Δευτέρα, Ιουνίου 29, 2009

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ(1)

video
(Μουσικο-θεατρικό δρώμενο από τα μέλη της κοινότητας που στοχεύουν στην άρση των αρνητικών προκαταλήψεων και στιγματίζουν την περιφρόνηση και τον χλευασμό των συνανθρώπων τους)

Για τους χρήστες ναρκωτικών ουσιών τα παγκάκια είναι θεμελιώδη σημεία αναφοράς στο χώρο. Εκεί μοιράζονται το υπαρξιακό βάρος ενός κοινού προβλήματος που απειλεί την ίδια τους τη ζωή και εκεί είναι ο τόπος συνάντησης με τον έξω "ευηπόληπτο" κόσμο! Τα μέλη που συμμετέχουν στο θεραπευτικό πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ, συνεπικουρούμενα από το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης τέχνης, την Σχολή Καλών Τεχνών και το τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ, διοχετεύουν όλη τη δημιουργική τους δύναμη σε μια εικαστική παρέμβαση με "θέα τα παγκάκια". Αυτά μεταμορφώνονται αμέσως. Γεμίζουν με πολύχρωμα σχέδια, κείμενα και φωτογραφίες. Στις αισθήσεις των χρηστών τα παγκάκια μπορούν να προσφέρουν βελούδινη απαλότητα, αλλά μπορούν να κρύβουν καρφιά που πληγώνουν τις πλάτες των ανθρώπων. Για τους χρήστες ναρκωτικών ουσιών τα παγκάκια είναι κρεβάτια που υποδέχονται τις ορμές θανάτου. Ενίοτε, γίνονται τάφοι με διάσπαρτα λουλούδια. Εκεί ξεψυχάνε διάφανες ψυχές ανθρώπων που δεν κατάφεραν ποτέ να απεξαρτηθούν απ' τα ναρκωτικά. Όταν τα χέρια της αλληλεγγύης έχουν κοπεί, τα παγκάκια γίνονται στηρίγματα για τους απελπισμένους! Στα παγκάκια στεγάζονται οι ελπίδες, οι φόβοι, οι προσδοκίες και οι διαψεύσεις. Εκεί μειώνονται οι προσωπικές αποστάσεις ανάμεσα στους χρήστες και στους "φυσιολογικούς" ανθρώπους. Άνθρωποι με διαφορετικές ανάγκες πλησιάζουν κοντά και θυμίζουν τους σκαντζόχοιρους του Σοπενάουερ που όσο περισσότερο συσπειρώνονται τόσο περισσότερο πληγώνονται απ' τα αγκάθια τους! Όλα τα υπάρχοντα της ζωής μπορούν να στριμωχτούν σε μια βαλίτσα πάνω σε ένα παγκάκι. Αυτή η βαλίτσα έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει!

Το ημερολόγιο δείχνει 26 Ιουνίου 2009. Λίγα μέτρα μακρύτερα από το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου ένα ζευγάρι νεαρών παιδιών ρουφάει τη σκόνη. Μ΄αυτόν τον τρόπο συμμετέχει στην παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών...

Σάββατο, Ιουνίου 27, 2009

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

Στην αρχή υπάρχει η απόσταση ανάμεσα στην εμψυχώτρια και τα μικρά παιδιά. Οι ρυθμικές ασκήσεις και τα παιχνίδια γνωριμίας καταργούν τις αποστάσεις.Τα παιδιά αρχίζουν να δείχνουν εμπιστοσύνη στην εμψυχώτρια. Γίνονται μια μεγάλη ομάδα που χάνεται στο δάσος των γαλάζιων ονείρων! Γνωρίζουν τον Γουίνι και τον Λαγό τη στιγμή που ζωγραφίζουν τη σκηνή για το νέο τους θεατρικό έργο.Τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά βρίσκουν μοβ, πράσινα και πορτοκαλιά ίχνη στο ύφασμα της σκηνής και είναι έτοιμα να ανακαλύψουν όλη την μαγεία που προσφέρει η ανάμειξη των διαφόρων χρωμάτων.
Την ευθύνη για την οργάνωση της εκδήλωσης είχαν οι εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα", στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.

video

Δευτέρα, Ιουνίου 22, 2009

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

(Έγραψα τα παρακάτω με αφορμή κάποιες κουβέντες που πρόλαβα να ακούσω στο τέλος της παρουσίασης του βιβλίου "Σαν το λίγο το νερό" του Σωτήρη Δημητρίου. Στο κέντρο της φωτογραφίας η πρόσφατα βραβευμένη Σταυρούλα Σκαλίδη που διατηρεί ιστολόγιο- Διεθνής Έκθεση Βιβλίου, Θεσσαλονίκη 2009)



-Θέλω να σε σώσω!
-Δεν θέλω να με σώσεις.
-Όχι, ΕΓΩ είμαι αυτός που θα σε σώσει!
-Μην επιμένεις, δεν θέλω να με σώσεις!

Η παραπάνω στιχομυθία θα μπορούσε να αφορά έναν βουλευτή και έναν απηυδυσμένο πολίτη αυτής της χώρας. Η κατάσταση έχει φτάσει πια στο απροχώρητο.Τα κόμματα μας αντιπροσωπεύουν όλο και λιγότερο.Υπάρχει μια μεγάλη κρίση αντιπροσώπευσης στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Για αυτήν την κρίση που βιώνουμε, μιλάνε πολλοί, οι εξής δύο:

-Θέλω να σε σώσω, εσύ είσαι ανίκανος για κάτι τέτοιο!
-Όχι, δεν σου επιτρέπω να με σώσεις! Προικισμένε, κράτα τις ικανότητες για σένα και κοίταξε να σώσεις, πρώτα απ'όλα, τον ίδιο σου τον εαυτό.
-Σκάσε τιποτένιε! Η σωτηρία της ψυχής είναι κάτι που εσύ δεν μπορείς να το κάνεις από μόνος σου.
-Μεγαλομανιακέ, ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ! Μην με ξαναενοχλήσεις!

Η παραπάνω στιχομυθία θα μπορούσε να αφορά έναν βουλευτή και έναν εξοργισμένο πολίτη. Στο τέλος του ζωηρού διαλόγου ο βουλευτής ορμάει να κατασπαράξει τον πολίτη που τόλμησε να αρνηθεί.


Κυριακή, Ιουνίου 21, 2009

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

video

Ποιήματα, βιβλία, ηχητικά αποσπάσματα και φωτογραφίες στην μικρή Έκθεση για τον Ρίτσο. Στο stand του ΕΚΕΒΙ έγινε και εκδήλωση- αφιέρωμα στον ποιητή.


video

Ο χώρος στον οποίο γίνονταν οι προβολές των ντοκιμαντέρ. Πολλά από τα ντοκιμαντέρ ήταν του Φώτου Λαμπρινού, του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου, της τηλεοπτικής σειράς του ΣΚΑΪ "Εμείς οι Έλληνες". Επίσης, προβλήθηκε και υλικό από το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

Φέτος ο διάδρομος ανάμεσα στα δύο περίπτερα που φιλοξενούσαν τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, ήταν κατειλημμένος με τραπεζοκαθίσματα. Σάντουιτς, καφέδες και αναψυκτικά προσφέρονταν σ' όλους αυτούς που ζητούσαν λίγο χρόνο να ξαποστάσουν από τις συνεχόμενες εκδηλώσεις.
Η αίθουσα Γ.Ρίτσος και η αίθουσα Π.Πρεβελάκης όπου έγιναν οι περισσότερες από τις συζητήσεις.

Πέμπτη, Ιουνίου 18, 2009

ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

video


Ο Γιάννης Υφαντής παρουσιάζει το βιβλίο του «Οι μεταμορφώσεις του μηδενός» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Βιβλίου, στην παραλία της Θεσσαλονίκης. «Οι μεταμορφώσεις του μηδενός» εκδόθηκαν για πρώτη φορά από τις εκδόσεις Ερατώ το 1993. Ακολούθησε το 2006 μια δεύτερη έκδοση με δύο συλλογές και, τέλος, η φετινή τρίτη έκδοση που περιλαμβάνει 7 ποιητικές συλλογές. Ο Γιάννης Υφαντής «ιερουργεί με στολή μέλισσας» για κάμποσα χρόνια στο νέκταρ της ποίησης. Τα πρώτα του ποιήματα έχουν εκδοθεί το 1977. Τη συνεργασία του με ξενόγλωσσες και ελληνικές εφημερίδες θα μπορούσα να την δω ως μια προσπάθεια να κατακτήσει την προσωπική του γραφή. Άφησε το στίγμα του σ’ όλα σχεδόν τα λογοτεχνικά περιοδικά. Δούλεψε στο κρατικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης για δύο χρόνια. Μερικές από τις ποιητικές του συλλογές είναι : “Μυστικοί της Ανατολής” (1980),”Ο καθρέφτης του Πρωτέα” (1986) , “Αθανάτου μνήμης σημεία”(ποιητικά και φιλοσοφικά δοκίμια για τον Οιδίποδα και το Μαντείο των Δελφών(1987), «Ποιήματα-κεντήματα στο δέρμα του διαβόλου»(1988), «Ναός του κόσμου»(1997). Σε ντοκιμαντέρ του Χρήστου Αρώνη πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Υφαντής μαζί με την κόρη του Αριάνδη. Άλλες ποιητικές συλλογές, «Ο κήπος της ποίησης» , «Αλέκτωρ Εράσμιος» (ερωτικά ποιήματα του Υφαντή και χαλκογραφίες του Γιώργου Σταθόπουλου). Επίσης, «Το Ιδεόγραμμα του φιδιού» (Θρύλοι, όνειρα και ερμηνεία τους, πραγματικά γεγονότα), οι «Μάσκες του τίποτα»(2005), «Κάτω από το Εικόνισμα των Άστρων»(2006). Ο ποιητής διαβάζει ποιήματά του στο cd «Ο Γιάννης Υφαντής διαβάζει Υφαντή» ,διάρκειας 73 λεπτών. Η ανθολογία «Στις αμμουδιές του Ομήρου-3000 χρόνια ελληνικής ποίησης» ετοιμάζεται για έκδοση. Ποιήματα του Υφαντή έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και στίχοι του έχουν μελοποιηθεί .Το 1995 του απένειμαν το βραβείο Καβάφη. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Γερμανίας τον προσκάλεσε για τρεις μήνες στο Μόναχο. Αγαπάει τον Αναξίμανδρο και το βιβλίο του βασίζεται στην αρχή της «αενάως αυτοτρεφόμενης ενέργειας του σύμπαντος». Η δυστυχία του ανθρώπου, λέει ο Υφαντής, είναι ότι δεν μπορεί να ενώσει το τέλος με την αρχή. Τα ποιήματα και τα όντα είναι μεταμορφώσεις του μηδενός. Το «μηδέν δαγκώνει την ουρά του με ηδονή και πόνο». Για τον Δημοσθένη Κούρτοβικ ο Υφαντής είναι «αιρετικός και βλάσφημος αλλά ίσως και ο πιο ένθεος ποιητής (εφημ.Τα Νέα, 17/7/1992). Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, το 2002, κατακεραυνώνει τις “ μαφίες των μετρίων και τις κλίκες των γραμμάτων” που αντιμετωπίζουν τον ποιητή με μια συνομωσία της σιωπής. Για τον Θανάση Μαρκόπουλο ο Υφαντής είναι ένας Έλληνας μυστικός οργισμένος και σαρκαστικός γήινος και οραματικός που ποιεί τον κόσμο εξαρχής, σπάζοντας τις κατασκευές- κλουβιά που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να χαρούν τη ζωή.Ο Γιάννης Υφαντής «ψάχνει την ιαματική ομορφιά» και δηλώνει με το στίχο «βρίσκομαι πάντα εδώ» την σταθερή και ακλόνητη θέση του. Θα τον δείτε να κουβαλάει ένα « τσουβάλι άστρα με μάσκα φεγγαριού». Διαδίδει πως ο καλύτερος ορισμός ενός πράγματος είναι το ίδιο το πράγμα. Ομοίως, ο καλύτερος ορισμός της ποίησης είναι η ίδια η ποίηση. Ποίηση είναι τα παραμύθια των μεγάλων σε ένα μεγάλο βιβλίο που το ονομάζει Βιβλιόκοσμο:

ένα βιβλίο-κόσμος

ένα βιβλίο μόνο έχει γραφτεί και έχει γραφτεί με πράγματα και όχι με λόγια

ένα βιβλίο μόνο έχει γραφτεί και έχει γραφτεί από τον κόσμο με τον κόσμο για τον κόσμο

ο κόσμος είναι το βιβλίο του κόσμου,

τέλος δεν έχει ο κόσμος ούτε αρχή

μα ο ποιητής αποκαλύπτοντας τον κόσμο είναι σαν να τον φτιάχνει από την αρχή

υπάρχει μόνο ένα βιβλίο να διαβαστεί και τούτο είναι το βιβλίο του κόσμου

γράφω θα πει διαβάζω το βιβλίο του κόσμου

όλα μου τα γραφτά δεν είναι παρά μόνο υπογραμμίσεις στο βιβλίο του κόσμου

όλα μου τα γραφτά δεν είναι παρά μόνο σημειώσεις, ζωγραφιές στα περιθώρια των σελίδων του

γράφω θα πει πως δείχνω στους ανθρώπους πως

προσπαθώ να μοιραστώ μαζί τους την ομορφιά ή την φρίκη

που διαβάζω στο βιβλίο του κόσμου

γιατί κανένας δεν αντέχει να διαβάζει μόνος το βιβλίο του κόσμου.



Δευτέρα, Ιουνίου 15, 2009

ΠΑΙΔΙΚΗ ΓΩΝΙΑ-ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

video

(Δημιουργικό εργαστήριο στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου-Τα παιδιά γράφουν σε διαφορετικά αλφάβητα και δοκιμάζουν τρόπους γραφής που χάθηκαν οριστικά στο παρελθόν. Η εκπαιδευτικός Μαρίζα Ντεκάστρο παρουσιάζει το βιβλίο της Κάρολ Ντονάχιου "Η ιστορία της γραφής")

Στην Μεσοποταμία η σφηνοειδής γραφή και στην Αίγυπτο τα ιερογλυφικά.Στην Κρήτη η Γραμμική Α και στις Μυκήνες η Γραμμική Β. Η γραφή υπήρξε στο πέρασμα των χρόνων μια βαθύτερη ανάγκη και επιθυμία για τους ανθρώπους. Τι ακριβώς τους έκανε να την επινοήσουν; Να ήταν η αδυναμία να διατηρούν στη μνήμη τους πολύπλοκους λογαριασμούς από τις συναλλαγές τους; Μήπως οι βασιλιάδες ήθελαν να καταγράφουν τους θησαυρούς και να βγάζουν μια άκρη με τους φόρους που επέβαλλαν; Όπως και νάχει, η ιστορία της γραφής είναι από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της συνολικότερης ιστορίας του ανθρώπου.

Σάββατο, Ιουνίου 13, 2009

ΜΥΡΤΩ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ


Από το "να 'σαι καλά" στο τέλος κάθε συνάντησης μέχρι και το "φιλάκια" στο τέλος κάθε τηλεφωνικής συνομιλίας, οι συμπατριώτες μας αναζητούν να εκφράσουν το λεκτικό ισοδύναμο μιας θερμής διαπροσωπικής σχέσης. Αγαπώ πολύ την αποφώνηση του έξοχου Πανούση στην ραδιοφωνική εκπομπή "Δούρειος Ήχος"! Εκεί, η λέξη "φιλάκια" αντικαθίσταται από την λέξη "φιδάκια".

Γνωρίζουμε πως πολλά φιδάκια μαζί μας κάνουν μια μεγάλη φιδογειτονιά. Σ'αυτήν την φιδογειτονιά ζει και μεγαλώνει ένα φιδάκι με πράσινο δέρμα, που το λένε Φρίξο. Αν πιστέψουμε το παραμύθι της Μυρτώς Δημητρίου "Οι περιπέτειες του Φρίξου" το φιδάκι δεν νιώθει και τόσο καλά εκεί που ζει. Δεν συμπαθεί το χρώμα του δέρματός του και η επιθυμία να γίνει ένας μεγάλος εξερευνητής παραμένει, απλώς, μια επιθυμία. Οι έξι αδερφές του τον αποθαρρύνουν. Ο Φρίξος αγαπάει την ακρόαση αφηγήσεων με πολύχρωμα πλάσματα. Η συνάντησή του με την φλύαρη πεταλούδα είναι μοιραία (στην δραματοποίηση του παραμυθιού την πεταλούδα υποδύεται η ίδια η συγγραφέας). Ο Φρίξος ζηλεύει τα φτερά της πεταλούδας. Θα ήθελε πολύ να εξερευνήσει τον κόσμο από ψηλά. Η πεταλούδα προσφέρεται να τον βοηθήσει. Ψάχνει για φτερά στα βατραχάκια, τους γρύλλους, τις κουκουβάγιες.Το ευκολόπιστο και αφελές φιδάκι τυλίγεται στον ιστό μιας αράχνης γιατί πιστεύει στα λόγια της. Ευτυχώς, τα παιδιά που παρακολουθούν την δραματοποίηση στο Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης, φυσούν και απελευθερώνουν τον Φρίξο. Ο Φρίξος μεγαλώνει και ,καθώς μεγαλώνει, αλλάζει το χρώμα του δέρματός του.Τώρα είναι έτοιμος να γνωρίσει τον κόσμο. Σ' αυτό το ταξίδι των συγκινήσεων κουβαλά μέσα του τις προτροπές της σοφής κουκουβάγιας: "Να ακολουθείς την καρδιά σου και να κοιτάς τα όνειρα μέσα σου".

Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009

ΤΟ "ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ" ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Γνωρίζουμε πως η συμβολική σημασία των δώρων είναι η απενοχοποίηση των δωροληπτών. Μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας παίζουν το παιχνίδι της απενοχοποίησης μέσα από τις ανταλλαγές δώρων. Η μακροβιότητα της εκκλησίας οφείλεται, κατά πολύ, στον ρόλο που διαδραματίζει η ίδια πάνω στο ενοχικό υλικό των πιστών της. Η εκκλησία θεμελιώνει την ύπαρξή της στο προπατορικό αμάρτημα. Με το προπατορικό αμάρτημα οι πιστοί νιώθουν προκαταβολικά ένοχοι. Αυτό το αίσθημα της ενοχής η εκκλησία το συντηρεί και το επαυξάνει. Χάρη σ’ αυτό έχει λόγο ύπαρξης. Αν αποφάσιζε τις συστηματικές δωρεές θα έδινε τη δυνατότητα στους πιστούς της να επαναδιαπραγματευτούν τις ενοχές τους και να αποκτήσουν μέσα από αυτήν την διαδικασία την ευθύνη της ύπαρξής τους. Αυτή η ευθύνη των πιστών σημαίνει, αυτομάτως, μείωση της επιρροής και της εξουσίας που ασκεί η εκκλησία.

Γράφω όλα τα παραπάνω με αφορμή τρία ρεπορτάζ που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος». Στο πρώτο ρεπορτάζ ο Δήμος Αγίου Παύλου δίνει για ενοίκιο 4000 ευρώ το μήνα για νηπιαγωγείο που στεγάζεται σε χώρο της εκκλησίας. Στα άλλα δύο ρεπορτάζ της Ευτυχίας Βατάλη (24/5/2009 και 5/6/2009) πρωταγωνιστεί πάλι η εκκλησία. Στην πρώτη περίπτωση βρίσκεται σε διαμάχη με τον Δήμο Χορτιάτη για τη θέση «Ηρώο» που προορίζεται για ανέγερση 2/θέσιου νηπιαγωγείου. Οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν καταθέσει τα χαρτιά τους στο Κτηματολόγιο και διεκδικούν το οικόπεδο. Η δικαστική διαμάχη είναι χρονοβόρα και η ανέγερση του νηπιαγωγείου είναι αμφίβολη εξαιτίας της επιμονής της εκκλησίας να μην χαρίζει τίποτα από αυτά που ισχυρίζεται πως της ανήκουν! Στην δεύτερη περίπτωση , στην λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου 17 και Β.Χατζή, υπάρχει χώρος χαρακτηρισμένος από το 1988 για σχολική στέγη. Το κράτος, που αρέσκεται να δηλώνει πως η Παιδεία είναι στις πρώτες προτεραιότητες, ολιγώρησε όλα αυτά τα χρόνια και δεν κατέβαλλε την αποζημίωση. Σαν συνέπεια αυτής της ολιγωρίας το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ αποχαρακτήρισε το οικόπεδο και άνοιξε το δρόμο για την ανέγερση οκταώροφης οικοδομής από την Εκκλησία. Οι κάτοικοι της περιοχής διαμαρτύρονται και χαρακτηρίζουν την Εκκλησία «στυγνό επιχειρηματία» που σκοπεύει να βγάλει το μέγιστο κέρδος, θυσιάζοντας την μόρφωση των νηπίων. Οι κάτοικοι, βέβαια, δεν μπορούν να αντιληφθούν πως η πρακτική των δώρων είναι κάτι που αντιβαίνει στη φύση της Εκκλησίας. Αυτό το επιβεβαιώνουμε εύκολα, κοιτώντας το «κοινωφελές» έργο της που στηρίζεται, κυρίως, στην εθελοντική εργασία των πιστών και στην οικονομική ενίσχυση όλων αυτών που αγωνιούν για τον μεταθανάτιο προορισμό.

Η εκκλησία βάζει την λεζάντα, ποτέ τα πλούτη της! Δίνετε τον οβολό σας όχι στην αποπεράτωση των ναών αλλά στην αποπεράτωση των νηπιαγωγείων!

Κυριακή, Ιουνίου 07, 2009

ΚΑΝΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΡΙΞΤΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΟ ΓΥΑΛΟ

Σύνθημα εντός του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης-"Θα ήθελα το μυαλό μου να πηγαίνει καλήτερα"


Βλέποντας για πολλοστή φορά τον «Μαυρογιαλούρο» που υποδύεται ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, θυμήθηκα τα μνημειώδη λόγια του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τους «παραπλανηθέντες υπουργούς» στην υπόθεση του Βατοπαιδίου. Έχει γίνει πια παράδοση η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τις παραμονές εκλογών. Ο υπουργός Μαυρογιαλούρος περιστοιχίζεται από συνεργάτες που δημιουργούν μια ειδυλλιακή πραγματικότητα όπου όλα λειτουργούν άψογα. Τα λεφτά των φορολογουμένων πολιτών πιάνουν τόπο, η διαχείριση του δημοσίου χρήματος γίνεται με υποδειγματικό τρόπο και οι ψηφοφόροι είναι απολύτως ευχαριστημένοι με την θητεία και το έργο του υπουργού. Ο υπουργός Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως βρίσκεται κλεισμένος μέσα σε ένα γραφείο και αρκείται στην πληροφόρηση των συνεργατών του. Εξάλλου, αυτός είναι που είχε την ευθύνη να τους επιλέξει. Οι συνεργάτες του θεωρούνται έμπιστοι μέχρι τη στιγμή που ο Μαυρογιαλούρος έρχεται σε άμεση επαφή με τα προβλήματα του κόσμου. Τότε, όλα αλλάζουν. Μαθαίνει από πρώτο χέρι για τις πρωτόγονες συνθήκες κάτω από τις οποίες διαβιούν οι κάτοικοι ενός χωριού. Κλονίζεται η σχέση εμπιστοσύνης με τους συνεργάτες του που, πάντα, φρόντιζαν να εξωραΐζουν τις καταστάσεις. Ο υπουργός νιώθει αηδιασμένος με τα όσα βιώνει. Αποχωρεί από το χωριό εξαπατημένος και με φοβερές ενοχές. Δηλώνει παραίτηση. Οι αυλοκόλακες που έκαναν περιουσίες με τα χρήματα του λαού νιώθουν ανήσυχοι. Ο υπουργός αποφασίζει να βάλει μια τάξη και να καθίσει στο σκαμνί όλους αυτούς που τον έχουν εκθέσει. Αναζητά αποδείξεις και τεκμήρια για την ενοχή τους. Είναι τόσο εξαγριωμένος που από το γραφείο τούς διώχνει κλοτσηδόν. Υπόσχεται πως μαζί με την σαπίλα θα εξαφανίσει και τα σκουλήκια. Είναι εντυπωσιακό πως τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας δεν συμπάσχουν και δείχνουν να μην καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει! Ο καλλωπισμός, τα χόμπυ και η διασκέδασή είναι η μόνη τους έγνοια. Ο Μαυρογιαλούρος αποτυγχάνει να διοικήσει το υπουργείο, αλλά σκοπεύει να γίνει ένας τυραννικός νομοθέτης που θα απαιτεί από την οικογένειά του την απόλυτη υποταγή στους νόμους.

Η ταινία φιλοτεχνεί το πορτρέτο ενός φιλότιμου υπουργού που έχει συναίσθηση του καθήκοντος. Ο υπουργός είναι δίκαιος και αμερόληπτος. Δεν αποποιείται των ευθυνών του. Ο ίδιος φαίνεται ανίκανος να συντάξει το κείμενο ενός λόγου του. Αυτήν την δουλειά την αναλαμβάνουν τα τσιράκια του, με το αζημίωτο φυσικά! Γενικώς, η εικόνα του υπουργού είναι εξιδανικευμένη! Φαίνεται πως πριν από πέντε δεκαετίες περίπου, σε μια περίοδο έντονων πολιτικών ζυμώσεων, οι υπουργοί δεν ήταν και τόσο αθώες περιστερές και έπαιζαν περίεργα παιχνίδια σε βάρος του κόσμου!

Η ταινία ακόμη και σήμερα είναι επίκαιρη. Θα χρειαστούν ακόμη κάμποσες προβολές της για να καταλάβουμε όλοι εμείς πως τις κυβερνήσεις που παραπαίουν ανάμεσα στα σκάνδαλα και τις γκάφες τις εκλέγουμε εμείς και μόνο εμείς!


Καλή αποχή σε όσους θα απέχουν!

Καλή ψήφο σε όσους θα ψηφίσουν!


Και οι δύο στάσεις κοστίζουν!


Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2009

"ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΜΑΤΑΙΩΣ;Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ"

Η Μαρία Κέντρου- Αγαθοπούλου ζητάει επιτακτικά να στραφεί ο μικρός προβολέας κάπου αλλού γιατί την τυφλώνει. Ο Γιώργος Κορδομενίδης ικανοποιεί την επιθυμία της. Είναι λίγο πριν την προπέρσινη επίσκεψη της Κικής Δημουλά στο Εντευκτήριο.

Στην 6η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου και στην εκδήλωση με θέμα «Ανθίζουν ματαίως; Ο ρόλος της ποίησης στον 21ο αιώνα» η Μαρία Κέντρου -Αγαθοπούλου ζητάει από τον ποιητή Τόλη Νικηφόρου να ανακαλέσει τον χαρακτηρισμό «εξυπνακίστικα» που αποδίδει για τα ποιήματα της Κικής Δημουλά. Ο Τόλης Νικηφόρου, αναγνωρίζοντας το σπουδαίο έργο της Δημουλά, επιμένει στο χαρακτηρισμό. Η αξιοσέβαστη κατά τα άλλα Μαρία Κέντρου- Αγαθοπούλου μοιάζει έτοιμη για ιερό πόλεμο σε όλους αυτούς που εντοπίζουν αδυναμίες στο έργο των δικών της λογοτεχνικών προτύπων.Ο ολιγόλογος Γιώργος Μπλάνας- ένας από αυτούς που συμμετέχουν στη συζήτηση- λέει εύστοχα πως «όταν κάποιος αμφισβητεί τα σύμβολα δέχεται ακαριαία επίθεση».Ήδη έχει προηγηθεί κόντρα του Μάρκου Μέσκου με τον Τόλη Νικηφόρου. Ο δεύτερος λέει πως η ποιητική παραγωγή μέσα σε έναν κόσμο αντιφατικό και ακατανόητο είναι καταδικασμένη, όπως όλα, να χαθεί για πάντα. Ο ίδιος αναμετριέται με την παντοδύναμη αίσθηση της ματαιότητας και νιώθει πως μέσα σ’ αυτήν την αναμέτρηση κάνει το χρέος του. Αναγνωρίζει ότι μέσα στην «κοπριά υπάρχουν εξαίσια άνθη». Επίσης, αδιαφορεί για τις πωλήσεις των βιβλίων του .Την λέξη «ευπώλητο» την θεωρεί υβριστική και αυτό επειδή υποβαθμίζει το αποτέλεσμα της πνευματικής εργασίας σε καταναλωτικό προϊόν. Εισπράττει τα χειροκροτήματα από ένα μέρος του ακροατηρίου. Ο Μάρκος Μέσκος λέει πως η ποίηση «φλερτάρει με την πίστη-απιστία και είναι αιρετική».Τα ποιήματα είναι «μποτίλιες που πρέπει να φτάνουν σε όλα και περισσότερα ξερονήσια». Ο ποιητής πρέπει να ενδιαφέρεται για την αναγνωσιμότητα και για τις πωλήσεις των βιβλίων του. Είναι αυτό ακριβώς το σημείο στο οποίο επεμβαίνει ο Τόλης Νικηφόρου και του καταλογίζει «μεγάλο βαθμό ματαιοδοξίας». Ο Μέσκος νιώθει θιγμένος και ζητάει από τον Νικηφόρου να πάρει πίσω τα λόγια του. Ο Νικηφόρου παραμένει σταθερός και αμετακίνητος στις θέσεις του. Οι ποιητές δεν πάνε προς τον κόσμο.Ο κόσμος τείνει προς αυτούς και δικός τους ο λογαριασμός να κατανοήσουν την ποίηση.


Η συζήτηση φουντώνει. Μεσολαβούν και οι απόψεις του Δούκα Καπάνταη σχετικά με την ναρκισσιστική στάση των ποιητών που διαρκώς παραπονιούνται για έλλειψη αναγνωστικού κοινού.Το ερώτημα του Καπάνταη είναι αν η παραπάνω στάση είναι υγιής ή πρέπει να την προσπερνάμε αδιάφορα. Η άποψή του πως η ποίηση θα επιβιώσει ως διαφήμιση δημιουργεί πολλές παρανοήσεις. Η απαίτηση για περισσότερες διευκρινίσεις προβάλλεται από την ποιήτρια Μαρία Καρδάτου. Ο Καπάνταης επισημαίνει πως στις εκδηλώσεις λόγου απουσιάζουν οι νέοι άνθρωποι. Η γενιά του ’30 , θα μας πει, είχε τη δύναμη και το θράσος να περιαυτολογεί σε αντίθεση με τους σημερινούς ποιητές που ούτε καν τολμούν να μιλήσουν για τα ποιήματά τους. Ο Σταύρος Ζαφειρίου απαντάει στον Γιώργο Μπλάνα πως δεν τίθεται θέμα επιβίωσης της ποίησης. Η ποίηση θα υπάρχει όσο υπάρχουν και οι άνθρωποι. Ο θιγμένος Μάρκος Μέσκος παραμονεύει! Αφού χαρακτηρίζει τον Γιώργο Μπλάνα «άριστο χειρουργό» που προσεγγίζει με λεπτότητα τα θέματα της συζήτησης, ζητάει από τον Νικηφόρου να εξηγήσει γιατί συμβαίνει οι ποιητικές συλλογές της Κικής Δημουλά να αγοράζονται από πολύ κόσμο. Η ερώτηση, φυσικά, είναι παγίδα. Ο Μπλάνας, δικαίως, την χαρακτηρίζει «βόμβα» και καταλογίζει συνειδητή πρόθεση στον Μέσκο.


Η απούσα Δημουλά καταφέρνει να προκαλέσει διχογνωμίες και εντάσεις. Οι συσχετισμοί δυνάμεων και οι συμμαχίες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς στην εκδήλωση για τα 30 χρόνια από την ίδρυση των εκδόσεων ΝΕΦΕΛΗ.




Τρίτη, Ιουνίου 02, 2009

ΜΑΡΙΑ ΡΟΥΣΟΧΑΤΖΑΚΗ-ΤΑΣΟΥΛΑ ΤΣΙΛΙΜΕΝΗ*

Η Μαρία Ρουσοχατζάκη καλεί τα μικρά παιδιά να μιλήσουν, να γράψουν, να ζωγραφίσουν και να παίξουν με αφορμή το παραμύθι της Κοκινοσκουφίτσας (ανατρέπονται τα στερεότυπα, η Κοκινοσκουφίτσα μπορεί να φοράει μια ξανθιά περούκα) και το μύθο του κόρακα και της αλεπούς. Στα παιδιά επιδεικνύονται εικόνες σχετικές με τα παραμύθια. Η Μαρία Ρουσοχατζάκη, διαβάζω, μέσα από την διασκευή γνωστών παραμυθιών προσπαθεί να βοηθήσει τα παιδιά "να συμμετέχουν στην αφηγηματική ροή, με τέτοιο τρόπο ώστε να βοηθιέται η κατάκτηση και η εξέλιξη πρώτα του προφορικού και στην πορεία του γραπτού τους λόγου".
Η Τασούλα Τσιλιμένη παρουσιάζει το βιβλίο της "Ο κύριος Μπου".Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά νηπιαγωγείου.


*Η Τασούλα Δ. Τσιλιμένη σπούδασε παιδαγωγικά και πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας από το Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο οποίο σήμερα κατέχει τη θέση του λέκτορα. Υπηρέτησε ως νηπιαγωγός σε δημόσια νηπιαγωγεία και κατά το διάστημα 1998-2002 άσκησε καθήκοντα σχολικής συμβούλου προσχολικής εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον της στρέφεται στη μελέτη, στην έρευνα και στη διδακτική προσέγγιση της παιδικής λογοτεχνίας. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Έχει εκδώσει βιβλία για παιδιά και εκπαιδευτικούς.(πηγή:perizitito.gr)

6η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΠΑΙΔΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Οι ΄'Ελληνες ψηφίζουν για τα καλύτερα τραγούδια της Eurovision. Οι Έλληνες ψηφίζουν για το ποια ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα. Οι συμπατριώτες μας ψηφίζουν για τον σπουδαιότερο Έλληνα. Διαρκώς ψηφίζουμε για μικρά και ασήμαντα πράγματα. Νιώθουμε ψηφοφόροι της τηλε-δημοκρατίας.Στην παιδική γωνιά της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου τα παιδιά καλούνται να γράψουν μια μονοσέλιδη έκθεση ιδεών με θέμα: "Αν ζούσες σε άλλη εποχή,ποια θα ήταν αυτή;Στο παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον;Σε ποια χώρα;Τι θα σου άρεσε να κάνεις;".Το κείμενο της ιστορίας μπαίνει σε μια κάλπη. Οι καλύτερες ιστορίες θα δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ και οι νικητές θα βραβευτούν με βιβλία.

Δευτέρα, Ιουνίου 01, 2009

HEDI KADDOUR

Ο Μιχάλης Μοδινός και ο Πέτρος Μαρτινίδης προλογίζουν το βιβλίο του Hedi Kaddour, ”Βάλτενμπεργκ». Ο Μοδινός κατατάσσει το βιβλίο στα ιστορικά μυθιστορήματα. Οι μεγάλες παράγραφοι και οι εκτεταμένοι διάλογοι μαρτυρούν πολλή δουλειά εκ μέρους του συγγραφέα. Για τον Μοδινό το βιβλίο είναι κάτι που λείπει από τα ελληνικά γράμματα. Ο Μαρτινίδης προτείνει για το βιβλίο να υιοθετήσουμε τον τρόπο ανάγνωσης των ρομαντικών περιπατητών. Αυτοί επιλέγουν τυχαίες σελίδες και διαβάζουν αποσπάσματα. Η ποιητική γλώσσα κάνει το βιβλίο συναρπαστικό. Ο Πέτρος Μαρτινίδης προσλαμβάνει τα κείμενα του βιβλίου ως μικρές μουσικές. Παράλληλα, μπορεί να κρατά στο περιθώριο σημειώσεις. Η "σύντομη και άγρια ιστορία του 20ου αιώνα" παρουσιάζεται με τρόπο συναρπαστικό από τον Γαλλοτυνήσιο συγγραφέα που αγαπάει τα πολυσέλιδα μυθιστορήματα. Ο Ιούλιος Βερν, ο Δουμάς, ο Τόμας Μαν είναι λογοτεχνικά πρότυπα για αυτόν. Αγαπάει, επίσης, την ποίηση.Έχει εκδώσει πέντε τόμους ποίησης. Είναι καθηγητής της Γαλλικής Λογοτεχνίας και Δραματουργίας. Κάθε αμφιλεγόμενο πράγμα, λέει, κουβαλάει μέσα του πολύτιμες αντιφάσεις που αποτελούν την πρώτη ύλη για τα ρεπορτάζ ή τα μυθιστορήματα. Ο συγγραφέας είναι καταδικασμένος να ζει σε έναν ρυθμό μέχρι την ολοκλήρωση του βιβλίου που γράφει. Αρνείται πως το "Βάλτενμπεργκ" είναι μια τοιχογραφία του 20ου αιώνα. Δεν βλέπει με τρόπο εξονυχιστικό τον αιώνα, απλά «κάνει ένα διάπλου» σ’αυτόν. Ο Hedi Kaddour αναζητά γεγονότα συμπτωματικά και μοναδικά. Σαν κάποιος φωτογράφος τριγυρνά και καταγράφει μικρές ασήμαντες ιστορίες που, όμως, μπορεί να αποτελέσουν το έναυσμα για μεγαλύτερες αφηγήσεις. Ένα τέτοιο περιστατικό της καθημερινότητας μας αφηγείται ο συγγραφέας, καθώς περπατά στο Παρίσι. Σε ένα πολυκατάστημα παρακολουθεί το διάλογο ανάμεσα σε δύο κομψά ντυμένες γυναίκες. Η μία είναι προϊσταμένη και η άλλη εργαζόμενη. Μία από τις κυρίες ανάβει το τσιγάρο της από το προηγούμενο τσιγάρο που δεν προλαβαίνει να σβήσει. Η άλλη γυναίκα τη συμβουλεύει να σταματήσει το τσιγάρο γιατί το κάπνισμα σκοτώνει. Ο τόνος και το ύφος της είναι στοργικό. Η καπνίστρια της απαντάει ακαριαία: "Δεν φοβάμαι να πεθάνω, φοβάμαι μην με απολύσουν".



video

Ο συγγραφέας γίνεται συνειδητά μάρτυρας πολλών τέτοιων περιστατικών και ψάχνει τις αναλογίες τους στην μυθιστορηματική του γραφή.Η Λογοτεχνία πολεμάει την αμνησία.Η Αγορά δεν έχει ανάγκη την μνήμη και αυτό γιατί χρειάζεται καταναλωτές που θα αγοράζουν διαρκώς καινούρια προϊόντα.Το μυθιστόρημα δεν υπάρχει για να πολλαπλασιάζει τις αφηρημένες λέξεις αλλά για να κατασκευάζει σκηνές.Σαν λογοτεχνικό είδος δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.

video

Στα 14 του χρόνια κατάλαβε ο συγγραφέας πως υπάρχει ένα επάγγελμα με το οποίο θα μιλάει για βιβλία και θα αμείβεται. Η ιστορία " δεν έχει λογική, αν είχε, δεν θα είχαμε γεγονότα". Το βιβλίο "Βάλτενμπεργκ" πρέπει να το δούμε σαν "μετωπική σύγκρουση ανάμεσα στο Μαγικό Βουνό και τους Τρεις Σωματοφύλακες" (συνέντευξη στην Εύη Καρκίτη-Κυριακ.Αγγελιοφόρος).

Αυτά!