Παρασκευή, Δεκεμβρίου 25, 2009

ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ


(Από εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης)

Ακολουθεί κείμενο προβληματισμού του Αχιλλέα Φακατσέλη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, την Τετάρτη 21 Ιουλίου του 1993:

Κανονικά, όσοι αγαπούν το αυτοκίνητο, πρέπει να μάθουν να του τα ρίχνουν. Δηλαδή, να το φέρνουν στα όρια του. Να δοκιμάζουν την αισθητική του κινδύνου που χαρακτηρίζει κάθε οριακή κατάσταση. Να κατέχουν την αρμονία της τεχνικής του κινδύνου. Να κινούνται με 170 εκεί που το όριο είναι 70 (ή και χαμηλότερο). Να μπαίνουν με χαστούκι στην στροφή, έτσι που ο τροχός πίσω από τον οδηγό να σηκώνεται στον αέρα: οι νόμοι της νευτώνειας φυσικής να υπερβαίνουν τον μίζερο ορθολογισμό του ΚΟΚ και να αποφασίζουν για την έκβαση των γεγονότων. Η ζάντα να ξύνει την άσφαλτο κι οι σπιθίτσες από την τριβή του μέταλλου να υπογραμμίζουν την οριακή εξισορρόπηση της πλευρικής πρόσφυσης με την φυγόκεντρο της αυτοκινούμενης μάζας. Να η μαγκιά της επιστήμης του κινδύνου. Να κατεβάζεις από τον Όλυμπο της Γνώσης στην υπαρξιακή σου αντίφαση, τους νόμους της φύσης- να ακροβατείς στα όρια τους.

Καλά, γιατί όλα αυτά; Γιατί τόση τραχύτητα πάνω στο εργαλείο; Γιατί τόση βιασύνη και τροχαίες παραβάσεις; Γιατί 100 χιλιόμετρα πάνω από το όριο; Στο κάτω-κάτω, υπάρχουν άλλοι που τα κάνουν όλα αυτά, και νόμιμα και σωστά και χρήσιμα και ως επάγγελμα υψηλά αμοιβόμενοι: Οι διάφοροι Λάουντα, πρώην κι επόμενοι. Και τους χρωστάμε τόσα πολλά- έτσι δεν μας μαθαίνουν; Πως θα είχαν ανακαλυφθεί τα δισκόφρενα χωρίς φόρμουλα και ράλλυ Ακρόπολις; Άλλωστε κάθε εκτόνωση με εισιτήριο δεν γίνεται πιά;

Να όμως που κάποιοι φαίνεται να επιμένουν: προς θεού παιδιά, μην χάσει το αυτοκίνητο το άλλοθί του. Για να μην χαθεί η δυνατότητα έκφρασης απ' όσους μπορούν ακόμη να εκφράζονται. Είναι κάτι βαθύτερο: άλλο να είσαι νομοταγής απ' την τρομάρα σου, κι άλλο παράνομος για την απόλαυση του υπαρξιακού σου χαβαλέ. Άλλο να ζητάς πίστα ταχύτητας για να χτυπήσεις κόκκινο, κι άλλο να ανακαλύπτεις αυθαίρετα την πίστα σου εκεί που σ' αρέσει.

Άλλο να προσπαθείς να τρέξεις για να σώσεις ό,τι μπορείς από την κατακερματισμένη σου προσωπικότητα, κι άλλο να ξέρεις να τρέχεις βουβά, χωρίς θεατές, έτσι, για την πάρτη σου. Άλλο να σκέφτεσαι ως επάγγελμα, κι άλλο να σκέφτεσαι χωρίς ανταμοιβή.

Να, είναι η λεπτομέρεια που παίζει ρόλο. Όπως συμβαίνει παντού και πάντα στην ζωή μας. Η λεπτομέρεια είναι το παν. Σε μια κοινωνία που εθίστηκε στον φόβο, που αγαπάει αλλήλους όχι από σεβασμό αλλά από φόβο του πλησίον, που παρανομεί μουλοχτά γιατί τρομάζει από την ιδέα της ποινής, εκείνο που τελικά αξίζει είναι να διώχνεις τις φοβίες σου. Να βγαίνεις από τη διαδικασία της αποδοχής της κινδυνολογίας: να ξέρεις.Τι κάνεις και τι δεν κάνεις- και πότε να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις και όπως θέλεις να το κάνεις.

Η υψηλή ταχύτητα- ερασιτεχνικά, μην ξεχνιόμαστε- έχει ένα θετικό κοινωνικό ρόλο. Δημιουργεί συνθήκες αυθόρμητης εκτόνωσης. Η ανιδιοτέλεια θριαμβεύει και πάλι. Χωρίς θεατές, άρα για μένα. Χωρίς αμοιβή, άρα γνήσια. Χωρίς φόβο, άρα όπως αρμόζει σ' ένα ανθρώπινο ον. Χωρίς αδεξιότητες, άρα σωστά. Η γνώση αναδεικνύει την υπεροχή της- με 6.000 στροφές και πλαγιολίσθηση στα "εσάκια".

Ο τρομαγμένος ΙΧής θα κάνει τον σταυρό του μέσα από το σύννεφο της σκόνης που σηκώνει η Γρήγορη Οδήγηση. Από κάποιο φόβο και πάνω, η ζωή φαίνεται πια πολύ εύθραυστη. Όλοι οι ΚΟΚ του κόσμου δεν αρκούν για να την προστατέψουν. Όπως και στις διαδηλώσεις. Όλα τα ΜΑΤ του κράτους δεν φτάνουν για να σώσουν τις υπολήψεις των φιλήσυχων. Στην πραγματικότητα εκείνο που μπορεί να τις σώσει είναι η συμμετοχή στον Κίνδυνο. Όπως ακριβώς και στην ανιδιοτελή γρήγορα οδήγηση: χρειάζεται σεβασμός και γνώση για να επιτευχθεί η συμμετοχή στον Κίνδυνο.

Κι αυτή η συμμετοχή, όταν δεν είναι ψευδής αντανάκλαση όπως συμβαίνει έξω από τις ντίσκο για να γυρίσουν τα πηγαδάκια να δουν τον γρήγορο, είναι εξόχως ποιοτική. Να γιατί εκείνοι που αγαπούν το αυτοκίνητο, το θέλουν στην καθαρή μορφή του- να προσφέρει τον απελευθερωτικό του εαυτό όπως και κάθε άλλη τεχνολογία: να εισάγει στην Γνώση, να λυτρώνει από τον φόβο, να απαιτεί επιδεξιότητα και ανιδιοτέλεια. Να είναι με μια λέξη, Ανατρεπτικό. Χωρίς το ίδιο να ανατρέπεται. Να οδηγεί στα όρια , να ανοίγει το δρόμο έξω από την μιζέρια των ΚΟΚ των πολιτισμένων ανθρώπων...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα