Δευτέρα, Απριλίου 20, 2009

ΑΔΑΜ ΚΑΤΣΟΥΚΗΣ

Το σύντομο και λιτό βιογραφικό στο καλαίσθητο βιβλιαράκι της έκθεσης, μας πληροφορεί πως ο Αδάμ Κατσούκης γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα.Τα παιδικά του χρόνια τα ζει στην Δράμα και από το 1998 ζει και εργάζεται στην Φλωρεντία. Η έκθεσή του με πίνακες ζωγραφικής και σχέδια έγινε στη Δημοτική Πινακοθήκη και είχε τίτλο "Ανασκαλέματα ψυχής στο απάνεμο της μνήμης".Το χαρακτηριστικό στοιχείο στους πίνακες και τα σχέδια είναι το λινό ύφασμα που σκεπάζει τα πρόσωπα.Για μια αυτοπροσωπογραφία του Κατσούκη ο ποιητής Sayro Albisani (o ζωγράφος τον έχει σχεδιάσει με μολύβι σε χαρτί) γράφει: Αν εδώ ο ζωγράφος μας στερεί τους οφθαλμούς του, είμαστε αναγκασμένοι να αναρωτηθούμε-ποιόν κοιτάζει αυτός ο Ιδού ο Άνθρωπος; Ποιός ανασήκωσε το πανί για να γίνει ορατό το αόρατο; Ο ζωγράφος, έτσι ενωμένος με τον εαυτό του, είναι σαν να θέλει να υποδείξει αυτήν την ανακάλυψη- στη ζωγραφική τέχνη , το φως που δίνει ζωή στην εικόνα ακτινοβολεί από μέσα, καλύπτει και συγχρόνως αποκαλύπτει την άγνωστη προέλευσή του.
Το ύφασμα που σκεπάζει τα πρόσωπα είναι συχνό μοτίβο.Ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι η ακινησία που δηλώνουν οι φιγούρες που σχεδιάζει. Μια ακινησία που κινείται στα όρια της παράλυσης. Βάσανα, ηδονή, πνευματική επαγρύπνηση μπορούν να οδηγήσουν το σώμα σε μια ψευδεπίγραφη απραξία! Η γη για τον Κατσούκη είναι μια γυμνή γυναίκα που στέκεται σε εμβρυακή στάση. Τα πρόσωπα της μητέρας και του πατέρα αποτυπώνονται μέσα από την τέχνη του. Το έργο του Κατσούκη είναι γεμάτο από προσωπογραφίες ποιητών και ζωγράφων. Ο ποιητής Adonis, oι ζωγράφοι Antonio Rossenti και Silvio Loffredo γίνονται έργα τέχνης από τον Αδάμ Κατσούκη. Ελαιόδεντρα, τοπιογραφίες της Σερίφου και της Μάνης, δωμάτια σπιτιών και νεκρές φύσεις, εμπλουτίζουν την θεματολογία του.
(Οι μαύρες κάλτσες-σχέδιο κάρβουνο σε χαρτί)

Τελειώνω την αναφορά μου στον Κατσούκη, αναπαράγοντας αυτά που διαβάζω στο τέλος του μικρού βιβλίου. Είναι ένα απόσπασμα από τον "Leonardo" του Ardengo Soffici:

Μόνο ο καλλιτέχνης, το άπειρο παιδί και τα ζώα μπορούν ακόμη να βλέπουν το σύμπαν. Αλλά το παιδί και το ζώο, είναι άλαλοι, δεν κατέχουν το Λόγο, τη δημιουργική Επιθυμία, το Ύφος. Στον Καλλιτέχνη λοιπόν δίνεται το πρόσταγμα να είναι ο προφήτης που θα αποκαλύψει στους ανθρώπους εκείνο που οι ίδιοι δεν μπορούν πλέον να διακρίνουν. Για να συντελεσθεί όμως αυτό το θαύμα θα πρέπει ο καλλιτέχνης να ξεγυμνωθεί από κάθε πονηρία, θα πρέπει να παραβιάσει κάθε κανόνα, κάθε συνθήκη, πρέπει να καταστεί ελεύθερος- να βγει έξω από τον εαυτό του. Το να βγεις έξω από τον εαυτό σου- εκεί ακριβώς βρίσκεται η ιδιότητα του ιδιοφυούς.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα