Τρίτη, Δεκεμβρίου 08, 2009

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΟΥΛΑ




Τις αρχές της δεκαετίας του 1970 παίζαμε μπάλα σε κακοτράχαλους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Από αυτούς τους δρόμους περνούσαν σπανίως αυτοκίνητα. Όταν συνέβαινε αυτό, πιάναμε τα στενόχωρα πεζοδρόμια και χαζεύαμε τα αυτοκίνητα με θαυμασμό. Η παιδική μας ηλικία απαιτούσε μύθους, μπόλικη κίνηση και συμμετοχή του σώματός μας. Σταδιακά, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, το παιχνίδι άλλαξε. Βαθμιαία περάσαμε στην ψηφιακή πραγματικότητα και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το ολιγόλεπτο βιντεάκι της Ευαγγελίας Γουλά* παρουσιάζει παιχνίδια όπως το σχοινάκι, το κουτσό, το ποδόσφαιρο, το ποδήλατο να επανεισάγονται ως παιχνίδια της ψηφιακής πραγματικότητας. Και σήμερα, βέβαια, τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο, αλλά εγγράφονται σε αθλητικά σωματεία για να το κάνουν αυτό. Παλιότερα, δεν χρειάζονταν να ενταχθούμε σε οργανωμένες δομές για να κλωτσήσουμε την μπάλα. Χωριζόμασταν αυθόρμητα σε ομάδες και δοκιμάζαμε τις δεξιότητές μας σε έναν χωρόχρονο που μας παρεχόταν ως ένα αγαθό εν αφθονία.Το ξέγνοιαστο τρέξιμο των κοριτσιών μέσα σε μια πανδαισία ήχων από τα τζιτζίκια είναι μια εικόνα και αίσθηση του βίντεο που θα αντιλαμβάνονται όλο και λιγότερα παιδιά σήμερα...

*Φοιτητές από τις σχολές Καλών Τεχνών της Αθήνας , Θεσσαλονίκης και Φλώρινας παρουσιάζουν έργα τους στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

4 σχόλια:

Τη 12:26 π.μ. , Ο χρήστης Blogger dianathenes είπε...

....και μόνο αυτό; Σε λίγο θα γνωρίζουν τον γάιδαρο, την κότα, το γουρούνι, την κατσίκα μόνο από ζωγραφιές.

 
Τη 3:54 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

ναι θυμαμε που παιζαμε στις αλανεσ. τώρα πρέπει να παω τα παιδια μου σε παιδοτοπουσ. κριμα.

 
Τη 5:55 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Άρτεμις είπε...

Εδώ εγώ πριν 14 χρόνια όταν πήγαινα στη γιαγιά μου που μένει στις εργατικες κατοικίες του Αη Γιάννη Καλαμαριάς, Θεσσαλονικης, είχα απέναντι μου μια αλάνα με αγελάδες!!!!!!!!(2) Πετούσαμε χαρταετο εκει τις Καθαρες Δευτερες. Ηταν δικός μας ο χώρος. Και τωρα στη θεση των αγελαδων 10 πολυκατοικιες 6 οροφων. Και ουτε χωρος να αναπνευσεις

 
Τη 3:59 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Αρτεμις:Λες, "ήταν δικός μας ο χώρος".Αυτό ακριβώς!Ήταν φτιαγμένος στα ανθρώπινα μέτρα.Τον είχαμε οικειοποιηθεί.Σήμερα δυσκολευόμαστε σ' αυτό.Να περιμένουμε εκείνες τις φωτογραφίες;

Ο/Η Ανώνυμος: Αλάνες, αυτή η άπλα του χώρου που μας χωρούσε όλους ανεξαιρέτως!

dianathenes:Διάβαζα τις προηγούμενες μέρες στον Χρ,Μιχαηλίδη της Ελευθεροτυπίας για έναν Ιάπωνα που παντρεύτηκε με παρουσία παπά τη γυναίκα που είχε κατασκευάσει ψηφιακά.Κάνανε και ταξίδι του μέλιτος!!!Τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν!Λες να τεκνοποιήσουν κιόλας;

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα