Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2009

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Στη δημοκρατία του κενού αντιστοιχεί η λογοτεχνία του κενού.Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της λογοτεχνίας τα έχουν τα πολιτικά πρόσωπα που εκλέγονται από τον «κυρίαρχο» Ελληνικό λαό.Παλιά, χαριτολογώντας, είχα αποδώσει σ’ όλη αυτήν την απέραντη κενολογία τον όρο «Σαλιαρελισμός» προς τιμήν του μεγάλου «γλωσσολόγου» Σαλιαρέλη. Ο πρώην πρόεδρος του Ολυμπιακού (τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή;) υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία που χρησιμοποίησε μια γλώσσα που ήταν παροιμιώδης. Έκανε παρεκβάσεις για να αποφεύγει τις απαντήσεις σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις που τον έφερναν σε δύσκολη θέση και ήταν παραδοξολόγος («το παράδοξο είναι ένα από τα σχήματα της διάνοιας, κατά το οποίο ο ομιλητής κάνει τον ακροατή να περιμένει με απορία τι τάχα θέλει να πει και στο τέλος του φανερώνει πράγμα παράδοξο και απίθανο»,Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων Γεράσιμου Αν. Μαρκαντωνάτου και Γιώργου Χρ.Σακελλαριάδη). Για τον εαυτό του διάλεγε μόνο επαίνους και μπορούσε να πείσει τους συνομιλητές του χωρίς να παραθέτει ουσιαστικά επιχειρήματα. Η μνημειώδης δήλωσή του πως επιστήμονες είχαν μετατραπεί σε κοινούς χούλιγκανς του Ολυμπιακού πέρασε στην Ιστορία σαν μια γενναία πράξη που έγινε σε ηρωικές εποχές! Ο δημόσιος λόγος του υπήρξε ένα σιμπίλημα, μια συρραφή ασυναρτησιών και περιττολογίας που προετοίμασαν το έδαφος για έναν άλλου είδους δημόσιο διάλογο ανάμεσα στα κόμματα! Αυτά θα ανακάλυπταν εκ νέου πως τα γήπεδα αποτελούσαν ένα καλό πεδίο παρατήρησης και ανάλυσης των μηχανισμών χειραγώγησης των μαζών. Οι πολιτικές δυνάμεις όλο και περισσότερο θα διαπαιδαγωγούνταν μέσα από μια κουλτούρα γηπέδων. Οι οπαδοί τους δεν θα ξεχώριζαν από τους οπαδούς των ομάδων. Η φρασεολογία των συνθημάτων θα το μαρτυρούσε. Οι πολιτικές δυνάμεις θα προσπαθούσαν να φανατίσουν και να συσπειρώσουν τους υποστηρικτές τους μέσα από αλληλοκατηγορίες. Αυτό θα το έκαναν σκοπίμως, προκειμένου να συγκαλύψουν την πορεία μετάλλαξής τους και την κατάλυση των ιδεολογιών που πρέσβευαν! . Η «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής ζωής για την οποία έχουν γραφτεί πολλά, δεν θα αργούσε. Στις μέρες μας, θα το έχετε παρατηρήσει, οι διαξιφισμοί και οι θεατρινίστικες εντάσεις μεταξύ των πολιτικών καταλήγουν, τις περισσότερες φορές, σε χαριτωμενιές για τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις ένθεν και ένθεν. Σήμερα , ο πληθωρισμός των εξαγγελιών, το όργιο της προπαγάνδας με σκοπό τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, οι ρητορείες με λόγια-κουφάρια, οι αλληλοκατηγορίες και το εμπόριο της ελπίδας συγκροτούν την λογοτεχνία του κενού. Όσο περισσότερο η πολιτική μας ζωή παρακμάζει και βυθίζεται στο κενό, τόσο θα πολλαπλασιάζονται οι αναγνώστες-ψηφοφόροι αυτής της λογοτεχνίας. Ως γνωστόν, «δεν υπάρχει τίποτα πιο ευρύχωρο από το κενό»…


Καλημέρα σε όλους.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα