Πέμπτη, Ιουλίου 31, 2008

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Σε μια παλιά του συνέντευξη (περιοδικό schooligans) ο Γιάννης Αγγελάκας εξηγούσε πως το συγκρότημα "Τρύπες" ήταν μια ιστορία που περνούσε οριστικά στο παρελθόν. Ο Αγγελάκας στη συνέντευξή του μιλούσε για κάποια μέλη του γκρουπ που κοιτούσαν το ρολόι στις πρόβες. Ο υπαινιγμός του ήταν σαφέστατος! Η διάθεση για πειραματισμό, το μεράκι και η δημιουργική διάθεση ατονούσαν με το πέρασμα του χρόνου. Η μεγάλη απήχηση που είχαν οι "Τρύπες" δεν αποτελούσε εμπόδιο για τη διάλυση του συγκροτήματος. Ο Γιάννης Αγγελάκας είχε αντιληφθεί εγκαίρως πως κάθε παράταση της ζωής του συγκροτήματος θα γινόταν σε βάρος της εξαιρετικής εικόνας που είχαν χτίσει με μεγάλο κόπο και επιμονή τα μέλη του γκρουπ. Όπως εύκολα διαπιστώνετε, το βλέμμα που κοιτάζει τα ρολόγια μπορεί να υπάρχει ακόμα και στις "καλύτερες οικογένειες"! Αυτό το βλέμμα αποτελεί ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά αυτού που ονομάζουμε "δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία". Αυτή η νοοτροπία δεν κάνει διακρίσεις και αφορά εξίσου όλους τους ανθρώπους που εργάζονται...

Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2008

ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΟΝ

Είναι καμιά δεκαριά κοπέλες σε μεγάλο πολυκατάστημα της Θεσσαλονίκης. Εισπράττουν λεφτά και τα παστώνουν στις ταμειακές μηχανές. Το πάτημα των πλήκτρων στις ταμειακές μηχανές είναι μια σταθερά επαναλαμβανόμενη και πανομοιότυπη κίνηση. Οι κοπέλες μοιάζουν βαριεστημένες και κουρασμένες. Είναι τέτοιος ο τρόπος της εργασίας που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να δράσουν δημιουργικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο χρόνος γίνεται μια έμμονη ιδέα και οι κοπέλες, φαντάζομαι, θα κοιτούν διαρκώς το ρολόι τους. Οι δείκτες του ρολογιού δεν λένε να ξεκολλήσουν και ο χρόνος βιώνεται ως τεμαχισμένος σε μικρές άπειρες στιγμές που δεν μπορούν να συμπυκνωθούν σε ένα δημιουργικό παρόν. Ξέρω πως αρκετοί άνθρωποι αποδίδουν στις εργασίες τους χωρίς να νιώθουν την παραμικρή αίσθηση της δημιουργίας. Αυτό είναι ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ...

Σάββατο, Ιουλίου 05, 2008

ΕΥΕΛΙΞΙΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Τον Ιούνιο του 1803 η Μαίρη –Αν Οέλκλι ,που μνημονεύεται στον πρώτο τόμο του «Κεφαλαίου» του Μαρξ, εργάζεται 16,5 ώρες, κατά μέσο όρο, την ημέρα. Μια Παρασκευή η Μαίρη αρρωσταίνει και δεν προλαβαίνει να τελειώσει το κέντημά της. Την Κυριακή πεθαίνει από την υπερκόπωση και το κτήνος-εργοδότρια ψελλίζει το παράπονο της ως επικήδειο λόγο για την μισοτελειωμένη δουλειά της σκλάβας-υπαλλήλου. Την πρωτομαγιά του 1893 ο παγκόσμιος αναβρασμός για το απάνθρωπο εργασιακό ωράριο δεν αφήνει ανεπηρέαστο και τον σοσιαλιστή Σταύρο Καλλέργη που μπροστά σε δυο χιλιάδες ανθρώπους εκφωνεί ένα ψήφισμα. Μέσα απ’ αυτό το ψήφισμα ζητάει η Κυριακή να είναι ημέρα σχόλης και ανάπαυσης για τους εργαζομένους. Επίσης, ζητάει τη θέσπιση του οκταώρου ως ανώτατο ωράριο εργασίας και στιγματίζει την ανθυγιεινή εργασία για τα παιδιά και τις γυναίκες. Στο τέλος του ψηφίσματος αναφέρει το δικαίωμα σύνταξης για «τους εκ της εργασίας παθόντες και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογένειας των και εις τας οικογενείας των εν εργασία φονευθέντων» (Δημήτρης Φύσσας, εφημ.ΤΑ ΝΕΑ- Απρίλιος 2004). Για τον Καλλέργη ο θάνατος ενός εργάτη ήταν φόνος και όχι εργατικό δυστύχημα όπως πολύ απαλά χαρακτηρίζεται σήμερα. Η απαλοιφή της λέξης «φόνος» μας δείχνει πως ακόμα και μετά το αιματοκύλισμα της εργατικής τάξης για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ωραρίου, το θέμα παραμένει ανοιχτό και συζητήσιμο. Στην Κίνα που νιώθει περήφανη για την ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων μια 19χρονη με το όνομα Λι Τσανμέι δουλεύει ακατάπαυστα επί 16 ώρες την ημέρα σε ένα εργοστάσιο παιχνιδιών. Αποτελεί τον κρίκο μιας ανθρώπινης αλυσίδας που κατασκευάζει αρκουδάκια για να χαίρονται τα παιδιά όλου του κόσμου. Η 19χρονη Κινέζα δεν αντέχει την υπερβολική εργασία και ξεψυχά (Μαριάννα Τζιαντζή, εφημ. Καθημερινή). Ο θάνατός της είναι η ύστατη έκφραση μιας ψυχής που την συνθλίβει η απληστία της εργοδοσίας. Αυτή η απληστία, ας μην το ξεχνάμε, είναι ίδια και απαράλλαχτη σ’ όλους τους χρόνους και σ’ όλους τους τόπους…
Υ.Γ Πιο μπροστά είδα την ταινία "Θανάση πάρε τ'όπλο σου" που προβλήθηκε από το δεύτερο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης. Σε μια στιγμή της βραβευμένης ταινίας ο Θανάσης Βέγγος απορεί και αναρωτιέται μέσα στο αστυνομικό τμήμα για όλους "αυτούς που είναι άδικοι και έχουν πάντα τον νόμο με το μέρος τους". Μ΄αυτήν την φράση κάνω συνειρμούς και σκέφτομαι πως κάμποσοι από τους βουλευτές του Κοινοβουλίου δεν διαθέτουν ούτε μια στάλα από την αξιοπρέπεια του μεγάλου Θανάση Βέγγου. Του εύχομαι μέσα από την καρδιά μου πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας.

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Τι είδους ασυλία είναι αυτή που απολαμβάνουν τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν διαδοχικά τον τόπο; Εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και όχι έντυπα του αντιεξουσιαστικού χώρου βγαίνουν και μιλούν για την κατασπατάληση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για τη σύνταξη του Κτηματολογίου. Ο Πέτρος Μανταίος, στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", λέει πως επί της διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ είχε ολοκληρωθεί το 20% του Κτηματολογίου. Μια πιθανή εξήγηση για αυτήν την αποτυχία μπορεί να ήταν και τα αναμενόμενα εμπόδια από τους κατόχους 1.500.000 αυθαίρετων κτισμάτων. Αυτοί οι κάτοχοι, ως γνωστόν, ήταν ψηφοφόροι που μπορούσαν να ρίξουν και να ανεβάσουν κυβερνήσεις. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο κανείς δεν θα τρελλαίνονταν να τα βάλει μαζί τους. Αυτό όλο υπήρξε ένα ισχυρό άλλοθι για την προηγούμενη κυβέρνηση που διοχέτευσε τα χρήματα του Κτηματολογίου αλλού και, έτσι, άφησε ανολοκλήρωτο το έργο.
Η σημερινή κυβέρνηση έρχεται να αποτελειώσει όλα αυτά που άφησαν ημιτελή οι προηγούμενοι. Τελείως ξεδιάντροπα μας λέει ότι τα χρήματα χάθηκαν και δεν μπορούν να βρεθούν. Ο κόσμος καλείται να ξεχάσει το παρελθόν και να συνεισφέρει οικονομικά στη σύνταξη του Κτηματολογίου. Πουθενά δε γίνεται λόγος για διασπάθιση των κοινοτικών πόρων!
Περίμενα από τη Δικαιοσύνη και τους Δικηγορικούς Συλλόγους να αντιδράσουν συγκροτημένα και να γίνουν μπροστάρηδες στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του κόσμου. Δυστυχώς, η μόνη αντίδραση ήρθε από τον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης και αφορούσε την αντιπαράθεση του με τους φοροτεχνικούς για το θέμα της συμπλήρωσης των εντύπων.
Πληρώνω όσο-όσο για να κατοχυρώσω το δικαίωμα της ύπαρξής μου...

Τρίτη, Ιουλίου 01, 2008

Η ΠΡΙΜΑΝΤΟΝΑ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ

"Στην περίπτωση της Μαντόνα, φερ' ειπείν, το ότι είναι μια μακιαβελική εργασιομανής, η οποία χρησιμοποίησε το χρήμα και την κοινωνική θέση, προκειμένου να αντισταθμίσει μια φριχτά ταραγμένη παιδική ηλικία" (λόγια του Όλιβερ Τζέιμς που τα διάβασα σε ένα άρθρο του Μανώλη Ανδριωτάκη στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία"-7/10/2003).
Κάτω από συνθήκες καύσωνα οι φανατικοί οπαδοί της Μαντόνα περιμένουν καρτερικά για να αγοράσουν εισιτήριο. Η εικόνα των ανθρώπων που έχουν σχηματίσει ουρά για να αποκτήσουν το "μαγικό χαρτάκι" είναι όμοια στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Κάποιοι περιμένουν από τα χαράματα. Μία κοπέλα παίρνει ομπρέλα θαλάσσης για να προστατευτεί από τον ήλιο. Μία άλλη είναι έγκυος και καταφέρνει να πάρει εισιτήρια. Ίσως, οι υπόλοιποι να την λυπούνται και να της παραχωρούν ευγενικά τη θέση τους. Μία άλλη κοπέλα φαίνεται στο ρεπορτάζ της τηλεόρασης τρισευτυχισμένη! Μόλις έχει προμηθευτεί εισιτήριο. Λέει πως η Μαντόνα είναι εμπειρία ζωής γι' αυτήν. Ένας άλλος δηλώνει πως τη συγκεκριμένη συναυλία δεν πρόκειται να την χάσει με τίποτα. Οι περισσότεροι είναι νέοι άνθρωποι που η ηλικία τους κυμαίνεται από τα 20 μέχρι τα 40. Περιμένουν μέσα στο λιοπύρι για να πληρώσουν 80 ευρώ ( η πιο φτηνή τιμή σε εισιτήριο) και να αγοράσουν το θεμελιώδες δικαίωμα του "Ήμουν κι ΕΓΩ εκεί". Οι ουρές του κόσμου μου μοιάζουν σαν πομπές που διαδηλώνουν την επιθυμία τους να μετέχουν σε ένα συμβάν που δημιουργεί μια "μακιαβελική εργασιομανής". Περαστικά μας...