Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2008

AΛΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ(1)

(Ο Άλκης Χαραλαμπίδης στο Αρχαιολογικό Μουσείο)


Στο Αρχαιολογικό Μουσείο , στις 10 Δεκεμβρίου 2007, μιλάει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Άλκης Χαραλαμπίδης με θέμα «την περιπέτεια του αντικειμένου στη σύγχρονη τέχνη».Η διάλεξη γίνεται στο πλαίσιο των φιλολογικών βραδινών. Ο Άλκης Χαραλαμπίδης είναι καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. Γεννήθηκε στην Νεάπολη Κοζάνης και σπούδασε Αρχαιολογία, Ιστορία της Τέχνης και Γερμανική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. ’Εχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων και βιβλίων σχετικά με την τέχνη του 20ου αιώνα και την επτανησιακή ζωγραφική.

Η διάλεξη ξεκινά με την ακρόαση ενός μουσικού κομματιού που περιλαμβάνεται στην ταινία του Μπουνιουέλ «Ανδαλουσιανός σκύλος»(1929). Το 1936 ο Μπουνιουέλ το επιλέγει για να ακούγεται σαν μουσικό φόντο σε μια γκαλερί στο Παρίσι. Σ’ αυτήν την γκαλερί παρουσιάζεται μια έκθεση που έχει τον τίτλο «σουρεαλιστική τέχνη συν-αντικειμένων».Ένα αξιοπαρατήρητο αντικείμενο σ΄αυτήν την έκθεση είναι ένας Μετρονόμος. Ο Μετρονόμος είναι ένα απλό μηχάνημα που μετράει ρυθμικά το χρόνο και είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στους μουσικούς. Δημιουργός αυτού του αντικειμένου είναι ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του Νταντά και του Σουρεαλισμού, ο Αμερικανός καλλιτέχνης Μαν Ραίη. Το ιδιαίτερο στοιχείο αυτού του αντικειμένου είναι το μάτι που έχει κόψει ο Μαν Ραίη από περιοδικό και το έχει καρφώσει στην κορυφή του άξονα του μετρονόμου. Ο Μετρονόμος, σύμφωνα με τον δημιουργό του, είναι ένα αντικείμενο που «πρέπει ή μπορεί να καταστραφεί».Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος σκορπάει απογοήτευση στους καλλιτέχνες που δεν καταφέρνουν να αποτρέψουν τα εκατομμύρια θυμάτων. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα ο Μαν Ραίη γνωρίζεται με μια Αμερικανίδα μοντέλο, την Lee Miller. Η Miller εκτός από μοντέλο είναι και φωτογράφος. Είναι γοητευτική γυναίκα και τον πείθει να την αποδεχτεί ως μαθήτρια του. Ο Ραίη δεν αντιστέκεται και στα 1929 είναι παράφορα ερωτευμένος μαζί της. Το 1932 τον εγκαταλείπει και φεύγει για την Αμερική. Αυτό στοιχίζει στον Ραίη. Αλλάζει τον τίτλο του έργου. Τώρα γίνεται ένα «αντικείμενο καταστροφής». Με αυτόν τον τίτλο παρουσιάζεται σε έκθεση το 1936. Κάνει εντύπωση και είναι τότε που ο Αντρέ Μπρετόν, ηγετική μορφή του σουρεαλισμού, γράφει ένα άρθρο μέσα από το οποίο αναπτύσσει τους προβληματισμούς σχετικά με την χρήση του αντικειμένου. Ο Μπρετόν διατυπώνει την πεποίθηση πως πρέπει να «καταδιώξουμε το τρελό θηρίο της χρήσης» και τονίζει την ανάγκη να επανατοποθετηθεί αυτό το αντικείμενο στην κατηγορία των νέων πραγμάτων. Με λίγα λόγια ζητά την αποδέσμευση του αντικειμένου από τον χρηστικό του ρόλο.

Ο Μετρονόμος συνεχίζει να εκτίθεται με τον τίτλο «Αντικείμενο καταστροφής». Το 1957 κάποιοι εξοργισμένοι φοιτητές ορμούν και τον καταστρέφουν. Ο Μαν Ραίη δεν εκπλήσσεται από αυτήν τη συμπεριφορά που την θεωρεί λίγο-πολύ αναμενόμενη. Την επόμενη χρονιά ξαναφτιάχνει το ίδιο αντικείμενο. Τώρα το ονομάζει « αντικείμενο που δεν μπορεί ή δεν πρέπει να καταστραφεί». Μ’ αυτό, βέβαια, εννοεί πως ακόμα και αν καταστρεφόταν, αυτός θα μπορούσε να το ξανακάνει. Στο αντικείμενο έχουν προστεθεί και άλλοι τίτλοι όπως «τελευταίο», «χαμένο αντικείμενο». Στα αξιοσημείωτα θα πρέπει να αναφέρουμε πως το μάτι που κόβει ο Μαν Ραίη και το τοποθετεί στον Μετρονόμο είναι από περιοδικό. Όταν τον εγκαταλείπει η Μίλερ, βάζει σαν μάτι αυτό που έχει κόψει από μια φωτογραφία της.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2008

ΟΧΤΩ ΧΑΜΕΝΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΑ ΨΩΜΙ*

Ο Μιχάλης Λεάνης, κάτω απ' τη στήλη του "ΜΙΚΡΟΣ ΒΟΥΔΑΣ", δημοσίευσε-χθεσινό φύλλο της εφημερίδας Sportday- το κείμενο ενός αναγνώστη (δεν αναφέρεται το όνομά του). Το αναδημοσιεύω:



Οκτώ ώρες δουλειά, μιάμιση ώρα να πας και να 'ρθεις στη δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, δύο ώρες για φαγητό, μία ώρα για καθαριότητα και φροντίδα του σώματος, μία ώρα για περπάτημα ή γυμναστική, μιάμιση ώρα για να δεις τηλεόραση και μία ώρα για διάφορες άλλες υποχρεώσεις, μας κάνουν σύνολο 24 ώρες. Δηλαδή ένας υγιής εργαζόμενος , χωρίς παιδιά, χωρίς άλλες υποχρεώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μετά βίας θα βρει χρόνο για να διαβάσει ένα βιβλίο, να ακούσει προσεκτικά ένα δίσκο κλασικής μουσικής ή να ενημερωθεί απ' την εφημερίδα του. Όλα αυτά συνήθως τα μεταθέτει στο Σαββατοκύριακο, μαζί με όποιας μορφής διασκέδαση, εκδρομή ή απόλαυση μιας συναυλίας ή ενός θεατρικού έργου (που κι αυτά δεν συνιστούν πάντα πνευματική απόλαυση)
Να τη , λοιπόν, η ζωή ενός μικρομεσαίου αστού. Ενός θετικού γενικά προσώπου, που δεν μπεκροπίνει, δεν χάνει τις ώρες του στα καφενεία και στις συζητήσεις, που δεν αναρωτιέται γιατί ο Μπέκετ, ο Σκαλκώτας, ο Στάινμπεργκ και ο Ρίλκε έγραψαν αυτά που έγραψαν, που ποτέ του δεν θα διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή Σαρτρ!
Αυτός ο πληροφορημένος άνθρωπος θα σταθεί με απορία μπρος στις κατασκευές των σημερινών εικαστικών σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί, θα πάει πιθανώς σε μια παράσταση χοροθεάτρου, θα δει οπωσδήποτε μια ταινία τον μήνα, αλλά δεν θα έχει ποτέ χρόνο και διάθεση να ζήσει ή να συζητήσει σε βάθος τις εντυπώσεις του.
Όταν με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτήσει παιδιά, άρρωστους γονείς, βαρετή σχέση, περιττά κιλά, εξοχικό και τα σχετικά γκάτζετ, τότε είναι σίγουρο πως κάθε σκέψη για το ποιός είναι και τι κάνει πάει περίπατο και ο φιλαράκος μας μεταλλάσσεται στον αδιάφορο μέτριο ανθρωπάκο, τον συμπαθή εκείνον δημοκράτη που είναι συμβιβασμένος με τη μετριότητα και την ανημπόρια του.
Έτσι, αναπαράγονται η μελαγχολία που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, ο προστατευτικός πέπλος του καρτεσιανικού καθωσπρεπισμού και η ηθική μέση άποψη. Όποιος έχει χρόνο για φλερτ, για έρωτα, για ποτό, για καφενεία, διάβασμα ή χάζεμα, για παρέα και κουβέντα, εκλαμβάνεται σαν ιδιόρρυθμος ή ψώνιο. Η παραχώρηση χρόνου σε μη παραγωγικές (οικονομικά επωφελείς) δραστηριότητες ή η προσπάθεια να ξεφύγει από την ιδιώτευση (από την ηλιθιότητα, όπως πιστεύει ο Θουκυδίδης, στην οποία ξεπέφτει ο άνθρωπος που αρνείται να είναι πολίτης και που οι Γάλλοι ονομάζουν idiot) θεωρείται ύποπτη. Το σύνθημα σε πολυκατοικία του Παγκρατίου έλεγε ότι "του οκταώρου οι πεσόντες ηδονίζονται με τσόντες".Το πεσόντες μας το δείχνει καλά. Δεν είναι οι άνθρωποι κατ' ανάγκην κακοί. Πεσόντες είναι οι περισσότεροι, θύματα της αδυναμίας τους. Ίσως και να μην άξιζαν καλύτερη ζωή. Τι να το κάνει ολόκληρο ελεύθερο οκτάωρο ο άδειος;
Εγώ κλαίω αυτόν που το θέλει και δεν το έχει. Κάποιοι είναι ασυμβίβαστοι ,τρελοί και ονειροπόλοι. Κάποιοι θέλουν να ζουν την κάθε μέρα με θάμβος! Οι πεσόντες μπορεί και να θέλουν να είναι πεσόντες. Γι' αυτό κι εγώ θα έγραφα στον τοίχο: "Τόλμα να πάρεις τον χρόνο που γουστάρεις"!

*Στίχος από τους ΓΚΟΥΛΑΓΚ

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2008

ΑΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

(Ο Άρης Παπανικολάου στον Πύργο του Παιδαγωγικού του Α.Π.Θ. , την περασμένη Πέμπτη)

Τα είκοσι οκτώ χρόνια αναζήτησης ,περιπλάνησης και σπουδών είναι αρκετά για κάποιον που επιθυμεί να διαμορφώσει ένα προσωπικό στυλ. Ο Άρης Παπανικολάου είναι ένας άνθρωπος που καταφέρνει να αποκτήσει αυτό το προσωπικό στυλ. Δουλεύει για την αρμονική συνύπαρξη της τέχνης με την επιστήμη. Σπουδάζει Κοινωνιολογία στην Γερμανία και είναι ταυτόχρονα μουσικός και συνθέτης. Έχει κάνει πολλά ταξίδια στην Σενεγάλη, Βραζιλία, Κούβα, Γουινέα και Ζιμπάμπουε. Mαζεύει λαίμαργα ρυθμούς και ήχους. Μοιράζεται τον χρόνο του ανάμεσα στην Γερμανία και τη θεσσαλονίκη. Εδώ στην πόλη μας πραγματοποιεί σεμινάρια με ήχους κρουστών της Δυτικής Αφρικής. Έχει εμφανιστεί στην γερμανική σκηνή, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Χρησιμοποιεί την μουσική σαν μια γλώσσα με την οποία επικοινωνούν οι άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα. Ο Άρης Παπανικολάου εκμεταλλεύεται τον πλούτο του σε μουσικές εμπειρίες και αναπτύσσει μια δική του μέθοδο μετάβασης (μέθοδο Drum And Flow) από τον ορθολογικό στον οργανικό λόγο με παραδοσιακά μουσικά όργανα. Ο Άρης Παπανικολάου είναι ,πρωτίστως, πολίτης όλου του κόσμου. Ονειρεύεται την γη σαν ένα μεγάλο τύμπανο που οι ήχοι του ενεργοποιούν τους ανθρώπους και παράγουν κίνηση και συναίσθημα.


Ευτυχώς που οι ήχοι δεν γνωρίζουν από σύνορα και δεν χρειάζονται διαβατήρια για να διαδοθούν στους ανθρώπους όλου του κόσμου…

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 15, 2008

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΣΑΚΗΣ ΤΟΤΛΗΣ(4)

Για να μην χάσουμε τις συνέχειες

http://mesokosmos.blogspot.com/2007/12/1.html
http://mesokosmos.blogspot.com/2007/12/2_10.html
http://mesokosmos.blogspot.com/2008/01/3.html



O Σάκης Τότλης συνεχίζει με τη σχέση εικόνας και συναισθήματος .Ο κύριος που ξαφνιάζεται επειδή πέφτει ένα τούβλο μπροστά στα πόδια του, νιώθει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα είναι μια θυμική ένταση που είναι συνδεδεμένη με μια εικόνα. Ο νους καταλαβαίνει επειδή υπάρχει συνάφεια της θυμικής έντασης με την συγκεκριμένη εικόνα. Ο φόβος είναι συγκεκριμένος και σχετίζεται με την εικόνα από την πτώση του τούβλου. Η Θυμική ένταση που δε συνοδεύεται από μια εικόνα είναι απρόσωπη και ακατανόητη στη συνείδησή μας. Όταν από τον νου απουσιάζει η εικόνα, τότε η θυμική ένταση παραμένει ορφανή και δεν λογίζεται ως συναίσθημα. Η θυμική ένταση συμβαίνει να μην γίνεται συναίσθημα είτε από αδυναμία επίγνωσης, είτε από απροθυμία επίγνωσης. Για παράδειγμα, περπατάμε σε έναν δρόμο με χαμηλό φωτισμό και ακούμε θόρυβο από μια σκοτεινή γωνιά. Σε αυτήν την περίπτωση ανησυχούμε χωρίς όμως να μπορούμε να προσδιορίσουμε, επακριβώς, τι είναι αυτό που μας κάνει να ανησυχούμε. Τότε, λέμε πως έχουμε αδυναμία επίγνωσης, καθώς η εικόνα που είναι συνδεδεμένη με την θυμική μας ένταση (ανησυχία) δεν είναι ξεκάθαρη. Επίσης, υπάρχουν εικόνες που είναι ξεκάθαρες μπροστά μας, αλλά εμείς δεν θέλουμε να τις δούμε. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι εικόνες είναι αποκρουστικές, προσβλητικές, ανήθικες. Ο νους σ’ αυτές τις περιπτώσεις παραμένει στο σκοτάδι εξαιτίας της δικής μας απροθυμίας για επίγνωση. Επομένως, ο νους δεν μπορεί να σκεφτεί χωρίς εικόνες και γι' αυτό η θυμική μας ένταση δεν εξελίσσεται σε συναίσθημα. Η θυμική μας ένταση σε αυτές τις περιπτώσεις συσσωρεύεται μέσα μας, όπως ακριβώς το λίπος συσσωρεύεται στους ιστούς. Σε οργανικό επίπεδο λαμβάνουμε ενέργεια από την κατανάλωση της τροφής. Όταν αυτή η κατανάλωση γίνει υπερβολική, τότε το λίπος μαζεύεται στους ιστούς. Παρομοίως, αυτό συμβαίνει και στο ψυχικό επίπεδο. Κατά τη συναλλαγή της ψυχής με το περιβάλλον έχουμε πάντα ένα θυμικό υπόλοιπο το οποίο πρέπει να εκτονωθεί για να επιτύχουμε συναισθηματική ισορροπία. Το όνειρο αποτελεί τον μηχανισμό εκτόνωσης των θυμικών εντάσεων που εκκρεμούν. Το όνειρο συμβολίζει τις εικόνες της πραγματικότητας και δεν τις καθρεφτίζει. Τα φαινόμενα μέσα στα όνειρα είναι διαφορετικά αλλά υπάρχει πάντα κάτι σταθερό. Η επιμονή του Σάκη Τότλη με την οικοδόμηση ενός θεωρητικού μοντέλου για την ερμηνεία των ονείρων, προήλθε από ένα προσωπικό του βίωμα . Σε μια ταβέρνα στη ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ, ένα πεινασμένο σκυλί γλείφει το αριστερό χέρι του συγγραφέα. Ο Τότλης είναι αφηρημένος καθώς συζητάει με τους φίλους του. Κατόπιν, αντιλαμβάνεται το σκυλί που έχει γλείψει το αριστερό του χέρι. Η θυμική ένταση του συγγραφέα είναι η σιχαμάρα που νιώθει για την ενέργεια του σκυλιού. Η θυμική ένταση γίνεται συναίσθημα αφού συνδέεται με τη συγκεκριμένη εικόνα του σκύλου. Ο συγγραφέας μας λέει πως κατά τη διάρκεια της ημέρας έχει δημιουργηθεί μέσα του ένα εκκρεμές θυμικό φορτίο το οποίο θα πρέπει να εκτονωθεί. Το όνειρο είπαμε πως αποτελεί μηχανισμό εκτόνωσης των θυμικών εντάσεων που εκκρεμούν από την περασμένη μέρα. Το βράδυ, ο Σάκης Τότλης ονειρεύεται ένα τρομακτικό και πανέμορφο ζώο που είναι λεοπάρδαλη. Αυτή επαναλαμβάνει την ενέργεια του σκύλου και του γλείφει το αριστερό του χέρι. Το ονειρικό αντικείμενο είναι ζώο που ενεργεί όπως το αντικείμενο της πραγματικότητας. Η διαφορά υπάρχει στην μορφή του ζώου και στο συναίσθημα που βιώνει ο συγγραφέας. Η λεοπάρδαλη αντικαθιστά τον σκύλο και ο Τότλης μας αφηγείται πως βλέποντας το συγκεκριμένο όνειρο δεν νιώθει σιχαμάρα αλλά ευχαρίστηση. Μ’ αυτόν τον τρόπο εκτονώνεται το συναίσθημα της σιχαμάρας που έχει νιώσει κατά την διάρκεια της ημέρας. Το συναίσθημα στο όνειρο δεν είναι τυχαίο. Είναι το αντίθετο αυτού που ζούμε στην πραγματικότητα. Μόνο έτσι επιτυγχάνουμε την ψυχική ισορροπία εντός μας.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗΣ, CLAUDE DUPRAT

O ψυχαναλυτής CLAUDE DUPRAT αναπτύσσει το θέμα "Από το υποκείμενο του σημαίνοντος στο υποκείμενο της απόλαυσης".

(O Kλωντ Ντυπρά είναι ψυχαναλυτής, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου-ΑΜΕ- της Ευρωπαϊκής Σχολής Ψυχανάλυσης και της CRAPPAF)

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 13, 2008

ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗΣ,YVES KAUFMANT

(Ο Χρήστος Σιδηρόπουλος,πρόεδρος της φροϋδικής εταιρείας βόρειας Ελλάδας, παρουσιάζει τον ψυχαναλυτή Yves Kaufmant-αν υπάρχει χρόνος θα γράψω ορισμένα πράγματα για τη διάλεξη που είχε σαν θέμα "Η Ηθική ως δομή:Το λακανικό ταξίδι από τον Σαντ στον Φρόυντ και επέκεινα")

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Ζακ-Αλεν Μίλερ "Ο Λακάν και η Ψυχανάλυση"(συλλογή άρθρων και διαλέξεων που μεταφράστηκαν στα ελληνικά από ομάδα μεταφραστών).Το απόσπασμα που θα διαβάσετε είναι σε μετάφραση της Ευγενίας Γεωργάκα:

"Ο Καντ με τον Σαντ"

Ο χειρότερος διαστροφικός είναι αυτός που μιλά στο όνομα της ηθικότητας.Οι γνήσιοι διαστροφικοί,αυτοί τους οποίους δεν βλέπουμε ποτέ σε ανάλυση, είναι ο δικαστής, ο παπάς και ο καθηγητής-όλοι αυτοί που από θέση εξουσίας ελέγχουν την απόλαυση των άλλων.Η χειρότερη διαστροφή είναι το να είναι κανείς ενάρετος.Αυτό μας διδάσκει ο Φρόυντ.Η ηθική συνείδηση τροφοδοτείται από την ίδια ακριβώς ενέργεια που θα τροφοδοτούσε την απόλαυση των ενορμήσεων ,αν δεν είχε αποκηρυχθεί.Ο εγκληματίας διαστροφικός δεν είναι το αντίθετο του ενάρετου δικαστή:ο ενάρετος δικαστής είναι ο χειρότερος επαγγελματίας.

Εκείνος που διατείνεται πως ενσαρκώνει τον ηθικό νόμο είναι ο γνήσιος σαδιστής.Μπορεί να πιστεύετε π.χ., ότι ο "Καντ με τον Σαντ" είναι μια ακραία ιδέα του Λακάν ,την έννοια όμως του σαδιστικού Υπερεγώ δεν την εφεύρε ο Λακάν.Ένα από τα μυστικά του "Καντ με τον Σαντ" είναι ότι μιλά για τον Φρόυντ με τη Μέλανι Κλάιν ,για το μετα-οιδιπόδειο Υπερεγώ και το προ-οιδιπόδειο Υπερεγώ της Κλάιν.Ο Φρόυντ γνώριζε πολύ καλά ότι το μυστικό της ηθικής συνείδησης είναι το σαδιστικό της στοιχείο.Κάνει νύξη στον Καντ στο "Οικονομικό ζήτημα του μαζοχισμού".Στη σ. 167 του 19ου τόμου της Standard Edition λέει:"Η κατηγορική επιταγή του Καντ είναι ,επομένως, άμεση κληρονόμος του οιδιπόδειου συμπλέγματος".

Πρόκειται για αναφορά στην αρχή της ανώτερης ηθικής του Καντ,και ο Φρόυντ λέει ότι το οιδιπόδειο σύμπλεγμα είναι η πηγή της ατομικής ηθικής αίσθησης και της αποσεξουαλικοποιημένης μας ηθικότητας.Επισημαίνει όμως ότι στο γνήσιο ηθικό μαζοχισμό η ηθικότητα επανασεξουαλικοποιείται .Εδώ υπαινίσσεται ότι η πολιτισμική καταστολή των ενστίκτων σταματά σε μεγάλο βαθμό την άσκηση των καταστρεπτικών παρορμήσεων του υποκειμένου σε βάρος των άλλων.Αντ'αυτού ,τούτες ασκούνται σε βάρος του ίδιου του υποκειμένου.Επομένως, ο Φρόυντ αναφέρεται εδώ στο σαδιστικό Υπερεγώ, που αυξάνει τον σαδισμό εις βάρος του Εγώ.Αυτό μεταφράζεται στο έργο του Λακάν ως "Ο Καντ με τον Σαντ"

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ






[Ο Λευτέρης Πούλιος στα χθεσινά Λογοτεχνικά Πρωινά-Την λογοτεχνική και μουσική επιμέλεια είχε η Ρούλα Αλαβέρα.Την σκηνοθετική επιμέλεια ο Νίκος Ναουμίδης.Μίλησε για τον Λευτέρη Πούλιο ο Αλέξης Ζήρας. Στους Φωτισμούς ήταν ο Γιώργος Ζίγκας και στην Οργάνωση Παραγωγής η Ιωάννα Λιάκου.Διάβασαν ποιήματα του Πούλιου οι ηθοποιοί Κορίνα Βασιλοπούλου,Χρήστος Γεωργίου και Γιώργος Καύκας.Χειριστής κονσόλας ήχου ήταν ο Δημοσθένης Παπαδήμος και στην κονσόλα φωτισμού ο Άρης Βάκος.Όλοι οι παραπάνω ΘΥΣΙΑΣΑΝ το πρωινό της Κυριακής για την επιτυχή πραγματοποίηση της εκδήλωσης.Αυτά!!!]


Για τον Αλέξη Ζήρα η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη πατρίδα του. Σ’ αυτήν έζησε αρκετά χρόνια, ακόμα από την δεκαετία του 1960. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 συναντιέται με τα ποιητικά κείμενα του Λευτέρη Πούλιου. Τον χαρακτηρίζει ως “ρομαντική και μοναχική φωνή” που ηγείται της γενιάς των ποιητών του ’70. Στο ποιητικό έργο εκείνης της εποχής κυριαρχούν τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Ο Πούλιος επηρεάζεται από την ποίηση του Κάλβου, του Σολωμού, του Καρυωτάκη, του Παλαμά και του Σικελιανού. Από το εξωτερικό νιώθει τον παλμό της γλώσσας των Μαγιακόσφκυ, Alen Ginsberg, και J.Kerouak. Ο λόγος του είναι ευθύβολος και αβρός. Ο τόνος της ομιλίας του είναι σαρκαστικός και «υψηλής τάσεως», σύμφωνα με τον Τάσο Λειβαδίτη. Η ειρωνεία του διαχέεται και μετατρέπεται σε παιγνιώδη, καταστροφική διάθεση. Η Νόρα Αναγνωστάκη λέει πως η αφομοιωτική του ικανότητα αλέθει τα πάντα. Η ποίηση του Πούλιου έχει κάτι το ανείπωτο και συνάμα τερατώδες στον πόνο (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου). Το 1970 τον ενδιαφέρουν οι φιλοσοφίες της Ανατολής. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από μια εξωστρέφεια και είναι αποκαλυπτική. Αυτά συμβαίνουν μέχρι το 1978.Τη χρονιά αυτή, σύμφωνα με τον Αλέξη Ζήρα, ολοκληρώνεται η πρώτη περίοδος. Από το 1980 έχουμε μια αναμενόμενη στροφή του Πούλιου σε «μια υπαρξιακή-οντολογική θεματογραφία» (νομίζω πως την εξωστρέφεια ακολουθεί πάντα η εσωστρέφεια).Οι λέξεις, εκείνη την περίοδο, είναι φαρμακωμένες και γυρνούν προς τα μέσα όχι από αστοχία, αλλά εξαιτίας μιας βλοσυρής πραγματικότητας (Παντελής Μπουκάλας). Σκοπός του Πούλιου είναι να εικονογραφήσει το χάος με λέξεις. Η ευτυχία είναι εφήμερη και ο θάνατος αποτελεί βεβαιότητα. Ο υπαινιγμός της αυτοκτονίας και του θανάτου στην θεματογραφία , δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο μιας πεσιμιστικής διάθεσης του δημιουργού. Ο Πούλιος μπορεί να αντλεί χαρές, να συγχρωτίζεται με την οχλαγωγία στους δρόμους και να ανακαλύπτει τις φυσικές ομορφιές. Πιο κατασταλαγμένος, τώρα, μπορεί να ακούει τις «εξομολογήσεις του βωβού κόσμου» και να αναζητά το ουσιώδες.Ο λόγος του είναι φιλοσοφικός και στοχαστικός. Διαμέσου αυτού του λόγου «ψάχνει το χαμένο πρόσωπο των άταφων». Η ουσία της Ποίησης μεταγγίζεται μ’ αυτόν ακριβώς τον στίχο. Ανοίξτε τις φλέβες σας…



Πέμπτη, Φεβρουαρίου 07, 2008

EΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ο Μεσόκοσμος γράφεται με κόπο. Με τον ίδιο κόπο ανεβαίνουν και τα βιντεάκια!!!


Το Post αφιερώνεται στο δάσκαλο και ενεργό μέλος της Ορνιθολογικής Εταιρείας και της Ελληνικής Πύλης Παιδείας, Οδυσσέα Τζημούλη.Γειά σου, Οδυσσέα!


Κάτι πρωτόβγαλτα ως φαίνεται
στον κόσμο και τους νόμους του πουλάκια
κι εντούτοις ήδη κουρασμένα
γιατί δεν είναι τα φτερά
άπτωτη εύνοια και προνόμιο,
ρωτούν εμένα, ποιόν ,εμένα,
που ειν΄το πλησιέστερο κλαδί
για ν’ ακουμπήσουν.
Δεν είμαστε καλά.Αν ήξερα εγώ
που ειν’ το Πλησιέστερο
ότι έχει και βαθμό συγκριτικό
το ανύπαρκτο πλησίον,
θα ΄τρεχα να το πιάσω πρώτη εγώ,
όλο και απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγαν πουλάκια
δίκαια και προτεραιότητες
-κλαδιά σπασμένα το αλληλέγγυο.
Ας πάνε τα πουλάκια
τη μεγάλη Πείρα να ρωτήσουν
ν’ ακούσουν ό,τι είπε και σ’ εμένα
όταν ξεθεωμένη από κούραση άφτερη
τη ρώτησα που είναι ν’ ακουμπήσω
το πλησιέστερο κλαδί.
Δεν είμαστε καλά είχε καγχάσει
η μεγάλη πείρα: αν ήξερα εγώ
που ‘ναι το Πλησιέστερο
θα ‘τρεχα να το πιάσω πρώτη,
όλο κι απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγες εσύ
γιατί το πλησιέστερο κλαδί
είναι ο θάνατος σου η ζωή μου.


Κική Δημουλά


Η κληρονομιά μας δεν είναι μόνο η περιουσία που μας αφήνουν οι γονείς και τα στενά συγγενικά μας πρόσωπα. Κληρονομιά είναι και τα δάση, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι υγρότοποι, τα ζώα και τα φυτά. Με όλα αυτά συμβίωσαν αρμονικά οι προηγούμενες γενιές. Λέω συμβίωσαν γιατί όλη η πανίδα και η χλωρίδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που, όμως, κάνουμε τα πάντα για να τον εξοντώσουμε.


Σε κάθε αγώνα ζωής και θανάτου υπάρχουν αυτοί που τάσσονται με τη ζωή και αυτοί που τάσσονται με τον θάνατο. Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που τα μέλη του ανήκουν στην πρώτη κατηγορία ανθρώπων. Αυτά τα μέλη δραστηριοποιούνται εδώ και 25 χρόνια στην προστασία των άγριων πουλιών και των βιοτόπων τους. Άγρια πουλιά και υγρότοποι αποτελούν περιβαλλοντική κληρονομιά ανυπολόγιστης αξίας για την ποιότητα της ζωής μας. Χαρακτηριστικά διαβάζω στο δελτίο τύπου της Ορνιθολογικής Εταιρείας πως οι υγρότοποι παράγουν οξυγόνο δεσμεύοντας ταυτόχρονα διοξείδιο του άνθρακα, εμπλουτίζουν τα νερά και προστατεύουν απ’ τις πλημμύρες. Η καθημερινή υποβάθμισή τους απειλεί με εξαφάνιση πολλά είδη της πανίδας και της χλωρίδας και θέτει σε κίνδυνο την βιοποικιλότητα του τόπου μας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.


Προχτές στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» τα μέλη της Ορνιθολογικής Εταιρείας Σταύρος Υφαντής και Κώστας Παπακωνσταντίνου, ο αναπληρωτής καθηγητής οικολογίας στο Α.Π.Θ, Γιάννης Παντής και η δημοσιογράφος Ελένη Ανδρικοπούλου, παρουσίασαν το βιβλίο «Οδηγός Αναγνώρισης: Τα πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης».


Πρώτος παίρνει το λόγο ο Σταύρος Υφαντής που ευχαριστεί τον κόσμο, τους χορηγούς «Μακεδονία-θεσσαλονίκη» και τον Ιανό. Εισάγει τον όρο Birdwatching (ορνιθοπαρατηρητής κατά τον Γιάννη Παντή) και μας λέει πως η παρατήρηση πουλιών είναι η μεγαλύτερη εθελοντική δραστηριότητα στον πλανήτη μας. Υπάρχουν περιπτώσεις ερασιτεχνών που ασχολούνται με την παρατήρηση ενός πουλιού και γίνονται διάσημοι από αυτήν την ενασχόλησή τους. Το βιβλίο προκύπτει από την ανάγκη να υπάρχει ο κατάλληλος οδηγός για την αναγνώριση πουλιών. Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι σήμερα υπήρχε ο οδηγός του Πέτερσον (γραμμένος στις αρχές της δεκαετίας του ‘50) που είχε μεταφραστεί από τον Κανέλλη και είχε κυκλοφορήσει στη χώρα μας το 1981.Το εκδοτικό επιχείρημα του Οδηγού το ανέλαβε η Ορνιθολογική Εταιρεία. Η διαδικασία για την έκδοση κράτησε πολλά χρόνια και δεν ήταν καθόλου μια εύκολη υπόθεση. Η εμπορική απήχηση του βιβλίου είναι απρόσμενη. Ήδη έχουν πουληθεί τα μισά αντίτυπα από ένα σύνολο 5000 χιλιάδων βιβλίων.Όλα τα έσοδα πάνε στην Ορνιθολογική Εταιρεία και ενισχύουν τις προσπάθειες της. Ο Σταύρος Υφαντής μας υπενθυμίζει πως υπάρχουν 3 ομάδες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Ορνιθολογικής Εταιρείας. Η πρώτη ομάδα διοργανώνει εκδρομές σε υγρότοπους, παρακολουθεί, συλλέγει και καταγράφει πληροφορίες για τα πουλιά. Μια δεύτερη ομάδα κάνει το ίδιο πράγμα μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης και στα περιαστικά δάση και τέλος, μια τρίτη ομάδα συγκροτεί την ομάδα της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Οι ομάδες είναι ανοιχτές σε οποιονδήποτε το επιθυμεί.


Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου μας λέει πως ο οδηγός απευθύνεται σ’ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Το ενδιαφέρον από ντόπιους τουρίστες αλλά και απ' αυτούς του εξωτερικού που χρυσοπληρώνουν τις διακοπές τους, είναι τεράστιο. Κανένας δεν χρειάζεται ένα βιβλίο για να απολαύσει τα πουλιά. Εν τούτοις, όμως, τίθενται θέματα που απαιτούν περισσότερη γνώση. Για παράδειγμα η νανόχηνα είναι παγκοσμίως απειλούμενο είδος που μοιάζει με ένα κοινό είδος χήνας που είναι θηρεύσιμη . Σε μια τέτοια περίπτωση πως μπορεί να γίνει η διάκριση; Άλλο παράδειγμα, από την Αλυκή Αιγίου τον Ιανουάριο του 2002. Ο χώρος εκεί είχε κατακλυστεί από πολλούς κύκνους. Το θέαμα ήταν μοναδικό και είχε προσελκύσει κοντά στους 40 χιλιάδες επισκέπτες. Πολλοί από αυτούς αναρωτιόντουσαν γιατί όλοι οι κύκνοι δεν ήταν άσπροι. Ένας που ξέρει μπορεί να απαντήσει πως οι κύκνοι με καφέ χρώμα είναι νεαροί ενώ οι άσπροι είναι ενήλικες.Άλλο παράδειγμα αφορά την ύπαρξη δυο ειδών κύκνου.Από την μία έχουμε τον κύκνο και από την άλλη τον αγριόκυκνο.Μόνο που υπάρχει και ένα τρίτο είδος κύκνου, ο νανόκυκνος που είναι σπάνιο είδος που φτιάχνει φωλιά στη Σιβηρία και ξεχειμωνιάζει στην Βόρεια Ευρώπη. Η παρουσία του στην χώρα μας είναι τυχαία και συμπτωματική. Και στα τρία παραδείγματα βλέπουμε πως χρειαζόμαστε κάποιες παραπάνω πληροφορίες για να απαντήσουμε στις απορίες. Ο Οδηγός έρχεται ακριβώς να προσφέρει τις ανάλογες πληροφορίες.Για τον Παπακωνσταντίνου η παρατήρηση πουλιών είναι ένα εισιτήριο διαρκείας για τη φύση.Ισχυρίζεται πως για να απολαύσουμε κάτι δεν αρκεί μόνο να το βλέπουμε, χρειάζεται να έχουμε και πληροφορίες για αυτό.Για να παρατηρήσει κάποιος τα πουλιά δεν χρειάζεται να 'ναι επιστήμονας, ούτε να εφαρμόζει κάποια επιστημονική μέθοδο.Η μετάφραση του Οδηγού και η απόδοση του στα ελληνικά , θα μπορούσε να γίνει μόνο από τα μέλη της Ορνιθολογικής που γνωρίζουν τις συνήθειες, τις φωνές, τα χρώματα, τις ιδιαιτερότητες των 800 πουλιών που παρουσιάζονται μέσα στον Οδηγό.Το βιβλίο περιλαμβάνει εικόνες που συνοδεύουν τα κειμενα που παρουσιάζουν και περιγράφουν τα πουλιά.Επίσης, περιλαμβάνει και χάρτες που είναι σημαντικό εργαλείο για τους ορνιθοπαρατηρητές.Μέσα από τους χάρτες περιορίζονται οι επιλογές.Μ' αυτόν τον τρόπο ο παρατηρητής γνωρίζει τι πουλιά πρέπει να αναμένει για να δει, σε μια δεδομένη στιγμή του χρόνου.


Ο Γιάννης Παντής ευχαριστεί την Ορνιθολογική Εταιρεία για την πρόσκληση να μιλήσει για ένα θέμα που συγγενεύει με το γνωστικό αντικείμενο που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο. Μας ενημερώνει πως η χώρα μας παραπέμπεται επειδή δεν εφαρμόζει τις κοινοτικές οδηγίες για την προστασία των υγροτόπων και των πουλιών που βρίσκουν καταφύγιο εκεί.Θεωρεί πως η αιτία βρίσκεται στην αδυναμία της Πολιτείας να έχει μια εθνική στρατηγική μέσα από την οποία θα ενθαρρύνει τη συμμετοχή του κόσμου στη λήψη των αποφάσεων που σχετίζονται με το περιβάλλον.Μέσα σ'αυτό το πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής εντάσσεται και η παραγωγή επιστημονικών δεδομένων και η αξιοποίησή τους. Με δεδομένο πως στην Ελλάδα υπάρχουν 2-3 επιστήμονες που ασχολούνται σε πανεπιστημιακό επίπεδο με την προστασία των πουλιών, το μέλλον φαντάζει ζοφερό.Μόνη ελπίδα είναι η ενεργοποίηση των πολιτών και η συσπείρωσή τους σε ομάδες σαν την Ορνιθολογική Εταιρεία.0 μη εξειδικευμένος πολίτης έρχεται να καλύψει το έλλειμμα της Πολιτείας που βλέπει να καταστρέφεται το περιβάλλον αλλά δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό για να αποτρέψει αυτήν την καταστροφή.Ο Οδηγός για την αναγνώριση των πουλιών είναι απαραίτητος για την ταξινόμηση των διαφόρων ειδών και την αποτελεσματικότερη προστασία των υγροτόπων.Τα πουλιά είναι δείκτες ποιότητας ενός οικοσυστήματος. Σ΄'ολα τα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπάιδευσης η ορνιθοπανίδα αποτελεί δείκτη αξιολόγησης.Το ενδιαφέρον του Γιάννη Παντή , τελευταία, έχει επικεντρωθεί στην “ακουστική οικολογία” και στον τρόπο με τον οποίο μας επηρεάζει το ακουστικό περιβάλλον.Τον εντυπωσιάζει πως στα αστικά, φυσικά και περιαστικά περιβάλλοντα τα πουλιά είναι πρωταγωνιστές στους βιολογικους ήχους (οι ήχοι είναι χωρισμένοι σε βιολογικούς, ανθρωπογενείς και γεωφυσικούς). Παρακολουθώντας το ακουστικό περιβάλλον μπορούμε να δούμε τον ημερήσιο κύκλο δραστηριοτήτων των πουλιών και να φτάσουμε να προσδιορίζουμε τον χώρο και το χρόνο τους.


Η Ανδρικοπούλου δηλώνει πως πολλές πληροφορίες για τα πουλιά τις έχει αντλήσει από τα περιβαλλοντικά ρεπορτάζ που επιμελείται εδώ και 15 χρόνια.Επαναλαμβάνει και αυτή την χρησιμότητα του βιβλίου και μας λέει πως το καλοκαίρι οι φωνές από τα σπουργίτια είναι αυτές που την ξυπνούν.


Στο τέλος της εκδήλωσης κάνει παρέμβαση ένας εθελοντής που περιθάλπτει πουλιά που έχουν πυροβοληθεί ή είναι εξουθενωμένα από την μετανάστευση. Μιλάει με πόνο καρδιάς για την αδιαφορία της πολιτείας που δεν δημιουργεί υποδομές αλλά εκδηλώνει το ψεύτικο ενδιαφέρον της όταν ενσκήπτουν τραγωδίες και δυσάρεστες καταστάσεις, όπως η γρίπη των πτηνών. Χαρακτηριστικά αναφέρει πως η ομάδα των εθελοντών στην οποία συμμετείχε ήταν η πρώτη που είχε ενημερώσει για τη νόσο των πτηνών. Μετά από αυτήν την ενημέρωση το κράτος θα λάμβανε μέτρα σε πανελλαδικό επίπεδο. Ακόμα, δεν αποσιωπά τον πόλεμο που δέχτηκε η ομάδα από τη Διεύθυνση Κτηνιατρικής με το πρόσχημα πως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονταν ήταν απαράδεκτες. Πράγματι, φρόντιζαν τα πουλιά σε ένα υπόγειο που δεν αεριζόταν.Απευθύνθηκαν στο Δήμο θεσσαλονίκης αλλά και σε όλους τους Δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος για την παραχώρηση ενός χώρου που θα πληρούσε τις προϋποθέσεις. Οι εκκλήσεις τους δεν εισακούστηκαν. Το αποτέλεσμα; εδώ και μια εβδομάδα οι πολίτες τους ειδοποιούν για τις περιπτώσεις 15 πουλιών που χρήζουν άμεσης φροντίδας και στις οποίες δεν μπορούν να επέμβουν. Νομίζω πως με τέτοια αδιαφορία στα όρια της αναισθησίας, η Κτηνιατρική Υπηρεσία δεν θα σώσει αυτά τα πουλιά. Μόνη παρηγοριά το κέντρο περίθαλψης άγριων πουλιών στην Άιγινα που όχι μόνο θεραπεύει τις πληγές των πυροβολημένων πουλιών (το 70% τραυματίζονται από τα σκάγια των κυνηγών), αλλά φιλοξενεί και ανάπηρα πουλιά που δεν μπορούν πια να αυτοσυντηρηθούν (π.χ. ένα τυφλό πουλί).


Ρομαντικοί και χαζοί εθελοντές; Δεν ξέρω!!! Απλά, να μην ξεχνάμε πως τα πουλιά πετάνε, πρώτα απ'όλα, μέσα μας. Αυτήν την πτήση την γνωρίζετε;


Καλησπέρα σ' όλους!

Τρίτη, Φεβρουαρίου 05, 2008

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ


(Η τεχνολογική εξέλιξη των μέσων καταγραφής καλπάζει. Μ’ αρέσει να εικονογραφώ την πραγματικότητα με πρωτόγονα μέσα-Ο Wolfgang Brumetz μιλάει για την έννοια του ασυνείδητου)


Το υποκείμενο ταυτίζεται με τον εαυτό του; Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο υποκείμενο και στον άλλον; Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της ιδεολογίας και της κουλτούρας στην διαμόρφωση του υποκειμένου; Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και η ερμηνεία που δίνουμε στην ιστορία, συμβάλλουν στην συγκρότηση του υποκειμένου; Ποια είναι η σχέση του συνειδητού με το ασυνείδητο; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα εξακολουθούν να τίθενται απ’ τους ανθρώπους. Ο προσδιορισμός του υποκειμένου και του αντικειμένου είναι ένα θέμα που θα μας απασχολεί πάντα.

Ο προβληματισμός για το Υποκείμενο οδήγησε στη δημιουργία διαφόρων θεωριών και συμπερασμάτων που «αντιτίθενται αμοιβαίως. Αν δεχτούμε παραδείγματος χάρη μιαν αυστηρά δομημένη σκέψη για το υποκείμενο στον Lacan με αφετηρία και βάση τον Freud, οι στοχαστικές μελέτες του Heidegger και του Foucault, του Deleuze και του Deridda εξέβαλαν σε μια θεμελιακή κριτική της έννοιας του υποκειμένου, που εξακολουθεί να συνιστά μια πρόκληση στις σύγχρονες θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες τα ακόλουθα ερωτήματα θα αποτελούσαν το επίκεντρο μιας κριτικο-ερμηνευτικής ανάλυσης ».


Το τριήμερο (Παρασκευή-Κυριακή) που μας πέρασε, έγινε το Διεθνές Συνέδριο Φιλοσοφίας και Ψυχανάλυσης στο Πανεπιστήμιο «Μακεδονία». Οργανωτές του συνεδρίου ήταν ο Τομέας Φιλοσοφίας του Α.Π.Θ (Εργαστήριο φιλοσοφικής έρευνας πάνω στο φαντασιακό), η Πρεσβεία της Αυστρίας στην Αθήνα και η Φροϋδική Εταιρία Βόρειας Ελλάδας.


Συμμετείχε ένα πλήθος Ελλήνων και ξένων (Γάλλοι και Αυστριακοί) ομιλητών. Άκουσα πως οι ομιλίες και τα συμπεράσματα του συνεδρίου θα δημοσιοποιηθούν.

AΛΑΙΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ

Ο Άρης Στυλιανού, καθηγητής Φιλοσοφίας του Α.Π.Θ., κάνει μια σύντομη αναφορά στο έργο και την προσωπικότητα του Αλαίν Μπαντιού:


Είναι ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους που το έργο του έχει τύχει διεθνούς αναγνώρισης. Στοχαστές και κοινωνικά κινήματα , σε Ευρώπη και Αμερική, έχουν επηρεαστεί από το έργο του. Ο Αλαίν Μπαντιού γεννήθηκε το 1937. Σπούδασε και δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο.Τάχθηκε στη σύγχρονη αριστερή , αντικαπιταλιστική και επαναστατική σκέψη. Συνδέθηκε με στοχαστές όπως ο Φουκώ, ο Λακάν, ο Αλτουσέρ, αλλά την σημαντική επίδραση την δέχτηκε από τον Σαρτρ, αποκλείοντας τον κυρίαρχο, τότε, στρουκτουραλισμό (Αντιγράφω από Βικιπαίδεια: Ο στρουκτουραλισμός ή δομολειτουργισμός είναι θεωρία της οποίας θεμελιωτής υπήρξε ο γλωσσολόγος Φερντινάντ ντε Σωσσύρ (Ferdinand de Saussure), ο οποίος και έδειξε για πρώτη φορά το "αυθαίρετο του γλωσσικού σημείου", δηλαδή ότι η γλώσσα δεν αντιγράφει την πραγματικότητα, αλλά είναι αυθαίρετη καθώς δεν υπάρχει μια αιτιώδης σύνδεση ανάμεσα στο σημαίνον (τη λέξη που αποδίδεται σε ένα αντικείμενο) και το σημαινόμενο (το αντικείμενο). Έτσι, το γλωσσικό σημείο δεν ενώνει ένα όνομα με ένα αντικείμενο, αλλά μια ιδέα του πράγματος με μια ακουστική εικόνα.
Η γλώσσα συνολικά επιβάλλεται αυθαίρετα και χρησιμοποιεί ως μέσο ανάδειξης και μετάδοσής της τις κοινωνίες. Έχει αποδειχθεί ότι όλος ο πλούτος μιας γλώσσας δημιουργείται από τον συνδυασμό περιορισμένου αριθμού δομικών γλωσσικών μονάδων, των
φωνημάτων.
Η θεωρία του στρουκτουραλισμού βρίσκει εφαρμογή σε ένα ευρύ πεδίο που διατρέχει σχεδόν όλο το γνωστικό φάσμα. Το βασικό αξίωμά του είναι ότι κάτω από τις
συνειδητές ανθρώπινες κατασκευές, άσχετα με το πεδίο τους, υπάρχουν μή - συνειδητές δομές που αναπαράγουν τα διάφορα φαινόμενα οι οποίες διέπονται από κάποιους νόμους ισορροπίας, κοινούς για κάθε σύστημα που αποτελεί μέρος του φυσικού κόσμου.
Το ριζοσπαστικό συμπέρασμα της θεωρίας έγκειται στην απόδειξη ότι οι εκδηλώσεις του ανθρώπου που οι κοινωνίες μας ήθελαν να αποκαλούν "συνειδητές" υπακούουν στην ουσία σε "μή - συνειδητές δομές" (ή αλλιώς στρουκτούρες) που έχουν τη δική τους διάρθρωση και
διαλεκτική, η οποία και απέχει παρασάγγας από τον συνειδητό ανθρώπινο έλεγχο.


Το 2002 ίδρυσε το Διεθνές Κέντρο Μελετών της Σύγχρονης Γαλλικής Φιλοσοφίας. Έζησε και επηρεάστηκε από τα γεγονότα του Μάη του '68 . Για τον ίδιο η φιλοσοφία εφαρμόζεται σε 4 πεδία της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτά είναι η Επιστήμη, η Τέχνη, η Πολιτική και ο Έρωτας.Έγραψε κείμενα για τα μαθηματικά, την λογοτεχνία και το θέατρο για να καταδείξει πως η φιλοσοφία δεν περιορίζεται αλλά εκτείνεται και σ' άλλα πεδία. Η φιλοσοφική του σκέψη αναπτύσσεται σε 2 βιβλία που δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στην πατρίδα μας. Αυτά είναι το «Είναι και Συμβάν» ( 1988) και το δεύτερο μέρος του «Λογικές των κόσμων»(2006) . Στην Ελλάδα κυκλοφορούν διάφορα βιβλία του ,όπως, «περιστάσεις-ένα και δύο», «Μανιφέστο για την φιλοσοφία». Ο Μπαντιού αναρωτιέται τι είναι ένα συμβάν. Ισχυρίζεται πως το ΕΙΝΑΙ δεν είναι ενότητα αλλά αποτελείται από άπειρες πολλαπλότητες. Ένα συμβάν είναι κάτι στιγμιαίο που εμφανίζεται και εξαφανίζεται στη στιγμή. Δεν αποτελεί γεγονός, δεν προβλέπεται ούτε και εξηγείται ιστορικά. Ο έρωτας ως συνάντηση με τον άλλον, ο Μάης του '68 στην Γαλλία, είναι παραδείγματα που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “συμβάντα”.Το συμβάν μπορεί να φεύγει αλλά προλαβαίνει να ενεργοποιήσει μια διαδικασία αλήθειας. Μια τέτοια διαδικασία αλήθειας συγκροτεί το υποκείμενο. Έννοιες που απασχολούν τη σκέψη του Μπαντιού είναι η ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ, το ΕΙΝΑΙ, το ΣΥΜΒΑΝ, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ και η ΑΛΗθΕΙΑ.

Η εκδήλωση για τον Αλαίν Μπαντιού έγινε στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου θεσσαλονίκης.Την διοργάνωσε το Γαλλικό Ινστιτούτο θεσσαλονίκης.Για την επιτυχία της εκδήλωσης βοήθησε και το περιοδικό "αληthεια".Το δεύτερο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε με αφιέρωμα στον Λακάν και με κείμενα για τον Philippe Lacoue-Labarthe και τον Μπωντριγιάρ.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 01, 2008

ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ


Ο αμερικανός ηθοποιός Όλιβερ Χάρντι γεννιέται στις 18 Ιανουαρίου 1892. Το πραγματικό του όνομα είναι Νόρβελ Χάρντι. Ο μικρός Ολι είναι χαρισματικός τραγουδιστής και από ηλικία 8 ετών συμμετέχει σε παραστάσεις. Βιώνει την απώλεια του πατέρα του όταν ο ίδιος είναι δέκα χρονών. Η μητέρα του αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση, ένα ξενοδοχείο, στο οποίο ο Χάρντι γνωρίζει πολλούς και διαφορετικούς τύπους ανθρώπων.Αυτό θα τον βοηθήσει αργότερα με μεταφέρει αυτούς τους χαρακτήρες στις ταινίες του.Το 1910 γίνεται διευθυντής θεάτρου (Αννα Βάντη). Η κινηματογραφική του περσόνα έχει ταυτιστεί με την εικόνα ενός υπερμεγέθους αυταρχικού παιδιού που φαίνεται πιο έξυπνος από τον λιγνό που πάντα τον βάζει σε μπελάδες. Κάνει δύο γάμους χωρίς να αποκτήσει παιδιά .Ξεκινά την καριέρα του από την Φλόριντα το 1913 (Outwitting Dad, 1913 η πρώτη του ταινία). Γνωρίζοντας το Σταν Λώρελ έχει παίξει , ήδη, σε περισσότερες από 250 ταινίες. Σε μια συνέντευξη του, το 1950, λέει πως τον ακολουθεί το παρατσούκλι «μωρό» που του είχε προσάψει ο μπαρμπέρης που τον ξύριζε. Ο θρυλικός χοντρούλης συναντιέται τυχαία με τον Σταν Λώρελ. Μαζί του θα αποτελέσει το φοβερό δίδυμο που όλοι γνωρίζουμε.
Το πραγματικό όνομα του Σταν Λώρελ είναι Άρθουρ Στάνλεϋ Τζέφερσον ( γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1890). Ο Αρθουρ Στάνλεϊ Τζέφερσον ανεβαίνει για πρώτη φορά στο σανίδι σε ηλικία 16 ετών, αφού ο πατέρας του είναι και ο ίδιος ηθοποιός και θιασάρχης. Παντρεύεται έξι φορές, τις δύο με την ίδια γυναίκα, ενώ με τη δεύτερη σύζυγό του, Λόις Νίλσον, κάνει δύο κόρες. Ο γιος του ,όμως, πεθαίνει εννέα ημέρες μετά τη γέννησή του. Συνήθως υποδύεται τον αθώο και χαζούλη τύπο που κάνει γκάφες και περιμένει από τον χοντρό του φίλο να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση (Σοφία Γκανιάτσου, εφημ.Βήμα). Και αυτός πριν γνωρίσει το Χάρντι πρωταγωνιστεί μόνος του σε περισσότερες από 50 ταινίες. Ο λιγνούλης έχει σαν πρότυπό του τον Τσάρλυ Τσάπλιν. Προτού αποφασίσει να δουλέψει με τον Όλιβερ Χάρντι, συνεργάζεται με τον Λάρυ Σέυμαν. Οι σχέσεις αναμεταξύ τους είναι ανταγωνιστικές και δεν καταφέρνουν να στεριώσουν ως δίδυμο. Ο Σταν Λώρελ διακόπτει τη συνεργασία και αυτό του βγαίνει σε καλό γιατί γνωρίζει τον Χάρντι. Η πρώτη ταινία στην οποία εμφανίζονται μαζί είναι το «Lucky dog» το 1917.Από το 1931 κάνουν ταινίες μεγάλου μήκους. Η φήμη τους εξαπλώνεται ταχύτατα. Είναι σαν τα δύο αντίθετα που έλκονται. Κάνουν περιοδεία στην Βρετανία και τους υποδέχεται πλήθος κόσμου. Κάνουν εκπομπή στο BBC και σαν επίσημοι προσκαλεσμένοι συμμετέχουν στη δεξίωση που παραθέτει προς τιμήν τους ο Δήμαρχος. Ο Χοντρός και ο Λιγνός προσελκύουν το κοινό που τρέχει να τους δει από κοντά. Στα φτωχά παιδιά προσφέρουν δώρα και υπογράφουν αυτόγραφα. Τα παιδιά ξεκαρδίζονται από τις γκριμάτσες και τις κινήσεις τους. Ο Λιγνός «παίζει» στην πραγματικότητα τους ρόλους που έχει στις ταινίες. Τα παιδιά γελάνε ακόμα περισσότερο. Μετά το Λονδίνο πηγαίνουν στο Εδιμβούργο. Κι εκεί ο ίδιος πανζουρλισμός. Σ' έναν σημαντικό κινηματογράφο, χωρητικότητας 3000 θεατών, προβάλλονται οι ταινίες τους. Σε σκηνή θεάτρου ανεβαίνουν σπάνια. Μερικοί κριτικοί μιλούν υποτιμητικά για τους δύο κωμικούς που τους αποκαλούν «ανατριχιαστικό δίδυμο». Άλλοι λένε πως οι σεναριογράφοι τους αποδίδουν λόγια που δεν τους ταιριάζουν. Τη δεκαετία του ’40 και μετά τη διάλυση της σχέσης τους με τον άνθρωπο που τους ανακαλύπτει, τον Χαλ Ρόουτς, αρχίζει η παρακμή για τις ταινίες τους. Ιδρύουν δική τους εταιρεία, με την οποία γυρίζουν 8 ταινίες ως το 1945. Η τελευταία τους κοινή εμφάνιση γίνεται το 1951, με την ταινία Atoll K ή Utopia.
Ο Χάρντι πεθαίνει πάμφτωχος στις 7 Αυγούστου 1957, επτά χρόνια μετά την τελευταία του ταινία. Οι φήμες που τον θέλουν να πεθαίνει από το υπερβολικό του βάρος, δεν ευσταθούν.Αντιθέτως, πεθαίνει επειδή χάνει απότομα. κατόπιν ιατρικής συμβουλής, τα μισά του κιλά . Ο Σταν Λόρελ δηλώνει πως "Ο κόσμος έχασε μια ιδιοφυία. Εγώ έχασα τον καλύτερό μου φίλο".Φαίνεται να το εννοεί γιατί παθαίνει νευρικό κλονισμό από τον οποίο δεν συνέρχεται ποτέ. Το 1965 ο Σταν Λόρεν παραλαμβάνει Όσκαρ εκ μέρους και των δύο. Συντετριμμένος από τον χαμό του φίλου του πεθαίνει στις 23 Φεβρουαρίου 1965. Πριν πει οριστικά αντίο αστειευόταν , λέγοντας , «Αν κάποιος από εσάς τολμήσει να κλάψει στην κηδεία μου δεν θα του ξαναμιλήσω ποτέ!» Ο κόσμος δάκρυσε και ο Σταν μαζί με τον φίλο του τον Όλιβερ εξακολουθούν να μας μιλούν με τις αριστουργηματικές τους ταινίες!

Τόσα χρόνια πέρασαν και τους αγαπώ περισσότερο...