Δευτέρα, Απριλίου 27, 2009

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΑΝΟΥΣΗΣ



Μπορείς να εμπιστευτείς καλλιτέχνες σαν τον Θανάση Μανούση από την σταθερή και αργή εκφορά του λόγου τους. Τέτοιου είδους άνθρωποι σου παραχωρούν ανάσες και σου δείχνουν πως σκέφτονται προτού πουν οτιδήποτε. Οι παύσεις ανάμεσα στους ήχους των λέξεων τους, συνιστούν μια γλώσσα. Για τον Θανάση Μανούση η ζωγραφική είναι μια γλώσσα. Τον φαντάζομαι, λοιπόν, να πειθαρχεί στους εσωτερικούς του ρυθμούς και να ζωγραφίζει με παύσεις. Κατά την εργασία του χρησιμοποιεί υλικά όπως κάρβουνα, λαδοπαστέλ, νερομπογιές, ξηρά παστέλ και μελάνες. Τώρα τελευταία ασχολείται με ψηφιακές εικόνες και κάνει κατασκευές με ποικίλα υλικά-αξιοπαρατήρητες είναι οι κατασκευές με σκυρόδεμα. Ο Θανάσης Μανούσης γεννήθηκε στις Σέρρες και μεγάλωσε στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Είναι πολύτεκνος και για 9 χρόνια έζησε στο εξωτερικό. Σπούδασε στο Cambridge School of Arts and technology. Εργάστηκε ως καλλιτέχνης στο Cambribge , στο Pozman, στη Φρανκφούρτη και στη Βουδαπέστη. Τα έργα του στο Βαφοπούλειο αντιπροσωπεύουν 21 σειρές έργων που δημιουργήθηκαν κατά το χρονικό διάστημα 1982-2008. Ο κ.Μανούσης πιστεύει πως η θρησκεία μπορεί να καταστρέψει την τέχνη ενός λαού. Θεωρεί πως καλύτεροι συνεχιστές του αρχαιοελληνικού πολιτισμού είναι οι δυτικοευρωπαίοι. Ζούμε, θα μας πει, σε μια εποχή με σχιζοφρενικά μηνύματα.Τον ευχαριστώ για την ολιγόλεπτη παρουσία του μέσα από το ιστολόγιό μου.

Διάρκεια έκθεσης μέχρι 17/5/2009

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ-ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ

O κ. Τσάτσης διατηρεί επί 28 χρόνια γκαλερί. Κάνει περίπου οκτώ εκθέσεις το χρόνο. Κατά τη διάρκεια των 28 χρόνων λειτουργίας της γκαλερί παρουσίασε σημαντικούς καλλιτέχνες.Ο ίδιος είναι ζωγράφος.Έχει διαμορφώσει ένα αισθητικό κριτήριο με βάση το οποίο επιλέγει τους καλλιτέχνες που θα παρουσιάσει.Αυτόν τον καιρό εκθέτουν τα έργα τους στην γκαλερί Tsatsis projects(Μητροπόλεως 12) οι Βασίλης Αβραμίδης και Στέλιος Αυγέρης.

Χαρακτηριστικό στοιχείο του Βασίλη Αβραμίδη είναι τα γάντια.Τα πλάσματα του Αβραμίδη είναι ετοιμοπόλεμα!Ταλαντεύονται ανάμεσα στην επίθεση και την άμυνα. Είναι πλάσματα της φαντασίας που κερδίζουν, χάνουν ή διατηρούν τη δύναμή τους. Η φαντασία φαίνεται να μην είναι λυτρωτική για τον Αβραμίδη. Ακόμα και εκεί τα όρια είναι πεπερασμένα. Ακόμα και εκεί υπάρχουν τα γηρατειά, η φθορά και ο θάνατος.
Ο Στέλιος Αυγέρης αποφοίτησε το 2001 με άριστα από την Α.Σ.Κ. του Α.Π.Θ. Έχει συμμετάσχει με τα έργα του σε πολλές και σημαντικές ομαδικές εκθέσεις. Για τον Αυγέρη όλα τα σύμβολα εξουσίας και οι αυθεντίες θα πρέπει να "διαβρώνονται" από την ειρωνική και λοξή ματιά του καλλιτέχνη (Για αυτήν την ματιά μιλάει με επιμονή και ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης). Στα σχέδια του Αυγέρη δεσπόζει η παρουσία του φαλλού. Ο φαλλός ως όργανο επιβολής εξουσίας διαπομπεύεται! Πρόσωπα- ιερά τέρατα της τέχνης- διασύρονται. Το ίδιο συμβαίνει με δημιουργήματα καταξιωμένα στη συνείδηση των φιλότεχνων. Για μένα αυτό δεν αποτελεί ιεροσυλία αλλά ένα χαριτωμένο παιχνίδι ανατροπής των κατεστημένων νοοτροπιών και στερεοτύπων. Εισάγοντας το στοιχείο της έκπληξης ο Αυγέρης δημιουργεί ρωγμές στα είδωλα αυτής της ζωής γιατί, όπως λέει και ο ίδιος, τον ενοχλεί πολύ η επίδειξη υπεροχής.


Διάρκεια έκθεσης μέχρι 5 Μαΐου 2009

Κυριακή, Απριλίου 26, 2009

ΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Απ' τα αλώνια στα σαλόνια! Μεσούσης της οικονομικής κρίσης, με στρατιές εργαζομένων να περνάνε το κατώφλι της ανεργίας, η Νομαρχία οργανώνει στην παραλία της Θεσσαλονίκης το Ναυτικό Σαλόνι.
Πάρτυ με έμπειρους dj που "εκτοξεύουν τη διασκέδαση στα ανεμοδαρμένα ύψη", αγώνες ταχύτητας ανάμεσα σε σκάφη, δωρεάν βολτούλες με ταχύπλοα για τους επισκέπτες και περίπτερα με είδη θαλάσσης για το καλοκαίρι που έρχεται οσονούπω!
Όλο και κάποιοι θα υλοποιήσουν τα μεγάλα τους όνειρα και θα διαθέσουν τα χρήματά τους στην αγορά σκαφών αναψυχής ( Αιγαίο πέλαγος, τρέμε!!!).Άντε, μια ώρα αρχύτερα να γίνουμε το Μόντε Κάρλο των Βαλκανίων.

Ο "πτωχός τω πνεύματι έχει αέρα πλουσίου" θα μας πει ο Μπωντλαίρ και ευχαριστούμε τον Ευγένιο Αρανίτση που μας το θυμίζει πάντα. Γειά σου Σαλονίκη φτωχομάνα...

Διαβάστε και αυτό στην παρακάτω διεύθυνση:
http://www.newsblog.gr/?p=6583

ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

(Το πρόχειρα στημένο περίπτερο στην πλατεία Αριστοτέλους)

Η Αρμενική Νεολαία Ελλάδας γράφει:

Τον Απρίλιο του 1915, οι ομαδικές σφαγές των Αρμενίων από τους Τούρκους είχαν ως στόχο να αφανίσουν το Αρμενικό Έθνος και να προωθήσουν το όραμα του Παντουρκισμού.
Η τουρκία διέπραξε την πρώτη Γενοκτονία του 20ου αιώνα με θύματα 1.500.000 Αρμένιους ενώ το δυτικό τμήμα της Αρμενίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την κατοχή της μέχρι τις μέρες μας.
Σήμερα, έναν αιώνα σχεδόν μετά τη Γενοκτονία, η Τουρκία:

-Εξακολουθεί να αρνείται την αναγνώριση της Γενοκτονίας που διέπραξαν οι προκάτοχοι της το 1915 με θύματα 1.500.000 Αρμένιους.

-Εξακολουθεί να κατέχει τα 5/6 των ιστορικά αρμενικών εδαφών, όπως αυτά ορίζονται από τη Συνθήκη των Σεβρών.

-Εξακολουθεί την πολιτική του αποκλεισμού των συνόρων της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

-Εξακολουθεί να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα παρά τις συστάσεις των Διεθνών Οργανισμών.

Εμείς, η νέα γενιά των Αρμενίων , απαιτούμε την απονομή δικαιοσύνης προς όλους τους αδικημένους από την Τουρκία λαούς.

Παρασκευή, Απριλίου 24, 2009

ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ(1)

Η Μικρασιατική καταστροφή έφερε τους πρόσφυγες στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αυτό, σε συνδυασμό με την δραματική μείωση της παρουσίας του εβραϊκού στοιχείου, οδήγησε σε ένα ξεθώριασμα των πολυπολιτισμικών στοιχείων της πόλης. Αυτή η απώλεια αναπληρώθηκε από την εισρροή των προσφύγων. Οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους έναν σπουδαίο πολιτισμό που ήταν εμφανής σε κάθε έκφραση της καθημερινής τους ζωής. Οι πρόσφυγες έφεραν από την Μικρά Ασία γεύσεις και μυρωδιές. Στον 6ο όροφο του Λευκού Πύργου οι επισκέπτες μπορούν να πληροφορηθούν για γλυκά και φαγητά που έγιναν με το πέρασμα των χρόνων αγαπητά από τους ντόπιους κατοίκους.

Αριάνι, καζαν ντι πι, ντοντουρμάς, σαλέπι, χουνκιάρ μπεγιεντί, κουλούρια, τσουρέκια, γεμιστό μπουγιουρντί, είναι μερικές από τις ονομασίες που έχουν ενσωματωθεί στο λεξιλόγιό μας και εμπλουτίζουν το κεφάλαιο των γευστικών μας απολαύσεων.

Στα τραπεζάκια του 6ου ορόφου υπάρχουν επίπεδες οθόνες που δείχνουν την παρασκευή γαλακτομπούρεκου, κανταϊφιού, χαλβά, αλλά και των φαγητών "Μελιτζάνα ιμάμ", "Μύδια σαγανάκι" και "Πράσα με δαμάσκηνα".

Πέμπτη, Απριλίου 23, 2009

ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΓΚΑΛΕΡΙ ΤinT






To παιδί σχηματίζει την έννοια του χώρου αργά και με την βοήθεια σταθερών σημείων αναφοράς μέσα σ' αυτόν. Αναπτύσσει σχέσεις με τα αντικείμενα , αλλά και παρατηρεί τις σχέσεις αυτών των αντικειμένων. Μ΄αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνεται τις βασικές χωρικές σχέσεις και οικοδομεί μια αντικειμενική αντίληψη του χώρου στην οποία συμπεριλαμβάνεται και αυτό. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία χωρικών σχέσεων είναι η κινητική δραστηριότητα. Το παιδί σπρώχνει, μετατοπίζει αντικείμενα, ανεβαίνει και κατεβαίνει σε διάφορα επίπεδα. Όσο αναπτύσσεται το νήπιο ψυχοκινητικά τόσο εμπλουτίζεται και η υπό διαμόρφωση έννοια του χώρου. Το παιδί μπορεί να αναπαριστά γραφικά το χώρο της δράσης του. Λανθασμένη αντίληψη του χώρου οδηγεί σε μειωμένη ικανότητα προσανατολισμού, κινητική αστάθεια και δυσκολίες γραφής.


Οι διαστάσεις του χώρου είναι πολλαπλές. Σύμφωνα με τον Θάνο Σταθόπουλο η διάσταση του χώρου βιώνεται ως "υπαρξιακή, φυσική, ιστορική, σωματική, αρχιτεκτονική και μεταφυσική συνθήκη υπό διερεύνηση και επαναδιαπραγμάτευση". Ο Θάνος Σταθόπουλος είναι ο άνθρωπος που επιμελήθηκε την έκθεση στην γκαλερί TinT με θέμα την έννοια του χώρου. Ο Χρήστος Δεληδήμος χρησιμοποιεί τα υλικά του ξύλου και του χαρτιού.Με τις τεχνικές της χαρτοκοπτικής και του κολάζ επιχειρεί να αποδώσει οπτικά την αφηρημένη έννοια του χώρου. Ο Θάνος Κλωνάρης με αλουμίνιο και ψηφιακές εκτυπώσεις, ο Δημήτρης Μπαμπούλης με μελάνι και διαφάνειες και ο Δημήτρης Τάταρης με μια εντυπωσιακή κατασκευή υπό εξέλιξη, συγκροτούν τον πυρήνα μιας ομάδας νέων καλλιτεχνών που "δεν θέλουν πια δωμάτια που να είναι ζωγραφισμένα φέρετρα για τα ζωντανά μας βιώματα"(Ελ Λισίτσκι από την εποχή του Κονστρουκτιβισμού). Απ' αυτόν τον πυρήνα δεν εξαιρώ και την όμορφη Ειρήνη Ευσταθίου, που με τα ανοιχτόχρωμα μάτια της φωτογραφίζει ακάλυπτους χώρους και συμμετέχει στην έκθεση με το πρότζεκτ που τιτλοφορεί "80 ακάλυπτοι με προσανατολισμό".

Οι εκθέσεις που διαπραγματεύονται αφηρημένες έννοιες είναι αρκετά χρήσιμες στους νηπιαγωγούς. Η τέχνη αποτελεί τον "αιμοδότη" της Παιδείας και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι εμείς που έχουμε αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση μικρών παιδιών.

Τρίτη, Απριλίου 21, 2009

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΥΚΛΟΣΚΗΝΗ


Δεν υπάρχει πιο βλακώδης διαχωρισμός από αυτόν της θεωρίας με την πράξη. Υπάρχουν άνθρωποι που δυσφορούν βλέποντας κάποιους άλλους να διαβάζουν και να αναπαράγουν θεωρητικούς προβληματισμούς. Οι θεωρητικές απόψεις για τους ανθρώπους της εμπειρίας είναι κάτι το αδιανόητο! Εξαπολύουν κατηγορίες εναντίον αυτών που θεωρητικολογούν και τους καταλογίζουν άγνοια για τα πρακτικά ζητήματα της ζωής.

Ο περισσότερος κόσμος τείνει στην εμπειριοκρατία. Μπορεί, βέβαια, οι πρώτες δυνάμεις που αναπτύσσσονται στους ανθρώπους να είναι οι αισθήσεις. Αυτές, όμως, δεν είναι αποκομμένες αλλά συμβαδίζουν πάντα με την νόησή μας !Το θέμα της ενότητας θεωρίας και πράξης έχει λυθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια (σε κάποιο άλλο ποστ θα ειπωθούν περισσότερα πράγματα).

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης θέλουν να συνδέσουν το θεωρητικό κομμάτι του γνωστικού τους αντικειμένου με την πράξη και την θεατρική τέχνη. Από το 2002 έως το 2008 έχουν δημιουργήσει την "Ελεύθερη Κουκλοσκηνή" και έχουν παρουσιάσει έργα όπως, "Οι μουσικοί της Βρέμης" των αδελφών Γκριμ, "Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας" του Όσκαρ Ουάιλντ, "Για μια στέγη" του Γ. Όκλεϋ,"Ο γύρος του κόσμου σε 0γδόντα μέρες" του Ι.Βερν και ο "Έξυπνος παπουτσής".


Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες πειραματίζονται με την χρήση της κούκλας, κατανοούν και αναγνωρίζουν την παιδαγωγική της αξία. Κατασκευάζουν οι ίδιοι τα σκηνικά και τα κοστούμια των παραστάσεων. Διαμορφώνουν, ανάλογα με το προσωπικό τους γούστο, το χώρο της σκηνής και γίνονται ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί , φωτογράφοι και βιντεολήπτες. Η κούκλα, το θεατρικό παιχνίδι, η εναλλαγή των ρόλων για την πραγματοποίηση μιας θεατρικής παράστασης, οι διαπροσωπικές σχέσεις που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της ομάδας είναι τα καλύτερα εφόδια για όλους αυτούς που θα ασκήσουν στο μέλλον το επάγγελμα του νηπιαγωγού. Να ευχηθώ μακροημέρευση και συνοχή στους ευμετάβλητους φοιτητικούς πυρήνες!



(O χώρος στο ισόγειο του περιπτέρου 1, της διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Οι κούκλες , τα σκηνικά, τα κουστούμια, οι αφίσες και το φωτογραφικό-ψηφιακό υλικό εκτέθηκαν για λογαριασμό της "Ελεύθερης Κουκλοσκηνής" στις "Μέρες Έκφρασης και Δημιουργίας " 2009)


Δευτέρα, Απριλίου 20, 2009

ΑΔΑΜ ΚΑΤΣΟΥΚΗΣ

Το σύντομο και λιτό βιογραφικό στο καλαίσθητο βιβλιαράκι της έκθεσης, μας πληροφορεί πως ο Αδάμ Κατσούκης γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα.Τα παιδικά του χρόνια τα ζει στην Δράμα και από το 1998 ζει και εργάζεται στην Φλωρεντία. Η έκθεσή του με πίνακες ζωγραφικής και σχέδια έγινε στη Δημοτική Πινακοθήκη και είχε τίτλο "Ανασκαλέματα ψυχής στο απάνεμο της μνήμης".Το χαρακτηριστικό στοιχείο στους πίνακες και τα σχέδια είναι το λινό ύφασμα που σκεπάζει τα πρόσωπα.Για μια αυτοπροσωπογραφία του Κατσούκη ο ποιητής Sayro Albisani (o ζωγράφος τον έχει σχεδιάσει με μολύβι σε χαρτί) γράφει: Αν εδώ ο ζωγράφος μας στερεί τους οφθαλμούς του, είμαστε αναγκασμένοι να αναρωτηθούμε-ποιόν κοιτάζει αυτός ο Ιδού ο Άνθρωπος; Ποιός ανασήκωσε το πανί για να γίνει ορατό το αόρατο; Ο ζωγράφος, έτσι ενωμένος με τον εαυτό του, είναι σαν να θέλει να υποδείξει αυτήν την ανακάλυψη- στη ζωγραφική τέχνη , το φως που δίνει ζωή στην εικόνα ακτινοβολεί από μέσα, καλύπτει και συγχρόνως αποκαλύπτει την άγνωστη προέλευσή του.
Το ύφασμα που σκεπάζει τα πρόσωπα είναι συχνό μοτίβο.Ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι η ακινησία που δηλώνουν οι φιγούρες που σχεδιάζει. Μια ακινησία που κινείται στα όρια της παράλυσης. Βάσανα, ηδονή, πνευματική επαγρύπνηση μπορούν να οδηγήσουν το σώμα σε μια ψευδεπίγραφη απραξία! Η γη για τον Κατσούκη είναι μια γυμνή γυναίκα που στέκεται σε εμβρυακή στάση. Τα πρόσωπα της μητέρας και του πατέρα αποτυπώνονται μέσα από την τέχνη του. Το έργο του Κατσούκη είναι γεμάτο από προσωπογραφίες ποιητών και ζωγράφων. Ο ποιητής Adonis, oι ζωγράφοι Antonio Rossenti και Silvio Loffredo γίνονται έργα τέχνης από τον Αδάμ Κατσούκη. Ελαιόδεντρα, τοπιογραφίες της Σερίφου και της Μάνης, δωμάτια σπιτιών και νεκρές φύσεις, εμπλουτίζουν την θεματολογία του.
(Οι μαύρες κάλτσες-σχέδιο κάρβουνο σε χαρτί)

Τελειώνω την αναφορά μου στον Κατσούκη, αναπαράγοντας αυτά που διαβάζω στο τέλος του μικρού βιβλίου. Είναι ένα απόσπασμα από τον "Leonardo" του Ardengo Soffici:

Μόνο ο καλλιτέχνης, το άπειρο παιδί και τα ζώα μπορούν ακόμη να βλέπουν το σύμπαν. Αλλά το παιδί και το ζώο, είναι άλαλοι, δεν κατέχουν το Λόγο, τη δημιουργική Επιθυμία, το Ύφος. Στον Καλλιτέχνη λοιπόν δίνεται το πρόσταγμα να είναι ο προφήτης που θα αποκαλύψει στους ανθρώπους εκείνο που οι ίδιοι δεν μπορούν πλέον να διακρίνουν. Για να συντελεσθεί όμως αυτό το θαύμα θα πρέπει ο καλλιτέχνης να ξεγυμνωθεί από κάθε πονηρία, θα πρέπει να παραβιάσει κάθε κανόνα, κάθε συνθήκη, πρέπει να καταστεί ελεύθερος- να βγει έξω από τον εαυτό του. Το να βγεις έξω από τον εαυτό σου- εκεί ακριβώς βρίσκεται η ιδιότητα του ιδιοφυούς.

Κυριακή, Απριλίου 19, 2009

ΒΑΣΙΑ ΠΕΛΕΓΡΑΤΗ*

(H έκθεση της Βάσιας Πελεγράτη στην γκαλερί Καλφαγιάν)


Τη στιγμή που γεννιέσαι δεν γνωρίζεις πως υπάρχει περίπτωση να μην ξεπεράσεις τα 42 χρόνια ζωής.Πιθανόν να μολυνθείς από τον ιο του έιτζ ή να πεθάνεις από ελονοσία. Η μοίρα σου το 'χε να γεννηθείς σε έναν τόπο στον οποίο κινδυνεύεις να πεθάνεις από υποσιτισμό ή άλλες ασθένειες που είναι θεραπεύσιμες στον «πολιτισμένο» κόσμο. Τρέφεσαι με χυλούς που τους βάζεις σε πράσινα πιάτα. Το κύριο προϊόν της διατροφής σου είναι το καλαμπόκι. Έχεις ασπαστεί την χριστιανική θρησκεία, αλλά κουβαλάς μέσα σου δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις των προγόνων σου. Οι θρησκευτικές προκαταλήψεις σε εμποδίζουν να κάνεις σωστή χρήση του προφυλακτικού κατά την σεξουαλική πράξη και έτσι διευκολύνεις την μετάδοση του θανατηφόρου ιού του έιτζ. Δεν έχεις ηλεκτρικό ρεύμα και δίκτυο ύδρευσης. Περπατάς ξυπόλητος κάτω από έναν λαμπερό ήλιο που αποκαλύπτει κάθε λεπτομέρεια του τόπου στον οποίο κατοικείς. Τα ρούχα που φοράς είναι σκισμένα και πολύχρωμα. Έχεις χίλια δυο προβλήματα και δυσκολίες αλλά δεν χάνεις το κέφι και το κουράγιο . Έχεις μια όμορφη αίσθηση του χρόνου. Δεν είσαι ποτέ βιαστικός. Πάντα βρίσκεις τον χρόνο να χορεύεις και να τραγουδάς. Φοράς καπέλα για να προστατεύεσαι από την δυνατή ηλιακή ακτινοβολία .Στεγνώνεις τα ρούχα σου πάνω στις στέγες των καλυβιών στις οποίες ζεις. Έχεις από πίσω σου θήκες που βάζεις τα μικρά παιδιά. Κάνεις δουλειές μαζί με αυτά.


Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και έχουν μπλε, σκούρες, πάνινες κούκλες με πράσινα μάτια και δόντια. Παίζουν με παλιές ρόδες αυτοκινήτων και με τα ζώα. Είναι κοντά σε μια «φύση κατάνθιστη». Δεν έχουν μάθει να πολεμούν, ούτε τα απασχολούν εμφύλιες συρράξεις. Ζούνε στη νοτιαανατολική Αφρική, στα σύνορα ανάμεσα στην Τανζανία, την Ζάμπια και την Μοζαμβίκη.Την χώρα τους την λένε Μαλάουι που σημαίνει «Η ζεστή καρδιά της Αφρικής».

Ταξιδέψαμε νοερά στο Μαλάουι χάρη στην φωτογράφο Βάσια Πελεγράτη. Οι εκπληκτικές της φωτογραφίες εκτέθηκαν στην γκαλερί Καλφαγιάν στο πλαίσιο του 11ου Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ θεσσαλονίκης.


*Η Βάσια Πελεγράτη γεννήθηκε στην Αθήνα ,το 1979.Διδάχτηκε φωτογραφία στο ιδιωτικό Ι.Ε.Κ. Leica Academy, απ’ όπου αποφοίτησε το 2000.Έννοιες όπως η μετακίνηση, το ταξίδι, η ανωνυμία, πνευματικές και πολιτιστικές συναντήσεις φάνταζαν ανέκαθεν πολύ ελκυστικές.Το 2006, ως εθελόντρια σε διεθνή ΜΚΟ αποκτά στη Δανία θεωρητική και πρακτική κατάρτιση σε θέματα προσφοράς και ανάπτυξης στις αναπτυσσόμενες χώρες.Λίγους μήνες αργότερα και για επτά μήνες ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στο Μαλάουι της Αφρικής , δίπλα στους ανθρώπους της.Εκεί συλλαμβάνει με τον φακό της στιγμές από την καθημερινή ζωή ενός λαού που ένα χρόνο νωρίτερα δοκιμάστηκε σκληρά από την πείνα και τις αρρώστιες.

ΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ*



"Οι καλλιτέχνες συζητούν για την εμπορική απήχηση των έργων και για τις τιμές που πουλιούνται. Δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος γύρω από τα θέματα της τέχνης. Οι καλλιτέχνες ενδιαφέρονται να αποκτήσουν εξουσία". Είναι μερικές από τις διαπιστώσεις που έχω συγκρατήσει από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο φωτογράφος Νάκης Παναγιωτίδης στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος". Πήγα στην γκαλερί Artis Causa για να δω από κοντά την έκθεση φωτογραφίας που επιμελήθηκε η θεωρητικός τέχνης και ανεξάρτητη επιμελήτρια εκθέσεων, Σάνια Παπά. Έξι φωτογραφίες και τρεις, θα τις έλεγα, κατασκευές. Η πρώτη εντύπωση προέρχεται από την λέξη ΑΡΑΖΩ (τίτλος του πρώτου έργου). Φανταστείτε κάτι σαν την φωτεινή επιγραφή "ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ" σε μια σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου (η λέξη "αράζω" υποδηλώνει την καθήλωση σε έναν τόπο χωρίς απαραίτητα αυτό να εκλαμβάνεται ως τεμπελιά. Αράζω σημαίνει ξαποσταίνω και αποσύρομαι από τη διαρκή κίνηση για να παρατηρήσω. Αυτήν τη σημασία αποδίδω στην λέξη). Οι φωτογραφίες "ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΦΩΣ" και "ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΟΔΗΓΗΣΩ" βλέπονται με σβηστό το φως. Η Σάνια Παπά γράφει:

Η εγκλωβισμένη ενέργεια (διαμάχη φωτός/σκιάς) του εννοιολογικά φορτισμένου ιδιόμορφου έργου του, εμπεριέχει "ενσωματωμένους αρχαίους μύθους" (L. Wittgenstein), που συναντούν τη συμβολική αρχετυπική σκέψη( ...). Ο Νάκης Παναγιωτίδης μέσω μιας εκούσιας απόκρυψης (εκ των ένδον) και ταυτόχρονης αποκάλυψης του φωτός (νέον) δημιουργεί μια τυπολογία του "άλλου" μη-τόπου (βιομηχανικός χώρος). Διεισδύοντας στο σκοτεινό βάθος αυτών των φορτισμένων χώρων υπερκοσμικής μοναξιάς και απολιθωμένης μνήμης, υπερβαίνει το πεπερασμένο της καθημερινής ύπαρξης, εκεί όπου η τάξη και η απώλεια της τάξης συνυπάρχουν. Ο Νάκης Παναγιωτίδης τολμά να "διαταράξει" την έννομη ισορροπία της εικόνας (μεταφορά/τύπωμα σε καμβά της έγχρωμης φωτογραφίας σε ασπρόμαυρο) και να την "επιφωτίσει" μέσω των τονικών διαβαθμίσεων του χρώματος (μαύρο κάρβουνο).Ενισχύοντας την διαλεκτική σχέση του φωτός με τη σκιά, η εικόνα μας αποκαλύπτει ως σημείο/'ιχνος "υπό εξαφάνιση".

Διαβάζω στο βιογραφικό του πως δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Αυτές εκτυπώνονται σε ύφασμα και ο φωτογράφος επεμβαίνει ζωγραφικά σε αυτές τις φωτογραφίες. Επίσης, αναδεικνύει την τρισδιάστατη μορφή μιας φωτογραφίας προσθέτοντας αντικείμενα και υλικά που προέρχονται από τους τόπους φωτογράφισης. Ο Παναγιωτίδης πιστεύει στον δυναμικό χαρακτήρα της Μνήμης. Συναισθήματα, έννοιες, εσωτερικοί μονόλογοι, συνειρμικές σκέψεις και αναμνήσεις κινητοποιούνται μέσα μας και αποτελούν το πέρασμα- καλό Πάσχα σε όλους- σε ένα άλλο επίπεδο στοχασμού και αισθήσεων. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του έχουν τίτλους "ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ", "ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ 1 & 2), "ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ" και "ΓΡΑΦΗ ΦΩΤΟΣ".


*Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947.Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Τορίνο , και Καλές Τέχνες και Σινεμά στην Ρώμη.Ζει και εργάζεται στη Βέρνη.
Παρουσίασε το έργο του σε περισσότερες από πενήντα ατομικές εκθέσεις σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο καθώς και σε μουσεία και κέντρα σύγχρονης τέχνης (Βέρνη,Τζένοβα, Λονδίνο, Λα Σπέτσια, Θεσσαλονίκη) και συμμετείχε σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς οργανώσεις.
Τα ζωγραφικά του έργα δομούνται με γεωμετρικά σχήματα , επηρεασμένα από τον μινιμαλισμό , την εννοιολογική τέχνη και την arte povera. Η γραφή και ο λόγος γενικότερα , τον απασχόλησαν τόσο ως μορφή όσο και ως σημειολογικά συστήματα.Ρητά και φράσεις εμφανίζονται στους πίνακές του, συχνά συνδυασμένες με φωτογραφίες.

[Μέρος του βιογραφικού από το ενημερωτικό φυλλάδιο της γκαλερί για τον φωτογράφο]




Παρασκευή, Απριλίου 17, 2009

Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ




Oι σκοτεινές φιγούρες των μουσικών στο πλακόστρωτο της παραλίας, δίπλα στον Λευκό Πύργο.

Ο ήλιος που χαμηλώνει το φως του και ακολουθεί την καθοδική του τροχιά.

Οι χαρμόσυνες μουσικές των καλλιτεχνών που υπόσχονται την επόμενη ανατολή!

Καλύτερη εικόνα δεν βρήκα για την χαρμολύπη της σημερινής ημέρας!


ΕΠΙΤΑΦΙΕ, ΑΝΟΙΞΕ




Ένα μικρό παιδί αποχωρεί, μετά το πέρας των μαθημάτων, από το σχολείο. Στο πλάνο της διαφήμισης φαίνεται ένας κύριος να το παραλαμβάνει και ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Ο κύριος δεν μου μοιάζει για πατέρας του παιδιού. Είναι, μάλλον, ένας σωφέρ που διεκπεραιώνει την παραλαβή του παιδιού στο πλαίσιο της μισθωτής του εργασίας.Το παιδί εντυπωσιάζεται από την πολυτέλεια και τις ανέσεις του αυτοκινήτου. Όλα γίνονται αυτόματα.Τα παράθυρα ανεβοκατεβαίνουν και το αυτοκίνητο παρκάρει αυτόματα, αρκεί να ακουμπήσει κάποιος την έγχρωμη οθόνη αφής.Το παιδί μοιάζει μαγεμένο! Νιώθει πως όλα μπορούν να γίνουν με έναν τρόπο μαγικό! Στο σπίτι, παρασυρμένο από την προηγούμενη εμπειρία του ως επιβάτη του πολυτελούς αυτοκινήτου, διατάζει σε ένα βάζο να ανοίξει! Το βάζο, όπως είναι αναμενόμενο, δεν πρόκειται να ανοίξει.Το παιδί αναγκάζεται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, αλλά η γοητεία που ασκεί ο μαγευτικός πυρήνας της τεχνολογικής προόδου θα συνεχίσει να υφίσταται.Το παιδί βρίσκεται νοητικά στο στάδιο της διαισθητικής περιόδου. Σε αυτό το στάδιο υπάρχει μια έντονη παρουσία της συμβολικής λειτουργίας της σκέψης και μια διαισθητική και αιφνίδια λύση των προβλημάτων.Το παιδί με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό επιλύει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει δίχως να έχει επίγνωση της διαδιακασίας αλλά και δίχως να έχει τη δυνατότητα να περιγράψει γλωσσικά την πορεία που ακολουθεί. Η παντοδυναμία της τεχνολογίας έρχεται, νομίζω, να υποκαταστήσει και να διαβρώσει εκείνο το στάδιο της νοητικής εξέλιξης που αντιστοιχεί στην διαισθητική περίοδο ενός παιδιού. Η αυξανόμενη "λατρεία" των ενστικτωδών και αυτοματοποιημένων συμπεριφορών προέρχεται από την αδυναμία των ανθρώπων να ξαναμαγευτούν από τον πυρήνα των νοητικών και συναισθηματικών στοιχείων της ύπαρξής τους.

Ε π ι τ ά φ ι ε, Ά ν ο ι ξ ε!!

Τετάρτη, Απριλίου 15, 2009

ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Στο τραμ του Φαλήρου τέσσερα δεκαπεντάχρονα παιδιά βάφουν με σπρέι τα βαγονάκια και τα τζάμια του τραμ. Η μυρωδιά από τα σπρέι είναι έντονη. Ένα από τα παιδιά φοράει κουκούλα (στο νηπιαγωγείο ένα παιδάκι είχε μαλώσει με ένα άλλο και η πρώτη του αντίδραση ήταν να απομονωθεί και να βάλει κουκούλα στο κεφάλι του) για να μην αναγνωρίζεται. Επί ένα δεκάλεπτο βάφουν ανενόχλητοι. Απομακρύνονται για να δουν τις ζωγραφιές τους από μακριά. Εντοπίζουν ατέλειες και σπεύδουν να διορθώσουν. Μετά τις τελευταίες «πινελιές» βγάζουν τα κινητά τους τηλέφωνα και αποθανατίζουν φωτογραφικά αυτά που έχουν σχεδιάσει. Είναι Σαββατόβραδο και οι έφηβοι κατευθύνονται στην Γλυφάδα για νυχτερινή διασκέδαση. Ένα αντρόγυνο από πίσω μου διερωτάται γιατί τα παιδιά κάνουν τόση πολλή φασαρία. Ένας ταξιτζής-μόνιμος κάτοικος Πειραιά με καταγωγή από τα Τρίκαλα- μου λέει πως τα τελευταία χρόνια επιβιβάζονται στο ταξί όλο και περισσότερα άτομα που είναι επικίνδυνα. Μου μιλάει για ξεχαρβαλωμένες οικογένειες και για γονείς που ενδιαφέρονται μόνο να χαρτζιλικώνουν τα παιδιά τους, αδιαφορώντας πλήρως για τις συναισθηματικές ανάγκες αυτών των παιδιών. Ένας τουρίστας στην οδό Αμαλίας σηκώνει επιδεικτικά το χέρι του και με την παλάμη του ζητάει από τα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Το πράσινο ανθρωπάκι στο φανάρι δίνει προτεραιότητα στους πεζούς αλλά ποτέ δεν ξέρεις!!! Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου ένα τσούρμο μαυριδερών μεταναστών σκορπάει μπροστά στην εμφάνιση ενός περιπολικού. Οι μετανάστες γελάνε! Φαίνεται να το διασκεδάζουν. Μοιάζει να έχουν επαναλάβει πολλές φορές το παιχνίδι της γάτας με τα ποντίκια !Ένας ολόλευκος τύπος κάθεται ακίνητος όπως οι τσολιάδες στο Σύνταγμα. Κοντοστέκομαι στα δύο κτίρια που εμποδίζουν την οπτική επαφή με το Μουσείο Ακρόπολης. Στην πόρτα του ενός κτιρίου υπάρχει κρεμασμένο ένα τετράδιο σπιράλ στο οποίο συγκεντρώνονται οι υπογραφές όλων αυτών που αντιδρούν στην κατεδάφιση αυτών των κτιρίων. Ένας κύριος μου λέει πως η ιστορία της Ακρόπολης δεν μπορεί να συγκριθεί με την ιστορία των δύο κτιρίων. Λέει πως κάνει πολλές φορές τη διαδρομή και καταλήγει πως οι ιδιοκτήτες «απλά θέλουν να τα κονομήσουν». Μια ευτραφής κυρία έχει πλακώσει στην κυριολεξία τον εραστή της σε ένα παγκάκι στο Θησείο. Ένα μπούγιο από Ιταλίδες λιάζουν τα λαχταριστά άσπρα μπουτάκια τους στον πεζόδρομο της Ερμού. Η επιθυμία τους να πάρουν λίγο χρώμα από τον ήλιο του αττικού ουρανού είναι ακατανίκητη. Ένα σύνθημα στην Ερμού λέει πως «όταν μεγαλώσω θα κυνηγάω αστυνομικούς» Στο υπόγειο ποταμάκι του Ηριδανού επιπλέει ένα κουτάκι από κόκα-κόλα και ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό. Παιδιά στο Μοναστηράκι παίζουν μουσική με μικρά μουσικά όργανα. Οι μαγαζάτορες τα διώχνουν αλλά αυτά επιμένουν. Μετανάστες πουλάνε πιστόλια που βγάζουν σαπουνόφουσκες. Στο πρότυπο πάρκο αναψυχής, στον Βύρωνα, ένα μαυροπούλι με κίτρινο ράμφος χαλάει (ή δημιουργεί ξανά;) τον κόσμο. Πέντε άνθρωποι κάθονται ακίνητοι στα παγκάκια στο αλσύλλιο .Και ο πιο εκνευρισμένος άνθρωπος μοιάζει να γαληνεύει. Στο άλσος της Καισαριανής τα 200 ονόματα των εκτελεσθέντων κομμουνιστών σηματοδοτούν για πάντα το χώρο του Σκοπευτηρίου. Παρακάτω , το Χάραμα δίνει την τελευταία παράσταση της χειμερινής σεζόν. Η σπουδαία φωνή της φίλης Σοφίας Παπάζογλου.Το δεκάχρονο παιδί στην Καισαριανή που εξακολουθεί να κάνει ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες και οι φωνές του πατέρα του που έχει όλη τη διάθεση να του μάθει ισορροπία. Η μυρωδιά από τις νεραντζιές που σε τρελαίνει, τα πειράγματα των ανθρώπων που πουλούν λουλούδια στο Σύνταγμα και ο 82χρονος κύριος με την κόκκινη γραβάτα που επιμένει να πουλάει στους περαστικούς λουλούδια και αρώματα.Το συνέδριο στο Ζάππειο για την ίδρυση Κέντρου Σπουδών και Έρευνας για την Ανατολική Μεσόγειο, οι πολιτικοί Παναγιωτόπουλος και Γιακουμάτος- ο Τζίμης Πανούσης έλεγε σε μια επίσκεψη στον Ιανό της Θεσσαλονίκης πως με τον δεύτερο ξεκίνησε το πρώτο σατυρικό του νούμερο και μετά από 30 χρόνια ασχολείται πάλι με αυτόν! Συμπέρασμα; «Μια τρύπα στο νερό!», θα πει ο εξαίρετος Πανούσης!- πίνουν τον καφέ τους στον πεζόδρομο της Τσακάλωφ, το ωραίο φαγητό σε μαγαζί στους Αμπελόκηπους και το άσχημο σε μαγαζί στην Γλυφάδα, η αποκρουστική και βρώμικη πρόσοψη του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, οι αστυνομικοί με τα όπλα στα χέρια, ο στρατιώτης με φόρμα παραλλαγής στο Προεδρικό Μέγαρο που βγάζει το χέρι από το κουβούκλιο της σκοπιάς για να δει αν βρέχει και είναι σαν να χαιρετάει με ναζιστικό τρόπο, το παραδεισένιο περιβάλλον του Εθνικού Κήπου, ο κουλουρτζής μπροστά από τον Εθνικό Κήπο που με προστάτεψε με την ομπρέλα του από την έντονη βροχόπτωση, το περιστέρι που συνυπάρχει με την χελώνα σε λιμνούλα του Εθνικού Κήπου, ο εγκληματολόγος Πανούσης με το ανθρακούχο νερό στην Αίγλη που διαβάζει ένα βιβλίο και γράφει στο χαρτί οριζόντιες γραμμές και σχέδια (άδικη και καταδικαστέα η επίθεση εναντίον του), τα κεφαλάκια ψηλά στην Ακρόπολη και κάτω από τον ιστό της ελληνικής σημαίας (σταθερή και μόνιμη εικόνα), οι πολλές κινέζικες επιγραφές μαγαζιών στο Μεταξουργείο, τα μαθήματα ανατομίας στην έκθεση «Σώματα» στο Γκάζι (το νεκροτομείο είναι για τους ειδικευόμενους γιατρούς και όχι για τους ανθρώπους που αγαπούν την καλλιτεχνική έκφραση. Μπαίνοντας στην έκθεση να κρατάτε το ακριβές αντίτιμο του εισιτηρίου γιατί ο ταμίας μπερδεύεται…), η γλυκύτατη αστυνομικίνα (η ωραιότερη εικόνα που κουβαλώ!!!) που με ενημερώνει πως η βιβλιοθήκη της Βουλής έχει κλείσει δύο και είκοσι το μεσημέρι της Μεγάλης Τρίτης, τελευταίες λαίμαργες ματιές στο νεκροταφείο της Καισαριανής που υπάρχει κηδεία με τιμητικό άγημα της Πολεμικής Αεροπορίας και, τέλος, επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ Δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω στον Γιώργο -Ίκαρο Μπαμπασάκη.Τις "κοσμικές ειδήσεις" τις ακούμε και τις διαβάζουμε στο προσωπικό του ιστολόγιο εδώ:


http://belleviefacile.blogspot.com/


Κυριακή, Απριλίου 05, 2009

Μ Ν Σ Ε ΕΥ Θ Ι Ο Υ


Ε ύ γ ε, π ο ι η τ ή!

Κ α ι ε ι ς α ν ώ τ ε ρ α!

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑΣ

Τα τηλεοπτικά σποτάκια στην Βρετανία συμβουλεύουν και παρακινούν τους πολίτες να μην κάνουν χρήση ναρκωτικών όταν οδηγούν. Εδώ στην Ελλάδα είμαστε ακόμα πολύ… πίσω! Τα σποτάκια ή η Τροχαία το πολύ-πολύ να μας ζητήσουν να μην πίνουμε αλκοόλ. Ακόμα, όμως, και χωρίς αλκοόλ οδηγούμε επικίνδυνα. Τα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα είναι πολλά. Άνθρωποι πεθαίνουν ή μένουν σακάτηδες για το υπόλοιπο της ζωής τους και ολόκληρα χωριά ξεκληρίζονται κάθε χρόνο. Μπροστά στις ανθρωποθυσίες της ασφάλτου η επίσημη πολιτεία αναλαμβάνει δράση. Το υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών κάνει καμπάνια με SMS (χτυπάνε οι καμπάνες, κάντε τον σταυρό σας!!) για την πρόληψη των δυστυχημάτων με τα αυτοκίνητα. Τις προάλλες έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό μου που έλεγε:

«ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ: ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ BLUETOOTH ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΗ ΟΔΗΓΗΣΗ»

Με μια πρώτη ματιά του περιεχομένου του μηνύματος κάνω την πικρή διαπίστωση. Ποια είναι αυτή; Αρκεί να έχουμε τα δυο μας χέρια στο τιμόνι και όλα πάνε μια χαρά! Το οδήγημα υποβαθμίζεται σε ένα απλό κινητικό βίωμα και γίνεται υπόθεση των μυών! Ο οδηγός μπορεί να εκτελεί αυτοματοποιημένες κινήσεις χωρίς να είναι απαραίτητο να σκέφτεται και να διατηρεί την προσοχή του (οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες πάνε στον βρόντο). Μπορεί με το BLUETOOTH να σαχλαμαρίζει με τους φίλους του, να μοιράζεται καυτές φαντασιώσεις με την παθιάρα σύντροφό του, αλλά όλα αυτά , ως δια μαγείας, δεν διασπούν την προσοχή του! Ο οδηγός κρατάει με τα δυο του χέρια σταθερά το τιμόνι, οδηγεί επιδέξια και εμπνέει εμπιστοσύνη. Αυτό που ουσιαστικά πλήττεται εδώ είναι η συμβολική λειτουργία της σκέψης των ανθρώπων , η ικανότητά τους, δηλαδή, να προβλέπουν τις πιθανότητες των πράξεων τους και να διευρύνουν με αυτόν τον τρόπο την αυτοσυνειδησία τους. Ένας άνθρωπος που οδηγεί και μιλάει ταυτόχρονα στο κινητό, δεν σκέφτεται! Απλά αναπαράγει μηχανιστικά κάποιες απαραίτητες κινήσεις που τον προστατεύουν από το γνωστό αλλά όχι από το απρόβλεπτο. Επίσης, μια δεύτερη διαπίστωση από την ανάγνωση του μηνύματος έχει να κάνει με το φαίνεσθαι και την εικόνα του οδηγού. Αυτός, αν δεν κρατάει στο χέρι του κινητό αλλά μιλάει σε Bluetooth, γίνεται αποδεκτός από το υπουργείο Μεταφορών που ξεκάθαρα ομολογεί την πολιτική του ήττα στο σοβαρό πρόβλημα των τροχαίων δυστυχημάτων! Το υπουργείο έχοντας στη διάθεσή του νόμους ιδιαίτερα αυστηρούς ,δεν κατάφερε να αλλάξει τη συμπεριφορά και την νοοτροπία των συμπατριωτών μας. Με το παραπάνω μήνυμα είναι σαν να μας λέει «εντάξει, ξέρουμε πως μιλάτε στα κινητά σας, αλλά κάντε το διακριτικά!»


Διακριτικά πεθαίνουν οι άνθρωποι στην άσφαλτο. Ούτε καν μονόστηλο δεν γίνονται στις εφημερίδες…


Πέμπτη, Απριλίου 02, 2009

ΑΠΕΡΓΙΑ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ(2)

Με δεδομένη την αφασία και την απάθεια των ανθρώπων ο κόσμος ήταν πολύς! Με δεδομένο την άγρια επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων ο κόσμος ήταν λίγος! Όταν κάνουμε απεργία χάνουμε το μεροκάματο και δεν πηγαίνουμε για καφέ! Η πορεία στην Εγνατία και λίγο πριν στρίψει για να κατευθυνθεί στο υπουργείο.





Η κεφαλή της πορείας φτάνει στο υπουργείο.Το σύνθημα είναι "Πουλάτε τα λιμάνια, πουλάτε το νερό, σε λίγο θα πουλήσετε τον Πύργο τον Λευκό"!




Είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό που μαζεύτηκαν τόσοι άνθρωποι για να διαδηλώσουν την αγωνία τους για τα νοσοκομεία και την Παιδεία. Εργαζόμενοι στην Ύδρευση προειδοποιούν πως η σχεδιαζόμενη ιδιωτικοποίηση θα φέρει αύξηση των τιμολογίων και τελών ύδρευσης, υποβάθμιση υπηρεσιών ύδρευσης-αποχέτευσης και κατασπατάληση των φυσικών αποθεμάτων νερού. Συμβασιούχοι στην Ολυμπιακή που αναζητούν μια σταθερή σχέση εργασίας, εποχιακοί πυροσβέστες, απολυμένοι της Ζίμενς και ο κατάλογος της ντροπής όλο και περισσότερο μεγαλώνει...

ΑΠΕΡΓΙΑ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ(1)

Από τη σημερινή συγκέντρωση του Π.Α.Μ.Ε. μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου. Όπως πάντα, μόνοι τους!Το 2100 θα ενσωματωθούν στην κύρια πορεία των εργαζομένων! Η Πρωταπριλιά πέρασε...



Παθιασμένες ομιλίες και ψιλόβροχο πριν την πορεία στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.Πολλά λόγια από τους ομιλητές!Όχι άλλο Νταλάρα, Ξυλούρη και Μίκη! Αχ βρε, ΔΟΥΡΕΙΟ ΗΧΟ που θέλετε!!!



ΣΧΟΛΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ-ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ(2)


Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μπορεί να συμβεί και το πιο απίθανο ατύχημα. Οι νηπιαγωγοί-παιδαγωγοί θα πρέπει να επαγρυπνούν. Το φαρμακείο χρειάζεται να είναι εφοδιασμένο με όλα τα απαραίτητα υλικά για την παροχή των πρώτων βοηθειών. Για παράδειγμα, στις αιμορραγίες επιβάλλεται η χρήση γαντιών μίας χρήσης για να προφυλαχτούμε από μια πιθανή μόλυνση. Με αποστειρωμένη γάζα πιέζουμε το σημείο που αιμορραγεί για δέκα λεπτά.Την πρώτη γάζα δεν την βγάζουμε ποτέ. Πάνω από αυτήν τοποθετούμε την δεύτερη ή τρίτη γάζα. Καλό είναι το χέρι του παιδιού να είναι πάνω από το επίπεδο της καρδιάς έτσι ώστε να επιτυγχάνουμε μείωση της ροής του αίματος.Τα σφηνωμένα αντικείμενα στο σώμα ενός παιδιού δεν διανοούμαστε να τα αφαιρέσουμε. Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε μαζική αιμορραγία. Η αφαίρεση των αντικειμένων γίνεται μόνο στο χειρουργείο. Στα μικρά τραύματα γίνεται καθαρισμός της περιοχής με νερό και σαπούνι ή μπενταντίν. Για την κάλυψη της περιοχής συνιστάται αποστειρωμένη γάζα και όχι βαμβάκι που κολλάει στο δέρμα. Για τις περιπτώσεις με κάκωση κεφαλής πρέπει να προσέχουμε ,αρχικά, αν το παιδί έχει χάσει τις αισθήσεις του.Το ρωτάμε αν θυμάται τι συνέβη; Βλέπουμε αν μας παραπονιέται για επίμονο και έντονο πονοκέφαλο. Προσπαθούμε να καταλάβουμε αν έχει σύχγυση, υπνηλία και διαταραχές όρασης (π.χ θολή όραση).Τέλος, βλέπουμε αν μπορεί να προσανατολιστεί. Ο εμετός μετά το χτύπημα δεν πρέπει να μας ανησυχεί. Πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, πως σε έναν σοβαρό τραυματισμό τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν 8-12 ώρες μετά το χτύπημα. Εάν το τραύμα δεν αιμορραγεί μπορούμε να τοποθετήσουμε στο κεφάλι του παιδιού πάγο .Ο πάγος τυλίγεται σε πανί ή πλαστική σακούλα.Το παιδί κρατάει τον πάγο για διάστημα μέχρι 20 λεπτά και όχι παραπάνω. Με τον πάγο καταπολεμούμε το οίδημα. Στις ρινορραγίες το κεφάλι δεν θα πρέπει να είναι ποτέ ψηλά και αυτό γιατί υπάρχει κίνδυνος το αίμα να καταλήξει στο στομάχι του παιδιού. Ενδείκνυται η πίεση των ρουθουνιών για δέκα λεπτά και η αναπνοή να γίνεται από το στόμα. Όχι βαμβάκι στα ρουθούνια. Υπάρχει περίπτωση να το ρουφήξει το παιδί μέσα στη μύτη του. Σε ορισμένες περιπτώσεις που επιμένει η ρινορραγία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και λίγο πάγο. Στις επιληπτικές κρίσεις απαγορεύεται η χρήση κουταλιών, μπρελόκ, αναπτήρων, στυλό. Αυτά είναι μερικά από τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που ο κόσμος τοποθετεί στο στόμα ενός επιληπτικού για να αποτρέψει το δάγκωμα της γλώσσας. Ο Νίκος Γκούρτσας λέει πως αυτό είναι μύθος. Ο επιληπτικός μπορεί να δαγκώσει τη γλώσσα του στα πρώτα δευτερόλεπτα της κρίσης και κανείς δεν μπορεί να τον προλάβει. Επίσης, η επιληπτική κρίση κρατάει, στις 95% των περιπτώσεων, από ένα έως τρία λεπτά. Ο ασθενής δίνει την εικόνα της ασφυξίας αλλά ο ίδιος έχει αρκετά αποθέματα οξυγόνου για να αναπνέει.Την ώρα της κρίσης δεν πεθαίνει κανείς. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε τα ρούχα του , να μην περιορίζουμε τις κινήσεις του και απαραιτήτως να προστατέψουμε το κεφάλι του, βάζοντας από πίσω κάτι μαλακό (π.χ μπουφάν)


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ



Τετάρτη, Απριλίου 01, 2009

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κάναμε μάθημα ως φοιτητές του τμήματος Νηπιαγωγών σε λυόμενα κτίρια.Το κυλικείο της σχολής ήταν χαμηλοτάβανο και εκεί περνούσαμε αρκετές ώρες συζητώντας με πάθος και διαφωνώντας έντονα για τα ζητήματα της Παιδείας. Με καφέ και μέσα σε μια τριτοκοσμική ομίχλη από τον καπνό των τσιγάρων, κάναμε τον δικό μας διάλογο για τα διαχρονικά προβλήματα του πολύπαθου χώρου της Παιδείας. Σιγά μην βρίσκαμε άκρη! Παραδίπλα από τα λυόμενα κτίρια υπήρχε το Παιδικό Κέντρο στο οποίο κάναμε, μερικές φορές, τις πρακτικές μας ασκήσεις.Το πιο όμορφο κομμάτι του Παιδικού Κέντρου ήταν ο αύλειος χώρος του. Σκάμματα, γρασίδι, λιμνούλες, γεφυρούλες, κιόσκια, ένα ιδανικό περιβάλλον για τα πεντάχρονα παιδιά. Τα χρόνια πέρασαν και οι φοιτητές σήμερα χρησιμοποιούν ελάχιστες αίθουσες στα λυόμενα. Οι υπόλοιπες έχουν παραδοθεί στην εγκατάλειψη ή την κατάληψη! Το κυλικείο δεν υπάρχει. Η πανέμορφη αυλή του Παιδικού Κέντρου έχει περιοριστεί πολύ. Δίπλα από το Παιδικό Κέντρο έχει υψωθεί ο πύργος της Παιδαγωγικής Σχολής που συνυπάρχει με το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Υποδεχόμαστε και προετοιμάζουμε ψυχολογικά τους μελλοντικούς νηπιαγωγούς και παιδαγωγούς μέσα από τερατώδεις και αντιαισθητικές τσιμεντένιες κατασκευές! Άρτεμις, συμφωνείς;