Κυριακή, Απριλίου 19, 2009

ΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ*



"Οι καλλιτέχνες συζητούν για την εμπορική απήχηση των έργων και για τις τιμές που πουλιούνται. Δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος γύρω από τα θέματα της τέχνης. Οι καλλιτέχνες ενδιαφέρονται να αποκτήσουν εξουσία". Είναι μερικές από τις διαπιστώσεις που έχω συγκρατήσει από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο φωτογράφος Νάκης Παναγιωτίδης στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος". Πήγα στην γκαλερί Artis Causa για να δω από κοντά την έκθεση φωτογραφίας που επιμελήθηκε η θεωρητικός τέχνης και ανεξάρτητη επιμελήτρια εκθέσεων, Σάνια Παπά. Έξι φωτογραφίες και τρεις, θα τις έλεγα, κατασκευές. Η πρώτη εντύπωση προέρχεται από την λέξη ΑΡΑΖΩ (τίτλος του πρώτου έργου). Φανταστείτε κάτι σαν την φωτεινή επιγραφή "ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ" σε μια σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου (η λέξη "αράζω" υποδηλώνει την καθήλωση σε έναν τόπο χωρίς απαραίτητα αυτό να εκλαμβάνεται ως τεμπελιά. Αράζω σημαίνει ξαποσταίνω και αποσύρομαι από τη διαρκή κίνηση για να παρατηρήσω. Αυτήν τη σημασία αποδίδω στην λέξη). Οι φωτογραφίες "ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΦΩΣ" και "ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΟΔΗΓΗΣΩ" βλέπονται με σβηστό το φως. Η Σάνια Παπά γράφει:

Η εγκλωβισμένη ενέργεια (διαμάχη φωτός/σκιάς) του εννοιολογικά φορτισμένου ιδιόμορφου έργου του, εμπεριέχει "ενσωματωμένους αρχαίους μύθους" (L. Wittgenstein), που συναντούν τη συμβολική αρχετυπική σκέψη( ...). Ο Νάκης Παναγιωτίδης μέσω μιας εκούσιας απόκρυψης (εκ των ένδον) και ταυτόχρονης αποκάλυψης του φωτός (νέον) δημιουργεί μια τυπολογία του "άλλου" μη-τόπου (βιομηχανικός χώρος). Διεισδύοντας στο σκοτεινό βάθος αυτών των φορτισμένων χώρων υπερκοσμικής μοναξιάς και απολιθωμένης μνήμης, υπερβαίνει το πεπερασμένο της καθημερινής ύπαρξης, εκεί όπου η τάξη και η απώλεια της τάξης συνυπάρχουν. Ο Νάκης Παναγιωτίδης τολμά να "διαταράξει" την έννομη ισορροπία της εικόνας (μεταφορά/τύπωμα σε καμβά της έγχρωμης φωτογραφίας σε ασπρόμαυρο) και να την "επιφωτίσει" μέσω των τονικών διαβαθμίσεων του χρώματος (μαύρο κάρβουνο).Ενισχύοντας την διαλεκτική σχέση του φωτός με τη σκιά, η εικόνα μας αποκαλύπτει ως σημείο/'ιχνος "υπό εξαφάνιση".

Διαβάζω στο βιογραφικό του πως δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Αυτές εκτυπώνονται σε ύφασμα και ο φωτογράφος επεμβαίνει ζωγραφικά σε αυτές τις φωτογραφίες. Επίσης, αναδεικνύει την τρισδιάστατη μορφή μιας φωτογραφίας προσθέτοντας αντικείμενα και υλικά που προέρχονται από τους τόπους φωτογράφισης. Ο Παναγιωτίδης πιστεύει στον δυναμικό χαρακτήρα της Μνήμης. Συναισθήματα, έννοιες, εσωτερικοί μονόλογοι, συνειρμικές σκέψεις και αναμνήσεις κινητοποιούνται μέσα μας και αποτελούν το πέρασμα- καλό Πάσχα σε όλους- σε ένα άλλο επίπεδο στοχασμού και αισθήσεων. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του έχουν τίτλους "ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ", "ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ 1 & 2), "ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ" και "ΓΡΑΦΗ ΦΩΤΟΣ".


*Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947.Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Τορίνο , και Καλές Τέχνες και Σινεμά στην Ρώμη.Ζει και εργάζεται στη Βέρνη.
Παρουσίασε το έργο του σε περισσότερες από πενήντα ατομικές εκθέσεις σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο καθώς και σε μουσεία και κέντρα σύγχρονης τέχνης (Βέρνη,Τζένοβα, Λονδίνο, Λα Σπέτσια, Θεσσαλονίκη) και συμμετείχε σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς οργανώσεις.
Τα ζωγραφικά του έργα δομούνται με γεωμετρικά σχήματα , επηρεασμένα από τον μινιμαλισμό , την εννοιολογική τέχνη και την arte povera. Η γραφή και ο λόγος γενικότερα , τον απασχόλησαν τόσο ως μορφή όσο και ως σημειολογικά συστήματα.Ρητά και φράσεις εμφανίζονται στους πίνακές του, συχνά συνδυασμένες με φωτογραφίες.

[Μέρος του βιογραφικού από το ενημερωτικό φυλλάδιο της γκαλερί για τον φωτογράφο]




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα