Τετάρτη, Απριλίου 15, 2009

ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Στο τραμ του Φαλήρου τέσσερα δεκαπεντάχρονα παιδιά βάφουν με σπρέι τα βαγονάκια και τα τζάμια του τραμ. Η μυρωδιά από τα σπρέι είναι έντονη. Ένα από τα παιδιά φοράει κουκούλα (στο νηπιαγωγείο ένα παιδάκι είχε μαλώσει με ένα άλλο και η πρώτη του αντίδραση ήταν να απομονωθεί και να βάλει κουκούλα στο κεφάλι του) για να μην αναγνωρίζεται. Επί ένα δεκάλεπτο βάφουν ανενόχλητοι. Απομακρύνονται για να δουν τις ζωγραφιές τους από μακριά. Εντοπίζουν ατέλειες και σπεύδουν να διορθώσουν. Μετά τις τελευταίες «πινελιές» βγάζουν τα κινητά τους τηλέφωνα και αποθανατίζουν φωτογραφικά αυτά που έχουν σχεδιάσει. Είναι Σαββατόβραδο και οι έφηβοι κατευθύνονται στην Γλυφάδα για νυχτερινή διασκέδαση. Ένα αντρόγυνο από πίσω μου διερωτάται γιατί τα παιδιά κάνουν τόση πολλή φασαρία. Ένας ταξιτζής-μόνιμος κάτοικος Πειραιά με καταγωγή από τα Τρίκαλα- μου λέει πως τα τελευταία χρόνια επιβιβάζονται στο ταξί όλο και περισσότερα άτομα που είναι επικίνδυνα. Μου μιλάει για ξεχαρβαλωμένες οικογένειες και για γονείς που ενδιαφέρονται μόνο να χαρτζιλικώνουν τα παιδιά τους, αδιαφορώντας πλήρως για τις συναισθηματικές ανάγκες αυτών των παιδιών. Ένας τουρίστας στην οδό Αμαλίας σηκώνει επιδεικτικά το χέρι του και με την παλάμη του ζητάει από τα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Το πράσινο ανθρωπάκι στο φανάρι δίνει προτεραιότητα στους πεζούς αλλά ποτέ δεν ξέρεις!!! Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου ένα τσούρμο μαυριδερών μεταναστών σκορπάει μπροστά στην εμφάνιση ενός περιπολικού. Οι μετανάστες γελάνε! Φαίνεται να το διασκεδάζουν. Μοιάζει να έχουν επαναλάβει πολλές φορές το παιχνίδι της γάτας με τα ποντίκια !Ένας ολόλευκος τύπος κάθεται ακίνητος όπως οι τσολιάδες στο Σύνταγμα. Κοντοστέκομαι στα δύο κτίρια που εμποδίζουν την οπτική επαφή με το Μουσείο Ακρόπολης. Στην πόρτα του ενός κτιρίου υπάρχει κρεμασμένο ένα τετράδιο σπιράλ στο οποίο συγκεντρώνονται οι υπογραφές όλων αυτών που αντιδρούν στην κατεδάφιση αυτών των κτιρίων. Ένας κύριος μου λέει πως η ιστορία της Ακρόπολης δεν μπορεί να συγκριθεί με την ιστορία των δύο κτιρίων. Λέει πως κάνει πολλές φορές τη διαδρομή και καταλήγει πως οι ιδιοκτήτες «απλά θέλουν να τα κονομήσουν». Μια ευτραφής κυρία έχει πλακώσει στην κυριολεξία τον εραστή της σε ένα παγκάκι στο Θησείο. Ένα μπούγιο από Ιταλίδες λιάζουν τα λαχταριστά άσπρα μπουτάκια τους στον πεζόδρομο της Ερμού. Η επιθυμία τους να πάρουν λίγο χρώμα από τον ήλιο του αττικού ουρανού είναι ακατανίκητη. Ένα σύνθημα στην Ερμού λέει πως «όταν μεγαλώσω θα κυνηγάω αστυνομικούς» Στο υπόγειο ποταμάκι του Ηριδανού επιπλέει ένα κουτάκι από κόκα-κόλα και ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό. Παιδιά στο Μοναστηράκι παίζουν μουσική με μικρά μουσικά όργανα. Οι μαγαζάτορες τα διώχνουν αλλά αυτά επιμένουν. Μετανάστες πουλάνε πιστόλια που βγάζουν σαπουνόφουσκες. Στο πρότυπο πάρκο αναψυχής, στον Βύρωνα, ένα μαυροπούλι με κίτρινο ράμφος χαλάει (ή δημιουργεί ξανά;) τον κόσμο. Πέντε άνθρωποι κάθονται ακίνητοι στα παγκάκια στο αλσύλλιο .Και ο πιο εκνευρισμένος άνθρωπος μοιάζει να γαληνεύει. Στο άλσος της Καισαριανής τα 200 ονόματα των εκτελεσθέντων κομμουνιστών σηματοδοτούν για πάντα το χώρο του Σκοπευτηρίου. Παρακάτω , το Χάραμα δίνει την τελευταία παράσταση της χειμερινής σεζόν. Η σπουδαία φωνή της φίλης Σοφίας Παπάζογλου.Το δεκάχρονο παιδί στην Καισαριανή που εξακολουθεί να κάνει ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες και οι φωνές του πατέρα του που έχει όλη τη διάθεση να του μάθει ισορροπία. Η μυρωδιά από τις νεραντζιές που σε τρελαίνει, τα πειράγματα των ανθρώπων που πουλούν λουλούδια στο Σύνταγμα και ο 82χρονος κύριος με την κόκκινη γραβάτα που επιμένει να πουλάει στους περαστικούς λουλούδια και αρώματα.Το συνέδριο στο Ζάππειο για την ίδρυση Κέντρου Σπουδών και Έρευνας για την Ανατολική Μεσόγειο, οι πολιτικοί Παναγιωτόπουλος και Γιακουμάτος- ο Τζίμης Πανούσης έλεγε σε μια επίσκεψη στον Ιανό της Θεσσαλονίκης πως με τον δεύτερο ξεκίνησε το πρώτο σατυρικό του νούμερο και μετά από 30 χρόνια ασχολείται πάλι με αυτόν! Συμπέρασμα; «Μια τρύπα στο νερό!», θα πει ο εξαίρετος Πανούσης!- πίνουν τον καφέ τους στον πεζόδρομο της Τσακάλωφ, το ωραίο φαγητό σε μαγαζί στους Αμπελόκηπους και το άσχημο σε μαγαζί στην Γλυφάδα, η αποκρουστική και βρώμικη πρόσοψη του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, οι αστυνομικοί με τα όπλα στα χέρια, ο στρατιώτης με φόρμα παραλλαγής στο Προεδρικό Μέγαρο που βγάζει το χέρι από το κουβούκλιο της σκοπιάς για να δει αν βρέχει και είναι σαν να χαιρετάει με ναζιστικό τρόπο, το παραδεισένιο περιβάλλον του Εθνικού Κήπου, ο κουλουρτζής μπροστά από τον Εθνικό Κήπο που με προστάτεψε με την ομπρέλα του από την έντονη βροχόπτωση, το περιστέρι που συνυπάρχει με την χελώνα σε λιμνούλα του Εθνικού Κήπου, ο εγκληματολόγος Πανούσης με το ανθρακούχο νερό στην Αίγλη που διαβάζει ένα βιβλίο και γράφει στο χαρτί οριζόντιες γραμμές και σχέδια (άδικη και καταδικαστέα η επίθεση εναντίον του), τα κεφαλάκια ψηλά στην Ακρόπολη και κάτω από τον ιστό της ελληνικής σημαίας (σταθερή και μόνιμη εικόνα), οι πολλές κινέζικες επιγραφές μαγαζιών στο Μεταξουργείο, τα μαθήματα ανατομίας στην έκθεση «Σώματα» στο Γκάζι (το νεκροτομείο είναι για τους ειδικευόμενους γιατρούς και όχι για τους ανθρώπους που αγαπούν την καλλιτεχνική έκφραση. Μπαίνοντας στην έκθεση να κρατάτε το ακριβές αντίτιμο του εισιτηρίου γιατί ο ταμίας μπερδεύεται…), η γλυκύτατη αστυνομικίνα (η ωραιότερη εικόνα που κουβαλώ!!!) που με ενημερώνει πως η βιβλιοθήκη της Βουλής έχει κλείσει δύο και είκοσι το μεσημέρι της Μεγάλης Τρίτης, τελευταίες λαίμαργες ματιές στο νεκροταφείο της Καισαριανής που υπάρχει κηδεία με τιμητικό άγημα της Πολεμικής Αεροπορίας και, τέλος, επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ Δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω στον Γιώργο -Ίκαρο Μπαμπασάκη.Τις "κοσμικές ειδήσεις" τις ακούμε και τις διαβάζουμε στο προσωπικό του ιστολόγιο εδώ:


http://belleviefacile.blogspot.com/


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα