Κυριακή, Μαρτίου 22, 2009

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ...


Τα μέρη στα οποία ταξίδευε ο Ανρί Μισό αποτελούσαν "δυνατότητες ύπαρξης". Ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε πως "η μανία μου ήταν να εξαφανιζόμουν χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου". Η ασυγκράτητη επιθυμία και ορμή για περιπλάνηση και απομάκρυνση από την γονεϊκή εστία θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως "άρνηση της γονεϊκής εξουσίας". Οι τάσεις φυγής αποτελούν ένα από από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αλητείας. Οι άνθρωποι περιπλανιούνται γιατί αναζητούν νέες εμπνεύσεις και καινούριους τρόπους ανθρώπινης συμβίωσης. Με τις διαρκείς μετακινήσεις τους φυγοπονούν από το κέντρο και την ουσία της υπαρξής τους για να ανακαλύψουν την ου-τοπία που είναι φτιαγμένη με στοιχεία μιας πληκτικής εξωτερικής πραγματικότητας και μιας ανήσυχης δημιουργικής φαντασίας. Όσο περισσότερο πλησιάζουν αυτήν την ουτοπία τόσο περισσότερο ακινητοποιούνται. Η ουτοπία είναι ο δικός τους εσωτερικός τόπος-παραμυθία για τον φόβο που προκαλεί η ιδέα του θανάτου. Σε έναν τοίχο στον σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης υπάρχει ένα ξεθωριασμένο από την πολυκαιρία σύνθημα που επικαλύπτεται από άλλα συνθήματα. Σε εκείνον το χώρο όπου οι άνθρωποι τρέχουν πανικόβλητοι για να προλάβουν να μετακινηθούν με τα μέσα συγκοινωνίας (λεωφορεία-τρένα) διαβάζω:

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΖΗΤΩ Η ΑΛΗΤΕΙΑ*

Το κατάλληλο σύνθημα στον κατάλληλο χώρο...

*Νομίζω πως είναι στίχοι από ρεμπέτικο τραγούδι


*

3 σχόλια:

Τη 6:43 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ATHENA είπε...

ΕΞΑΙΣΙΟ!

 
Τη 8:48 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous ab irato είπε...

Φαντάσου να μην υπήρχε θάνατος (ο μόνος αθάνατος), πόσο πιο χυδαία και πιο βδελυρή θα ήταν η ανθρωπότητα. Το παράδοξο (;) είναι πως, όσοι συνειδητοποιούν το μάταιο της ανθρώπινης παρουσίας επί γης και συμφιλιώνονται με αυτήν την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, δε "μένουν" για πολύ - τουλάχιστον, όχι όσο οι χαμερπείς. Φαίνεται πως "δεν τους σηκώνει το κλίμα" (δηλαδή, δεν αντέχουν την κυρίαρχη ποταπότητα)...

 
Τη 6:04 π.μ. , Ο χρήστης Blogger χαρούμενος μηδενιστής είπε...

Μου θύμισες κι εκείνο το τόσο δυνατό εξάστιχο του αγαπημένου (μας) Μάριου Μαρκίδη [από την τελευταία ποιητική του συλλογή «Παρά ταύτα» ]:

Πες μου τώρα κάτι, ρε γαμώτο / άνοιξε το στόμα σου / μίλησε, μίλα μου: / Πες ό,τι θέλεις τώρα. / Ό,τι και να μου πεις / εγώ θα το πιστέψω.

Με την ευκαιρία, αν &σε παρακολουθώ αρκετό διάστημα, στέλνω τη θερμή μου καλημέρα (και τη χαρά μου για τη γνωριμία). Εύχομαι μάλιστα να τα πούμε κάποια στιγμή κι από κοντά (τόσες οι κοινές αρέσκειες!)- παραλίγο να έρθω (από Αθήνα όπου διαμένω το τελευταίο διάστημα)στην τιμητική εκδήλωση για τον Αξελό τις προάλλες(βλέποντας βέβαια την ανταπόκρισή σου μέσα από εδώ, ανακουφίστηκα' ειλικρινά, με κάλυψες...)
Θα έρθει ο καιρός!
Έχε γεια,
Θάνος

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα