Πέμπτη, Ιανουαρίου 31, 2008

ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ,"Α ΤΕΜΡΟ"



Τη Δευτέρα το βράδυ πήγα στην αίθουσα τέχνης «a temro», στην Κάτω Τούμπα. Αυτόν τον χώρο που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, τον χρησιμοποιούν σπουδαστές, νέοι, επώνυμοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες για συναυλίες. Ακόμα, ο χώρος διατίθεται και για εκθέσεις ζωγραφικής, σεμινάρια και διαλέξεις. Την Δευτέρα πήγα για να ακούσω jazz μουσική από τους «Jazzy Fingers and vocal». Κάθισα μόνος μου σε μια γωνιά κοντά στο τζάμι. Μ' αρέσει να παρατηρώ την κίνηση των πεζών έξω στο δρόμο. Παρήγγειλα ένα ποτήρι κρασί και περίμενα τη συναυλία που ξεκίνησε στην ώρα της. Μέσα στην αίθουσα πρέπει να βρίσκονταν καμιά 25αριά άτομα. Γενικά, κάνω κέφι να συνυπάρχω με λίγα άτομα. Θεωρώ πως το μπούγιο πάντα κάνει θόρυβο με την κακομοιριά του και δεν σ’ αφήνει να απολαύσεις τις στιγμές. Στη διάρκεια της συναυλίας ένα ζευγάρι νέων παιδιών σηκώθηκε αυθόρμητα και χόρεψε. Έκανε όμορφες χορευτικές φιγούρες και στο τέλος, δικαίως, εισέπραξε τα θετικά σχόλια και τα χειροκροτήματα των υπολοίπων. Κατά τις 10 το βράδυ πέρασε έξω από τον χώρο και ο τραγουδιστής Νίκος Παπάζογλου που έχει το στούντιο «Αγροτικόν» λίγα μέτρα παραπάνω. Ήταν ντυμένος χοντρά και φορούσε σκουφάκι. Ήταν βιαστικός. Ο Βαρδάρης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να ρίχνει τη θερμοκρασία, αλλά έχει το καλό πως καθαρίζει την ατμόσφαιρα…

Υ.Γ. 0λόκληρο το πρόγραμμα του Α Τempo για τους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο είναι:

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου: Το σεμινάριο «Τα χέρια των μουσικών» από τον Θόδωρο Παναγόπουλο

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου: Σεμινάριο «Μουσικοθεραπεία:Προσεγγίσεις και τεχνικές» από την Ντόρα Ψαλτοπούλου

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου: Ρεσιτάλ πιάνου με τον Νίκο Κυριόσογλου

Σάββατο 23 Φεβρουαρίου: Αναβίωση εθίμου «τα κάλαντα της Αποκριάς» από την Κατερίνα Τσαούσογλου

Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου:Βραδιά Φλαμένκο με τον Θανάση Ζέρβα. Στο πιάνο ο Πέτρος Βούβαρης

Πέμπτη 13 Μαρτίου: Διάλεξη με θέμα «Η καθημερινότητα με το παιδί μου-Η ανάγκη για όρια» με τις ψυχολόγους Φωτεινή Μαρόγλου και Ελένη Καρανάσσου

Σάββατο 15 Μαρτίου:Αναβίωση εθίμου «κάλαντα Χελιδόνα» από την Κατερίνα Τσαούσογλου

Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Μαρτίου: Σεμινάριο με θέμα «Η χρήση της χορωδιακής παρτιτούρας στο μάθημα της σχολικής αρμονίας», με τον Γιάννη Γράψα.

Τρίτη 15 Απριλίου: Συναυλία Σαξοφώνου

Το τηλέφωνο για όποιον ενδιαφέρεται είναι 2310 905-631

Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2008

MIΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ*: ΕΠΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ

(Από την εκδήλωση για τον Μίμη Σουλιώτη, στο Εντευκτήριο)

Αγαπητέ Μίμη Σουλιώτη,
στην πόλη της Θεσσαλονίκης υπάρχουν τέσσερις ποδοσφαιρικές ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Super League. Αυτές είναι η Καλαμαριά, ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπόλεως, ο Άρης και ο Ηρακλής. Ας δούμε τώρα τι μπορεί να συμβεί υποθετικά στις μεταξύ τους αναμετρήσεις:

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Πάοκ, η Καλαμαριά χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει την Καλαμαριά, ο Πάοκ χάνει από την Καλαμαριά.

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ, ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Άρη, η Καλαμαριά χάνει από τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει την Καλαμαριά, ο Άρης χάνει από την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Άρη, ο Άρης φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Ηρακλή, η Καλαμαριά χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής κερδίζει την Καλαμαριά, ο Ηρακλής χάνει από την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή, ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά

Ο Άρης κερδίζει την Καλαμαριά, ο Άρης χάνει από την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Άρη, η Καλαμαριά χάνει από τον Άρη
Ο Άρης φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά, η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει τον Πάοκ, ο Άρης χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει τον Άρη, ο Πάοκ χάνει από τον Άρη

Ο Άρης φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ, ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει τον Ηρακλή, ο Άρης χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής κερδίζει τον Άρη, ο Ηρακλής χάνει από τον Άρη
Ο Άρης φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή, ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με τον Άρη

Ο Ηρακλής κερδίζει τον Άρη, ο Ηρακλής χάνει από τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει τον Ηρακλή, ο Άρης χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με τον Άρη, ο Άρης φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής κερδίζει την Καλαμαριά, ο Ηρακλής χάνει από την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Ηρακλή, η Καλαμαριά χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά, η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής κερδίζει τον Πάοκ, ο Ηρακλής χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει τον Ηρακλή, ο Πάοκ χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ, ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή

Ο Πάοκ κερδίζει τον Άρη, ο Πάοκ χάνει από τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει τον Πάοκ, ο Άρης χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με τον Άρη, ο Άρης φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει τον Ηρακλή, ο Πάοκ χάνει από τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής κερδίζει τον Πάοκ, ο Ηρακλής χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή, ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει την Καλαμαριά, ο Πάοκ χάνει από την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά κερδίζει τον Πάοκ, η Καλαμαριά χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά, η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Πάοκ

(Κριτήριο διάταξης των παραπάνω προτάσεων είναι ο εγωκεντρισμός των οπαδών!)

Η Ποίηση γράφεται με υλικά της πραγματικότητας αναμεμειγμένα με τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τις διαψεύσεις και τη φαντασία του ποιητή. Με μια ματιά στις τοπικές αναμετρήσεις των ομάδων, διαπιστώνουμε πως κάποιες απ’ τις υποθέσεις που κάναμε αρχικά, είτε ακυρώνονται είτε ισχύουν. Για να δούμε τι μπορεί να αντέξει στην πραγματικότητα:

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Άρη, ο Άρης φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά

Ο Ηρακλής χάνει από τον Άρη

Ο Άρης κερδίζει τον Ηρακλή

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τον Ηρακλή, ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά

Ο Άρης κερδίζει τον Πάοκ

Ο Πάοκ χάνει από τον Άρη

Ο Ηρακλής κερδίζει τον Πάοκ

Ο Πάοκ χάνει από τον Ηρακλή

Ο Πάοκ κερδίζει τον Ηρακλή

Ο Ηρακλής χάνει από τον Πάοκ

Ο Πάοκ κερδίζει την Καλαμαριά

Η Καλαμαριά χάνει από τον Πάοκ

Με υλικό τις παραπάνω προτάσεις, που είναι σύμφωνες με την αρχή της πραγματικότητας, ας συγκροτήσουμε το ΟΛΟ:

Η Καλαμαριά φέρνει ισοπαλία με τους Άρη και Ηρακλή και χάνει από τον Πάοκ. Ο Πάοκ κερδίζει την Καλαμαριά και χάνει από τους Ηρακλή και Άρη. Ο Ηρακλής φέρνει ισοπαλία με την Καλαμαριά, κερδίζει τον Πάοκ και χάνει από τον Άρη. Ο Άρης φέρνει ισοπαλίες με την Καλαμαριά και δεν ξεχνάει να φιλοδωρήσει με ήττες τόσο τον Πάοκ όσο και τον Ηρακλή.

Η Πραγματικότητα, Μίμη, είναι πολύπλοκη!!! Επιμένεις πως ο Ηρακλής κέρδισε τον Πάοκ;

*Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949.Σπούδασε Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη και έκανε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Βουδαπέστη. Διαμένει «μονιμότερα από προσωρινά» στην Φλώρινα, όπου διδάσκει λογοτεχνία στην Παιδαγωγική Σχολή του Α.Π.Θ.

Ποιήματά του έχουν περιληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες (στα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, σερβικά) καθώς και στο περ.Harvard Review. Έχει μεταφράσει ποιήματα του Κάτουλλου και του Νετζατί Τζουλαμί.Δημοσιεύει βιβλιοκρισίες ,άρθρα και μελέτες για θέματα λογοτεχνικά και ιστοριοδιφικά σε εφημερίδες και περιοδικά της Φλώρινας,της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.Διευθύνει τη σειρά ποιητικών εκδόσεων «Ανθολόγος Ερμής».

Άρθρα και σημειώματά του για την τοπική λογοτεχνία-εκείνη που έχει υπερβεί τα όρια της Φλώρινας (:Γ.Χρ.Μόδης, Π.Κυριαζής, Γ.Σαγιαξής, Α.Λ. Παυλίδης, Κ.Λούστας,Γ.Σεχίδου κ.ά.)-έχουν δημοσιευτεί στα περ. Εταιρία (Φλώρινας), στον Φιλόλογο(Θεσσαλονίκη) ,στον Ύλαντρον (Λευκωσία) καθώς και στον εβδομαδιαίο και ημερήσιο ελληνικό Τύπο.

Υ.Γ Την επιλογή των στίχων του Σουλιώτη, στην εκδήλωση στο UNDERGROUND ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ, ανέλαβε η Απαγγελτική (και όχι καταγγελτική!) Ομάδα Καϊλαρίων που αυτοπροσδιορίζεται ως «νόμιμο τέκνο» του Μίμη Σουλιώτη. Έχει έδρα της την Πτολεμαϊδα. Μέχρι τώρα έχει συνεργαστεί με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πτολεμαϊδας,το Ευρωβαλκανικό άσυλο Ποίησης, το βιβλιολογείο της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας ,το Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης Κοζάνης και το Σύλλογο Φίλων Εικαστικών Τεχνών Εορδαίας « Άρης Γαρουφαλίδης».Από τον Νοέμβριο του 2006 η Απαγγελτική Ομάδα συμμετέχει στο πρόγραμμα «Λέσχες Ανάγνωσης» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

(Τα στοιχεία για τον Μίμη Σουλιώτη και για την Απαγγελτική Ομάδα, τα έλαβα από το ενημερωτικό φυλλάδιο που μοιράστηκε στην εκδήλωση)

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008

H MΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ Δ.


Η Δ. είχε φύγει από τα μέρη της για μια άλλη ζωή. Πίστευε πως στην μεγαλούπολη της Αθήνας θα έβρισκε αυτό που ζητούσε. Μακριά από τον ασφυκτικό έλεγχο της οικογένειας της άρχισε να κάνει γνωριμίες και να ξεσαλώνει. Ανάμεσα σ’ αυτούς που γνώρισε ήταν και ένας χρήστης ναρκωτικών. Η Δ. τον συμπάθησε. Γρήγορα αυτή η συμπάθεια εξελίχτηκε σε σχέση. Η Δ. άρχισε να συγκατοικεί μαζί του. Η συγκατοίκηση την βοήθησε να καταλάβει από πρώτο χέρι τα προβλήματα ενός εξαρτημένου ανθρώπου από τα ναρκωτικά. Η Δ.δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να φύγει από κοντά του. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές τον φρόντιζε. Η βοήθεια που του πρόσφερε ήταν κάτι που έδινε νόημα στη ζωή της. Σιγά, σιγά άρχισε να τον αγαπάει πολύ. Ήταν ζήτημα χρόνου να αρχίσει να παίρνει κι αυτή ναρκωτικά. Πιθανόν να πίστευε πως έτσι μοιραζόταν το πρόβλημα και ανακούφιζε τον φίλο της. Αρκετές φορές οι δυο τους ξέμεναν από χρήματα. Η Δ. ,προκειμένου να εξασφαλίσει λεφτά για τις δόσεις, άρχισε να εκδίδεται. Μερικές φορές μάλωνε με τον φίλο της και έφευγε απ' το σπίτι. Της άρεσε να αλητεύει και δεν ήταν λίγες οι φορές που κοιμόταν σε παγκάκια. Για την Δ. η διαμονή στην Αθήνα ήταν μια κόλαση που επέμενε να τη ζει. Η οικογένεια της μάταια προσπαθούσε να την μεταπείσει. Αυτό που δεν κατάφεραν οι γονείς της το κατάφερε ο θάνατος του φίλου της απ' τα ναρκωτικά. Η Δ. συντετριμμένη τα παράτησε όλα και γύρισε πίσω. Όλος ο κόσμος στα μέρη της γνώριζε την ιστορία της. Η οικογένεια της προσπαθούσε να δείχνει προς τα έξω πως διατηρούσε τον έλεγχο και πως η Δ. είχε μετανιώσει για όλα αυτά που είχε ζήσει. Η ίδια, βέβαια, δεν υπολόγιζε και πολύ στα λόγια της μικρής κοινωνίας. Ο τρόπος ζωής της δεν είχε αλλάξει δραματικά.Έπινε και κάπνιζε πολύ.Έπιανε τα ποτήρια με τα δυο της χέρια και κατάπινε το αλκοόλ με μια αναπνοή. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας. Ήταν φορέας ηπατίτιδας C που είχε εξελιχτεί σε κίρρωση του ήπατος. Βρισκόταν κάτω από στενή ιατρική παρακολούθηση και της χορηγούνταν ισχυρά φάρμακα. Το άσπρο των ματιών της ήταν κατακίτρινο. Για να το καλύψει είχε βάλει χρωματιστούς φακούς επαφής. Είχε οιδήματα στα πόδια της. Τα μαλλιά της δεν μεγάλωναν με φυσιολογικούς ρυθμούς και για αυτό είχε κάνει προσθετική. Μερικές φορές οδηγούσε μηχανάκι από το οποίο έπεφτε εξαιτίας της έλλειψης ισορροπίας. Όταν περπατούσε είχε αστάθεια. Κάθε που ένιωθε στερητικό σύνδρομο έφευγε στην Αθήνα. Εκεί ,μάλλον, έκανε χρήση ναρκωτικών. Τίποτα δεν μπορούσε να την σταματήσει. Ξαναγυρνούσε από την πρωτεύουσα και συνέχιζε την θεραπεία. Η κίρρωση του ήπατος ήταν σε προχωρημένο στάδιο. Συνεχώς έκλαιγε. Το έτος 1999 έλεγε πως η μόνη της ελπίδα ήταν να επισκεφτεί την Αμερική. Η μεταμόσχευση ήπατος αποτελούσε την τελευταία της ευκαιρία για να παραμείνει στη ζωή ...

Σάββατο, Ιανουαρίου 26, 2008

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗΣ

(O Θοδωρής Καλλιφατίδης μιλάει στην εκπομπή της συμπαθέστατης, Εύης Κυριακοπούλου)

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης γεννήθηκε στους Μολάους Λακωνίας το 1938. Υπήρξε γιος δασκάλου από τον Πόντο. Το 1946 η οικογενένεια του μετακομίζει στην Αθήνα. Αποφοιτά από το Ε’ Γυμνάσιο Αρρένων. Σπουδάζει στη σχολή του Καρόλου Κουν και αφού εκπληρώνει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ξενιτεύεται στη Σουηδία. Στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης σπουδάζει φιλοσοφία. Διδάσκει , αργότερα, φιλοσοφία στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Επί τέσσερα χρόνια διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό Μπόνιερς Λιτερέρα Μάγκαζιν. Από το 1976 ζει αποκλειστικά από το γράψιμο. Εκδίδει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα και σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες. Παντρεύεται με Σουηδέζα γυναίκα και αποκτά μαζί της δυο παιδιά. Από την πατρίδα του δεν του λείπει ούτε ο ήλιος , ούτε τα γευστικά φαγητά. Αυτό που στερείται είναι η γλώσσα. Γι' αυτήν μιλάει με μεγάλη αγάπη. Όταν ακούει στην Σουηδία λόγια της μητρικής του γλώσσας δακρύζει. Συναναστρέφεται με Έλληνες για να διατηρήσει τον γλωσσικό πλούτο της πατρίδας του. Γι' αυτόν η Ελλάδα είναι το απόβροχο και η μυρωδιά από το νοτισμένο κοκκινόχωμα. θεωρεί πως η αίσθηση της όσφρησης εντυπώνεται πιο πολύ μέσα σ' έναν άνθρωπο. Θυμάται τη γεύση από το πρώτο του φιλί σε μια κοπέλα.
Η πρώιμη αναγνώριση του συγγραφικού του έργου ήταν κάτι που 'θελε να αποφύγει. Ο ίδιος λέει πως αυτό του είχε δημιουργήσει αυξημένες υποχρεώσεις απέναντι στο αναγνωστικό του κοινό. Προτιμά την αργή και σταθερή καταξίωση. Νιώθει μεγάλη ικανοποίηση που οι συμπατριώτες του εκτιμούν την προσφορά του. Όταν κατεβαίνει στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης αναπνέει έναν αέρα που δεν υπάρχει πουθενά. Στην Σουηδία νιώθει τα πνευμόνια του να μεγαλώνουν. Με αφορμή το βιβλίο του "Μητέρες και γιοι" αναφέρει : Όταν ήμουν παιδί πίστευα ότι θα πέθαινα πριν από τη μητέρα μου, σύμφωνα με την αρχή ότι το δέντρο επιβιώνει του καρπού του. Με τον καιρό κατάλαβα την ορθή ή τουλάχιστον τη φυσική σειρά των πραγμάτων, οπότε απέκτησα ένα νέο πρόβλημα: πώς θα μπορούσα να της δώσω μια τέτοια λύπη σαν το θάνατό μου; Αυτή η σκέψη με έκανε προσεκτικό και φρόνιμο. Τα παιχνίδια μου δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα τολμηρά, κατά κανόνα προσπαθούσα να βρίσκομαι κοντά της, κάτι που μου θυμίζει συχνά όταν της τηλεφωνώ τα Σάββατα. Μένει στην Αθήνα. Εγώ ζω στη Στοκχόλμη περίπου σαράντα τρία χρόνια...
Η μητέρα του Θοδωρή Καλλιφατίδη απεβίωσε τον Σεπτέμβριο. Ο συγγραφέας μιλάει για το πρόσφατο πένθος του με μεγάλη τρυφερότητα. Η μητέρα του τον προέτρεπε να ζει πάντα με μέτρο την καρδιά του. Χαρακτηριστικά του έλεγε: "Ζήσε τη ζωή σου όπως αντέχει η καρδιά σου". Η μητέρα του πάντα χωρούσε στην αγκαλιά του. Τις συμβουλές της προσπάθησε να κάνει πράξη στη ζωή του. Όταν κουβαλάμε μέσα μας μια μητέρα, συνεχίζει ο Καλλιφατίδης, είναι σαν να κουβαλάμε μια αρχή. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει τις μητέρες τους πριν 30-40 χρόνια κι όμως είναι σαν να τις μιλούν ακόμα.Το μπαλκόνι της μητέρας του ήταν το μοναδικό σημείο στο οποίο δεν έγραφε ο Καλλιφατίδης. Η παρουσία της ήταν έντονη αλλά όχι τυρρανική. Φοβόταν πως αν την έχανε δεν θα ξαναέγραφε πια! Αυτό δεν συνέβει. Στα εβδομήντα του χρόνια ο συγγραφέας είναι απαλλαγμένος από το άγχος της καριέρας. Νιώθει πως η ζωή πλησιάζει προς το τέλος. Διαισθάνεται πως ήρθε ο καιρός για περισυλλογή. Τον ενοχλεί η ιδέα να πεθάνει απροετοίμαστος και έκπληκτος. Μετά από αυτό, η συνέντευξη στην Εύη Κυριακοπούλου ολοκληρώνεται...

Παρασκευή, Ιανουαρίου 25, 2008

ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΣΚΕΠΕΤΖΗ



Μέχρι τις 31 Ιανουαρίου θα διαρκέσει η έκθεση ζωγραφικής της Χρυσούλας Σκεπετζή. Η έκθεση γίνεται στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης. Οι εντυπώσεις μου θετικές. Αυτό που μ' άρεσε στους πίνακες και τις κατασκευές της Σκεπετζή είναι η εμμονή της με τα υποδήματα. Όλα περιστρέφονται γύρω από ανδρικά και γυναικεία υποδήματα που αποτυπώνονται στους πίνακες. Στις κατασκευές παρατηρούμε και μινιατούρες παπουτσιών. Όλη η εργασία της ζωγράφου είναι μια παραλλαγή πάνω στο σταθερό μοτίβο των υποδημάτων. Παπούτσια διαφορετικών μεγεθών και χρωμάτων αναλαμβάνουν να μας «μιλήσουν» για τις προθέσεις και τις συναισθηματικές καταστάσεις των ανθρώπων που τα φορούν! Οι κάτοχοι των παπουτσιών απουσιάζουν. Ο επισκέπτης μπαίνει στην διαδικασία να κινητοποιήσει τη φαντασία του και να μαντέψει. Οι μονολεκτικοί τίτλοι που χρησιμοποιούνται στους πίνακες υπηρετούν αυτόν τον στόχο. Τίποτα δεν είναι ετοιμοπαράδοτο. Οι πληροφορίες για το έργο τέχνης πρέπει να είναι τόσες και τέτοιες που να μας βοηθούν να το ερμηνεύσουμε με σημείο αναφοράς τα προσωπικά μας βιώματα. Τίτλοι όπως, «Αφού…», «Πιθανόν…», «Μάλλον…», «Πρόκειται…», «Μόλις…», «Όταν…», «Ίσως…», «Περίπου…», «Μετά…», «Ως τότε…», εκφράζουν πολλές αμφιβολίες και αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα! Τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα αποτελούν ερεθίσματα για την έναρξη ενός ουσιαστικού διαλόγου ανάμεσα στον επισκέπτη και τη ζωγράφο. Η Σκεπετζή «ψυχογραφεί πρόσωπα χωρίς να τα εικονίζει, παρουσιάζει καταστάσεις με ευρηματικότητα, μιλά για τα έμψυχα χρησιμοποιώντας τα άψυχα» (Θάνος Χρήστου, επίκουρος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ). Ανδρικά και γυναικεία παπούτσια που συναντιούνται όπως συναντιούνται οι άντρες με τις γυναίκες. Παπούτσια των δύο φύλων που στέκονται σε αντίθετη φορά, όπως δύο άνθρωποι του αντίθετου φύλου που ετοιμάζονται να αποχωριστούν ο ένας απ' τον άλλον. Ζευγάρια παπουτσιών που ισορροπούν πάνω σ΄ένα περβάζι, παπουτσοθήκη με ράφια γεμάτα από γυναικεία υποδήματα και απ’ έξω ένα παρείσακτο ζευγάρι ανδρικά. Παπούτσια, καπέλο και ομπρέλα που υποδηλώνουν την παρουσία ενός άντρα που κάθεται σε μια καρέκλα, παπούτσια που είναι δεμένα σε μια βάρκα, όπως ακριβώς οι άνθρωποι που κάνουν θαλάσσιο σκι. Παπούτσια μέσα σε βαλίτσες, υποδήματα ανθρώπων που περιμένουν να ταξιδέψουν. Μινιατούρες παπουτσιών κλεισμένες για πάντα μέσα σε μπουκάλια.


Η καλλιτέχνιδα γεννήθηκε και ζει στο Ρέθυμνο. Έχει κάνει σπουδές στο Αρχιτεκτονικό σχέδιο, τη Διακοσμητική και τη Ζωγραφική. Είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Έργα της βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Κέρκυρας, στην Πινακοθήκη της Ιθάκης, στην Ελληνική Πρεσβεία της Φινλανδίας, στον Δήμο Χερσονήσου και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές, τις χρονιές 2002 και 2005, με τίτλους «Την ώρα που έπεφτε πίσω της τ’αστέρι» και «Τρόπος του λέγειν». Έχει πολλές βραβεύσεις και επαίνους για το ποιητικό της έργο. Πίνακές της έχει παρουσιάσει σε ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές παρουσιάσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Διδάσκει ζωγραφική σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, δημοτικού και μέσης εκπαίδευσης.

Στην εργασία της Σκεπετζή διακρίνουμε ένα πλήθος βηματισμών. Οι άνθρωποι αφήνουν τα ίχνη τους ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη. Όλα είναι «υποθέσεις βηματισμών» και είναι καιρός να ασκηθούμε στο ξεστράτισμα…

Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2008

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΣΑΚΗΣ ΤΟΤΛΗΣ(3)

Για να μην χάσουμε τις συνέχειες

Το φιλμάκι που παρακολουθούμε μας προϊδεάζει γι' όλα αυτά που θα ακούσουμε στη συνέχεια από τον Σάκη Τότλη. Ο συγγραφέας αναφέρει πως στο βιβλίο του ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΕΠΤΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ (εκδόσεις Πατάκης) αναπτύσσει τη δική του θεωρία και μέθοδο της ερμηνείας των ονείρων. Αυτή έχει σαν βάση της τη σύγκριση των λογικών εικόνων της πραγματικότητας με τις ασαφείς και παράλογες παραστάσεις του ονείρου. Πραγματικές εικόνες και ονειρικές παραστάσεις , σύμφωνα με τον Τότλη, μπορούν να συγκριθούν στο χρόνο, στον χώρο και στο συναίσθημα. Ο Τότλης ακολουθεί μια συγκεκριμένη σειρά με την οποία αναπτύσσει τις σκέψεις του. Ξεκινά με τις απλές λογικές σχέσεις που διέπουν εικόνες και παραστάσεις στην πραγματικότητα. Στη συνέχεια μας εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο οι εικόνες και οι παραστάσεις δίνουν στη συνείδηση μας την αίσθηση του χρόνου, του χώρου και του συναισθήματος στη πραγματικότητα και το όνειρο. Μετά κάνει σύγκριση εικόνας και συναισθήματος. Όλα αυτά θα τα ενσωματώσει , στο τέλος, σε μια ενιαία θεωρία και ερμηνεία .
Στην αίθουσα προβάλλονται σχετικές εικόνες και έτσι το κοινό έχει οπτική αντίληψη όλων αυτών που λέει ο συγγραφέας. Τις απλές λογικές σχέσεις που διέπουν τις εικόνες και τις παραστάσεις προσπαθούμε να τις κατανοήσουμε με το παράδειγμα των τριών μήλων. Αυτά παρουσιάζονται στην συνείδησή μας το ένα δίπλα στο άλλο και με μια συγκεκριμένη σειρά πράσινο- κόκκινο- πράσινο. Το κόκκινο μήλο βρίσκεται ανάμεσα στα δύο πράσινα μήλα. Με αυτήν τη συγκεκριμένη χρονική διαδοχή εμφανίζονται στη συνείδηση μας. Τη δεδομένη στιγμή υπάρχουν ακριβώς έτσι και όχι κάπως αλλιώς. Ο συγκεκριμένος τρόπος που υπάρχουν τα πράγματα στο χώρο και τον χρόνο είναι μια κατάσταση. Οι καταστάσεις γίνονται φανερές στη συνείδηση μας ως εικόνες. Άρα οι εικόνες αποτυπώνουν τα πραγματικά αντικείμενα στο χώρο και τον χρόνο. Η παράσταση είναι ένα πιστό αποτύπωμα μιας εικόνας. Με άλλα λόγια η εικόνα αποτυπώνει την κατάσταση ενώ η εικόνα που εγγράφεται στην μνήμη μας είναι μια παράσταση. Εδώ εμπλέκεται και το συναίσθημα που συνδέεται με μια συγκεκριμένη κατάσταση. Αυτή η κατάσταση προσλαμβάνεται από τη συνείδηση ως εικόνα. Η εικόνα τροφοδοτεί τη μνήμη με την παράσταση. Αυτό σημαίνει πως η παράσταση συνδέεται και αυτή με το συγκεκριμένο συναίσθημα.
Ο Τότλης συνεχίζει δείχνοντας μια εικόνα με έναν άνθρωπο που κάθεται σε ένα παγκάκι. Αριστερά του αυτός ο άνθρωπος έχει μια πινακίδα, από πάνω ένα φωτεινό σηματοδότη, δεξιά ένα ρολόι και μπροστά στα πόδια του ένα τούβλο. Όλα αυτά αποτυπώνονται στη μνήμη του και έτσι θα ανακληθούν. Τίποτα δεν απαγορεύει σε αυτήν την παράσταση με τη συγκεκριμένη διάταξη αντικειμένων να επαναληφθεί στο όνειρο. Τα στατικά αντικείμενα είναι αυτά που δίνουν την αίσθηση του χώρου σε αντίθεση με την αίσθηση του χρόνου που μας την δίνουν κάποια ενεργά αντικείμενα. Ο Τότλης μας παρουσιάζει μια εικόνα στην οποία υπάρχει ένας άνθρωπος που βλέπει μια πινακίδα να ανάβει. Ακολουθεί η εικόνα ενός πουλιού που πετάει πάνω από τον άνθρωπο. Μετά, βλέπουμε ένα τούβλο να πέφτει μπροστά σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, δηλαδή, συμβαίνουν γεγονότα που καθορίζονται από την ενέργεια των αντικειμένων. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος αντιλαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο τη διάρκεια και την διαδοχή των γεγονότων. ’Ετσι τα βλέπει, έτσι θα τα ανακαλέσει στη μνήμη του και ίσως, έτσι, τα ονειρευτεί. Στο όνειρο δεν μπορούμε να έχουμε σαφή αντίληψη της διάρκειας και για αυτό μπορούμε να την διαγράψουμε. Αυτό, όμως, που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι μια συγκεκριμένη αλληλουχία γεγονότων. Ο άνθρωπος μπορεί να ονειρευτεί πρώτα μια πινακίδα να ανάβει, μετά ένα πουλί να πετάει και τέλος ένα τούβλο να πέφτει στα πόδια του. Η αλληλουχία γεγονότων στην πραγματικότητα μπορεί να ‘ναι και αλληλουχία γεγονότων στα όνειρα. Τα γεγονότα, επίσης, δεν είναι απογυμνωμένα από συναισθήματα. Ο άνθρωπος της εικόνας ξαφνιάζεται από το άναμμα της πινακίδας, ευχαριστιέται από το πέταγμα του όμορφου πουλιού και τέλος τρομάζει από το τούβλο που πέφτει μπροστά του. Στην διαδοχή των γεγονότων αντιστοιχεί και μια διαδοχή συναισθημάτων. Όλα αυτά που συμβαίνουν στην πραγματικότητα μπορούν να αναπαραχθούν και στα όνειρα.

Ανακεφαλαίωση: Εικόνες και παραστάσεις δίνουν στη συνείδησή μας συγκεκριμένη αίσθηση του χώρου, του χρόνου και του συναισθήματος. Τα στατικά αντικείμενα με τις αναμεταξύ τους σχέσεις δίνουν την αίσθηση του χώρου. Τα ενεργά αντικείμενα δίνουν την αίσθηση της διάρκειας και της διαδοχής. Σ’ αυτήν την περίπτωση προκαλούνται συναισθήματα. Ό,τι συμβαίνει στην πραγματικότητα μπορεί να συμβεί και στο όνειρο. Αυτή είναι η χωρο-χρονική και συναισθηματική λογική τάξη με την οποία εμφανίζεται η πραγματικότητα στη συνείδησή μας.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ!

Λόγια του θωμά Γκόρπα που με ντοπάρουν:

Η σοβαρότητα στον νεοέλληνα διανοούμενο ήταν και είναι κάτι σπάνιο. Οι περισσότεροι ταυτίζουν τους σκοπούς της έκφρασης , της δημιουργίας, της έρευνας , με την καλή (προίκα) παντρειά, την αργομισθία, τα διάφορα προεδριλίκια της ξεφτίλας, τα διάφορα βραβεία που συνήθως κρετίνοι δίνουν σε κρετίνους, τις χορηγίες (κρατικές, παρακρατικές, αμερικάνικες, ακαδημαϊκές, χουντικές) -τώρα δεν μας αρέσει ο Δημ. Τσάκωνας, ίσως γιατί γράφει από τα "αριστερά", προτιμάμε τον κ.Δημαρά που γράφει από τα δεξιά (χωρίς εισαγωγικά) και τους ουραγγουτάγκους που ξεγέννησε...
Είναι τυχαίο το ότι όλοι εκείνοι που με σοβαρότητα και συνέπεια δημιούργησαν, σκέφτηκαν και συμπεριφέρθηκαν σ' αυτόν τον τόπο μόνο συκοφαντίες, βάσανα και αχαριστία εισέπραξαν; Και πενήντα και εκατό χρόνια από το θάνατό τους ποτέ δεν αποτέλεσε το έργο τους αντικείμενο μελέτης και μνήμης, ούτε στην εκπαίδευση (ποια εκπαίδευση; αυτή που απεργεί και μόνο γι' αυξήσεις και επιδόματα και πάντα Δευτέρα, Παρασκευή ή παραμονή αργιών;) ούτε στους ψευτοπολιτιστικούς φορείς( Ακαδημία,λογοτεχνικά σωματεία κ.λπ.). Είναι υποχρεωμένος όποιος σκέφτεται σαν εμένα , με πολύ πόνο, να ελπίζει σε κάποιους μελλοντικούς νεοέλληνες, σε κάποιους καλύτερους που ολοένα έρχονται εκατόν πενήντα χρόνια τώρα κι ακόμα δεν ήρθαν, που θα μάθουν την εθνική (πολιτιστική) τους ταυτότητα και θα την αποδεχτούν. Θα μάθουν και θ' αποδεχτούν και θα τιμήσουν, πριν απ'όλα βάζοντας μέσα τους τους Βλαχογιάννηδες, τους Κονδυλάκηδες, τους Χατζόπουλους, τους Βώκους, τους Βουτυράδες, τους Χαλεπάδες, τους Λύτρηδες, τους Μπουζιάνηδες, τους Στέρηδες...
Οι σημερινοί αριστεροδεξιοί και δεξιοαριστεροί πολιτευόμενοι όπως όταν λένε "εργαζόμενοι" εννοούν αυτούς που έχουν διορίσει ή πρόκειται να διορίσουν, εννοούν τους υποαπασχολούμενους εκπαιδευτικούς, απ' το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο, τους σκουπιδιάρηδες, τους χωροφύλακες, τους ταξιτζήδες, τα σαλιγκάρια των υπουργείων και των οργανισμών, τους τραπεζικούς και όποιους άλλους τέτοιους. Αντίστοιχα όταν μιλάνε για πολιτισμό και κουλτούρα και τους εκπροσώπους της εννοούν τους κρετίνους παντός είδους τους εγγεγραμμένους στα λεγόμενα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά σωματεία κι άλλους τόσους που έχουν κάνει αίτηση να εγγραφούν με την κρυφή ελπίδα να τυπώσουν κι αυτοί μπιλιέτο με τον τίτλο του "μέλους" και να συνταξιοδοτηθούν, αυτοί οι πρώην και νυν δασκαλάκοι, έμποροι ,βιοτέχνες, μπακάληδες κ.λπ. Και εννοούν τις οικτρές διμοιρίες των τυχάρπαστων και σαλτιμπάγκων που κουβαλιώνται με τα δημόσια λεφτά στα διάφορα πανηγύρια ,ντόπια και ξένα,προς περιττόν εξευτελισμόν της προ πολλού εξευτελισμένης πολιτιστικής Ελλάδας εδώ και έξω, που κηδεμονεύουν κατώτεροι υπάλληλοι του τουρισμού και του υπουργείου Πολιτισμού και ευλογούν οι διάφοροι Χατζιδάκιδες,Παπουτσάκηδες, η "Μελίνα μας" κι άλλοι χειρότεροι ή λιγότερο " διάσημοι"...
Αυτά τα ξανασκέφτηκα διαβάζοντας τους "Βλάκες".

Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ!

Καθαρίσατε τις σύριγγες απ' τον εξωτερικό χώρο του Νηπιαγωγείου; Ναι ή όχι;


Όλοι μας ως νηπιαγωγοί ζούμε και διαπιστώνουμε τα προβλήματα που υπάρχουν στα Νηπιαγωγεία. Η καταλληλότητα των Νηπιαγωγείων είναι ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.Τα προβλήματα στην κτιριακή υποδομή θα μπορούσαν να καταγραφούν ώστε να ξεκινήσουμε, κάποια στιγμή, να μιλάμε πιο συγκεκριμένα.

Μια καλή φόρμα καταγραφής των προβλημάτων( δυστυχώς δεν γνωρίζω τον /την συγγραφέα) είναι η παρακάτω:


ΤΟΜΕΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

1)Κυκλοφοριακή ασφάλεια:( Σηματοδότηση, προσβάσεις, διαβάσεις πεζών, πόρτες και κάγκελα από τις πόρτες. Εδώ οι νηπιαγωγοί ελέγχουν τον εξωτερικό χώρο του Νηπιαγωγείου και εντοπίζουν δυσκολίες πρόσβασης , σημεία που λειτουργούν σηματοδότες, πόρτες (έχουν καταπλακωθεί παιδιά από βαριές, σιδερένιες πόρτες), σκουριασμένα κάγκελα και ό,τι άλλο είναι αξιοσημείωτο να καταγράψει ο/η νηπιαγωγός.

2)Πυρασφάλεια: Εδώ κάνουμε έλεγχο των πυροσβεστήρων(ημερομηνία λήξης-αριθμός που υπάρχει), βλέπουμε αν είναι πυρίμαχα τα υλικά. Μας ενδιαφέρουν και οι πόρτες εντός του Νηπιαγωγείου. Ανοίγουν προς τα μέσα ή προς τα έξω;

3)Τζάμια: Τα τζάμια είναι ένας ξεχωριστός τομέας ελέγχου.Βλέπουμε την επικινδυνότητα από τα τζάμια σε πόρτες και παράθυρα.Τι σύρτες υπάρχουν;Τα σπασμένα τζάμια τα παραλείπω αφού είναι αυτονόητο πως η αλλαγή τους είναι άμεση και ταχύτατη.

4)Ηλεκτρικό σύστημα: Σε αυτόν τον τομέα ελέγχου μας ενδιαφέρει η ύπαρξη φθαρμένων καλωδίων, οι πρίζες (υπάρχουν Νηπιαγωγεία στα οποία οι πρίζες είναι ακάλυπτες) και τα κουτιά της ΔΕΗ (πιθανόν να υπάρχουν κουτιά που είναι σε χαμηλό ύψος, εκτεθειμένα και σπασμένα). Εδώ θα μπορούσαμε να δούμε και τα καλοριφέρ (αν έχουν κάλυμμα ή αν είναι εκτεθειμένα).

5)Αθλητικοί χώροι: Μπασκέτες χαλασμένες και ακατάλληλες,σκάμμα που δεν είναι καλό, έδαφος ακατάλληλο.

6) Χώρος διαλείμματος: Υπάρχουν εμπόδια; Εντοπίζετε γυαλιά, επικίνδυνα σίδερα, ξύλα ή άλλα αντικείμενα; Οι σκάλες μέσα ή έξω από το Νηπιαγωγείο αποτελούν κίνδυνο για την πρόκληση ατυχημάτων; Οι σκάλες στην τσουλήθρα; Οι κούνιες; Έχουμε ελέγξει τις βίδες που τις στερεώνουν; Είναι βαριές; Νομίζω πως οι βαριές κούνιες και η άμμος που τινάζουν τα νήπια από το σκάμμα δημιουργούν πολλά προβλήματα.

7)Δυνατότητες πτώσης από ύψος: Όλοι γνωρίζουμε την ανάγκη των νηπίων για αναρρίχηση. Μας ενδιαφέρει να προβλέψουμε κινδύνους απ' τους χώρους τους οποίους χρησιμοποιούν τα νήπια για να ανεβούν (δέντρα, τσουλήθρες).

8) Παιδικές χαρές: Εκεί που υπάρχουν, ζητάμε την βεβαίωση καταλληλότητας ώστε να μπορούμε με τα νήπια να τις επισκεφτούμε. Είναι πολλά τα παράπονα προς τους Δήμους (διαβάζω σε εφημερίδες) για τις κακοσυντηρημένες παιδικές χαρές.

Αυτό που διαβάσατε είναι ένα ενδεικτικό ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΕΛΕΓΧΟΥ.Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός που θα μας εμπόδιζε να το εμπλουτίσουμε και με άλλους τομείς ελέγχου. Κυρίως, ζητάω από τις/τους νηπιαγωγούς να το χρησιμοποιήσουν στα νηπιαγωγεία τους και όλοι μαζί να ξεκινήσουμε μια πραγματική και όχι εικονική καταγραφή των προβλημάτων.


Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2008

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΠΟΥΡΟΥ-ΜΠΟΥΡΟΥ

Αυτοσυστήνονται τον Χειμώνα του 1992 ως περιοδικό κοινωνικής και πολιτιστικής αναζήτησης.Την ομάδα σύνταξης την αποτελούν οι Τάσος Πολιτάκος, Βαγγέλης Γκούμας, Αντιγόνη Ακουμιανάκη, Γιάννης Μανιός, Γιάννης Αμπατζής, Άγγελος Σιδέρης και Ορέστης Κορτέσης. Στο τεύχος 2 συμμετέχουν με στίχους και κείμενα οι Γιάννης Κόκκος, Δημήτρης Κολώνιας, Ιφιγένεια Βασιλάκη, Γιάννης Συρόπουλος και Χριστίνα Παπαβασιλείου.Το περιοδικό Μπούρου-Μπούρου δηλώνει την έδρα του στα Γλυκά Νερά Αττικής. Έπεσε στα χέρια μου χάρη σε έναν μόνιμο λοχία που μου το χάρισε κατά την διάρκεια της θητείας μου, το 1993. Στον πρόλογο της συντακτικής ομάδας αναφέρεται πως το περιοδικό αποτελεί την αφορμή για να συναντηθούν τα μέλη της ομάδας με φίλους , γνωστούς και αγνώστους. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η ανάγκη να απευθυνθούν ανοιχτά στην κοινωνία.
Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού υπάρχει ένα μικρό αφιέρωμα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.Του το στέλνουνε μαζί με ένα γράμμα στο οποίο του εξηγούν τις προθέσεις και τους προβληματισμούς τους. Το περιοδικό, λένε, αποτελεί έναν αυτόνομο τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. Τα πενιχρά οικονομικά και οι τεχνικές ελλείψεις δεν τους απογοητεύουν!
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης λαμβάνει το γράμμα. Η αντίδρασή του είναι αστραπιαία.Τους απαντά και δείχνει να αντιμετωπίζει την πρωτοβουλία τους με σοβαρότητα. Η στάση του Κορνήλιου Καστοριάδη αποτελεί "ένα δίδαγμα για όλους". Να τι τους έγραψε ο Καστοριάδης:
"Αγαπητοί φίλοι
Σας ευχαριστώ για την αποστολή του πρώτου τεύχους του περιοδικού σας, και σας εύχομαι επιτυχία στην προσπάθειά σας.
Λόγω στενότητας χρόνου, δεν μου είναι δυνατό να απαντήσω όπως θα άξιζε στο βασικό ερώτημα που μου θέτετε:Ποιά μορφή πρέπει να έχει η οργάνωση του συλλογικού ώστε να λαμβάνεται υπ' όψη η κοινωνική πείρα μέχρι σήμερα, να παράγεται συλλογικό αποτέλεσμα και ταυτόχρονα η προσωπικότητα, η διαφορετικότητα του ατόμου να μην αλλοτριώνεται μέσα στην ομάδα;
Κατά κάποιο τρόπο , έχω ήδη συζητήσει το ερώτημα αυτό στα κείμενά μου τα σχετικά με το ζήτημα της οργάνωσης (που είναι αναδημοσιευμένα στους δυο τόμους της "Πείρας του Εργατικού Κινήματος" Εκδόσεις Ύψιλον. Απ' τη στιγμή που έχουμε απαλλαγεί απ' τις τερατωδίες του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού", κι απ' τη στιγμή που έχουμε καταλάβει ότι ο αγώνας εναντίον της γραφειοκρατικοποίησης και της ιεραρχίας πρέπει να είναι διαρκής σε κάθε είδους οργάνωση , πιστεύω ότι δεν υπάρχουν εμπόδια για την ανάπτυξη και την έκφραση της προσωπικότητας του καθένα, προϋποτιθεμένου ότι η οποιαδήποτε οργάνωση έχει καταλάβει ότι ο πλούτος και η δυναμικότητά της είναι άμεση συνάρτηση της δημιουργικότητας και της διαφορετικότητας των μελών της, και ότι τα μέλη αυτά, έχουν επίσης καταλάβει ότι η βάση κάθε ελεύθερης κοινωνικής ζωής , είναι η υπευθυνότητα και ο αυτο-περιορισμός.
Με πολλή φιλία
Κορνήλιος Καστοριάδης
Υ.Γ. Καμμία αντίρρηση για τη δημοσίευση αυτού του γράμματος

Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2008

BΡΩΜΙΚΕΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΕΣ


Για την εύρυθμη λειτουργία ενός σχολείου απαιτούνται οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις των εκπαιδευτικών με τους γονείς και τους μαθητές. Στο τρίπτυχο «εκπαιδευτικός- μαθητής- γονέας» συμπεριλαμβάνονται και οι εργαζόμενες καθαρίστριες που αναλαμβάνουν την ευθύνη για την διατήρηση ενός καθαρού σχολικού περιβάλλοντος. Αυτό αποτελεί ένα από τα αυτονόητα. Μόνο που σε αυτήν την χώρα τα «αυτονόητα διώκονται»!

Το πρόβλημα είναι σοβαρό και έχει να κάνει με τις καθαρίστριες και με τις πολύ μικρές αμοιβές που λαμβάνουν για την εργασία τους. Θα ήθελα να συγκεκριμενοποιήσω με διάφορα περιστατικά που μου έχουν συμβεί κατά καιρούς: Καθαρίστρια με πλησιάζει στην αρχή της χρονιάς και μου ζητάει να μεσολαβήσω για να πείσω τους γονείς να συνεισφέρουν κάτι παραπάνω από το προβλεπόμενο. Η καθαρίστρια πληρώνεται από το κράτος αλλά αυτά που παίρνει είναι ελάχιστα και για αυτό απαιτεί κάτι παραπάνω. Οι γονείς τις περισσότερες φορές και προτάσσοντας πάνω από όλα το συμφέρον των παιδιών τους, ενδίδουν στις απαιτήσεις της καθαρίστριας και προσφέρουν ένα συμπληρωματικό ποσό. Το σχολείο χρειάζεται καθημερινό καθάρισμα και πρέπει να τηρούνται όλοι οι κανόνες υγιεινής. Να μια κατάσταση όπου το δημόσιο σχολείο φαίνεται να δυσλειτουργεί. Εξαιτίας της χαμηλής του χρηματοδότησης ο εκπαιδευτικός αναγκάζεται να επινοεί τρόπους για την λύση του προβλήματος. Το κάνει αυτό στο περιθώριο της κύριας εργασίας του. Εξάλλου, ο ίδιος μαζί με τα παιδιά θα αποτελέσουν τα θύματα της ελλιπούς καθαριότητας του σχολείου. Αυτός, επίσης , θα είναι το πρώτο άτομο που θα αναζητήσουν για να του φορτώσουν ευθύνες σε περίπτωση που κάποια παιδιά αρρωστήσουν από το βρώμικο περιβάλλον του σχολείου. Ο εκπαιδευτικός σε τέτοιες δύσκολες στιγμές είναι ο πιο εύκολος στόχος. Η πιο συνηθισμένη μομφή που του απευθύνεται είναι γιατί δεν ελέγχει μια ασυνείδητη καθαρίστρια. Αμέσως , βλέπετε, ο εκπαιδευτικός πέρα από την ευθύνη του παιδαγωγικού του έργου πρέπει να απολογηθεί και για τις πλημμελείς υπηρεσίες της καθαρίστριας. Και αν κάποιος βιαστεί να πει πως οι καθαρίστριες δεν είναι αναντικατάστατες, θα του πω συγκεκριμένο περιστατικό, πριν 2 χρόνια, όπου τρεις καθαρίστριες εγκατέλειψαν τη θέση τους μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η θέση της καθαρίστριας για ένα κρίσιμο διάστημα παρέμενε ορφανή. Η κούραση ήταν μεγάλη και τα λεφτά λίγα. Κανείς δεν ενδιαφερόταν. Από την μία το σχολείο που δεν μπορούσε να αναστείλει την λειτουργία του και από την άλλη η καθαριότητα που ήταν μια επείγουσα ανάγκη! Οι λύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι πολλές και είναι όλες της ανάγκης. Αυτό σημαίνει πως ο εκπαιδευτικός δεν μένει ικανοποιημένος από αυτές τις λύσεις αλλά δεν μπορεί να κάνει και διαφορετικά .Κάνει επιλογές με τις οποίες μπορεί και να μην συμφωνεί. Εδώ το κράτος τον αφήνει εκτεθειμένο και του ζητάει να «βγάλει τα κάστανα από την φωτιά». Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και προσβλητικό ! Η δράση ενός εκπαιδευτικού δεν θα πρέπει να εξαντλείται σε τέτοιους, δευτερεύουσας σημασίας, προβληματισμούς . Για αυτούς χρειάζεται το Υπουργείο Παιδείας που θα πρέπει να εξασφαλίζει τα αναγκαία κονδύλια για την αξιοπρεπή πληρωμή όλων αυτών που καθαρίζουν στα Δημόσια Σχολεία. Επίσης θα πρέπει να λύσει οριστικά το πρόβλημα αναγνωρίζοντας το δικαίωμα συνταξιοδότησης και μεριμνώντας για την καταβολή επιδομάτων αδείας αλλά και του δώρου των Χριστουγέννων. Με άλλα λόγια, οι καθαρίστριες θα πρέπει να απολαμβάνουν τα προνόμια όλων των υπόλοιπων εργαζομένων. Μόνο τότε θα λυθούν τα χέρια των εκπαιδευτικών που θα μπορούν να ζητούν την καλύτερη καθαριότητα του σχολείου αλλά και θα περιορίζονται στην απασχόληση με θέματα που έχουν αυστηρά παιδαγωγικό χαρακτήρα.

ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ(2)


Κάμερα της εκπομπής, προκειμένου να ακουστούν και οι απόψεις της αντίθετης πλευράς, στήνεται ακριβώς έξω από το Νηπιαγωγείο. Εκεί είναι παρών ένας συνδικαλιστής δάσκαλος που προστρέχει σε υπεράσπιση της συναδέλφου και μια μητέρα που εκπροσωπεί , όπως λέει, τους υπόλοιπους 42 γονείς του Νηπιαγωγείου. Αυτή η μητέρα δεν συμμερίζεται όλα αυτά που καταγγέλλουν οι δυο γονείς και διαχωρίζει τόσο τη δική της θέση, όσο και των άλλων γονέων που στέλνουν τα παιδιά τους στο συγκεκριμένο Νηπιαγωγείο. Η μητέρα αναφέρει πως δεν ευσταθούν οι κατηγορίες. Στο σύνολο τους οι γονείς είναι ευχαριστημένοι και δεν έχουν παράπονα από την νηπιαγωγό. Ο συνδικαλιστής δάσκαλος δεν συμφωνεί με τον τρόπο ανάδειξης του προβλήματος. Αν θυμάμαι καλά, εξηγεί τις διαδικασίες που πρέπει να γίνονται σε ανάλογες περιπτώσεις και αφορούν τη σύνταξη έγγραφης καταγγελίας από τους γονείς προς τον προϊστάμενο. (Εδώ ερχόμαστε πάλι αντιμέτωποι με το σοβαρό πρόβλημα της γραφειοκρατίας που καθυστερεί την άμεση επίλυση ενός προβλήματος).

Στο πλάνο με τον δάσκαλο και τη μητέρα βλέπουμε να παρεμβαίνει αιφνιδιαστικά και η γιαγιά του παιδιού που επιτίθεται με ακατονόμαστες φράσεις εναντίον της «τρελής» νηπιαγωγού (χαρακτηρισμός που της αποδίδει). Γι' αυτήν εύχεται να φύγει και να αντικατασταθεί από μια άλλη. Οι παριστάμενοι διατηρούν τη ψυχραιμία τους και η μητέρα που εκπροσωπεί τους πολλούς γονείς ζητάει με κάθε ευγένεια να αποχωρήσουν οι δημοσιογράφοι. Θεωρεί πως η παρουσία τους είναι επιζήμια και διαταράσσει το ομαλό κλίμα του Νηπιαγωγείου. Ολοκληρώνει την άποψη της αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς για το ρόλο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Αυτό το τελευταίο κάνει πυρ και μανία τους τηλε-δικαστές της εκπομπής…

ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ(1)


Υπάρχει ένα Νηπιαγωγείο στο Αιγάλεω που, αν πιστέψουμε την λεζάντα της τηλεοπτικής εικόνας, έχει το όνομα “ΤΡΟΜΟΣ”. Μια μητέρα ενός νηπίου τοποθετεί στην τσάντα ή στα ρούχα του παιδιού της ένα μαγνητόφωνο. Διαισθάνεται πως η νηπιαγωγός κακομεταχειρίζεται το παιδί της. Για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς και τις υποψίες της χρειάζεται ηχητικό ντοκουμέντο μέσα από το οποίο θα αποδεικνύεται πως η νηπιαγωγός όντως δεν φέρεται καλά στο παιδί της. Πράγματι, όλα γίνονται όπως τα σχεδιάζει.Η ηχογράφηση πετυχαίνει! Η μητέρα χωρίς να χρονοτριβεί πηγαίνει το υλικό της καταγραφής σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Την συνοδεύει και ο άντρας της. Η καταγγελία ,τώρα, ετοιμάζεται να γίνει με κάθε επισημότητα!

Στο ηχογραφημένο υλικό ακούγεται η νηπιαγωγός να φωνάζει με υστερικές κραυγές και να ζητάει από τα νήπια να τακτοποιήσουν τα παιχνίδια που έχουν παρατήσει μέσα στην τάξη (απ' όσο μπορώ να καταλάβω). Η μητέρα μαζί με τον πατέρα βρίσκονται στο στούντιο και εξιστορούν αυτά που συμβαίνουν επί καθημερινής βάσης στο χώρο του Νηπιαγωγείου. Από τον πατέρα μαθαίνουμε πως η νηπιαγωγός δεν είναι από την αρχή της χρονιάς. Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά χρειάζεται να διανύσουν ένα διάστημα προσαρμογής με την καινούρια νηπιαγωγό. Ακόμα πληροφορούμαστε πως, μέρες πριν, δυο νήπια επιχειρούν να βάλουν φωτιά στην τουαλέτα του σχολείου. Και οι δύο γονείς ισχυρίζονται πως η νηπιαγωγός αδιαφορεί για το παιδί τους, φωνάζει πολύ και τρομοκρατεί όλα τα παιδιά που αποχωρούν φοβισμένα από το Νηπιαγωγείο.
Τις αιτιάσεις των γονέων τις συνοδεύουν οι λεζάντες της εκπομπής που μιλάνε για ένα νηπιαγωγείο του τρόμου και για μια νηπιαγωγό, σχεδόν, μπαμπούλα. Αυτό που ενοχλεί τους γονείς είναι πως το παιδί έχει συχνοουρία. Υποθέτουν πως αυτό μπορεί να συμβαίνει εξαιτίας ενός ιδιότυπου ψυχολογικού πολέμου από τη μεριά της νηπιαγωγού. Το παιδί κατουριέται αρκετές φορές πάνω του και η νηπιαγωγός δεν του αλλάζει τα ρούχα ( πάντα σε τέτοιες έκτακτες καταστάσεις υπάρχει πρόβλεψη δράσης από τον/την νηπιαγωγό σε συνεργασία με τους γονείς). Η μητέρα νιώθει εξοργισμένη επειδή σε ένα τέτοιο ανάλογο περιστατικό η νηπιαγωγός αμελεί να αλλάξει τα παπούτσια του νηπίου που είναι βρεγμένα από τα ούρα του. Αυτό έχει σαν συνέπεια να ερεθιστούν τα πέλματα του και να βγάλουν εξανθήματα.


[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Τετάρτη, Ιανουαρίου 09, 2008

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΜΕ ΤΑ ΔΩΡΑ!

Ο υπουργός Παιδείας συναντήθηκε με τον Αμερικανό πρεσβευτή. Η συζήτηση έγινε σε εγκάρδιο κλίμα ( αγαπημένη ατάκα της τηλεόρασης!). Αυτό που απασχόλησε τους δύο συνομιλητές ήταν κυρίως το θέμα της λειτουργίας των κολεγίων. Ο πρεσβευτής διερεύνησε τις προθέσεις του υπουργού. Ο υπουργός από την άλλη ρώτησε να μάθει για το εκπαιδευτικό σύστημα στις ΗΠΑ. Εκδήλωσε το ενδιαφέρον να επισκεφτεί αυτοπροσώπως και να δει από κοντά τον τρόπο λειτουργίας των Αμερικάνικων κολεγίων. Στο τέλος της κουβέντας οι δυο συνομιλητές συμφώνησαν πως οι εκκρεμότητες με το άρθρο 16 θα έπρεπε να κλείσουν οριστικά. Μετά από αυτήν τη συνάντηση ο υπουργός Παιδείας έφυγε για το Λονδίνο. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον Βρετανό υφυπουργό Παιδείας. Από τους Βρετανούς (σημερινό δημοσίευμα στον Αγγελιοφόρο) ζήτησε τεχνογνωσία και πληροφορίες για τον τρόπο αξιολόγησης των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ακόμη, θέλησε να διαμορφώσει μια πιο ξεκάθαρη και συνολική εικόνα για εκείνα τα κολέγια που πληρούν τις προϋποθέσεις και λειτουργούν με την έγκριση της Βρετανικής πολιτείας.
Απομένει στον υπουργό Παιδείας το ταξίδι στην Αμερική. Όταν θα πάει ας επισκεφτεί το πειραματικό "Εκπαιδευτικό κέντρο του δικαστή Ρότενμπεργκ", στην Μασαχουσέτη (Κώστας Γουλής, 28-12-2007, Αγγελιοφόρος). Εκεί πηγαίνουν "προνομιούχοι" μαθητές που εκδηλώνουν βίαιες συμπεριφορές. Για να τους συνετίσουν και να βελτιώσουν τη συμπεριφορά, τούς κάνουν ηλεκτροσόκ!!! Όλα αυτά με τη συναίνεση της εκπαιδευτικής διεύθυνσης της Νέας Υόρκης και των γονέων.
Άντε, μια ώρα αρχύτερα ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ και στην χώρα μας! Καθυστερήσαμε...
Υ.Γ. Ακούω πως οι καθηγητές στα Γυμνάσια και τα Λύκεια σκέφτονται να κάνουν απεργία με κυριότερο αίτημα την οικονομική τους αναβάθμιση. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω . Αντιθέτως, θα με έβρισκε σύμφωνο μια απεργία που θα έθετε στο κέντρο της συζήτησης (αν υπάρχει τέτοιο!) την βάναυση συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

Τρίτη, Ιανουαρίου 08, 2008

Η ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΚΕΨΗ

[Έγραψα τα παρακάτω σε μια προσπάθεια να κατανοήσω την αξία της σκέψης σε σχέση με την ηδονή, τη φαντασία και το πένθος. ]
Σήμερα όλο και περισσότερο μας προτρέπουν να μην σκεπτόμαστε. Η σκέψη περιορίζεται στην επίλυση των πρακτικών μας προβλημάτων. Από αυτήν τη σκέψη δεν είναι δυνατόν να απαλλαχτούμε. Άνθρωπος που βάζει το μυαλό του να αναλύσει και να διαπραγματευτεί αφηρημένες έννοιες, σχεδόν διαπράττει έγκλημα. Θα έλεγα πως δεν αποτελεί και την καλύτερη συντροφιά για τους συνανθρώπους του. Aποκαλείται ειρωνικά ως ο φιλόσοφος της ζωής. Τον φιλόσοφο, λοιπόν, τον παροτρύνουν να μην σκέφτεται γιατί όποιος ξοδεύει την ενέργεια του κατ’ αυτόν τον τρόπο καταλήγει να αυτοκτονήσει ή να οδηγηθεί στο ψυχιατρείο . Με τέτοιους ανόητους και υπεραπλουστευτικούς συλλογισμούς θέλουν να μας πείσουν πως η σκέψη προκαλεί πόνο και αφού προκαλεί πόνο πρέπει να αποφεύγεται.
Ο οργασμός είναι επιθυμητός επειδή ανακουφίζει τους ανθρώπους από μια σκέψη που είναι επώδυνη.'Ολες οι σκέψεις, όμως, δεν είναι επώδυνες! Ο οργασμός που είναι η απόλυτη απουσία σκέψης συμπαρασύρει στον αφανισμό και τις καλές και τις κακές σκέψεις.
Κάθε σκέψη που κάνουμε, γίνεται σε βάρος της ηδονής. Αν οι άνθρωποι της εποχής μας παλιμπαιδίζουν είναι γιατί θέλουν να ξαναγυρίσουν σε μια παιδική ηλικία από την οποία δεν έλειψαν ποτέ. Οι άνθρωποι που ενηλικιώνονται σε αυτόν τον κόσμο είναι μειοψηφίες. Ελάχιστοι κηδεύουν το μικρό παιδί που κουβαλούν μέσα τους. Οι περισσότεροι παραμένουν μικρά παιδιά που δεν χάνουν ευκαιρία να το διατυμπανίζουν. Νιώθουν περήφανοι που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν παιδιά που δεν αναλαμβάνουν ποτέ την ευθύνη των πράξεων τους. Να σας θυμίσω εδώ πως τα παιδιά είναι ηδονοθήρες που αντιδρούν δυναμικά σε κάθε προσπάθεια να τους στερήσουν την ηδονή. Αν χαρακτηρίζονται ανώριμα είναι γιατί δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την αρχή της πραγματικότητας . Η αρχή της πραγματικότητας, παρεμπιπτόντως, δεν επιθυμεί να στερήσει από τον άνθρωπο την ευχαρίστηση, αλλά, αντιθέτως, είναι μια αρχή που προστατεύει. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τη στιγμή που αφήνουμε ανεξέλεγκτα τα πάθη μας. Τότε, το μόνο που βιώνουμε είναι η αυτοκαταστροφική μας πορεία.
Η ίδια η σκέψη, λοιπόν, προστατεύει και είναι απαραίτητη γιατί σιγοντάρει την ηδονή με την υγιή φαντασία. Ο περιορισμός, λέει ο Κενώ, απελευθερώνει την φαντασία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για την ηδονή από το να ζει μέσα σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας. Αυτήν την ελευθερία την εξασφαλίζει η φαντασία! Αυτό, νομίζω, βιώνουν άνθρωποι που η ενηλικίωση τους δεν είναι προβληματική. Αυτοί έχουν περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο συγκινησιακής ζωής. Έχουν φροντίσει (κηδέψει) το παιδί που κουβαλούν μέσα τους και έχουν καταφέρει να αναδημιουργήσουν τον εαυτό τους. Η ενηλικίωση τους είναι το τίμημα του πένθους όπως θα 'λεγε και ο Διονύσης Καψάλης. Μέσα από το πένθος αναδύεται ένας καινούριος άνθρωπος που έχει αποκαταστήσει την σχέση με το νεκρό παιδί που κουβαλά μέσα του. Μιλάμε αναμφισβήτητα για μια δεύτερη γέννηση. Και έχει δίκιο ο Γιώργος Χειμωνάς όταν λέει πως άνθρωπος που δεν μπορεί να γεννήσει τον εαυτό του προβαίνει σε μια συμπεριφορά που ισοδυναμεί με την αυτοκαταστροφή του.
Το μήνυμα που διαβάζετε δεν θα αυτοκαταστραφεί...
Υ.Γ 1 Ανταλλάξαμε 255 εκατομμύρια γραπτά μηνύματα τώρα τις γιορτές. Είναι σαν να έστειλε ο καθένας μας από 22 μηνύματα. Αυτό αποτελεί τρανταχτή απόδειξη πως λίγα πράγματα έχουν απομείνει για να συζητάμε. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης διακινήθηκαν 1000 τόνοι κρεάτων και πουλερικών (Αγγελιοφόρος). Είναι σαν να έφαγε ο κάθε κάτοικος της πόλης από ένα κιλό κρέας. Τζογάραμε κάμποσες φορές τον προϋπολογισμό της χώρας. Χιλιάδες ιδιοκτήτες πανηγυρίζουν για την νομιμοποίηση των αυθαίρετων κτισμάτων τους.
Παιδιά, μπορούμε και καλύτερα...
Υ.Γ 2 Ασφαλώς και δεν ξέχασα τις συνέχειες για τον συγγραφέα Σάκη Τότλη...

Πέμπτη, Ιανουαρίου 03, 2008

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ ΜΠΑΡΜΠΙ


Έχει πολύ καιρό που δημοσιεύτηκε (σχετική αναφορά και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία) μια ακαδημαϊκή έρευνα στους Times του Λονδίνου. Κοινωνιολόγοι και Ψυχολόγοι ερεύνησαν την επίδραση που ασκούν οι λογότυποι στην ψυχοσύνθεση παιδιών ηλικίας 7-11 χρόνων. Τα συμπεράσματα που κατέληξαν ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακά. Θα περιοριστώ σε αυτά που αφορούν την γνωστή μας κούκλα Μπάρμπι που αποτελεί την πρώτη προτίμηση των μικρών κοριτσιών. Από την έρευνα προέκυψε πως τα κορίτσια αγαπούν και μισούν ταυτόχρονα την κούκλα που ενώ έχει διάρκεια ζωής γύρω στα 65 χρόνια δεν παύει να είναι λαμπερή και αρυτίδωτη. Μια πρώτη ερμηνεία της αμφιθυμίας των κοριτσιών είναι πως η κούκλα Μπάρμπι αποτελεί ένα πρότυπο ομορφιάς που εξουσιάζει το φαντασιακό των μικρών παιδιών. Κάθε πρότυπο μας προκαλεί για να του μοιάσουμε. Τα μικρά κορίτσια, περισσότερο ευάλωτα σε εντυπωσιακά εξωτερικά χαρακτηριστικά, θα ανακηρύξουν ως ιδεώδες αντικείμενο την κούκλα. Η κούκλα είναι εντυπωσιακή και άφθαρτη! Η εντύπωση του άφθαρτου επιδρά καταλυτικά. Τα κορίτσια διαισθάνονται πως είναι αδύνατο να ταυτιστούν μαζί της. Όλη αυτή η εξωπραγματική ομορφιά που παρουσιάζεται ανίκητη στον χρόνο δεν μπορεί να πυροδοτήσει την διεργασία του πένθους. Η κούκλα δεν εσωτερικεύεται και παραμένει ένα άψυχο αντικείμενο.

Ανάμεσα στο ΘΕΛΩ και το ΜΠΟΡΩ της ταύτισης το χάσμα όλο και περισσότερο μεγαλώνει. Το θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι τι γίνεται με την διάψευση των επιθυμιών; Πως επιδρά αυτό στην ψυχισμό των μικρών παιδιών και ποιες είναι οι συμπεριφορές που το συνοδεύουν; Η έρευνα μας πληροφορεί πως τα μικρά κορίτσια γίνονται εξαιρετικά βίαια με την κούκλα-άθυρμα. «Αποκεφαλισμοί, κάψιμο, οριστικό λιώσιμο σε οξύ, ανατίναξη σε φούρνο μικροκυμάτων» είναι μερικά από τα συμβάντα που καταγράφονται στα μισά από τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα! Το ποσοστό είναι εντυπωσιακό και ανησυχητικό! Αν οι κούκλες Μπάρμπι είχαν στόμα να μιλήσουν, θα μας διηγούνταν τα βασανιστήρια μέχρι θανάτου από τις θαυμάστριες τους!

Η έρευνα από την οποία δεν απουσιάζουν και οι αναφορές σε αγόρια που εκτονώνουν την επιθετικότητα τους ψηφιακά, μας δείχνει πολύ εύγλωττα τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα για να μην πελαγοδρομεί. Αυτός ο δρόμος είναι μια πορεία προς την ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΘΥΜΙΑΣ. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να σκεφτούμε πάνω στο ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ ΜΠΑΡΜΠΙ. Με άλλα λόγια θα πρέπει να γίνουμε ποιητές. Αντέχουμε;

Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008

ΠΟΙΗΤΗΣ, ΧΑΡΙΤΩΝ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

Τις ψυχοπαθολογικές μας συμπεριφορές τις βαφτίζουμε μεσογειακό ταμπεραμέντο και ξεμπερδεύουμε!Την βλακώδη επιδειξιομανία μας την ονομάζουμε εξωστρέφεια! Είμαστε ένας λαός "έξω καρδιά". Αυτό μας καθησυχάζει. Κατακρίνουμε τους άλλους λαούς πως δεν ξέρουν να ζήσουν τη ζωή τους. Οι άλλοι είναι κλειστοί, σοβαροί και εσωστρεφείς , ενώ εμείς είμαστε θερμόαιμοι και διασκεδάζουμε απτόητοι όλες τις ώρες της ημέρας! Εμείς χαιρόμαστε το μεσογειακό φως και οι άλλοι βυθίζονται στα σκοτάδια, την κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες!
Διαβάζω την ολιγοσέλιδη μελέτη του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την ποίηση στη Θεσσαλονίκη κατά τους τελευταίους χρόνους της Τουρκοκρατίας(1860-1912). Μου κεντρίζει το ενδιαφέρον ο ποιητής Χαρίτων Παπουλιάς που καταγόταν από το χωριό Κουλακιά (Πύργο ή Χαλάστρα). Από το γιο του, Γεώργιο Παπουλιά, λαμβάνουμε την πληροφορία πως υπήρξε λαϊκός γιατρός. Ο ποιητής φαίνεται πως δεν ανήκει στους φανατικούς καθαρευουσιάνους. Ο Χριστιανόπουλος μας λέει πως κάνει χρήση μιας χλιαρής δημοτικής. Ο Χαρίτων Παπουλιάς κατακρίνει την πεισιθάνατη θεματογραφία της παλιάς Αθηναϊκής Σχολής και θεωρεί πως είμαστε ένας λαός που κατοικεί σ' έναν ευλογημένο τόπο που κατακλύζεται από το λαμπερό φως του ήλιου.Ένα τέτοιο φωτεινό περιβάλλον δρα ευεργετικά στη ψυχοσύνθεσή μας και μας κάνει αισιόδοξους.
Το 1873 ο Παπουλιάς βραβεύεται από κοινού με τον Δημ. Γ. Καμπούρογλου στο Βουτσιναίο ποιητικό διαγωνισμό της Αθήνας. Την ίδια χρονιά, ηλικιωμένος και άρρωστος, τυπώνει την ποιητική συλλογή "Δάκρυα" με στίχους σαν και τους παρακάτω:
Δεν έχω βιβλίων σωρούς έμπροσθά μου
πτωχός από πλούτη και γλώσσα εγώ
εν μόνον βιβλίο εν ω στιχουργώ
διαβάζω, εν μόνον θωρώ: την καρδιά μου
Ο Παπουλιάς πεθαίνει το 1874. Επέμενε να μην αντιγράφουμε τις ομίχλες και τα σκοτάδια της Δύσης και την ίδια στιγμή τύπωνε την ποιητική συλλογή "Δάκρυα". Αυτή η ισχυρή αντίφαση ανιχνεύεται στον πυρήνα κάθε γνήσιου ποιητικού έργου...