Τρίτη, Ιουλίου 07, 2009

ΜΟΝΟΜΑΝΙΕΣ


Σε ηλικία 2,5 χρονών μάζευα από κάτω τα πεταμένα αποτσίγαρα του παππού μου. Στη συνέχεια τα έβαζα στο στόμα μου και έπαιρνα την πόζα του καπνιστή. Οι μιμήσεις ήταν επιτυχείς και ο συνονόματος παππούς μου τις έβρισκε διασκεδαστικές. Το τσιγάρο δεν σκότωσε τον παππού μου πρόωρα, όπως δεν τον σκότωσαν πρόωρα τα κρυοπαγήματα και οι κακουχίες στο αλβανικό μέτωπο. Ο παππούς μου υπήρξε μανιώδης καπνιστής. Συνήθιζε να λέει πως άρχισε το κάπνισμα κατόπιν υπόδειξης ενός γιατρού που του είχε συστήσει να βγάζει τον καπνό από την μύτη. Ο παππούς μου είχε συχνά επεισόδια ρινορραγίας και ο κομπογιαννίτης γιατρός τον βεβαίωνε πως έτσι θα τα αντιμετώπιζε . Ο παππούς μου, λοιπόν, κάπνιζε με τις ευλογίες της ιατρικής επιστήμης. Κατά βάθος πίστευα πως έλεγε ψέματα προκειμένου να αποκρούσει όλες τις σύγχρονες έρευνες και αντιλήψεις που μιλούσαν για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος.
Ο παππούς μου υπήρξε ο πρώτος και ο τελευταίος που προσπάθησε να με μυήσει στο τσιγάρο. Αυτό συνέβαινε παρουσία όλης της οικογένειας. Ήμουν δεν ήμουν έξι χρονών και το αναμμένο τσιγάρο το έβαζα στο στόμα. Θυμάμαι πως θεωρούσα σχεδόν μαγικό να ξεφυσάω τον καπνό. Δεν νομίζω να τα είχα καταφέρει. Αυτές οι τελετές μύησης ήταν ελάχιστες και γεμάτες αθωότητα. Δεν υπήρχαν απαγορεύσεις ούτε και ηθικολογίες! Διασκεδάζαμε αφάνταστα!
Τα χρόνια περνούσαν και εγώ δεν έδειχνα καμία ιδιαίτερη προθυμία να καπνίσω. Η μάρκα των τσιγάρων που προτιμούσε ο παππούς μου ήταν το «5 Φίλτρο»(έτσι νομίζω πως το έλεγαν).Τον πείραζα πως αυτή η μάρκα ήταν παλαιομοδίτικη και θα έπρεπε να την αλλάξει. Για έναν φανατικό καπνιστή, όμως, η αλλαγή της μάρκας ήταν θέμα τιμής. Ο παππούς δεν άλλαξε μάρκα πάρα μόνο όταν σταμάτησε η πώληση των συγκεκριμένων τσιγάρων στην αγορά!
Όλοι οι συνομήλικοι μου κάπνιζαν κυρίως από περιέργεια και ανάγκη αναγνώρισης μέσα σε μια παρέα καπνιστών. Φίλοι και γνωστοί μου υπενθύμιζαν πως όταν πάω στον στρατό θα έχω τόσες σκοτούρες και άγχος που θα αρχίσω να καπνίζω. Οι κουβέντες τους είχαν σχεδόν απειλητικό τόνο και βεβαίωναν πως ήμουν προγραμματισμένος να καπνίσω μια συγκεκριμένη και ζόρικη στιγμή της ζωής μου. Λυπάμαι που τους διέψευσα, αλλά, υπηρετώντας την στρατιωτική μου θητεία, δεν ένιωσα ούτε στιγμή την ανάγκη και επιθυμία να βάλω την νικοτίνη στο αίμα μου!
Στο μεταξύ ο παππούς μου αρνιόταν να διακόψει το τσιγάρο. Τα έντονα προβλήματα υγείας δεν τον πτοούσαν. Είχε εισαχθεί κάμποσες φορές στα νοσοκομεία .Από την μία είχε την φιάλη οξυγόνου και από την άλλη το πακέτο τσιγάρα. Όσες φορές του κρύβαμε τα τσιγάρα παρουσίαζε σύνδρομο στέρησης και υπέφερε πραγματικά. Όταν ένιωθε καλά, κάπνιζε. Όταν λιγόστευε η αναπνοή του και ένιωθε δύσπνοια έκανε χρήση της φιάλης οξυγόνου.
Ο παππούς μου πέθανε στα 82 του χρόνια υπερασπιζόμενος μέχρι θανάτου το δικαίωμα να επιλέγει ο ίδιος τις εξαρτήσεις του. Απεχθάνομαι τον καπνό, αλλά διαφυλάξτε ως κόρη οφθαλμού τις μονομανίες* των ανθρώπων…
*Μονομανίες σύμφωνα με την μεταφορική σημασία στο Ελληνικό Λεξικό του Τεγόπουλου-Φυτράκη:εντονότατη κλίση σε κάτι που απορροφά κάθε σκέψη και δραστηριότητα του ανθρώπου.

Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2009

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ (2)

Το σύνθημα και η ουσία του θεραπευτικού προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ είναι η ομαλή ένταξη στο κοινωνικό σύνολο -κάποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτηθούμε πάνω στο τι καπνό φουμάρει αυτό το περίφημο κοινωνικό σύνολο- όλων αυτών που έχουν περάσει επιτυχώς τα στάδια θεραπείας των εξαρτημένων χρηστών.

Η Θεραπευτική κοινότητα ΙΘΑΚΗ λειτουργεί από το 1983 και έχει έδρα του την Σίνδο Θεσσαλονίκης. Οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι δωρεάν.Το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ αποτελείται από θεραπευτικές μονάδες που αντιστοιχούν στα στάδια θεραπείας των εξαρτημένων χρηστών.
Ο πρώτος χώρος επαφής για έναν εξαρτημένο χρήστη είναι το Συμβουλευτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης .Για να ενταχθεί κάποιος στο θεραπευτικό πρόγραμμα θα πρέπει να παραπεμφθεί από το Συμβουλευτικό Κέντρο. Διαβάζω στο ενημερωτικό έντυπο πως το θεραπευτικό πλαίσιο της κοινότητας είναι "στεγνό" δηλαδή χωρίς υποκατάστατα και φάρμακα και βασίζεται στην εθελοντική συμμετοχή των μελών της.Τα άτομα μέσα στην κοινότητα αναλαμβάνουν την ευθύνη της απόφασής τους να απεξαρτηθούν. Επίσης, η θεραπεία είναι μια προσπάθεια που αναλαμβάνουν από κοινού άτομα που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα εξάρτησης.
Τα μέλη της κοινότητας μπορούν να δέχονται επισκέψεις αλλά και μπορούν να βγαίνουν για μερικές ώρες της ημέρας ή για ολόκληρα Σαββατοκύριακα. Μεγάλο βάρος δίνεται στις θεραπευτικές διαδικασίες που συντονίζονται από ειδικά εκπαιδευμένους θεραπευτές. Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής τους τα μέλη της κοινότητας απασχολούνται σε δημιουργικές δραστηριότητες.

Το Τμήμα Εκπαίδευσης και οι παραγωγικές μονάδες με το εργαστήριο κεραμικής, το ξυλουργείο και το αγρόκτημα προσφέρουν τη δυνατότητα στα μέλη να εκφράζονται δημιουργικά.



Ολοκληρώνοντας την παραμονή τους στην κοινότητα τα μέλη εντάσσονται στο κέντρο κοινωνικής επανένταξης.Τα μέλη θα πρέπει σταδιακά να ενταχθούν ξανά στο κοινωνικό σύνολο. Για να γίνει αυτό χρειάζονται δουλειά, αμοιβή και δικιά τους μόνιμη στέγη. Για όσους δεν έχουν οικογένεια η κοινότητα μεριμνά για την παραμονή τους σε ξενώνα της πόλης μέχρι να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία.Το κέντρο κοινωνικής επανένταξης αποτελεί το τελευταίο στάδιο θεραπείας.


Παράλληλα με την θεραπευτική κοινότητα και το κέντρο κοινωνικής επανένταξης λειτουργεί το κέντρο οικογενειακής υποστήριξης ( το πρόβλημα δεν υπάρχει μόνο στον χρήστη αλλά και στο οικογενειακό του περιβάλλον) και το τμήμα έρευνας που συλλέγει, επεξεργάζεται τα δεδομένα που αφορούν στο προφίλ των χρηστών οι οποίοι απευθύνονται στο πρόγραμμα και παρακολουθεί την θεραπευτική τους πορεία.


Κάνετε λάθος αν νομίζετε πως εξαρτημένοι χρήστες υπάρχουν μόνο στην κοινότητα Ιθάκη. Μόλις τώρα, ως χρήστης του διαδικτύου, έχω αναρτήσει το συγκεκριμένο post!
Καλή δύναμη σε όσους παλεύουν!