμένουμε και αλλεπάλληλα συμβάντα αποκρουστικής βίας όμοια με αυτά που συμβαίνουν στα Αμερικανικά σχολεία, τα τελευταία χρόνια. Τότε εσύ, περήφανε γονιέ, που απείλησες με ποινικές κυρώσεις δεν θα ξέρεις που να κρυφτείς...
[Οκτώβριος , 2006]

Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007

ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ!

Το επιχειρηματικό πνεύμα έχει διαβρώσει κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας.Είμαστε χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα. Από την μία το κράτος-επιχειρηματίας με την στρατιά των μάνατζερ και από την άλλη οι πελάτες. Για τους εκπαιδευτικούς επιφυλάσσουν μια θέση ανάμεσα.
Το κράτος-επιχειρηματίας σε συνεργασία με τους αριθμολάγνους μάνατζερ που θα έχουν το στρατηγείο τους στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα οραματίζονται κέρδη. Τα σχολεία θα αντιμετωπίζονται ως μικρές επιχειρήσεις που θα παράγουν προϊόντα προς κατανάλωση. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί θα αναλαμβάνουν τον ρόλο του αναβαθμιστή των προϊόντων. Η προσέλκυση όλων και περισσότερων γονέων-πελατών θα αποτελεί στόχο που πάση θυσία θα πρέπει να επιτευχθεί. Η αριθμητική υπεροχή των πελατών θα δείχνει αυτόματα στους μάνατζερ πως το σχολικό συγκρότημα θα πρέπει να ενταχθεί στην κατηγορία των προνομιούχων σχολείων που θα έχουν ένα επαρκές μερίδιο από τους διαθέσιμους πόρους για την Παιδεία.
Αν ο εκπαιδευτικός αδυνατεί να αναβαθμίσει το προϊόν και να το κάνει ελκυστικό, τότε θα θεωρείται αποτυχημένος. Θα έχει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς που θα υποδύονται τον ρόλο του μάνατζερ. Αυτοί θα τον πιέζουν για αλλαγές υπό την απειλή της χρηματοδότησης.
Από την άλλη μεριά οι γονείς θα μιλάνε όλο και περισσότερο την γλώσσα των πελατών.Ο πελάτης θα έχει πάντα δίκιο γιατί είναι αυτός που πάντα θα πληρώνει.Ο πελάτης-γονέας θα γίνεται απαιτητικός γιατί θα αναμένει καλύτερες υπηρεσίες!
Στις αποδείξεις παροχής υπηρεσιών ας μην περιμένουν τις υπογραφές μας...

Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ = ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΠΕΛΑΤΕΣ!


Στις μέρες μας παρατηρείται μια έξαρση των επιθέσεων στους κάθε λογής μεσάζοντες. Ο χρόνος που γίνεται αυτό δεν είναι τυχαίος. Ολόκληρη η κοινωνία αντιλαμβάνεται διαισθητικά πως υπάρχει μια βαθμιαία μετατροπή των κοινωνικών αγαθών (παιδεία, υγεία) σε προϊόντα.
Τα κοινωνικά αγαθά στα οποία έχουν πρόσβαση όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αυτής της χώρας θέλουν να τα μετατρέψουν σε προϊόντα που θα μοσχοπουλιούνται στον υπόλοιπο κόσμο. Τα μελλοντικά κρούσματα αισχροκέρδειας είναι αναμενόμενα.
Την προσφορά των εκπαιδευτικών θέλουν να την μεταλλάξουν και αυτή σε εκπαιδευτικό προϊόν. Ο εκπαιδευτικός ουσιαστικά θα λογοδοτεί για την εργασία του σε μάνατζερ. Αυτός θα εκφράζει την ιδεολογία ενός κράτους-επιχειρηματία. Το κράτος θα προσφέρει χρήματα κατόπιν υπόδειξης του μάνατζερ που θα εποπτεύει τα σχολεία και θα βλέπει αν αυτά έχουν υψηλούς δείκτες αποδοτικότητας (προβλέπω καινούριες θέσεις εργασίας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση!).
Στην περίπτωση που τα σχολεία παρουσιάζουν μια εικόνα που θα ανταποκρίνεται στους δείκτες αποδοτικότητας, θα εντάσσονται στην κατηγορία των καλών σχολικών μονάδων. Σε αντίθετη περίπτωση θα συγκαταλέγονται στα λεγόμενα κακά σχολεία.
Καλά και κακά σχολεία, καλοί και κακοί μαθητές και ένας ανήκουστος διαχωρισμός που είναι απαράδεκτος ακόμα και για όσους έχουν ελάχιστες γνώσεις περί της παιδαγωγικής επιστήμης.
Για να ενισχύσω την άποψη μου θα σας παραπέμψω στο μοντέλο του ιδιωτικού σχολείου. Εκεί μπορεί να δουλεύουν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί που όμως βρίσκονται κάτω από ένα καθεστώς ομηρίας. Ο επιχειρηματίας που έχει επενδύσει χρήματα στην επιχείρηση θέλει έναν εκπαιδευτικό που δεν θα είναι μόνο παιδαγωγικά καταρτισμένος αλλά θα έχει και άλλες δεξιότητες, όπως, να μην κακοκαρδίζει τους γονείς-πελάτες με τις κρίσεις που κάνει για τους μαθητές! Ο ίδιος , χωρίς να το θέλει, δημιουργεί μια πλασματική εικόνα για τα παιδιά-μαθητές που ταιριάζει περισσότερο στις προσδοκίες των γονέων και όχι στην πραγματικότητα. Αν ο εκπαιδευτικός αποφασίσει να πει την αλήθεια αμέσως θα έρθει σε σύγκρουση με τον εργοδότη του που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα ανθηρά οικονομικά της επιχείρησης-σχολικής μονάδας! Κάθε πιθανή αποχώρηση δυσαρεστημένου γονέα οδηγεί σε μείωση των κερδών! Επίσης, ο εκπαιδευτικός στον χώρο της εργασίας του μπορεί να κάνει και άλλες δουλειές. Ξέρω περιπτώσεις συναδέλφων που αναγκάστηκαν να καθαρίσουν μέχρι και βρώμικες τουαλέτες. Επίσης ξέρω συναδέλφισσες που έκλαιγαν στην κυριολεξία εξαιτίας των υπερβολικών απαιτήσεων που είχαν οι εργοδότες τους . Ποιος στα αλήθεια μπορεί να ισχυριστεί πως όλο αυτό το κλίμα δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στο παιδαγωγικό έργο των συναδέλφων; Ποιος πιστεύει πως πίσω από τα βαρυφορτωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα των Ιδιωτικών Σχολείων (το εκπαιδευτικό προϊόν πρέπει να είναι εντυπωσιακό ώστε να ελκύει περισσότερους πελάτες-γονείς) δεν καταπιέζονται συνάδελφοι;
Οι παραπάνω προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν με μια προσπάθεια να προβλέψω τον ρόλο που μας επιφυλάσσουν οι επιχειρηματίες. Είναι ένας ρόλος άκρως υποτιμητικός και προσβλητικός που αν τον υιοθετήσουμε θα γίνουμε υπηρέτες ενός κερδοσκοπικού συστήματος.
Τις σχολικές μονάδες θέλουν να τις διοικούν μάνατζερ που θα είναι διαχειριστές ενός συστήματος που οραματίζεται το κράτος-επιχειρηματίας. Οι διαχειριστές θα εγγυούνται την εισαγωγή στοιχείων ανταγωνισμού ώστε να κάνουν «καλύτερους» εμάς τους εκπαιδευτικούς! Η αξιολόγηση που μας λένε, επαναλαμβάνω, αφορά αξιολόγηση σε επιχειρήσεις και όχι σε σχολικές μονάδες!
Γρήγορα, με τη σφουγγαρίστρα και την χλωρίνη να καθαρίσουμε τις βρώμικες τουαλέτες...
Υ.Γ.Άσχετο: Στενοχωρήθηκα και εκνευρίστηκα που χτες δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την εκδήλωση για τον Εγγονόπουλο. Μίλησαν για αυτόν οι Γιώργος Σκαμπαρδώνης και Δημήτρης Καλοκύρης!…