Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ(4)

video

Η Μαρία Κενανίδου γράφει για την Ελευθερία Ρούσσου*:

Με σημείο εκκίνησης το αποτέλεσμα του φωτογραφικού της διαφράγματος και στη συνέχεια με μοναδική ψηφιακή του επεξεργασία την απομόνωση των κλαδιών του δέντρου από τον περιβάλλοντα χώρο, απλά με εναπόθεση αυτούσια και χωρίς αλλοιώσεις, χρησιμοποιεί τη διαδικασία αντιγραφής-επικόλλησης για την εμπλοκή της αποτύπωσής τους ,προτρέποντας με εικαστικό τρόπο την επανασυμφιλίωση και επιστροφή στη φύση.

Σε μια άλλη παράγραφο διαβάζουμε:

Η καλλιτέχνης αποτυπώνει μια διαδρομή που μετατρέπει την ίδια την πράξη-σχήμα σε Λόγο. Λόγο που αποτελεί έκφραση αισιοδοξίας και ρομαντισμού, για μια ακόμα "επιστροφή στη φύση". Αποκαλεί αυτό το έργο Protection προτείνοντας στη θέαση του έργου , ο καθένας με την προσωπική του αλήθεια να αναπτύξει συνειρμικούς συλλογισμούς.

Και τελειώνει η Μαρία Κενανίδου:

Ο αφηγηματικός της λόγος και η νοητική περιήγηση που προτείνει αναμοχλεύουν και εισχωρούν στα δομικά στοιχεία καταγωγής της συνείδησης, της μεταμόρφωσης, του μετασχηματισμού, έρχεται σε συνάφεια με μια ποιητική έκφανση του χώρου και του χρόνου, αρχετυπικά συνδεδεμένων μέσω του ασυνείδητου.

Όπως και η παλαιότερη δουλειά της με το εργόχειρο,μια διαλογιστική διαδικασία με ισχυρό νεύμα εγκλεισμού μέσω της επανάληψης στην τελετουργική χειρονακτική παραγωγή του έργου, καθαρίζει το νου, ανανεώνοντάς τον διαρκώς, μέσα από μικρές και μεγάλες συνειδητοποιήσεις συμβάντων ανάμεσα στο όνειρο, την επιθυμία και το πραγματικό.

Η καλλιτέχνης, προβάλλοντας εικαστικά την προσωπική της αντίσταση στην αστική ιδεολογία που υπνωτίζει συνειδήσεις, δίνει τη δική της ερμηνεία στη ρήση του Αναξαγόρα "ο χρόνος συνοδεύει το χώρο μέσα στη συνεχή αλλαγή των πραγμάτων , των κραδασμών και των σκέψεων".

*Η Ελευθερία Ρούσσου γεννήθηκε το 1971 στην Αμμόχωστο Κύπρου. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στο Universital de Barcelona, Facultat de Belles Artes, Βαρκελώνη. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 27, 2008

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ(3)

video

Για την βίντεο εγκατάσταση της Μαρίας Ζερβού* γράφει η Ελένη Γαρουφαλιά:

Η απόλαυση της Μαρίας κρύβεται. Μια γυναίκα με μπούρκα καθισμένη σ' ένα πεντακάθαρο και ψυχαναγκαστικά τακτοποιημένο τραπέζι προσπαθεί να γευτεί τον αστακό που έχει μπροστά στο πιάτο της. Η συγκροτημένη/συγκρατημένη μορφή της παρουσιάζει το εξής παράδοξο: Από τη μία κρύβει το σώμα της και κατ' επέκταση τις ακρότητές του, τις εκφάνσεις του πάθους, την ταραχή, τις μεταπτώσεις, τη διέγερση ενώ ταυτόχρονα κάνει αισθητή την ύπαρξη της μάσκας/μπούρκας, μέσω της οποίας καθιστά γνωστό αυτό που δε θέλει να δείξει. Το υποκείμενο δηλώνει: Να γνωρίζεις, κάτι κρύβω από τον εαυτό μου και αυτό το κάτι πάω να το αποκρύψω και από σένα. Η γυναίκα του βίντεο τοποθετείται στην πλευρά του υποκειμένου εξαιτίας της διπλής της υπόστασης: Είναι αυτή που έχει σαγηνευτεί , έχει εισχωρήσει στη διαδικασία της απόλαυσης, είναι υποκείμενο κατάκτησης και κατά αυτήν την έννοια έχει θηλυκοποιηθεί. Από την άλλη μεριά, λόγω της θρησκευτικής της ενδυμασίας , είναι αυτή που υποφέρει. Από την ύπαρξη του χριστιανισμού και έπειτα ,ως υποκείμενο νοείται αυτός που υποκείται σε κάτι, που υπο-φέρει λόγω μιας πληγής, η οποία φανερώνει και τη φθαρτή του ύπαρξη. Μια ανοιχτή σωματική πληγή -σε αντίθεση με την αθανασία της ψυχής- που χύνεται και ξανα-ανοίγει και που μέσω αυτής το υποκείμενο μελοδραματικά ανασυντάσσεται και ανασυγκροτείται ξανά και ξανά μέσα στο ρόλο του. Το υποκείμενο της κατάκτησης -η γυναίκα- έρχεται αντιμέτωπη με το αντικείμενο της απόλαυσης-τον αστακό. Ένας κόκκινος αστακός , το κόκκινο ως σημάδι ερωτικής εξέγερσης, προφυλαγμένος μέσα στο εσωτερικό του περίβλημα. Ο αστακός ανήκει στα μαλακόστρακα που τρέφονται με ψοφήμια. Συμβολικά είναι ένας ρακοσυλλέκτης, επιβιώνει καταναλώνοντας και ξαναχρησιμοποιώντας το αποσυντεθειμένο. Αυτό που μένει, που απορρέει από μια πράξη, το απόρριμμα. Τα σωματικά απορρίμματα της απόλαυσης, ο ιδρώτας, τα κόκκινα μάγουλα, τα υγρά, οι βαθιές ανάσες λόγω πνιγμού, οι παλμοί από την πίεση του αίματος, είναι σημάδια της αισθησιακής τέρψης που χρησιμοποιεί το σώμα ως μέσο, ως καλό αγωγό του ηλεκτρισμού της. Και μπορεί ορισμένα ζώα, όπως συγκεκριμένο είδος ακρίδας, να καταβροχθίζουν το ερωτικό τους ταίρι μετά τη μέθη ή κάποια θηλαστικά να καταπίνουν τον πλακούντα αφού γεννήσουν, τα ανθρώπινα όμως απορρίμματα έχουν σκοπό να καούν, να καταναλωθούν ως καύσιμα της εκστατικής λιποθυμίας. Να καεί η μυρωδιά, η παραφωνία, το υποκείμενο και οι ιστορίες του. Και η ιδιότητα του ρούχου, του κουστουμιού, της μπούρκας έγκειται ακριβώς σ' αυτό το σημείο: στον καλλωπισμό, στην προστασία του σώματος. Στο σκοτωμένο, τεμαχισμένο διεγερμένο σώμα, στην προετοιμασία του προς αφανισμό. "Όταν ντύνομαι, στολίζω ένα κομμάτι του πόθου μου που θα ξαστοχήσει"(Roland Barthes). Η ταύτιση΄( από την καλλιτέχνη) της διαδικασίας της γυναίκας του βίντεο με το παραισθησιογόνο ταξίδι απόλαυσης της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων δεν είναι τυχαία: στο παραμύθι, μπροστά στην παρτίδα σκάκι που εκτυλίσσεται με ζωντανούς συμμετέχοντες, η Αλίκη λέει: "Δεν με νοιάζει να είμαι η βασίλισσα, ας είμαι και πιόνι, αρκεί να μπω στο παιχνίδι".

*Η Μαρία Ζερβού γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα.Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στην Ακαδημία Gerrit Rietveld , στο Άμστερνταμ, και στο Sandderg Institute, Άμστερνταμ, όπου ζει και εργάζεται.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ(2)

video

"Θέλω να βγω έξω να αλλάξω τον κόσμο"

"αλλά δεν ξέρω τι παπούτσια να φορέσω"

Διαβάζω πάλι από το βιβλιαράκι που υπήρχε στο όγδοο Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών:

Διατυπώνοντας το δικό της σχόλιο ενάντια σε εκείνη την "πολιτική τέχνη" που δυστυχώς στις μέρες μας τείνει να λειτουργεί ως άλλοθι απενεχοποίησης της αστικής ταυτότητας των καλλιτεχνών, με το video "Blue Monday ,because of blue money", η καλλιτέχνης Ελένη Θεοφυλάκτου* συμπυκνώνει μια νοοτροπία της νεοφιλελεύθερης, μετακαπιταλιστικής εποχής, περιχαρακωμένης από την ανία και την ανώφελη διαβίωση άφρονης ευμάρειας.

Και αλλού:

Αιφνιδιαστική, απρόσμενη, εμπαίζει την περιέργειά μας, αν και ο χρόνος θέασης που απαιτεί το έργο είναι μόλις 2'. Παρόλα αυτά,μέσω της επαναλαμβανόμενης, παλίνδρομης, αθώας, ανέμελης κίνησης των όμορφων νεανικών άκρων, καταφέρνει με παιγνιώδη διάθεση ,να μας προκαλέσει μέσα από την πρόσκληση ανάγνωσης στον επαναπροσδιορισμό του θεματικού υλικού που τελικά προβάλλει αφοπλιστικά απλό και ουσιώδες, αναδεικνύοντας το έργο βαθύτατα ευρηματικό, κλείνοντας μας το μάτι.

*Η Ελένη θεοφυλάκτου σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Ρούλας Πατεράκη στη Θεσσαλονίκη, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο University of East London. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 20, 2008

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ(1)



video

Tελείωσε και το 8ο Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών που έγινε στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα. Στο βίντεο βλέπετε το έργο "Berggase" (μικτή τεχνική σε χαρτί) από την καλλιτέχνιδα Ινώ Βαρβαρίτη*. Να τι λέει η ίδια μέσα από το καλαίσθητο κατατοπιστικό βιβλίο που κυκλοφόρησε στο Φεστιβάλ:

"Το ιδιαίτερο και πλούσιο παρελθόν της Βιέννης, η οποία διαφυλάττει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, κατάφερε να μορφοποιήσει μια εικαστική ιδέα μου. Οι αναθηματικές μου πλάκες εκλαμβάνονται ως μνημεία, διατηρούν τη μνήμη, καταδεικνύοντας τους χώρους όπου έζησαν, έδρασαν ή απεβίωσαν προσωπικότητες του παρελθόντος. Οι επιγραφές αυτές ουσιαστικά αποτελούν μια καταγραφή της ελάχιστης μονάδας χρόνου, δηλαδή μιας στιγμής, της αιωνιότητας".

Στο βίντεο, επίσης, βλέπετε το έργο της Λάουρας Ράπτη* "Χωρίς τίτλο" (κάρβουνο σε χαρτί). Για το έργο της αναφέρει: "Αποκωδικοποιώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φυτών και των καρπών τους προσδίδω νέες ιδιότητες. Τα "βγάζω" από το φυσικό τους περιβάλλον και μεταλάσσω τη χρωματική τους ταυτότητα. Τώρα παραπέμπουν σε μέλη και εσωτερικά όργανα ή και ακτινογραφίες αυτών. Απόκοσμα και διόλου ελκυστικά , τα φρούτα ζουν στο δισδιάστατο χώρο του τελάρου, στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου".

*Η Ινώ Βαρβαρίτη γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται.

*Η Λάουρα Ράπτη γεννήθηκε το 1977 στη Βουδαπέστη. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 06, 2008

Ο ΒΙΟΤΟΠΟΣ ΤΩΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΔΩΝ

(Η αγαπημένη λιμνοθάλασσα της Βιστωνίδας)


Άκουσα πως ο υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. δήλωσε ότι το Δημόσιο δεν γνωρίζει επακριβώς την περιουσία του. Ακόμα, διάβασα πως από το 1945 έχει χαθεί σε χέρια ιδιωτών το 60% της δημόσιας γης (Γιώργος Μεταξάς, εφημερ.Αγγελιοφόρος).
Ο Πάνος Θεοδωρίδης λέει ότι για να συσκοτίσουμε την αλήθεια δεν έχουμε παρά να προσφέρουμε στους άλλους ένα πλήθος πληροφοριών που θα αδυνατούν να κατανοήσουν.
Όλη αυτή η ατέλειωτη σκανδαλολογία και οι συζητήσεις επί συζητήσεων νεκρώνουν τις αντιστάσεις μας και μας ωθούν να ξεχάσουμε μια ώρα αρχύτερα. Η μοναδική αλήθεια που θα 'πρεπε να μας απασχολεί είναι ότι ιδιώτες-τρωκτικά κατέχουν παράνομα το 60% της δημόσιας γης και επιβεβαιώνουν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο αυτό που όλοι γνωρίζουμε: κουμάντο σ' αυτήν την χώρα κάνει η "νομεκλατούρα του τσαμπουκά" (Ευγένιος Αρανίτσης).
Ματαιοπονούμε όταν ελπίζουμε ότι η Δικαιοσύνη θα ξεμπροστιάσει αυτήν την νομεκλατούρα του τσαμπουκά. Δεν βοηθάει και ο κόσμος...