Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2008

ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΣΕ ΔΙΑΙΤΑ

Ο χονδρός και ο λιγνός περιπλανιούνται , όπως πάντα, απένταροι. Είναι εύκολη λεία για όλους αυτούς που ψάχνουν θύματα. Ένας τέτοιος "κυνηγός θυμάτων" τους πλησιάζει και τους προτείνει μια δουλειά. Ο χονδρός και ο λιγνός τσιμπάνε και ενθουσιάζονται. Η πρόταση να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα πυγμαχίας μπορεί να αλλάξει τη μοίρα τους. Χωρίς να το πολυσκεφτούν απαντούν καταφατικά. Τη στιγμή που παίρνουν την απόφαση δεν διευκρινίζεται ποιός θα πυγμαχήσει από τους δυο. Ο χονδρός ζητάει προκαταβολικά λίγα χρήματα. Ο "κυνηγός θυμάτων" τους προσφέρει ένα μικρό ποσό και τους ορίζει το ραντεβού. Οι δύο φίλοι, ξελιγωμένοι από την πείνα, κάθονται αμέσως σε ένα μαγαζί για να φάνε. Ο χονδρός κάνει παραγγελία ένα πλουσιότατο γεύμα με επιδόρπιο. Το ίδιο πάει να κάνει και ο λιγνός, αλλά ο χονδρός τον αποθαρρύνει. Του λέει πως το βράδυ έχει αγώνα και δεν θα πρέπει να έχει γεμάτο το στομάχι γιατί δεν θα μπορεί να αποδώσει. Ο λιγνός αντιδρά και επιμένει. Ο χονδρός δεν ακούει τίποτα! Έχει πάρει, ήδη, τις αποφάσεις του: αυτός που θα πυγμαχήσει θα 'ναι ο λιγνός ενώ για τον εαυτό του αναλαμβάνει τον ρόλο του μάνατζερ. Ο μάνατζερ θα πρέπει να είναι πάντα χορτάτος ενώ ο αληθινά εργαζόμενος λιγνός θα πρέπει να είναι ξελιγωμένος από την πείνα!

Σας θυμίζουν τίποτα όλα τα παραπάνω;

Υ.Γ. Κερδοφόρες επιχειρήσεις κλείνουν και εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους και βυθίζονται στο πένθος και την αγωνία για αυτό που θα τους ξημερώσει. Μάνατζερ ζημιώνουν κερδοφόρες επιχειρήσεις και επιβραβεύονται για αυτήν την "επιτυχία" τους με ακόμα μεγαλύτερους μισθούς. Πείτε μου, πόσο β α ρ ι έ ς είναι οι πέτρες;

Δευτέρα, Οκτωβρίου 27, 2008

ΕΝ ΔΥΟ, ΕΝ ΔΥΟ, ΜΕ ΒΗΜΑ ΓΟΡΓΟ



Tέσσερις μαθήτριες αποχωρούν από τον χώρο της παρέλασης. Η μία κοπέλα βγάζει τα παπούτσια που την πληγώνουν και περπατά ξυπόλητη.

Η παρέλαση έχει λήξει. Ο άνδρας της τροχαίας λίγο πριν δώσει την άδεια για την παρέλαση ...των αυτοκινήτων!



Πολλές ελληνικές σημαίες, ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ!!!


video

Οι μαθητές των σχολείων της Θεσσαλονίκης προετοιμάζονται για να παρελάσουν στην οδό Τσιμισκή.


video


Στο βάθος η εξέδρα των επισήμων. Εκπρόσωποι της στρατιωτικής, πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας παρακολουθούν την παρέλαση των μαθητών. Οι στρατιωτικοί με το βλέμμα τους διακρίνουν τους μελλοντικούς στρατιώτες που θα πολεμήσουν για την πατρίδα. Οι εκπρόσωποι της θρησκευτικής εξουσίας διακρίνουν το ποίμνιο τους που έχει άμεση ανάγκη προστασίας από τον διάβολο και άλλα παρεμφερή δαιμόνια! Οι πολιτικοί καμαρώνουν την νεολαία και είναι έτοιμοι μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες να κάνουν εξαγγελίες για περισσότερο πάθος και λεβεντιά στις επόμενες παρελάσεις-κατά λάθος βιντεοσκόπησα τα δημόσια ουρητήρια. Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη!!!



Το σύμβολο του γνωστού αναψυκτικού υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια της "μαθητιώσας νεολαίας".


video

Το βλέμμα ευθυτενές. Το κορμί ίσιο και τα χέρια τεντωμένα. Οι μαθητές μόλις έχουν περάσει από την εξέδρα των επισήμων.Ένα στο αριστερό, ένα και ένα κάνουν το κενό!



Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2008

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ

video

Του φιδιού το γάλα είναι ένα πολύ όμορφο φυτό με γαλακτώδη χυμό. Ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης διαλέγει αυτό το όνομα για το ομώνυμο μυθιστόρημά του. Για αυτό μας μιλάει στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ο ίδιος εξομολογείται πως μεγάλωσε σε μια εξόχως σουρεαλιστική οικογένεια. Με τον θάνατο έχει αναπτύξει μια καλή σχέση. Το βιβλίο "Του φιδιού το γάλα" δεν είναι ένα δοκίμιο για την αμνησία αλλά μια προσπάθεια να ταξινομηθεί το υλικό της μνήμης. Αλλάζουμε δραματικά και η μνήμη μας ατροφεί. Ο συγγραφέας μας θυμίζει όλους εκείνους που κάνουν μεγάλη προσπάθεια για να θυμηθούν τα ονόματα ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφονται.


Να μερικά από αυτά που δήλωσε ο Γιάννης Ξανθούλης σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Βασίλη Καλαμαρά (Ελευθεροτυπία, ο1-10-2007):


«Ο Ανέστης Κομνηνός είχε μια αρκετά περιπετειώδη ζωή. 'Οταν, όμως, αντιλαμβάνεται ότι χάνει τη μνήμη του, βάζει τα δυνατά του να αποτυπώσει, να "αποθηκεύσει", αν προτιμάτε, μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του, με καθοριστική γι' αυτόν χρονιά το 1963. Τότε, σε ηλικία περίπου 18-19 ετών ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση με μια φθίνουσα μεγαλοαστική οικογένεια της Αθήνας. Δεν ήταν μεγάλης διάρκειας, αλλά ήταν τόσο δραστική και προφανώς πολύ αποκαλυπτική για τη ζωή του, που καθόρισε τη μετέπειτα πορεία του. Οταν καταλαβαίνει ότι έχει πρόβλημα μνήμης, τρομοκρατείται και καταγράφει δίκην μυθιστορήματος ή ημερολογίου -δεν ξεκαθαρίζεται- την άγρια σχέση με την οικογένεια Μέντα».

«Τώρα πια, στα εξήντα μου χρόνια, πιστεύω ότι δεν είμαι ο παραδοσιακός οικογενειάρχης. Είμαι εξαιρετικά προστατευτικός, αλλά σίγουρα δεν είμαι, και δεν γινόταν να γίνω, το μοντέλο του παραδοσιακού οικογενειάρχη.

«Γιατί πιστεύω ότι τα ενδιαφέροντά μου, τα μουσικά μου ακούσματα, η γλώσσα μου, οι ανατροπές που χρησιμοποιώ γράφοντας, ή, αν θέλετε, και το χιούμορ μου, που χαρακτηρίζει κι εμένα σαν άνθρωπο, δεν κολλάνε απαραίτητα με το λαϊκό αίσθημα. Με ενοχλούν αφόρητα, για παράδειγμα, τα ανέκδοτα, ακόμη κι αυτά που χαρακτηρίζονται έξυπνα. Η δική μου αίσθηση του χιούμορ είναι παντελώς διαφορετική».


«Το βιβλίο μου "Του φιδιού το γάλα" δεν ασχολείται με το αν διαλύεται ή ανασυντίθεται η ελληνική οικογένεια. Υπάρχουν πάντα κάποια σταθερά, τα οποία απειλούνται από την αμνησία -όχι απαραίτητα ως παθολογικό πρόβλημα, αλλά και σαν σύμπτωμα της εποχής μας και του καταιγισμού τής υπερπληροφόρησης και του καταναλωτισμού. Ολες οι επιθυμίες μας έχουν εκποιηθεί».

« Πρέπει να στηρίζουμε τη μνήμη μας για να μη χάσουμε τις συνειδήσεις μας. Οι ήρωές μου πάντα αγωνιούσαν και πάσχιζαν γι' αυτό».

«Τώρα που μπήκα ηλικιακά στη δεκαετία του θανάτου, κακά τα ψέματα, αυτή είναι η αλήθεια, το μόνον που με απασχολεί είναι ο θάνατος της μνήμης. Ολα τα υπόλοιπα ανήκουν στην περιπέτεια της τροφικής αλυσίδας».



Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2008

DEUTSCHE WELLE

video

Τα καθάρματα που εγκαθιδρύουν μια δικτατορία θα πρέπει να υποτιμούν πολύ την νοημοσύνη ενός λαού. Αλλιώς, δεν μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός της βιασύνης τους να επιβάλλουν, πριν από όλα, ασφυκτικό έλεγχο στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Οι πληροφορίες που διοχετεύονται από τα Μ.Μ.Ε. θα πρέπει να είναι μετρημένες και να καθησυχάζουν. Υπάρχει τάξη και ασφάλεια και κάθε πράξη που αποτελεί κίνδυνο για το καθεστώς θεωρείται έκνομη και δυσφημίζεται αναλόγως. Μέσα σε τέτοιες αντίξοες συνθήκες ο κόσμος βρίσκει πάντα τον τρόπο να δημιουργήσει τα δικά του συμβάντα. Αυτά φροντίζει να τα δημοσιοποιεί.Έτσι, καταφέρνει να σπάσει το ιδιότυπο εμπάργκο των πληροφοριών και να αναδείξει την αλήθεια των γεγονότων .



video

Την περίοδο της Χούντας στην Ελλάδα η εκπομπή της Deutsche Welle αποτέλεσε μια απ' τις ελάχιστες πηγές ενημέρωσης. Κάθε βράδυ στις 21:40 "αναρίθμητοι Έλληνες" συντονίζονταν στην μπάντα των βραχέων για να ακούσουν ειδήσεις που δεν θα ήταν λογοκριμένες από την χούντα.

Σχετική συζήτηση για την Deutsche Welle έγινε στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου (Mάιος 2008) με ομιλητές τον συγγραφέα θανάση Βαλτινό και τον τότε διευθυντή της ελληνικής εκπομπής, Κώστα Νικολάου. Μετά τη συζήτηση μοιράστηκε ένα cd με μαρτυρίες του σημερινού προέδρου της Δημοκρατίας που υπήρξε εκείνη την εποχή φοιτητής στην Κολωνία και στέλεχος της εκπομπής. Το cd περιέχει συνέντευξη με τον Βασίλη Φίλια που επισημαίνει τη σημασία που είχε η γνωστοποίηση των βασανιστηρίων της χούντας. Ακόμα, μιλάει και ο Μένης Κουμανταρέας που "θυμάται στοχαστικά την δικτατορία σαν μια εποχή, κατά την οποία η Αθήνα γιγαντώθηκε, αλλά οι άνθρωποι μίκρυναν".

Δευτέρα, Οκτωβρίου 20, 2008

ΣΥΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Επειδή όλοι υποτιμάμε

τον αριθμό των ηλιθίων

ανάμεσά μας, και κάθε

τόσο μας αιφνιδιάζουν

πρόσωπα "υπεράνω

υποψίας" μάλλον πρέπει

να ξανασυστηθούμε.

(Τι ωραία λόγια!!! Από τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου-Θεσσαλονίκη, 2008)


Για να απαιτούμε και να έχουμε αξιώσεις στο μέλλον θα πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν. Όλα αυτά που αφήσαμε πίσω μας είναι όλα αυτά που θα συναντήσουμε μπροστά μας. Όλα αυτά που ξεχάσαμε μέσα στον αδυσώπητο αγώνα της βιοπάλης είναι όλα αυτά που αναγκαστικά θα θυμηθούμε ξανά .

Τον Δεκέμβριο του 2006 και μετά την απεργία των εκπαιδευτικών η Πολιτεία ψήφισε τον έναν χρόνο της υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής. Δεν ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσαν οι νηπιαγωγοί αλλά ήταν παρήγορο πως κάτι είχε συμβεί. Μια θετική εξέλιξη δρομολογούνταν στο πάγιο αίτημα των νηπιαγωγών για υποχρεωτική δίχρονη προσχολική εκπαίδευση. Η υποχρεωτική φοίτηση των νηπίων θεσμοθετούνταν χωρίς, όμως, να έχει ληφθεί μέριμνα για τα προνήπια (είναι πάγια τακτική αυτών που κυβερνούν να νομοθετούν αδιαφορώντας για τη δυνατότητα εφαρμογής όλων αυτών που νομοθετούν. Αυτό είναι κάτι που το έχουμε εμπεδώσει καλά!!!).Τα δημόσια νηπιαγωγεία που δεν φημίζονται ως υποδειγματικοί χώροι για την ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην ισόρροπη και ολόπλευρη ανάπτυξη των νηπίων, θα έθεταν ως βασική τους προτεραιότητα την εγγραφή των νηπίων. Τα προνήπια θα έμεναν ξεκρέμαστα. Η αδυναμία των νηπιαγωγείων να δεχτούν τα προνήπια που εντάσσονταν μέχρι τότε στο μαθητικό δυναμικό θα προβλημάτιζε το Υπουργείο Παιδείας. Έτσι, τον Μάιο του 2007 το Υπουργείο θα ψήφιζε μια τροπολογία μέσα από την οποία έδινε τη δυνατότητα σε ιδιωτικούς και δημοτικούς παιδικούς σταθμούς να ιδρύσουν τμήματα νηπιαγωγείων. Το μόνο που θα απαιτούσε από τους ενδιαφερόμενους ήταν να τηρήσουν τις προδιαγραφές που το ίδιο έθετε. Ανάμεσα σε αυτές τις προδιαγραφές ήταν οι ξεχωριστές αυλές προνηπίων και νηπίων. Τα νήπια, επίσης, θα έπρεπε να είναι σε ισόγειο και η τάξη να είχε εμβαδόν 50 τετραγωνικών μέτρων. Ακόμα, οι δημοτικοί και ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί θα ‘πρεπε να διαθέτουν εσωτερικούς χώρους δραστηριοτήτων με εμβαδόν 60 τ.μ. Σαν τελευταία προϋπόθεση τα τμήματα των νηπιαγωγείων θα έπρεπε να στελεχωθούν με νηπιαγωγούς πανεπιστημιακής μόρφωσης που θα εφάρμοζαν το αναλυτικό πρόγραμμα και το ωράριο των δημόσιων νηπιαγωγείων. Τέτοιες και τόσες αλλαγές στην υλικοτεχνική υποδομή και στο έμψυχο δυναμικό ήταν δύσκολο να γίνουν μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό και το Υπουργείο πρόσφερε πίστωση ενός χρόνου για να συμμορφωθούν οι δημοτικοί και ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί στις προδιαγραφές και έτσι να αποκτήσουν την άδεια για να λειτουργήσουν τμήματα νηπιαγωγείων.

Μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο οι νηπιαγωγοί δεν κατάλαβαν πως η εξομοίωση των δημόσιων νηπιαγωγείων με τμήματα νηπιαγωγείων μέσα σε ιδιωτικούς και δημοτικούς παιδικούς σταθμούς ήταν μια καραμπινάτη απόπειρα να αλλοιωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας των νηπιαγωγείων. Εμείς, ως επαγγελματίες του χώρου, αποδεχτήκαμε παθητικά την τροπολογία και δεν πιέσαμε για την AΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΗΣ. Ξαναθυμάμαι με θλίψη το υποτονικό ενδιαφέρον των νηπιαγωγών αλλά και των συνδικαλιστών της Δ.Ο.Ε. που δεν αξιολόγησαν σωστά το μέγεθος του προβλήματος. Η ενημέρωση, λοιπόν, για το κρίσιμο ζήτημα της τροπολογίας δεν ήρθε από πουθενά. Η παράδοση της προσοδοφόρας προσχολικής αγωγής στους ιδιώτες και την τοπική αυτοδιοίκηση έγινε μέσα σε ένα κλίμα σύμπνοιας και προκλητικής αδιαφορίας. Ξαναθυμάμαι τις μειοψηφίες των νηπιαγωγών να πιέζουν το συνδικαλιστικό μας όργανο να αναδείξει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Ένα πρόβλημα που τις παρενέργειες του ζήσαμε στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Εκατοντάδες αγχωμένοι γονείς έκαναν αγώνα δρόμου για να εγγράψουν τα προνήπια σε όποιο δημόσιο νηπιαγωγείο ήταν διαθέσιμο. Νηπιαγωγοί που έβλεπαν πως ο αριθμός των νηπίων υπερκάλυπτε τις θέσεις και θλιβερές λίστες αναμονής για τα προνήπια. Κάποιοι γονείς που είχαν προβλέψει αυτά τα εμπόδια είχαν απευθυνθεί απευθείας σε ιδιωτικούς και δημοτικούς παιδικούς σταθμούς που ,όμως, δεν είχαν αποκτήσει ακόμα άδεια λειτουργίας τμημάτων νηπιαγωγείου. Μοιραία, όλη η κριτική επικεντρώθηκε στην αδυναμία των ιδιωτικών και δημοτικών σταθμών να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Υπουργείου. Η πρόθεση της Πολιτείας να ψηφίσει την τροπολογία καταφεύγοντας στους ιδιώτες και προσβάλλοντας βάναυσα τον δημόσιο χαρακτήρα της προσχολικής εκπαίδευσης, αναγκαστικά, θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα.

Σήμερα που μιλάμε πολλά προνήπια είναι εκτός νηπιαγωγείων. Αύριο οι υποδομές των ιδιωτών θα βελτιωθούν. Τα δίδακτρα που θα επιβάλλουν οι ιδιώτες θα αυξάνονται. Η εκπαίδευση για αυτούς είναι ένα οικονομικό μέγεθος, μια καθαρή επένδυση που θα πρέπει να τους αποφέρει κέρδη. Τα δημόσια νηπιαγωγεία θα μαραζώνουν από την ελλιπή χρηματοδότηση, από τον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό, από το λειψό πάθος των νηπιαγωγών, από την απροθυμία και την ανικανότητα της κεντρικής εξουσίας να αντιμετωπίσει τα χρόνια προβλήματα της σχολικής στέγης, της διπλοβάρδιας, των καθηλωμένων εδώ και χρόνια μισθών, των ανεπαρκών υποστηρικτικών δομών για τα νήπια με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Αύριο έχουν προκηρυχθεί πολλές απεργίες. Η απεργία ως μέσο πίεσης της εξουσίας μοιάζει τα τελευταία χρόνια σαν αναψυκτικό χωρίς ανθρακικό.Το ανθρακικό θα μπορούσε να είναι οι εκατομμύρια λέξεις (όπως θα έλεγε και ο Πάνος Θεοδωρίδης) που πρέπει υπάρχουν σ’ έναν δημόσιο διάλογο. Έναν τέτοιο διάλογο χωρίς την εποπτεία των ηλίθιων κομμάτων θα πρέπει να κάνουμε εμείς οι νηπιαγωγοί για να προλάβουμε την μετατροπή των δημόσιων νηπιαγωγείων σε έναν χώρο για μπίζνες. Οι γονείς που εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε εμάς δεν είναι πελάτες και εμείς δεν έχουμε σπουδάσει για να είμαστε επιχειρηματίες. Άντε να πάρουμε μπρος!!!

Τρίτη, Οκτωβρίου 14, 2008

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΝΕΡΑΤΖΗ

video

Κάθε αφηγηματικό μέσο είναι ευπρόσδεκτο! Οι φωτογραφίες του Παύλου Νεράντζη μας ταξιδεύουν σ' ολόκληρο τον κόσμο και μας βοηθούν να αποκτήσουμε συνείδηση πως αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν είναι ο καλύτερος δυνατός! Τον Μάρτιο του 1977 η Μπολόνια είναι η "καλύτερα αυτοδιοικούμενη πόλη με το αρχαιότερο πανεπιστήμιο". Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό για να εκλείπουν οι εντάσεις και οι συγκρούσεις ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ιδεολογίες. Εκείνο τον μήνα πέφτει νεκρός από σφαίρες αστυνομικού ο Φραντζέσκο Λαρφούσο. Τον αμέσως επόμενο χρόνο οι Ερυθρές Ταξιαρχίες αφαιρούν τη ζωή του Άλντο Μόρο. Τα μολυβένια στρατιωτάκια στην υπηρεσία της όποιας Ιδεολογίας!

Ο εμφύλιος στο Ελ Σαλβαντόρ ανάμεσα στους αντάρτες και τον κυβερνητικό στρατό διαρκεί από το 1982 μέχρι το 1992. Ο κυβερνητικός στρατός με τις ευλογίες των Αμερικανών θέλει να εξοντώσει τους κομμουνιστές. Γύρω στα ογδόντα χιλιάδες άτομα πεθαίνουν σε βασανιστήρια και ένοπλες συγκρούσεις. Η θέα των άψυχων κορμιών και ένα κορίτσι ορφανό που κλαίει για την απώλεια των γονιών του είναι συγκλονιστικές φωτογραφίες.

Στην Νικαράγουα του 1988 το "Ράδιο Συμμετοχή" είναι στημένο σε μια παράγκα. Εθελοντές δάσκαλοι προσφέρουν δωρεάν μαθήματα σε αναλφάβητους. Στην Ρουμανία του 1989 έχουμε τις συγκρούσεις ανάμεσα σε αντικαθεστωτικούς και υποστηρικτές του Νικολάε Τσαουσέσκου. Ο Τσαουσέσκου εκτελείται με συνοπτικές διαδικασίες και κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των νεκρών απ' τις ταραχές.

Στην Κύπρο του 1993 ο Παύλος Νεράτζης φωτογραφίζει την "Πομπή" του γλύπτη Παντελή Δημητρίου. Τρία χρόνια αργότερα δολοφονούνται από τους Τούρκους οι Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού που συμμετέχουν στην πομπή των μοτοσυκλετιστών που διαδηλώνουν για την ελεύθερη πρόσβαση στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι δύο άτυχοι νέοι χάνουν τη ζωή τους όταν επιχειρούν να σπάσουν το οδόφραγμα της Δερύνειας. Από τις φωτογραφίες στην Κύπρο δεν λείπει η Αμμόχωστος που είναι πόλη-φάντασμα.

Το Βούκοβαρ αποτελεί σύμβολο βαρβαρότητας. Σέρβοι, Κροάτες και Ούγγροι δεν μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά. Ο Παύλος Νεράτζης επισκέπτεται το Βερολίνο τον Απρίλιο του 1992 και την Αρμενία το 1995. Την ίδια χρονιά βρίσκεται με τον φωτογραφικό του φακό στην Ουγγαρία και στο χωριό "Μπελλογιάννης". Φωτογραφίζει τους τάφους Ελλήνων προσφύγων που δεν δέχτηκαν ποτέ τους την ουγγρική υπηκοότητα και έμειναν μέχρι τέλους με απραγματοποίητο το όνειρο της επιστροφής.

video

Τον Αύγουστο του 1991 στο ιρακινό Κουρδιστάν μια μάνα μοιρολογεί για τον 15χρονο γιο της που σκοτώνεται από έκρηξη νάρκης. Στον Έβρο συμβαίνει πολύ συχνά να πεθαίνουν άνθρωποι που προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Μέχρι το τέλος του 2008, μας λέει ο Παύλος Νεράτζης, η χώρα μας θα πρέπει προχωρήσει στην κατάργηση των ναρκοπεδίων.

Το δράμα των προσφύγων το 2001 στην Ζάκυνθο είναι ένα πραγματικό γεγονός. Το εμπάργκο στην Βαγδάτη του 1998 είναι και αυτό γεγονός πέρα για πέρα αληθινό! Εξαιτίας της έλλειψης ιατροφαρμακευτικού υλικού τα παιδιά χάνουν τη ζωή τους μέσα στα άθλια νοσοκομεία της Βαγδάτης. Η Αμερική είναι μακριά και αυτός ο ξεφτιλισμένος πολιτικός-στρατιωτικός μηχανισμός των Η.Π.Α. εξακολουθεί να μιλάει για έναν πόλεμο που γίνεται για "ανθρωπιστικούς λόγους".

Ο Νεράτζης βρίσκεται στην Αλβανία τον Μάρτιο του 1997. Μόλις έχει ξεσπάσει το σκάνδαλο με την πυραμίδα. Ο κόσμος βρίσκεται σε απόγνωση και αισθάνεται εξοργισμένος από την απώλεια των χρημάτων του. Το γεγονός είναι ελκυστικό για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια που κοστολογούν την ριπή ενός όπλου με πέντε δολλάρια. Έτσι εξασφαλίζουν θεαματικά πλάνα για τις μεταδόσεις τους!!!

Αλήθεια, για αυτήν την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση τι έχουν ξοδέψει τα ΜΜΕ;

Κυριακή, Οκτωβρίου 12, 2008

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ

video

Ένα από τα σπουδαιότερα σύμβολα των νηπίων είναι τα σπίτια. Στο ιχνογράφημα τους το σπίτι ερμηνεύεται ως αναπάρασταση του σώματός τους (άλλοι ταυτίζουν το σπίτι με το μητρικό πρόσωπο). Οι πίνακες του Παπαλουκά είναι γεμάτοι από θέματα που απεικονίζουν σπίτια. Πιθανόν, σκέφτομαι, ο ζωγράφος προσπαθεί να σωματοποιήσει την φυσική ομορφιά της πατρίδας του. Ο Παπαλουκάς ζωγραφίζει σπίτια στην Ύδρα, την Αίγινα, τον Παρνασσό και την Μυτιλήνη. Η ματιά του είναι διεισδυτική και στοχαστική. Όπως στους στίχους του ποιητή μετράμε τις αναπνοές του, έτσι και στους πίνακες του Παπαλουκά μετράμε τις κινήσεις και βλέπουμε την φορά τους πάνω στο χαρτί, το πανί ή τον μουσαμά. Ο Πεντζίκης λέει πως ο Παπαλουκάς «ζωγραφίζει σαν να μετρά». Δέντρα, σπίτια, βάρκες, μονές του Αγίου Όρους είναι τα υλικά μέσα της εξωτερικής πραγματικότητας με τα οποία ο ζωγράφος υποδηλώνει την μεγάλη συγκίνηση που νιώθει από το «όραμα του ελληνικού τοπίου». Ο Πεντζίκης δεν τον κατατάσσει στους Υπαιθριστές και Φυσιολάτρες. Ο Παπαλουκάς αναλύει «τις εντυπώσεις που δέχεται και αναζητεί τους παράγοντες που κάνουν το ωραίο». Για τον Παπαλουκά, λέει ο Πεντζίκης, η σκιά είναι χρώμα και κανένα πράγμα στον κόσμο δεν αρνείται το φως.



Ο Σπύρος Παπαλουκάς έχει δασκάλους του τον Γεώργιο Ροϊλό και Γεώργιο Ιακωβίδη. Κάνει σπουδές στο Παρίσι και το 1921 πηγαίνει ως εικονογράφος στην μικρασιατική εκστρατεία (στο γραπτό κείμενο που αναρτάται στο χώρο της έκθεσης διαβάζεται ως "μικραστιατική εκστρατεία"- μικρό το κακό!). Τα χρόνια 1923 και 1924 πηγαίνει στο Αγιο Ορος και μελετάει την Βυζαντινή τέχνη. Από το 1945 έως το 1951 διδάσκει μαθήματα σχεδίου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Εκλέγεται καθηγητής του ίδιου ιδρύματος το 1956.

Ο Σπύρος Παπαλουκάς θα πει ότι η ζωγραφική σημαίνει χρώμα. Χρησιμοποιεί πολύ τα βασικά χρώματα κόκκινο, κίτρινο και μπλε. Μας παρακινεί με το έργο του να συγκινούμαστε από τα χρώματα και όχι απ’ τις μορφές. Η ζωγραφική είναι αυτή που διαμορφώνει το θέμα και όχι το θέμα που διαμορφώνει την ζωγραφική. Πεθαίνει στην Αθήνα το 1957.



Υ.Γ.1 Οι αυτοπροσωπογραφίες του ζωγράφου το 1918, το 1941 και το 1955 είναι μια καλή διδακτική κατάσταση για όλους τους/τις νηπιαγωγούς που θέλουν να δουλέψουν τις διατάξεις με κριτήριο το χρόνο.

Υ.Γ.2 Η έκθεση του Σπύρου Παπαλουκά θα διαρκέσει μέχρι 9/11/2008 (Κέντρο Πολιτισμού θεσσαλονίκης-Τούμπα)