Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2009

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες και οι αποκρουστικές όψεις των σιδερόφρακτων σχολείων είναι για τους μαθητές. Ανάμεσα στα αιτήματα της μαθητικής κοινότητας εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι να απενεργοποιηθούν οι συναγερμοί που υπάρχουν σε ορισμένα σχολεία. Στο σκεπτικό των μαθητών αναφέρεται πως τα σχολεία δεν είναι φυλακές και επομένως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι δεσμοφύλακες. Στη θεσσαλονίκη αυτόν τον καιρό υπάρχει κύμα καταλήψεων. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για την ανεπάρκεια και συμπεριφορά μερικών καθηγητών και ζητούν την αξιολόγησή τους. Από τα μαθητικά μου χρόνια θυμάμαι πως αξιολογούσαμε θετικά εκείνους τους εκπαιδευτικούς που ήταν χαβαλετζήδες και μας άφηναν χύμα και δυσανασχετούσαμε με όλους εκείνους που παίδευαν την σκέψη μας. Η αλήθεια είναι πως μαθαίναμε και από τις δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών. Οι αδιάφοροι και χαβαλετζήδες εκπαιδευτικοί αποτελούσαν τους εγγυητές του ελεύθερου χρόνου μας και οι άλλοι μας εξηγούσαν με τη στάση τους πως δεν υπάρχει καιρός για χασομέρι. Μοιραία αναδυόταν και μια τρίτη κατηγορία εκπαιδευτικών που ισορροπούσε ανάμεσα στον χαβαλέ και την μάθηση και αποτελούσε για κάποιους από εμάς το αληθινό πρότυπο του δασκάλου ή καθηγητή. Η αποδοχή αυτής της τρίτης κατηγορίας αποτελούσε προσωπική υπόθεση του κάθε μαθητή.

Η απενεργοποίηση των συναγερμών, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν αποτελούν τα μοναδικά αιτήματα που προωθούν αυτόν τον καιρό οι μαθητές της πόλης. Ο απεριόριστος αριθμός απουσιών ή τέλος πάντων η αύξηση του ορίου των απουσιών εκφράζει την τάση των μαθητριών και μαθητών να διαχειριστούν με έναν άλλο τρόπο τον χρόνο που αφιερώνουν στο σχολείο (κάποιοι ισχυρίζονται πως δουλεύουν και θέλουν ένα πιο ελαστικό ωράριο στο σχολείο). Επίσης, οι μαθητές ζητούν αύξηση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία, δωρεάν χορήγηση βιβλίων, κάλυψη όλων των κενών θέσεων με εκπαιδευτικούς και αντικατάσταση του φθαρμένου παιδαγωγικού υλικού των σχολείων με καινούριο. Μιλώντας εμπειρικά, τις καταστροφές και τις φθορές του υλικού δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε ακόμα και αν το διδακτικό προσωπικό και οι μαθητές έχουν τις καλύτερες των προθέσων. Σίγουρα όμως, επιβάλλεται σε λογικό χρόνο η αντικατάσταση του υλικού αλλά και η μεγαλύτερη υπευθυνότητα από πλευράς των μαθητών για την προστασία του. Η αποπεράτωση καινούριων και σύγχρονων σχολείων που θα λύνει οριστικά το πρόβλημα της διπλοβάρδιας είναι κάτι που δεν χωράει αναβολή (οι παιδοψυχολόγοι κάνουν λόγο για αύξηση της αποδοτικότητας των μαθητών-μαθητριών τις πρωινές ώρες και κατακόρυφη πτώση αργά το μεσημέρι). Και κοντά σε όλα αυτά τα αιτήματα βλέπω (ΛΙΝΑ ΚΟΪΝΑ, εφημερ.Αγγελιοφόρος) πως κάποιοι μαθητές ζητούν δεύτερο κυλικείο για να μην συνωστίζονται και απομάκρυνση ενός παλιατζίδικου που κάνει φασαρία και δεν τους αφήνει να συγκεντρωθούν στα μαθήματά τους. Άραγε τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που φυτρώνουν περιμετρικά των σχολείων δεν ενοχλούν;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα