Τρίτη, Αυγούστου 25, 2009

ΚΟΡΑΚΟΖΩΗΤΗ ΕΛΛΑΣ

Η δορυφορική λήψη, λοιπόν, απεικονίζει φωτογραφικά τους καπνούς να κατευθύνονται προς την Αφρική. Στην Αφρική, διαβάζω σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας( 14-15/8/2009), μεγάλες τράπεζες, εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, πανεπιστήμια, κυβερνήσεις, κρατικά ιδρύματα και όμιλοι κοινών εταιρικών συμφερόντων ενδιαφέρονται για την ενοικίαση ή αγορά μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Με το πρόσχημα της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού ο «ανεπτυγμένος» κόσμος εισβάλει στην Αφρική και εκατομμύρια μικροϊδιοκτήτες καλλιεργήσιμων εκτάσεων πρέπει να νιώθουν σιγά-σιγά τον αποκλεισμό από την ίδια τους τη γη. Η Μαύρη Ήπειρος ετοιμάζεται να δεχτεί την επενδυτική μανία των «πολιτισμένων» που θα εφαρμόσουν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας προκειμένου να την καταστήσουν βιώσιμη και καρποφόρα.

Στη χώρα μας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ δεν πεινάμε! Μπουκωμένοι με ορμόνες και συντηρητικά αναζητούμε το εύκολο κέρδος και την καλοπέραση. Πριν χρόνια, οι ψαράδες ενός νησιού παρέδιδαν τα ψαροκάικά τους ως αντάλλαγμα για τα 17 εκατομμύρια δραχμές που θα έπαιρναν από την ευρωπαϊκή ένωση . Ουσιαστικά, οι ψαράδες εγκατέλειπαν τη θάλασσα που τους έτρεφε τόσα χρόνια και γίνονταν ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο. Κάτι παρόμοιο θα συναντούσαμε και με τους γεωργούς. Η σταδιακή μείωση του ενεργού πληθυσμού που ασχολούταν με την καλλιέργεια της γης ήταν ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Οι γεωργοί αισθάνονταν πως η γη δεν μπορούσε να τους θρέψει και για αυτό θα την εγκατέλειπαν αλλάζοντας την χρήση της. Ούτε μια στιγμή δε θα δίσταζαν να παραδώσουν τα κτήματά τους ως οικόπεδα άρτια και οικοδομήσιμα. Από εκεί και πέρα οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί θα αναλάμβαναν δράση με τις ευλογίες της πολιτικής εξουσίας που θεωρούσε πως «η ατμομηχανή της οικονομίας ήταν η οικοδομή», πράγμα αληθές αφού χάρη στην οργιώδη οικοδομική δραστηριότητα γέμιζαν τα ταμεία του κράτους.

Τα ταμεία του κράτους μπορεί να γέμιζαν αλλά εμείς θα χάναμε σταδιακά την επαφή μας με την γη. Όλο και λιγότεροι θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αγωνία και τον κόπο ενός αγρότη, την μυρωδιά και τη γεύση ενός καρπού που ωριμάζει φυσικά. Παρομοίως, θα δυσκολευόμασταν να καταλάβουμε την αξία ενός δέντρου αλλά και το χρόνο που χρειάζεται αυτό το δέντρο για να αναπτυχθεί υγιώς. Γνωρίζαμε μόνο τα βασικά ή, μάλλον, μόνο αυτά που σχετίζονταν με την ατομική μας ευδαιμονία. Παραθέταμε μια σειρά από επιχειρήματα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τα δέντρα πρόσφεραν οξυγόνο , δέσμευαν το διοξείδιο του άνθρακα, απορροφούσαν την ηχορύπανση, συγκρατούσαν τα νερά της βροχής και μας πρέσφεραν την σκιά τους. Αναδεικνύαμε με τέτοια ένταση τη χρηστική αξία των δέντρων και σαν καθαρόαιμοι πραγματιστές συγκροτούσαμε μέσα μας τον προσωπικό μύθο μιας εξοχικής κατοικίας κυκλωμένης από πανέμορφα δέντρα.

Ο Πάνος Θεοδωρίδης στο άρθρο του στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος( 24/8/2009) γράφει: «Θεωρούμε τη γη αδέσποτο πλούτο. Θεωρούμε την ιδιοκτησία υπέρτατο αγαθό. Και η πλάκα είναι ότι έχουμε απόλυτο δίκιο. Τίποτα δεν φαίνεται να διατηρείται περισσότερο από την γαιοκτησία και την αυθαιρεσία». Πράγματι!Ανταποδίδουμε τη γη μόνο με ιδιοκτησία γης. Αν δεν έχουμε γη, την αποκτούμε αυθαίρετα. Πέφτουμε με μανία και καταλαμβάνουμε δημόσια γη που είναι αδέσποτη. Εκπληρώνουμε τον μύθο της εξοχικής κατοικίας μέσα σε ένα δάσος. Αυτή η κατοικία μπορεί να είναι η δεύτερη ή η τρίτη. Ο μύθος αφορά πολύ κόσμο. Λίγο νοιάζει αυτόν τον κόσμο αν θα παρανομήσει. Εδώ συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και στο επίπεδο της γλώσσας. Σύμφωνα με τον Χρήστο Τσολάκη «η χρήση είναι κανόνας της ομιλίας της γλώσσας. Η χρήση κάνει τον νόμο και όχι ο φιλόλογος». Αυτό σημαίνει πως τα γραμματικά, τα συντακτικά ή και τα ορθογραφικά λάθη που κάνουμε περνάνε στην ομιλία της κοινότητας ως σωστά από τη στιγμή που αυτά επαναλαμβάνονται διαρκώς από όλο και περισσότερα άτομα. Βλέπουμε, δηλαδή, πως η μαζική χρήση από το πλήθος δύναται να νομιμοποιεί και, επιπλέον, να παραγκωνίζει αυτόν που είναι αρμόδιος και ειδικός να το κάνει. Εδώ, όμως, παρεμβαίνει ο ρόλος του κράτους. Το κράτος είναι ο εγγυητής της νόμων και βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση για να επισημαίνει τα επαναλαμβανόμενα λάθη των πολιτών και έτσι να αποτρέπει την εγκαθίδρυση ενός "νόμου της μάζας" που νομιμοποιεί στην πράξη την απληστία και την αυθαιρεσία των πολιτών- ο γνωστός νόμος της ζούγκλας.

Οι μικροϊδιοκτήτες στην Αφρική θα πρέπει να εγκαταλείψουν σιγά σιγά τις καλλιέργειές τους. Οι ψαράδες εγκαταλείπουν τη θάλασσα και οι αγρότες τη γη.Το κράτος εγκαταλείπει τα δάση των Ελλήνων πολιτών και μοιάζει να μην θέλει να αποτινάξει τον λαϊκίστικο χαρακτήρα του και ούτε να έρθει σε ρήξη με πρωτόγονα ένστικτα και προσωπικούς μύθους πολιτών που εναντιώνονται στο συμφέρον και την ευημερία του κοινωνικού συνόλου. Μπορεί να το κάνει; Νομίζω πως όχι! "Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει" !Βγάζει;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα