Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

"ΕΝΑ ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ"(3)

Μάταια ο Ντάνιελ προσπαθεί να αποδείξει πως ο Λάμπι είναι ένα ευφυέστατο πλάσμα που έχει τη δική του βούληση. Η μεταφορά του Λάμπι στο Σαν Ντιέγκο έχει ήδη αποφασιστεί.Ο Ντάνιελ αντιδρά έντονα. Ο πατέρας του καταλαβαίνει πως αυτή η λύση είναι η καλύτερη. Σκέφτεται από την μία πως το ελεφαντάκι είναι ετοιμοθάνατο και από την άλλη θέλει να προστατέψει τον γιο του από μια δεύτερη απώλεια που θα τον καταβάλλει ψυχολογικά.


Ο Ντάνιελ καταλαβαίνει πως έχει εξαντλήσει όλα τα μέσα για την παραμονή του Λάμπι στον ζωολογικό κήπο. Πρέπει να δράσει γρήγορα. Χρειάζεται ιδέες και βοήθεια. Τρέχει και βρίσκει τον πολύτιμο φίλο του. Συζητούν και αποφασίζουν να δράσουν από κοινού. Θα πάνε στον ζωολογικό κήπο και θα απελευθερώσουν το ελεφαντάκι. Για τη δύσκολη επιχείρηση απαιτείται προετοιμασία. Μεταβαίνουν στο ζωολογικό κήπο και χρονομετρούν το διάστημα που χρειάζονται για την ολοκλήρωση του δύσκολου εγχειρήματος. Ο Ντάνιελ θυσιάζει τα λεφτά από τον κουμπαρά του (ο κουμπαράς, όλως τυχαίως, έχει σχήμα ελέφαντα!) για να αγοράσει γάντια, σχοινί για αναρρίχηση, διάφορα εργαλεία, φακούς, γάντζους και σκουφάκια. Το σχέδιο πρέπει να είναι αλάνθαστο.


Στο ζωολογικό κήπο φτάνουν με ταξί. Κάποιες φοβίες που έχουν, γρήγορα τις ξεπερνούν. Η απελευθέρωση του Λάμπι είναι ένας ιερός σκοπός.Τα δυο παιδιά κατεβαίνουν αθόρυβα και κατευθύνονται στο χώρο που βρίσκεται το ελεφαντάκι. Ο φύλακας είναι ένας νεαρός φαντασιόπληκτος που δεν στέκει και πολύ στα μυαλά του.Αν και χαζούλης τους αντιλαμβάνεται και αρχίζει να τους καταδιώκει. Ακούγεται ο συναγερμός και τα παιδιά τρέχουν μαζί με το ελεφαντάκι.Καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι την έξοδο. Εκεί όμως υπάρχουν ηλεκτροφόρα καλώδια.Νιώθουν πως το εμπόδιο είναι ανυπέρβλητο. Απλά, περιμένουν να τους συλλάβουν. Εκείνη τη στιγμή το ελεφαντάκι γονατίζει και τα παιδιά καταλαβαίνουν πως πρέπει να ανέβουν στη ράχη του. Ανεβαίνουν πάνω και ο ελέφαντας παίρνει φόρα και αρχίζει να απογειώνεται ψηλά στον ουρανό.Βλέπουμε τα δύο παιδιά και τον Λάμπι να απομακρύνονται στο φεγγαρόφωτο. Η αποστολή εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία.


[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]



Πέμπτη, Μαρτίου 27, 2008

"ΕΝΑΣ ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ"(2)

Ο Ντάνιελ θα έχει την ευκαιρία να επισκέπτεται όποτε θέλει το ελεφαντάκι. Αυτή η σκέψη τον καθησυχάζει και του κάνει πιο υποφερτό τον αποχωρισμό.Ο «Λάμπι» (με αυτό το όνομα τον έχει βαφτίσει) μεταφέρεται στον ζωολογικό κήπο. Eκεί θα είναι από τώρα και στο εξής η κατοικία του. Ο πατέρας του νιώθει πως πράττει το καλύτερο για το παιδί του. Διαισθάνεται πως θα πρέπει να περάσει λίγος καιρός για να συνηθίσει ο γιος του την απουσία του Λάμπι. Στο μεταξύ η ζωή στο σχολείο δεν είναι και τόσο καλή. Ο Βουτυροκώλης συνεχίζει να τρομοκρατεί. Σε μια από τις πολλές ενέδρες ο Ντάνιελ τρέχει απεγνωσμένα να σωθεί.Ο Βουτυροκώλης, αν και υπέρβαρος, καταφέρνει να τον φτάσει. Τον ρίχνει κάτω στο έδαφος και ετοιμάζεται να βιαιοπραγήσει. Εκείνη τη κρίσιμη στιγμή εμφανίζεται ο καλός φίλος και συμμαθητής του Ντάνιελ. Είναι οπλισμένος με ένα ξύλο.Χτυπάει στην πλάτη τον Βουτυροκώλη και απελευθερώνει τον Ντάνιελ.Τα δυο παιδιά φεύγουν τρέχοντας. Ο συμμαθητής και σωτήρας του Ντάνιελ έχει ένα μεγάλο μυστικό που δεν το ξέρει κανένας. Συμπαθεί τον Ντάνιελ και αποφασίζει να το μοιραστεί μαζί του. Στο δάσος και μέσα στο έδαφος διατηρεί ένα κρησφύγετο. Η πόρτα αυτού του κρησφύγετου είναι το πορτ-μπαγκάζ ενός εγκαταλελειμμένου αυτοκινήτου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως ανοίγοντας το πορτ-μπαγκάζ θα αντικρίσει ένα μεγάλο δωμάτιο που έχει όλες τις ανέσεις. Καλωδιακή τηλεόραση, μίξερ για χυμούς μέχρι και συναγερμός που συνδέεται με υπολογιστή και ειδοποιεί τον ιδιοκτήτη, που απουσιάζει στο κανονικό του σπίτι. Ο Ντάνιελ κατενθουσιάζεται! Χαίρεται που έχει κερδίσει έναν πολύ καλό φίλο. Του εξομολογείται πως δεν θέλει να ξαναπάει σχολείο με όλα αυτά που συμβαίνουν. Προτιμά να διαβάζει στο σπίτι και έτσι να αποφεύγει τις συχνές επιθέσεις του Βουτυροκώλη. Γενικά, δεν νιώθει όμορφα.


Στον ζωολογικό κήπο ο Λάμπι δεν περνάει ούτε αυτός καλά. Παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης. Αυτοί που τον φροντίζουν λένε πως δεν τρώει. Η εξάντληση είναι συνεχής. Το μέλλον προοιωνίζεται δυσάρεστο. Αν συνεχίσει να μην σιτίζεται, θα πεθάνει. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο πατέρας του Ντάνιελ προβληματίζεται. Ο προβληματισμός του μεγαλώνει περισσότερο, καθώς ακούει να του λένε πως ο άρρωστος ελέφαντας δεν είναι καλή εικόνα για τον ζωολογικό κήπο. Μετά από σκέψη και ερήμην του Ντάνιελ, οι εμπλεκόμενοι αποφασίζουν την μεταφορά του ελέφαντα στο Σαν Ντιέγκο.Ο Ντάνιελ γίνεται έξαλλος με αυτήν την εξέλιξη. Σε μια επίσκεψη του κοντά στο ελεφαντάκι γίνεται μάρτυρας ενός απίστευτου γεγονότος. Ο Λάμπι γράφει με μπογιά στον τοίχο πως αρνείται να φύγει. Ο Ντάνιελ προσπαθεί να πείσει πως ο Λάμπι δεν είναι ένα συνηθισμένο ελεφαντάκι.


[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]



Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

ΟΥΓΚΑ ΚΛΑΡΑ


Δελτίο Τύπου

«μικρό φεστιβάλ»
προφεστιβαλικές εκδηλώσεις

Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα

Πέμπτη – Κυριακή 27-30/3, 21:30

Σκυλιά στο Πάρκο από την
Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα

Σπάνια χαϊδεύουμε τα αδέσποτα.
Πιο σπάνια καθόμαστε μόνοι μας στο πάρκο.
Και σχεδόν ποτέ δεν πιάνουμε κουβέντα με αγνώστους...

Η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα παρουσιάζει για τέσσερις μόνο παραστάσεις το έργο Σκυλιά στο Πάρκο στο πλαίσιο των προφεστιβαλικών εκδηλώσεων του «μικρού φεστιβάλ» που οργανώνει για τον Απρίλιο. Οι παραστάσεις θα δοθούν από Πέμπτη 27/3 έως και Κυριακή 30/3 στις 21:30 στο Χώρο Τέχνης 3ος Όροφος.

Σημειώνεται ότι η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα συμμετέχει στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου και προσφέρει στο κοινό πέντε δωρεάν μονές προσκλήσεις.

Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων είναι απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση στο τηλέφωνο 6972294695. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία-Σκηνικά: Δημήτρης Σακατζής
Μετάφραση: Πένυ Φυλακτάκη
Κοστούμια-Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Σουλιώτης
Mουσική:Δημήτρης Δαλέζης
Παίζουν: Κώστας Ισαακίδης, Δημήτρης Κουρέας, Βαγγέλης Μανιτάκης, Μάριος Μεβουλιώτης, Κώστας Αναστασίου, Βασίλης Νάρντι, Γρηγόρης Πρίφτης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Δάφνη Μουστακλίδου
Φωτογραφίες : Γιάννης Ψαθάς

Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008

"ΕΝΑΣ ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ"(1)





Παρακολούθησα στις 22 Μαρτίου, στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, την ταινία αμερικανικής παραγωγής «Ένας απίθανος ελέφαντας».Για μένα η πλοκή της ιστορίας έχει να κάνει με τον τρόπο που βιώνει ένα παιδί το πένθος της απώλειας:


Η μητέρα έχει πεθάνει. Ο Ντάνιελ είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο με τον πατέρα. Η ταινία αρχίζει απ’ το χώρο του σχολείου, όπου οι συμμαθητές του Ντάνιελ παρουσιάζουν στην δασκάλα τα κατοικίδια ζώα τους. Βλέπουμε φίδια, κουνέλια και άλλα ζώα που φροντίζουν τα παιδιά. Ο Ντάνιελ δεν έχει κατοικίδιο ζώο. Θα πρέπει να αποκτήσει ώστε να μην διαφοροποιείται και νιώθει μειονεκτικά έναντι των άλλων συμμαθητών του. Ο πατέρας του στο σπίτι συμμερίζεται το πρόβλημα, αλλά δεν το θεωρεί μείζονος σημασίας. Εκμηστηρεύεται σε μια φίλη του πως ο γιος του χρειάζεται περισσότερο διαπροσωπικές σχέσεις με φίλους και όχι με ζώα. Ο Ντάνιελ, λίγο προτού ξαπλώσει στο κρεβάτι, φαίνεται να το έχει πάρει απόφαση. Επιθυμεί για συντροφιά κάποιο ζώο.Ξαφνικά, βλέπει ένα άστρο να πέφτει και προλαβαίνει να κάνει μια ευχή. Η νύχτα είναι μεγάλη και η ευχή του παιδιού πραγματοποιείται. Ο Ντάνιελ ξυπνάει από έναν θόρυβο που ακούγεται έξω στην αυλή.Σηκώνεται και πηγαίνει να ελέγξει τι συμβαίνει. Βλέπει μια μεγάλη κιβωτό και μέσα σε αυτήν ένα μικρό ελεφαντάκι. Ξαφνιάζεται ευχάριστα. Αυτό που ζητάει το έχει! Η έκπληξή του είναι μεγάλη. Παίρνει φυστίκια και δίνει στο λαίμαργο ελεφαντάκι να φάει. Ο Ντάνιελ τον παίρνει μέσα στο δωμάτιο του. Παίζουν με τα παιχνίδια μέχρι το πρωί. Ο πατέρας σηκώνεται από το κρεβάτι και αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί. Αδυνατεί να πιστέψει αυτά που βλέπει. Ο γιος του παίζει με έναν ελέφαντα.Ο ελέφαντας μοιάζει να έρχεται από το πουθενά. Είναι ουρανοκατέβατος. Σαστισμένος ο πατέρας σκέφτεται τον τρόπο με τον οποίο θα λύσει το πρόβλημα. Προσπαθεί να πείσει τον γιο του πως ο ελέφαντας χρειάζεται να πάει στον ζωολογικό κήπο. Ο Ντάνιελ αντιδρά κα δυσανασχετεί. Ζητάει από τον πατέρα του να μην πάει στο σχολείο ώστε να έχει χρόνο να παίξει με τον καινούριο του φίλο. Ο πατέρας του απαντάει αρνητικά. Του εξηγεί πως το ελαφαντάκι είναι μικρό και θα το ζητάει η μητέρα του. Ο Ντάνιελ που έχει εξοικειωθεί με την παρουσία του ελέφαντα, είναι ανένδοτος. Ζητάει την άδεια να τον παρουσιάσει στο σχολείο. Ο πατέρας του μοιάζει αδύναμος μπροστά στην επιμονή και αποφασιστικότητα του γιου του. Οπισθοχωρεί και αναζητά λίγο χρόνο για να σκεφτεί πάνω σε αυτό το απίθανο περιστατικό. Δίνει την άδεια με βαριά καρδιά και πηγαίνει καθυστερημένα στην εργασία του. Εκεί αποφασίζει να γράψει ένα άρθρο μέσα από το οποίο δημοσιοποιεί το ασυνήθιστο γεγονός που συνέβη στο σπίτι του.



Στο σχολείο ο Ντάνιελ πηγαίνει με τον ασυνήθιστο φίλο του. Ένα παιδί που συνοδεύει τον ελέφαντα είναι μια μοναδική εικόνα. Νιώθει περήφανος που γίνεται το επίκεντρο της προσοχής. Ο κόσμος τον κοιτάζει απορημένος. Φτάνει καθυστερημένα στο σχολείο. Οι συμμαθητές του έχουν μπει στην τάξη και η δασκάλα ετοιμάζεται να τους μιλήσει για την μαγεία. Ο Ντάνιελ διακόπτει την δασκάλα και ζητάει την άδεια της για να παρουσιάσει το δικό του κατοικίδιο ζώο. Επιμένει και η δασκάλα δεν έχει παρά να του ικανοποιήσει την επιθυμία του. Ο Ντάνιελ βγαίνει ενθουσιασμένος από την τάξη αλλά διαπιστώνει πως ο ελέφαντας είναι άφαντος. Ο ελέφαντας είναι ανεβασμένος στο γραφείο του διευθυντή.Ο Ντάνιελ προσπαθεί να καθησυχάσει τον έντρομο διευθυντή. Μιλάει στον ελέφαντα και αυτός υπακούει. Φαίνεται να μιλούν την ίδια γλώσσα, παιδί και ελέφαντας. Τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου μένουν με ανοιχτό στόμα. Πολλά από αυτά δεν έχουν δει ελέφαντα από τόσο κοντά. Πηγαίνουν κοντά του και τον περιεργάζονται. Ρωτούν τον Ντάνιελ από πού τον βρήκε. Τους απαντάει ψέματα πως είναι δώρο το πατέρα του.Νιώθει χαρούμενος και καταξιωμένος που προσελκύει την προσοχή των συμμαθητών του.

Η επόμενη μέρα στο σχολείο δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη για τον Ντάνιελ. Κάποια παιδιά μαθαίνουν την αλήθεια από το άρθρο που έχει δημοσιοποιήσει ο πατέρας του στην εφημερίδα. Τον αποκαλούν ψεύτη. Την ώρα του φαγητού σηκώνονται από το τραπέζι και τον κοιτούν με περιφρόνηση. Μέσα σε αυτό το κλίμα της μη αποδοχής ένας μόνο συμμαθητής του συμπαραστέκεται. Κάθεται μαζί του στο τραπέζι και του εξηγεί πως οι φίλοι κοιτούν πάντα το συμφέρον τους ή έχουν «απώτερο σκοπό».Του εξομολογείται πως βοηθώντας τους στα μαθήματα ή συμπληρώνοντας τις φορολογικές τους δηλώσεις, καταφέρνει και εξασφαλίζει την φιλία τους. Όταν δεν υπάρχει όφελος οι φίλοι απομακρύνονται από κοντά του. Ο Ντάνιελ τον ακούει προσεκτικά και βρίσκει παρηγοριά στα λόγια του. Του απαντά με τη σειρά του πως «αδιαφορεί για τους ηλίθιους» και δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει «απώτερος σκοπός». Δυστυχώς, όμως, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για όλους τους συμμαθητές του. Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγεται ο Αλεξάντερ που έχει το παρατσούκλι «Βουτυροκώλης».Ο Αλεξάντερ είναι ένα υπέρβαρο και βίαιο παιδί που δεν χάνει την ευκαιρία να επιδεικνύει τη δύναμή του. Αρκετές φορές ο Ντάνιελ έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού απ’ αυτόν. Για τον Ντάνιελ το σχολείο καταντά κάποιες φορές «άλλη μια μέρα στα κάτεργα».Ο Βουτυροκώλης είναι δυσκίνητος και ασθμαίνει. Πάντα τον βλέπουμε να τρώει σοκολάτα και υπάρχουν φορές που στήνει ενέδρα για να χτυπήσει τον Ντάνιελ.

Στο σπίτι ο πατέρας ανησυχεί για την συναισθηματική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο γιο του και στον ελέφαντα. Επιπλέον, μαθαίνει από το στόμα του γιου του για την γκάφα να δημοσιοποιήσει το συμβάν. Ο Ντάνιελ τον μισεί και του το λέει κατάμουτρα. Ο πατέρας ξέρει την δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. Προσπαθεί να συμβιβάσει την κατάσταση και να στείλει τον ελέφαντα οπωσδήποτε στον ζωολογικό κήπο. Ο Ντάνιελ νιώθει ψυχολογικά άσχημα. Καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να συμβιώσει με το αγαπημένο του ελεφαντάκι. Η δυσκολία του αποχωρισμού είναι εμφανής.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Δευτέρα, Μαρτίου 24, 2008

ΜΥΘΟΣ: ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΗ


Τρία μικρά αποσπάσματα από κείμενα που διαβάζονται σαν κάτι ενιαίο. Eξαιρετικά αφιερωμένα στους αγράμματους διακινητές μύθων:

α) Πριν δεκαπέντε χρόνια, περίπου, απ' το χρονογράφημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη « ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗ ΟΡΑΤΟΥ»:

Ο Σμαραγδής ανάμεσα σ’ άλλα προλογικά που υποστηρίζουν τη σημασία του χώρου ως συντελεστής λόγου και κοινού οράματος λέει:

«Ο νεότερος ελληνισμός δεν έχει ακόμα αποσαφηνίσει το μύθο του και δεν έχουν εμφανιστεί τα σημάδια ενός κοινά αποδεκτού οράματος που θα συνενώσει τις εθνικές μας προσδοκίες προς ένα νέο μυθολογικό σύμπαν. Αυτό σημαίνει γιατί το πνευματικό κέντρο στα χρόνια μας είναι ασαφές και μεταφέρεται ως χάσμα στο επίπεδο του μύθου. Στην ουσία ο νέος ελληνικός μύθος απουσιάζει. Ο μύθος όμως, είναι αναγκαίος για ένα λαό όπως οι Έλληνες που δεν έζησαν ποτέ χωρίς μύθους. Είναι αναγκαίος για να μετατραπεί η καθημερινότητα σε υπερβολική πράξη και να επανευρεθούν οι δρόμοι που οδηγούν αταλάντευτα σ’ένα διαυγές μέλλον με πίστη και χαρά στη ζωή»

β) Από το άρθρο του Γρηγόρη Βασλαματζή «ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: ΝΕΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ», στην κυριακάτικη Αυγή(1-10-2006):

Πως λοιπόν σήμερα (πρέπει να) διαβάζουμε τον μύθο; Καταφεύγω πάλι στον Levy-Strauss:
Οφείλουμε να διαβάζουμε το μύθο ,περισσότερο ή λιγότερο , όπως θα διαβάζαμε μια ορχηστρική παρτιτούρα, όχι το ένα πεντάγραμμο μετά το άλλο, αλλά καταλαβαίνοντας ότι πρέπει να έχουμε αντίληψη όλης της σελίδας και να κατανούμε ότι κάτι που είναι γραμμένο στο πρώτο πεντάγραμμο αποκτά νόημα μόνο αν σκεφτούμε ότι είναι τμήμα αυτού που είναι γραμμένο στο δεύτερο πεντάγραμμο…να συλλάβουμε το μύθο ως ολότητα.
Με άλλα λόγια ακούμε την μουσική που βγάζουν οι νότες και όχι την κωδικοποιημένη μορφή τους. Ακούμε την μουσική και όχι την συμπαγή(concrete) διήγηση.

γ) Από το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα «Η ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΚΥΤΤΑΡΑ», στην κυριακάτικη Καθημερινή:

Δεν πρόκειται για γενικευμένη αγοραφοβία ή ανθρωποφοβία, δεν πρόκειται δηλαδή για ατομική ψυχοπαθολογία, αλλά για πρόβλημα κοινωνικό και πολιτικό, για ρήξη μέχρι πλήρους αποσυνθέσεως ενός κοινωνικού ιστού που έχει ήδη κερματιστεί σε συγκρουόμενες φατρίες , συντεχνίες, ομάδες συμφερόντων ,σχεδόν σε κύτταρα που, ασφυκτιώντας μέσα σε έναν τεράστιο πολτό ,αδιαφορούν για τη συμμετοχή τους σε οποιοδήποτε έμμορφο όλον. Βλέπουμε κι εμείς πόσο εύκολα στρεφόμαστε εναντίον μιας κοινωνικής ομάδας όταν «παρεμποδίζει την κυκλοφορία (αυτό προτάσσουν σαν μείζονα είδηση, για κάθε διαδήλωση, οι σταθμοί, όποια και αν είναι τα αιτήματα), έστω κι αν έναν μήνα αργότερα η δική μας διαδήλωση «θα παρεμποδίζει την κυκλοφορία» και θα θυμώνουμε που θα μας το λένε αυτό οι άλλοι. Βλέπουμε επίσης πόσο έξω από το βλέμμα και τον κόσμο μας, ακόμα και επί σεισμού, είναι όσοι εντούτοις μοιράζονται μαζί μας την ίδια πολυκατοικία. Στα χρόνια του 1970 αρκετοί συμμεριζόμασταν το σύνθημα «εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά». Συμμεριζόμασταν δηλαδή την ιδέα πως η υπερπολιτικοποίηση (η σκέτη ρητορική της μάλλον) άφηνε στη σκιά ,απαξιωμένα, τα προβλήματα της ύπαρξης, την αλλοτρίωση, την αποξένωση. Αν ξαναπούμε σήμερα το ίδιο σύνθημα, θα είναι σαν να ομολογούμε, με έναν επιπλέον τρόπο, πόσο βαθιά ηττημένος είναι ο κόσμος. Μπορούμε βέβαια να στείλουμε το σύνθημα με SMS, ώστε να μείνουμε με την ψευδαίσθηση ότι η επικοινωνία –και η κοινωνία- καλά κρατεί.

Παρασκευή, Μαρτίου 21, 2008

ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ(4)


Είναι η τρομοϋστερία των γονέων που διαμορφώνει ένα ασφυκτικό περιβάλλον ελέγχου για τα παιδιά ή είναι τα πραγματικά γεγονότα βίας που πανικοβάλλουν τους γονείς και τους κάνουν να ανησυχούν για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους; Μια πιθανολογούμενη απάντηση από την εταιρεία με το όνομα Trutex είναι πως οι επιθέσεις εις βάρος των βρετανών μαθητών έχουν πολλαπλασιαστεί στις μέρες μας. Η εν λόγω εταιρεία έχει κάθε συμφέρον να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Σκοπός της είναι να δυναμώνει , όσο γίνεται περισσότερο, το αίσθημα ανασφάλειας και φοβίας στους γονείς. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της γενικής τρομολαγνείας η εταιρεία κάνει μπίζνες. Κατασκευάζει σχολικές στολές στις οποίες τοποθετεί τσιπάκια. Με τα τσιπάκια δίνεται η δυνατότητα στους γονείς να παρακολουθούν τις κινήσεις των παιδιών τους απ' τη στιγμή που αυτά προσέρχονται στο σχολείο. Στο σχολείο υπάρχουν κάμερες που δίνουν το στίγμα των παιδιών μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών. Οι γονείς που έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο μπορούν να νιώθουν ανακούφιση που τα παιδιά τους φτάνουν στον προορισμό τους.

Δεν αρκεί, όμως, μια εταιρεία να κατασκευάζει ένα προϊόν. Απαιτείται και η διεξαγωγή έρευνας με βάση την οποία θα πιστοποιείται η ανάγκη ύπαρξης του προϊόντος. Χονδρικά μια έρευνα περιλαμβάνει την υπόθεση της έρευνας. Αυτή η υπόθεση θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στο τέλος. Η εταιρεία Trutex, προφανώς, διατυπώνει αρχικά την υπόθεση πως οι γονείς φοβούνται πολύ για την ασφάλεια των παιδιών τους και γι’ αυτό επιθυμούν να καταγράφουν τις κινήσεις τους. Στην μεθοδολογία της έρευνας περιλαμβάνεται το δείγμα του πληθυσμού. Αυτό το δείγμα αφορά 809 γονείς. Ως μέσο συλλογής πληροφοριών χρησιμοποιούνται ερωτηματολόγια. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τον τρόπο διατύπωσης των ερωτήσεων. Όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ πως ο τρόπος διατύπωσης των ερωτήσεων και ο αποκλεισμός των απαντήσεων που δεν είναι ένα ξερό ΝΑΙ/ΟΧΙ, μπορούν να αλλοιώσουν την αξιοπιστία των συμπερασμάτων. Έπειτα, τα ερωτηματολόγια απευθύνονται σε ανθρώπους με διαφορετική αίσθηση ευθύνης. Για παράδειγμα, υπάρχουν ερωτώμενοι που απαντούν μέσα σε μια απέραντη βαριεστιμάρα και από καθαρή υποχρέωση. Άλλοι ,πάλι, δεν έχουν χρόνο και συμπληρώνουν βιαστικά. Μερικοί δεν αντιλαμβάνονται ακριβώς τις ερωτήσεις και χρειάζονται επεξηγήσεις.

Υποψιάζομαι πως βασικό κριτήριο στη συγκεκριμένη έρευνα της Trutex πρέπει να αποτελεί πως οι ερωτώμενοι είναι γονείς. Οι γονείς, λοιπόν, σε ποσοστό 59% «εκδηλώνουν θερμό ενδιαφέρον» για τις στολές με τα μικροσκοπικά εξαρτήματα. Τώρα η εταιρεία διαθέτει το προϊόν, την έρευνα και τη συναίνεση των γονέων. Της λείπει η πρακτική εφαρμογή. Το φιλελεύθερο( και όχι ελεύθερο) εκπαιδευτικό σύστημα της Βρετανίας βρίσκει την ιδέα ενδιαφέρουσα και αποφασίζει να την εφαρμόσει στην πράξη. Στο ιδιωτικό σχολείο Hungerhill School,στο Έντερθορπ, δέκα μαθητές φορούν ισάριθμες στολές με τσιπάκια. Το πιλοτικό πρόγραμμα βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι γονείς και ο διευθυντής του σχολείου αποκλείουν την περίπτωση «να υπάρχουν περιορισμοί στα ατομικά δικαιώματα των μαθητών».

Κάποτε είχα διαβάσει για τις περιπτώσεις γονέων που έφταναν στο σημείο να αγοράζουν αλεξίσφαιρες στολές για τα παιδιά τους. Αυτές οι στολές, σημειωτέον, ήταν πανάκριβες. Σήμερα, στις σχολικές στολές ράβουν τσιπάκια. Αύριο οι μαθητές θα οπλοφορούν. Ο τρόμος κινεί την βρετανική οικονομία και οι εκπαιδευτικοί εκπέμπουν σήμα κινδύνου για τη βία μέσα στις σχολικές αίθουσες.

[Έγραψα το παραπάνω κείμενο με αφορμή δημοσίευμα στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ»]

Τετάρτη, Μαρτίου 19, 2008

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Aκόμα δύο βίντεο από τη σημερινή πορεία για το νομοσχέδιο του ασφαλιστικού και για τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.

video

Τα αιτήματα των εργαζομένων πολλά. Ανάμεσα σ' αυτά είναι και η συνέχιση του προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας. Αυτό το πρόγραμμα είναι του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και έχει "ως βασικό στόχο τη στήριξη ανθρώπων με προβλήματα εξάρτησης και μελών των οικογενειών τους.Λειτουργεί από το 2001 και είναι το μοναδικό ανοικτό πρόγραμμα απεξάρτησης που χρηματοδοτείται από τον ΟΚΑΝΑ στη βόρεια Ελλάδα. Παρέχει τις υπηρεσίες του δωρεάν και δεν υπάρχουν λίστες αναμονής. Στα επτά χρόνια λειτουργίας του το πρόγραμμα έχει παράσχει τις υπηρεσίες του σε 2230 άτομα και μέλη των οικογενειών τους , ενώ παράλληλα έχει αποτελέσει χώρο εκπάιδευσης για 280 λειτουργούς υγείας... Παρόλα αυτά το πρόγραμμα από τις αρχές του έτους απειλείται με κλείσιμο λόγω διακοπής της χρηματοδότησης από τον ΟΚΑΝΑ και έλλειψης βούλησης για τη συνέχισή του... Η επιλογή αυτή εντάσσεται στην ευρύτερη λογική απαξίωσης της δημόσιας υγείας και της μετατροπής αυτής από δικαίωμα σε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο αγοραπωλησίας..."

video

ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΚΗΣ

Το ΠΑΜΕ, όπως πάντα, διαχωρίζει την θέση του. Σήμερα είχε συγκέντρωση στο άγαλμα του Βενιζέλου. Λίγο πιο πάνω, στο Εργατικό Κέντρο, υπήρχε η συγκέντρωση άλλων εργαζομένων. Άλλες φορές, το ΠΑΜΕ κάνει τις συγκεντρώσεις του στην πλατεία Αριστοτέλους προς την παραλία. Σήμερα ήρθε πιο κοντά με τους άλλους εργαζόμενους(!!!). Να πω ότι η ξεχωριστή πορεία που έκαναν τα μέλη και οι φίλοι του, ήταν ογκώδης.

Η κεφαλή της πορείας στην Εγνατία



Το μπλοκ των εργαζομένων στην ΕΛΒΟ. Μιλούν για 300 χαμένες θέσεις εργασίας και ζητούν από την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της (μπορώ να βήξω;)


Το μπλοκ των εκπαιδευτικών.



Ακολουθούν βίντεο με μικρή διάρκεια.Δυστυχώς αυτά με τη μεγαλύτερη διάρκεια δεν μπορούν να ανεβούν.Θεωρώ πως η σημερινή πορεία ήταν μία από τις μεγαλύτερες στην πόλη της Θεσσαλονίκης.


video



video


video

video

Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008

ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ(3)

Ακούμε και ξανακούμε πως η κοινή γνώμη στη Βρετανία δηλώνει σοκαρισμένη( Σώπααααα!!!) από τα εγκλήματα και τις βίαιες συμπεριφορές των νέων. Η νεανική παραβατικότητα στις ηλικίες από δέκα μέχρι δεκαεφτά παρουσιάζει μια αυξητική τάση. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των παραβάσεων ανήκει στα λεγόμενα "εγκλήματα του δρόμου". Οι νεαροί οργανώνονται σε συμμορίες και ορμούν σε ανυποψίαστους πολίτες που τους κλέβουν ή τους ξυλοκοπούν. Η κατάσταση είναι δραματική για τους μαθητές και τις μαθήτριες που αποτελούν έναν εύκολο στόχο. Ο σχολικός πληθυσμός νιώθει μόνος και ανυπεράσπιστος. Οι μαθητές παραδίδουν αμαχητί χρήματα και κινητά για να αποφύγουν τα χειρότερα. Σε μερικές περιπτώσεις, τα βίαια γεγονότα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια ενηλίκων που κάνουν τα στραβά μάτια και προσπερνούν βιαστικά. Σύμφωνα με την ψυχοθεραπεύτρια Σούζι Ορμπαχ οι μαθητές που πέφτουν θύματα αποκρύπτουν τη τραυματική εμπειρία από τους γονείς τους για να μην τους ανησυχήσουν. Επιπλέον, νιώθουν ντροπιασμένοι που δεν μπορούν σε κάθε περίσταση να αμυνθούν αποτελεσματικά σε αυτούς που τους επιτίθενται. Ουσιαστικά, οι μαθητές επιλέγουν σαν άμυνα την άρνηση της πραγματικότητας και κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Η επίμονη άρνηση της πραγματικότητας με τη σειρά της, μπορεί να οδηγήσει σε μια παρατεταμένη ανωριμότητα.
Η απάντηση της βρετανικής αστυνομίας στα "εγκλήματα δρόμου" είναι η αυστηρή αστυνόμευση των δρόμων. Ο σχεδιασμός και η πρακτική εφαρμογή των μέτρων φαίνεται πως δεν αποφέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Μπροστά στην ανικανότητα της αστυνομίας κάποιοι γονείς στο βόρειο Λονδίνο δημιούργησαν ένα δίκτυο σπιτιών που τα ονόμασαν "ασφαλή σπίτια". Οι ένοικοι και οι ιδιοκτήτες αυτών των σπιτιών είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στην προστασία των μαθητών. Τα σπίτια βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τα σχολεία και είναι ανοιχτά σε εκείνους τους μαθητές που κινδυνεύουν να πέσουν θύματα κακοποίησης από συμμορίες συνομηλίκων τους.
Η αστυνομία ισχυρίζεται πως οι κλοπές και οι παραβατικές συμπεριφορές θα περιορίζονταν αισθητά αν οι μαθητές δεν κουβαλούσαν κινητά τηλέφωνα πάνω τους. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο οι αστυνομικοί συστήνουν σ' όλους τους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους χωρίς κινητά στο σχολείο. Τέτοιες συστάσεις, βέβαια, φαίνεται πως δεν γίνονται αποδεκτές απ' τους φοβισμένους γονείς που θέλουν να ξέρουν ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει στα παιδιά τους.
Στο επόμενο θα δούμε τι άλλους τρόπους ψάχνουν οι πανικόβλητοι βρετανοί για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
Υ.Γ. Για το κείμενο χρησιμοποίησα στοιχεία από παλαιότερο δημοσίευμα της Λήδας Παπαδοπούλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Παρασκευή, Μαρτίου 14, 2008

AΓΡΙΑ ΔΥΣΗ(2)

To Nτόρτσεστερ είναι μία από τις πιο φτωχές συνοικίες της Βοστώνης. Σ΄ αυτήν τη συνοικία υπερέχουν αριθμητικά οι μαύροι. Κοντά σ΄αυτούς υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό με Λατίνους. Οι φτωχοί άνθρωποι στο Ντόρτσεστερ δεν απολαμβάνουν τα προνόμια που έχουν οι πλούσιοι στις υπόλοιπες συνοικίες της Βοστώνης. Αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος για να παρανομούν και να σκέφτονται πρακτικές που έχουν να κάνουν με μια βίαιη ανακατανομή του πλούτου. Η ροπή προς την παρανομία βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις νέες ηλικίες που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον στερήσεων. Οι νεαροί συγκροτούν συμμορίες και αλληλοεξοντώνονται προκειμένου να επιτύχουν τον έλεγχο και την κυριαρχία της περιοχής. Με τα όπλα που πουλιούνται στα σούπερ μάρκετ διαπράττουν ληστείες και δολοφονίες. Οι σφαίρες είναι αδέσποτες και οι δολοφονίες μπορεί να γίνονται για ασήμαντες αφορμές. Τα στόματα των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας είναι ερμητικά κλειστά. Κανείς δεν διακινδυνεύει τη ζωή του προκειμένου να δώσει πληροφορίες που θα βοηθήσουν στην εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Στις οικογένειες ελάχιστα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν και με τους δύο γονείς. Στις περισσότερες περιπτώσεις απουσιάζει ο πατέρας . Αυτό συμβαίνει είτε γιατί εγκαταλείπει την οικογένεια του, είτε γιατί έχει δολοφονηθεί ή εκτίει την ποινή του σε κάποια φυλακή. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μόνο το 39% των παιδιών καταφέρνουν να ολοκληρώσουν την φοίτησή τους στο σχολείο. Αρκετά από αυτά τα παιδιά, παράλληλα με τις σπουδές τους, δουλεύουν για να συντηρήσουν τις οικογένειες τους. Στα τρία σχολεία που συστεγάζονται φοιτούν 268 μαθητές. Οι περισσότεροι είναι μαύροι, λατίνοι και Ασιάτες. Οι λευκοί είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία, μόλις τρεις τον αριθμό. Στο τριώροφο συγκρότημα των σχολείων έχουν εγκατασταθεί ανιχνευτές μετάλλων.Υπάρχουν παιδιά που κουβαλούν μαχαίρια για την αυτοπροστασία τους. Στους διαδρόμους των σχολείων περιπολούν αστυνομικοί. Οι διευθυντές διαθέτουν ασύρματο με τον οποίο ειδοποιούν τους αστυνομικούς και τους εκπαιδευτικούς για τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Οι κάμερες ελέγχουν αρκετά σημεία στο εσωτερικό των σχολείων αλλά και του περιβάλλοντος χώρου. Η πρόσβαση στο σχολείο είναι μια δύσκολη υπόθεση και ένα καθημερινό μαρτύριο για τους μαθητές. Αυτοί θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και να αποφεύγουν τους δρόμους στους οποίους μπορεί να συναντήσουν κουμπουροφόρα και αδίστακτα μέλη συμμοριών.
Όλα αυτά τα εντυπωσιακά τα διάβασα πρόσφατα στο περιοδικό "SUNDAY"(Κυριακάτικος Αγγελιοφόρος, Γιάννης Παπαδόπουλος). Η έξαρση της εγκληματικότητας στην Αμερική προβληματίζει σίγουρα . Ο εγκληματολόγος στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι, Ρίτσαρντ Ρόζενφελντ, την συσχετίζει άμεσα με την Οικονομία. Χαρακτηριστικά λέει πως "Όσο η οικονομία στέλνει διφορούμενα μηνύματα, πρέπει να αναμένουμε και ανάλογη αύξηση της εγκληματικότητας" (Κορίνα Βασιλοπούλου, εφημ. Ελευθεροτυπία). Επίσης, ο καθηγητής του Κέμπριτζ, Ρόμπιν Αλεξάντερ, διαπιστώνει "απώλεια της παιδικής ηλικίας" σε 3,5 εκατομμύρια παιδιά (Κώστας Γουλής, εφημερίδα Αγγελιοφόρος)!
Οι άνθρωποι στο Ντόρτσεστερ όταν χάνουν ένα αγαπημένο πρόσωπο από τις σφαίρες των συμμοριών, κυκλοφορούν με μια μοβ καρφίτσα. Μ' αυτόν τον τρόπο συμβολίζουν την απώλεια. Σε εμάς εδώ, αναζητείται επειγόντως ο τρόπος με τον οποίο θα συμβολίσουμε την απώλεια της παιδικής μας ηλικίας. Ας το κάνουμε όσο είναι νωρίς...

Τετάρτη, Μαρτίου 12, 2008

ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ(1)

Στο τελευταίο κρούσμα βίας, αν θυμάμαι καλά, ο οπλοφόρος πήρε στον άλλο κόσμο 5 ανυποψίαστους φοιτητές. Ο δράστης εισέβαλλε σε πανεπιστήμιο στο Βόρειο Ιλλινόις και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως. Εκτός από τους πέντε νεκρούς υπήρξαν και καμιά 20αριά τραυματίες. Ο δράστης μετά την απεχθή του πράξη αυτοκτόνησε. Για αυτόν γνωρίζουμε λίγα και καλά. Είχε λευκό ποινικό μητρώο και είχε διακόψει τα φάρμακα για κάποιο πρόβλημα υγείας που παρουσίαζε. Επίσης, ήταν απόφοιτος του τμήματος Κοινωνιολογίας με έπαινο. Με βάση αυτά τα στοιχεία ο δράστης ήταν ένας άνθρωπος με πρότερο έντιμο βίο που ήταν υπεράνω πάσης υποψίας. Σίγουρα η λήψη και διακοπή των φαρμάκων επηρέασε τον ψυχισμό του και τον οδήγησε στα διαδοχικά εγκλήματα. Εκεί που θέλω να επιμείνω είναι στην αδυναμία του πανεπιστημίου να εντοπίσει εγκαίρως τα ψυχολογικά προβλήματα ενός φοιτητή του και να προλάβει το κακό. Οι καθηγητές και οι συμφοιτητές του δεν είχαν αντιληφθεί τίποτα που θα τους προκαλούσε ανησυχία; Οι καλές του επιδόσεις και ο έπαινος ήταν, μάλλον, σημάδια πως όλα πήγαιναν καλά! Ο φοιτητής ήταν επιμελής με τις σπουδές του. Αν ,πιθανόν, ήταν απόμακρος, σιωπηλός και βαθιά προβληματισμένος, λίγο θα απασχολούσε αυτούς που τον συναναστρέφονταν.Εξάλλου, το εκπαιδευτικό σύστημα στις ΗΠΑ αποθεώνει την αντικειμενική έκφραση και υποβαθμίζει την υποκειμενική. Για τους Αμερικανούς μετράει ο βαθμός στο πτυχίο. Η ψυχική υγεία του πτυχιούχου (μη μετρήσιμη!) έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Σ' ένα παλιότερο κείμενό του (Οι μαθητές, η γλώσσα και οι δάσκαλοί της -εφημερίδα Καθημερινή)ο Παντελής Μπουκάλας σχολίαζε την έρευνα που είχαν κάνει τέσσερις καθηγήτριες της Φιλολογίας για λογαριασμό του κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας. Οι καθηγήτριες είχαν μελετήσει 884 γραπτά μαθητών της Α' Λυκείου σε τριάντα Λύκεια όλης της χώρας. Τα συμπεράσματά τους ήταν "κενά και αδυναμίες, λογικά άλματα, αντιφάσεις, ατεκμηρίωτα συμπεράσματα, άστοχη επιλογή λεξιλογίου καθώς και λάθη συντακτικά, ορθογραφικά και στίξης". Στα αρνητικά ακόμη, έβαζαν και την "υπερβολική χρήση προσωπικού τόνου και προσωπικών βιωμάτων". Ο Παντελής Μπουκάλας είχε απομονώσει ένα πολύ μικρό τμήμα από το κείμενο ενός μαθητή που οι ερευνήτριες είχαν θεωρήσει επιλήψιμο : "ο πατέρας μου δουλεύει σε ένα ξενοδοχείο και θέλω από του χρόνου να δουλέψω κι εγώ εκεί και χωρίς έστω μια γλώσσα(αγγλικά) δεν θα τα καταφέρω". Ο μαθητής εδώ εκφράζει μια επιθυμία και έχει συνείδηση της δυσκολίας για την εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας. Ο τόνος της γραφής του είναι προσωπικός και "είναι αμέτρητες φορές προτιμότερο ένα μαθητικό κείμενο θερμό, με όλα τα ορθογραφικά λάθη και τους πιθανούς σολοικισμούς του, γιατί στις δικές του αράδες ελευθερώνεται και αληθεύει και το μυαλό και η ψυχή ενός παιδιού, παρά ένα κείμενο σιδερωμένο, ατσαλάκωτο, ψυχρό , με εξαναγκαστικά αφανισμένο τον προσωπικό τόνο, τον προσωπικό χαρακτήρα δηλαδή (Παντελής Μπουκάλας).
Νομίζω πως ο δράστης και αυτόχειρας στο πανεπιστήμιο του Ιλλινόις έγραφε κείμενα με "σιδερωμένο, ατσαλάκωτο, ψυχρό , με εξαναγκαστικά αφανισμένο τον προσωπικό τόνο, τον προσωπικό χαρακτήρα δηλαδή"...

Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2008

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ.



video

Ο ήχος είναι κακός.Το ξέρω! Περίμενα να ακούγεται καλύτερα-Ο Δημήτρης Νικολούδης και ο Κώστας Πρατσινάκης τραγουδούν μελοποιημένα ποιήματα του Νίκου Καββαδία. Βραδιά αφιερωμένη στη μνήμη του ποιητή, στο Remezzo. Για το ποιητικό έργο του Καββαδία μίλησε ο Δημήτρης Καλοκύρης. Μερικούς ανθρώπους ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣ!!!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Ο Δημήτρης Νικολούδης γεννήθηκε στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Μεγάλωσε με δημοτικά νανουρίσματα της γιαγιάς του και τις λαϊκές γιορτές με τα πανηγύρια ακούγοντας τους δύο μοναδικούς μουσικούς των Βασιλικών να παίζουν κλαρίνο και λαούτο. Μέσα από αυτά τα βιώματα λοιπόν γεννήθηκε μέσα του μια απέραντη αγάπη για το Δημοτικό τραγούδι.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο γράφεται στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης όπου σπουδάζει φωνητική. Παράλληλα με τις σπουδές του τραγουδά στο γνωστό φοιτητικό στέκι «Δέκα βήματα στην Άμμο» όπου όλο το πρόγραμμα βασίζονταν στο κλίμα της παρέας. Στην συνέχεια συμμετέχει σε μουσικά στέκια της Θεσσαλονίκης. αλλά και σε συναυλίες με ονόματα της Ελληνικής μουσικής σκηνής.
Το 1994 κυκλοφορεί η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Το Αιώνιο Παράπονο» σε μουσική και στίχους του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου. Το 1998 κυκλοφορεί η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Με τέχνη και με Πάθος» με τραγούδια του Ντίνου Χριστιανόπουλου και του Σταύρου Κουγιουμτζή.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή του το 1995 σε συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη. Από το 1994 έως το 2000 υπήρξε βασικός ερμηνευτής της ορχήστρας της ΕΡΤ3. Επίσης σ 'αυτό το διάστημα εμφανίστηκε για τρεις συνεχείς χρονιές στο Casteig , Μέγαρο Μουσικής του Μονάχου ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου από Έλληνες και Γερμανούς.
Το 2000 εμφανίζεται στην τηλεόραση της ΕΡΤ3 με την εκπομπή «Στίχοι…..μετά μουσικής». Σημαντική στιγμή της καριέρας του η εμφάνισή στο Ηρώδειο με την Ορχήστρα Χρωμάτων στο πλευρό της Μ. Φαραντούρη το καλοκαίρι του 2001.
Από το 2001 και μετά ο Δημήτρης Νικολούδης έχει επιλέξει το δύσκολο δρόμο των προσωπικών παραγωγών με θέματα και υλικό που ο ίδιος επιλέγει και επιμελείται. Έχει πραγματοποιήσει ένα αφιέρωμα στο έργο του πολύ σημαντικού Έλληνα συνθέτη Μάνου Λοϊζου, τη μουσική παράσταση «το τρίτο κουδούνι – τα παντοτινά τραγούδια του θεάτρου», ένα αφιέρωμα στο μεγάλο Έλληνα συνθέτη Μάνο Χατζηδάκι, και συνεχίζει…
Πρόσφατα κυκλοφόρησε η τρίτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “…Όταν ξεκίνησε το όνειρο”, με 2 ανέκδοτα τραγούδια των Π. Παρασχόπουλου σε ποίηση Βασίλη Ρώτα και Σ. Κασσάρα σε ποίηση Γ. Σκαρίμπα, ένα τραγούδι του Ντίνου Χριστιανόπουλου και ένα σμυρνέϊκο.

ΠΗΓΗ: (http://www.dimitris-nikoloudis.gr)


Ο Κώστας Πρατσινάκης γεννήθηκε το 1953 στη Θεσσαλονίκη.
Μεγάλωσε στον Εύοσμο μαζί με τα τέσσερα αδέλφια του όπου και τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Στ΄Γυμνάσιο.
Η μεγάλη του αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι, αλλά και το ταλέντο του εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς. Γι’ αυτό και από τα φοιτητικά του ακόμη χρόνια στη Θεσσαλονίκη άρχισε να εμφανίζεται στις τότε μπουάτ της πόλης.
Μετά το 1980 αποφασίζει ότι ο χώρος που του αρμόζει για να ζήσει μόνιμα και να δημιουργήσει είναι η πόλη που γεννήθηκε, η Θεσσαλονίκη. Έτσι, ανοίγει Τεχνικό Γραφείο στα Λαδάδικα, σαν Ιδιώτης Πολιτικός Μηχανικός, επάγγελμα που ασκεί μέχρι και σήμερα.
Ήταν το επάγγελμα του Πολιτικού Μηχανικού που τον βοήθησε όχι μόνο να κατανοήσει τα οικιστικά και συγκοινωνιακά προβλήματα της Θεσσαλονίκης, αλλά και να διαμορφώσει άποψη για τη χωροταξική φυσιογνωμία της πόλης.
Όλα αυτά τα χρόνια η άσκηση του επαγγέλματός του δεν τον εμπόδισε να έχει μια δυναμική παρουσία στα καλλιτεχνικά πράγματα της Θεσσαλονίκης.
Μπαίνει στο χώρο της δισκογραφίας τόσο σαν ερμηνευτής όσο και σα δημιουργός. Παράλληλα συνεχίζει τις ζωντανές εμφανίσεις στη μουσική σκηνή της πόλης.
Αυτή η διπλή του καλλιτεχνική δραστηριοποίηση ευνόησε την ευαισθητοποίησή του γύρω από τις πολιτιστικές δυνατότητες και ανάγκες της Θεσσαλονίκης.
Η συμμετοχή του στη Διοίκηση του ΑΣ Ήφαιστος οφείλεται στην αγάπη του για τον αθλητισμό και ιδιαίτερα το Μπάσκετ.
Επί εννέα χρόνια εκλέγεται ως Σύμβουλος στην Παγκρήτια Αδελφότητα Μακεδονίας.
Είναι παντρεμένος από το 1981 με τη Μαίρη Δρακοπούλου, με την οποία έχουν ένα γιο, το Μανώλη και ζουν στην περιοχή της Μάρκου Μπότσαρη.

ΠΗΓΗ: (Αντιγραφή από την ιστοσελίδα που γράφει για τους παλιούς απόφοιτους του 1ου Ενιαίου Λυκείου Σταυρούπολης )

Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2008

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ, Δ.ΙΑΚΩΒ(1)

video

Στις 11 Φεβρουαρίου 2008 παρακολούθησα την ομιλία του καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Δ. Ιακώβ. Το θέμα της διάλεξης ήταν "Η μεταθανάτια ζωή και τα ταφικά ελάσματα της Πέλιννας Θεσσαλίας". Η εκδήλωση έγινε στο πλαίσιο των Φιλολογικών Βραδινών. Το βιογραφικό(διάβασε: Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ) του Δ. Ιακώβ είναι ένα μακροσκελέστατο κείμενο. Να τι λένε ,εν συντομία, δύο συνάδελφοι του :

"Ο Δ. Ιακώβ, καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έχει εντάξει συστηματικά στην ερευνητική και διδακτική του δραστηριότητα την αριστοτελική Ποιητική και, ακριβώς, καρπός της πολύχρονης τριβής του με το σημαντικό αυτό κείμενο είναι το παρόν βιβλίο. Εδώ συγκεντρώνονται μελετήματά του της τελευταίας εικοσαετίας, τα οποία θίγουν καίρια σημεία της Ποιητικής από τη σκοπιά μιας εγρήγορης και ενήμερης φιλολογικής συνείδησης και μιας υποψιασμένης θεωρητικής αναζήτησης. Τα επτά αυτά μικρότερα και μεγαλύτερα κείμενα αντιμετωπίζουν την αριστοτελική Ποιητική ως τολμηρή πρόταση αυτονόμησης της λογοτεχνίας, με την ανάδειξη οικείων εσωτερικών κανόνων και γνωρισμάτων που τη διαφοροποιούν τόσο από τη φιλοσοφία όσο και από την ιστορία.Η ενότητα του χρόνου στην τραγωδία απασχολεί ιδιαίτερα τον Δ. Ιακώβ, αποτελούσε μάλιστα και την κύρια προβληματική της διδακτορικής του διατριβής (1982). Η πλούσια βιβλιογραφική ενημέρωση που επιστεγάζει όλες τις μελέτες του Δ. Ιακώβ, οι χρήσιμες υποσημειώσεις που κρύβουν μόχθο και συνδυαστικές αναγνώσεις και τα δύο άκρως χρήσιμα ευρετήρια (ένα προσώπων και ένα χωρίων) ολοκληρώνουν έναν τόμο υψηλής ερευνητικής στάθμης, απαραίτητο βοήθημα για όποιον επιθυμεί να εξοικειωθεί με τα αειθαλή προβλήματα του αριστοτελικού κειμένου".

H κυρία Λίζυ Τσιριμώκου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.Το ΒΗΜΑ, 10/04/2005

"Κυρίως όμως του οφείλουμε το γεγονός ότι επιτέλους μεταφράστηκε έργο του Wilamowitz στα ελληνικά. (Εδώ αισθάνεται βέβαια κανείς την ανάγκη να αναφερθεί και στη συνολική μεταφραστική προσφορά του. Θυμίζω απλώς ορισμένους συγγραφείς, τα έργα των οποίων γνωρίσαμε πολλοί - ως φοιτητές ή οψιμότερα - επίσης από μεταφράσεις που εκπόνησε ή επιμελήθηκε ο Δ. Ιακώβ: Β. Snell, R. Kannicht, I. Συκουτρής, Η.-D. Blume, G. Jaeger, Η.-G. Nesselrath κ.ά. Δίπλα στο πρωτότυπο έργο του θα πρέπει να αναγνωριστεί κάποτε και η σημαντική αυτή προσφορά που θα έλεγε κανείς ότι υπακούει σε ένα πρόγραμμα κοραϊκής μετακενώσεως.)

Ο κ. Σταύρος Τσιτσιρίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών.