Παρασκευή, Φεβρουαρίου 27, 2009

ΠΑΝΟΣ ΘΑΣΙΤΗΣ*



Στην τιμητική εκδήλωση για τον Πάνο Θασίτη έχουν προσκληθεί από τον “Φιλόλογο” ο Μάρκος Μέσκος, η Παυλίνα Νάσιουτζικ, ο Γιώργος Αναστασιάδης και, τέλος, ο Μιχάλης Μπακογιάννης. Η εκδήλωση γίνεται στις 23 Φεβρουαρίου 2009 στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Ο Μάρκος Μέσκος μας μιλάει για το στερνό ανθολόγιο που επιμελείται ο ίδιος ο ποιητής και συνοδεύει το τεύχος 13 του περιοδικού Παρατηρητής (1989-1990).Το αυτοανθολόγιο είναι ένα μικρό βιβλιαράκι που περιλαμβάνει 24 ποιήματα αντιπροσωπευτικά της ποιητικής πορείας του Θασίτη. Σε μια παράγραφο-λέει ο Μέσκος- του προλογικού σημειώματος ο ποιητής παραδέχεται πως κάποιος άλλος αναγνώστης ή κριτικός θα μπορούσε να ανθολογήσει περισσότερα ή λιγότερα ποιήματα ή και κανένα , με την σχεδόν απειλητική επισήμανση πως για το τελευταίο δεν αστειεύεται!. Ο Μέσκος χαρακτηρίζει τον Πάνο Θασίτη «αυστηρό κριτή». Η δική του ανάγνωση για το ανθολόγιο είναι πως «πέρα από κάθε ύψος αρχίζει ένα νέο ύψος μια νέα απελπισία». Ο Θασίτης υπήρξε αμετακίνητος στην βασική αρχή να προμηθεύεται το υλικό της ποίησης από τα βιώματα και τις συγκινήσεις .Μέσα από τον δοκιμιακό του λόγο αναδύεται η «τραγική αντιφατικότητα της εποχής, η αγωνιώδης και συχνά αδιέξοδη προοπτική της, η άρνηση να επαναπαυτεί σε οποιαδήποτε αυταπάτη, η κατεστραμμένη αφέλειά της καθώς θέλει να ξέρει και όχι να φαντάζεται και τέλος, η βαριά καταπίεση από έναν παντοδύναμο αντικειμενισμό».Όλα αυτά δημιουργούν για την ποίηση ένα πρόβλημα ουσίας και μορφής. Ο προσωπικός χώρος και χρόνος του Θασίτη, συνεχίζει ο Μέσκος, διαποτίζονται από την ιστορική και κοινωνική μνήμη, οι προσωπικές καταστάσεις αντανακλούν τις γενικές καταστάσεις. Παντού αδιέξοδη απελπισία, ζόφος και τραγικά γεγονότα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Η γενική αίσθηση είναι βαριά και το ναρκοπέδιο είναι πυκνό. Κατοχή, φυλακές, εξορίες και εμφύλιος μιλούν με τα δικά του λόγια. Οι φίλοι του τον συμπληρώνουν και του αποκρίνονται τίμια. Και οι φίλοι του ήταν σπουδαίοι και σημαντικοί: ο Κλείτος Κύρου, ο Μανόλης Αναγνωστάκης αντέχουν σε μια μεγάλη συντροφιά που ευεργετεί με «τα λόγια που πολλαπλασιάζουν τα λόγια» τη πνευματική ζωή της Θεσσαλονίκης. Είναι η τριάδα που μεταγγίζει «το αίμα από γενιά σε γενιά». «Ό,τι χάθηκε θα ξαναγίνει ολόκληρο στην αγκαλιά των θεών». Ο Πάνος Θασίτης «πλήρης από το χρέος των ημερών» δηλώνει παρών στο προσκλητήριο των αξιοπρεπών ηττημένων. Σαν όλους τους νικημένους είναι «κουρασμένος και κουραστικός» στην πόλη των ποιητών. Τα ανεξίτηλα κείμενά του γίνονται γνώση και συνείδηση και « ο Απρίλης προαναγγέλλει τον επαναστατημένο Μάη». Μέχρι τότε έχουμε να διανύσουμε έναν ολόκληρο Μάρτιο…

Καλή Άνοιξη σ’ όλους!

Υ.Γ. Πόσο ανθεκτικός είναι ο μύθος της Θεσσαλονίκης σαν «πόλη των ποιητών;». Ο Πάνος θεοδωρίδης είναι από τους ελάχιστους που θα μπορούσαν να μας απαντήσουν!



*Γεννημένος το 1923 στο Μόλυβο της Λέσβου, ο Πάνος Θασίτης - ένας από τους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς αλλά και της λεγόμενης λογοτεχνικής «Γενιάς της Ηττας», ζούσε στη Θεσσαλονίκη από το 1930.

Σπούδασε στη Νομική σχολή του ΑΠΘ και εργάστηκε ως δικηγόρος.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1951 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής «Δίχως Κιβωτό», ενώ το 1957 ακολούθησε η συλλογή «Πράγματα». Ακολούθησαν οι εκδόσεις του «Πράγματα 2- Αριθμοί» το 1962, «Εκατόνησος» το 1971, «Ελεεινόν θέατρον» το 1980 και «Σχιστολιθικά» το 1983.

Δοκίμια και κριτικά σχόλια έγραψε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Πορεία» (με το ψευδώνυμο Βασίλης Νησιώτης) καθώς και στο περιοδικό «Κριτική» (του φίλου και συνοδοιπόρου του στην ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη) από το 1959 ως το 1961.

(Από εφημερίδα καθημερινή, 21-8-2008)




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα