Κυριακή, Νοεμβρίου 01, 2009

ΟΙ ΘΝΗΤΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Στην ταινία "Οι Γερμανοί ξανάρχονται" τα όνειρα γίνονται πραγματικοί εφιάλτες. Ο ηθοποιός Λογοθετίδης, κάπου στο τέλος ενός κακού ονείρου που τον αναστατώνει, βρίσκεται ανάμεσα σε έναν σκληροπυρηνικό κομμουνιστή (Φωτόπουλος) και σε έναν τρελό(Τσαγανέας). Με τον Τσαγανέα ο Λογοθετίδης νιώθει πως μπορεί να επικοινωνήσει και δηλώνει ενθουσιασμένος που επιτέλους βρίσκει έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να συνεννοηθεί. Ο Φωτόπουλος μιλάει μια γλώσσα με συγκεκριμένη φρασεολογία και ακατάληπτη. Εκφράζει την επίσημη γραμμή του κόμματος για την κεφαλαιοκρατία και την εργατική συνείδηση. Ο ασυνάρτητος λόγος του θα μπορούσε να κατανοηθεί μόνο ως ο λόγος ενός διωκόμενου που μέσα στο πλαίσιο των κανόνων της συνομωσίας δομεί έναν λόγο κρυπτογραφικό για τους διώκτες του. Εδώ στην ταινία δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Ο Φωτόπουλος θέλει να προσηλυτίσει και μάχεται κατά τρόπο απόλυτο για την κυριαρχία της δικής του ιδεολογίας. Οι δυσνόητες αναλύσεις του δυσχεραίνουν την επικοινωνία σε τέτοιο βαθμό που ο Λογοθετίδης αναρωτιέται ποιός από τους δύο συνομιλητές του είναι στα αληθινά ο ψυχικά διαταραγμένος. Ο λόγος του Τσαγανέα είναι λιτός και περιεκτικός, κάτι σαν απόσταγμα σοφίας. Θυμηθείτε τα καταληκτικά του λόγια: "Η κοινή μοίρα των ανθρώπων είναι ο θάνατος". Για μένα ο Τσαγανέας που υποδύεται τον ρόλο του τρελού, είναι μια ποιητική ιδιοσυγκρασία που πληρώνει βαρύ τίμημα για την αποδοχή της θνητής του φύσης. Ο Φωτόπουλος βάζει ένα παραπάνω λιθαράκι στη σύγχυση και μπερδεύει περισσότερο τα πράγματα αντί να τα αποσαφηνίζει. Ναι μεν υφίσταται ο ταξικός αγώνας, η ταξική πάλη και η αγωνία, αρκεί όμως να προσδιορίσουμε πως αυτή η τάξη είναι η "τάξη των θνητών" και όχι των εργαζομένων...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα