Δευτέρα, Αυγούστου 31, 2009

ΜΟΥΤΖΟΥΡΕΣ

video


(Προπορεύομαι με το μηχανάκι κατά μήκος της oδού Εγνατία* )

Οι δρόμοι μου μοιάζουν όλο και περισσότερο με λευκές και επανεγγράψιμες σελίδες τετραδίων. Αν κρίνω από την οδηγική μας συμπεριφορά, μάλλον, είναι γεμάτες από μουτζούρες. Εκατομμύρια εγγραφές γράφονται, διαγράφονται και ξαναγράφονται. Όταν πυκνώνουν οι εγγραφές στους δρόμους-σελίδες οι οδηγοί καταφεύγουν στις λωρίδες ασφαλείας, δηλαδή στο περιθώριο! Στο περιθώριο γράφονται, το ξέρετε όλοι, οι καλύτερες σημειώσεις. Εκεί ο γραφέας-οδηγός διατηρεί τους δικούς του ρυθμούς και "πηγαίνει αργά γιατί βιάζεται". Ο γραφέας-οδηγός διαμορφώνει στο περιθώριο το δικό του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.Ένας τέτοιος κώδικας μπορεί να γίνεται αποδεκτός μόνο από κοινωνίες που μπορούν να αλλάζουν σελίδα...

*Συνειδητοποίησα σήμερα(4-9-2009), διαβάζοντας τη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας Αγγελιοφόρος, πως έγραψα "της Εγνατίας οδού" αντί του ορθού "της οδού Εγνατία". Τα μηνύματα πρέπει να έχουν παραλήπτες και σπεύδω να διορθώσω.

Κυριακή, Αυγούστου 30, 2009

ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ

Φανταστείτε- όταν η πραγματικότητα ατροφεί η φαντασία οργιάζει- πως το κράτος λειτουργεί υποδειγματικά με την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, μιας στοιχειώδους προεργασίας. τα συναρμόδια υπουργεία έχουν απορροφήσει όλα τα κονδύλια της ευρωπαϊκής ένωσης που προορίζονται για την προστασία των δασών και έχουν καταρτίσει-άκουσον, άκουσον!!!- ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών. Ακόμη, η Πυροσβεστική, η Δασική Υπηρεσία, η τοπική αυτοδιοίκηση και η κεντρική εξουσία έχουν παραμερίσει τους εγκληματικούς μικροεγωϊσμούς και μιλιούνται μεταξύ τους- θεέ και κύριε!!! Φανταστείτε, λοιπόν, αυτήν την ιδεατή πραγματικότητα να υπάρχει κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου, τότε που οι φωτίτσες ανάβουν σαν λαμπάδες την ώρα της Ανάστασης. Οι φωτιές βέβαια ανάβουν, αλλά και σβήνουν προτού θεριέψουν και καρβουνιάσουν τα πάντα στο διάβα τους, γιατί, μην ξεχνάς, μιλάμε για μια ιδεατή κατάσταση. Μια τέτοια επιτυχή αντιμετώπιση των φωτιών καμιά κυβέρνηση στην χώρα του εφαρμοσμένου σουρεαλισμού (τρέμε Μπρετόν με τα μανιφέστα και τις φλύαρες θεωρίες σου!) δεν θα μπορούσε να την διαχειριστεί επικοινωνιακά. Τι θέλω να πω; Απλά ότι μια καλή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού δεν αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός για τους πολίτες αυτής της χώρας. Αυτοί θα πουν νέτα σκέτα ότι «το κράτος πράττει το αυτονόητο». Δυστυχώς, ένα κράτος αξιολογείται όταν καταφέρνει να δείξει το καλύτερο πρόσωπό του σε μια κρίση. Όσο άσχημο είναι ένα γεγονός, τόσο πιο εντυπωσιακοί φαίνονται οι επιδέξιοι χειρισμοί του κρατικού μηχανισμού. Επίσης, το κράτος φαίνεται να μην επενδύει και πολλά στην πρόληψη. Κάτι τέτοιο θα έκρινε αναγκαία τη δημιουργία υποδομών. Οι υποδομές είναι ένας μεγάλος μπελάς γιατί απαιτεί καινούριες θέσεις εργασίας, επαγγελματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων και έναν ολόκληρο στρατό εργαζομένων που θα είχε την ευθύνη για την φύλαξη του δασικού πλούτου. Οι υποδομές δύσκολα φτιάχνονται και ακόμα πιο δύσκολα συντηρούνται. Τα κονδύλια στο όνομα του δασικού πλούτου (τι είναι αυτό;) είναι δυσεύρετα και πάντως όχι αρκετά για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες των υπαρχουσών υποδομών που, σταδιακά, απαξιώνονται και καταντούν ανενεργές! Το κράτος αποσύρει την άμυνά του και προσπαθεί με φακιρικά τεχνάσματα και προσευχές στον Ύψιστο να ξορκίσει την έλευση των φωτιών! Αυτές, όμως, πάντα ανάβουν στην ώρα τους και διαλύουν τους ευσεβείς πόθους του κράτους που επιμένει να πιστεύει πως οι φωτιές θα λυπηθούν το κακό μας ριζικό και δεν πρόκειται να ανάψουν. Αγαπητοί και αγαπητές, δεν υπάρχει κανένας οίκτος! Οι εμπρησμοί και οι καταστροφές αφανίζουν τα ωραιότερα τμήματα της χώρας μας και οι ζημιές είναι ανυπολόγιστες και σίγουρα πολλαπλάσιες από τα έξοδα που θα έκανε το κράτος για την δημιουργία υποδομών.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι απίστευτη η ταχύτητα και η ευκολία με την οποία ξεπουλήθηκαν οι γενιές μας. Χαίρε Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη, που τα υπάρχοντα σου στη ζωή και στο θάνατο ήταν μετρημένα στα δάχτυλα των δύο χεριών. Με δύο τέτοια καθαρά χέρια ας ρίξουμε ένα μεγάλο φάσκελο στον ξεπουλημένο εαυτό μας...



Τρίτη, Αυγούστου 25, 2009

ΚΟΡΑΚΟΖΩΗΤΗ ΕΛΛΑΣ

Η δορυφορική λήψη, λοιπόν, απεικονίζει φωτογραφικά τους καπνούς να κατευθύνονται προς την Αφρική. Στην Αφρική, διαβάζω σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας( 14-15/8/2009), μεγάλες τράπεζες, εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, πανεπιστήμια, κυβερνήσεις, κρατικά ιδρύματα και όμιλοι κοινών εταιρικών συμφερόντων ενδιαφέρονται για την ενοικίαση ή αγορά μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Με το πρόσχημα της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού ο «ανεπτυγμένος» κόσμος εισβάλει στην Αφρική και εκατομμύρια μικροϊδιοκτήτες καλλιεργήσιμων εκτάσεων πρέπει να νιώθουν σιγά-σιγά τον αποκλεισμό από την ίδια τους τη γη. Η Μαύρη Ήπειρος ετοιμάζεται να δεχτεί την επενδυτική μανία των «πολιτισμένων» που θα εφαρμόσουν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας προκειμένου να την καταστήσουν βιώσιμη και καρποφόρα.

Στη χώρα μας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ δεν πεινάμε! Μπουκωμένοι με ορμόνες και συντηρητικά αναζητούμε το εύκολο κέρδος και την καλοπέραση. Πριν χρόνια, οι ψαράδες ενός νησιού παρέδιδαν τα ψαροκάικά τους ως αντάλλαγμα για τα 17 εκατομμύρια δραχμές που θα έπαιρναν από την ευρωπαϊκή ένωση . Ουσιαστικά, οι ψαράδες εγκατέλειπαν τη θάλασσα που τους έτρεφε τόσα χρόνια και γίνονταν ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο. Κάτι παρόμοιο θα συναντούσαμε και με τους γεωργούς. Η σταδιακή μείωση του ενεργού πληθυσμού που ασχολούταν με την καλλιέργεια της γης ήταν ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Οι γεωργοί αισθάνονταν πως η γη δεν μπορούσε να τους θρέψει και για αυτό θα την εγκατέλειπαν αλλάζοντας την χρήση της. Ούτε μια στιγμή δε θα δίσταζαν να παραδώσουν τα κτήματά τους ως οικόπεδα άρτια και οικοδομήσιμα. Από εκεί και πέρα οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί θα αναλάμβαναν δράση με τις ευλογίες της πολιτικής εξουσίας που θεωρούσε πως «η ατμομηχανή της οικονομίας ήταν η οικοδομή», πράγμα αληθές αφού χάρη στην οργιώδη οικοδομική δραστηριότητα γέμιζαν τα ταμεία του κράτους.

Τα ταμεία του κράτους μπορεί να γέμιζαν αλλά εμείς θα χάναμε σταδιακά την επαφή μας με την γη. Όλο και λιγότεροι θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αγωνία και τον κόπο ενός αγρότη, την μυρωδιά και τη γεύση ενός καρπού που ωριμάζει φυσικά. Παρομοίως, θα δυσκολευόμασταν να καταλάβουμε την αξία ενός δέντρου αλλά και το χρόνο που χρειάζεται αυτό το δέντρο για να αναπτυχθεί υγιώς. Γνωρίζαμε μόνο τα βασικά ή, μάλλον, μόνο αυτά που σχετίζονταν με την ατομική μας ευδαιμονία. Παραθέταμε μια σειρά από επιχειρήματα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τα δέντρα πρόσφεραν οξυγόνο , δέσμευαν το διοξείδιο του άνθρακα, απορροφούσαν την ηχορύπανση, συγκρατούσαν τα νερά της βροχής και μας πρέσφεραν την σκιά τους. Αναδεικνύαμε με τέτοια ένταση τη χρηστική αξία των δέντρων και σαν καθαρόαιμοι πραγματιστές συγκροτούσαμε μέσα μας τον προσωπικό μύθο μιας εξοχικής κατοικίας κυκλωμένης από πανέμορφα δέντρα.

Ο Πάνος Θεοδωρίδης στο άρθρο του στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος( 24/8/2009) γράφει: «Θεωρούμε τη γη αδέσποτο πλούτο. Θεωρούμε την ιδιοκτησία υπέρτατο αγαθό. Και η πλάκα είναι ότι έχουμε απόλυτο δίκιο. Τίποτα δεν φαίνεται να διατηρείται περισσότερο από την γαιοκτησία και την αυθαιρεσία». Πράγματι!Ανταποδίδουμε τη γη μόνο με ιδιοκτησία γης. Αν δεν έχουμε γη, την αποκτούμε αυθαίρετα. Πέφτουμε με μανία και καταλαμβάνουμε δημόσια γη που είναι αδέσποτη. Εκπληρώνουμε τον μύθο της εξοχικής κατοικίας μέσα σε ένα δάσος. Αυτή η κατοικία μπορεί να είναι η δεύτερη ή η τρίτη. Ο μύθος αφορά πολύ κόσμο. Λίγο νοιάζει αυτόν τον κόσμο αν θα παρανομήσει. Εδώ συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και στο επίπεδο της γλώσσας. Σύμφωνα με τον Χρήστο Τσολάκη «η χρήση είναι κανόνας της ομιλίας της γλώσσας. Η χρήση κάνει τον νόμο και όχι ο φιλόλογος». Αυτό σημαίνει πως τα γραμματικά, τα συντακτικά ή και τα ορθογραφικά λάθη που κάνουμε περνάνε στην ομιλία της κοινότητας ως σωστά από τη στιγμή που αυτά επαναλαμβάνονται διαρκώς από όλο και περισσότερα άτομα. Βλέπουμε, δηλαδή, πως η μαζική χρήση από το πλήθος δύναται να νομιμοποιεί και, επιπλέον, να παραγκωνίζει αυτόν που είναι αρμόδιος και ειδικός να το κάνει. Εδώ, όμως, παρεμβαίνει ο ρόλος του κράτους. Το κράτος είναι ο εγγυητής της νόμων και βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση για να επισημαίνει τα επαναλαμβανόμενα λάθη των πολιτών και έτσι να αποτρέπει την εγκαθίδρυση ενός "νόμου της μάζας" που νομιμοποιεί στην πράξη την απληστία και την αυθαιρεσία των πολιτών- ο γνωστός νόμος της ζούγκλας.

Οι μικροϊδιοκτήτες στην Αφρική θα πρέπει να εγκαταλείψουν σιγά σιγά τις καλλιέργειές τους. Οι ψαράδες εγκαταλείπουν τη θάλασσα και οι αγρότες τη γη.Το κράτος εγκαταλείπει τα δάση των Ελλήνων πολιτών και μοιάζει να μην θέλει να αποτινάξει τον λαϊκίστικο χαρακτήρα του και ούτε να έρθει σε ρήξη με πρωτόγονα ένστικτα και προσωπικούς μύθους πολιτών που εναντιώνονται στο συμφέρον και την ευημερία του κοινωνικού συνόλου. Μπορεί να το κάνει; Νομίζω πως όχι! "Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει" !Βγάζει;

Δευτέρα, Αυγούστου 24, 2009

ΦΟΡΑ ΚΑΤΗΦΟΡΑ

Ακούγαμε για τα "έξυπνα σχολεία" και για τις "έξυπνες στάσεις" των λεωφορείων. Δυστυχώς, η παντοδύναμη τεχνολογία δεν πρόφτασε να επινοήσει τα "έξυπνα δέντρα"! Αυτά θα ήταν μια κάποια λύση στους κουτοπόνηρους καιρούς που ζούμε.Τα "έξυπνα δέντρα" θα έκαναν σλάλομ ανάμεσα στις καταστροφικές πύρινες γλώσσες και έτσι θα κατάφερναν να μην μετατραπούν σε κάρβουνο.

Εντάξει, δεν επινοήθηκαν τα "έξυπνα δέντρα", αλλά και αυτό το σχέδιο "ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ"...συγγνώμη "ΘΕΟΚΡΑΤΗΣ" δεν απέδωσε τα αναμενόμενα.Το σύνθημα "Βόηθα παναγιά μου" δεν είχε νικηφόρα έκβαση. Χιλιάδες στρέμματα δάσους έγιναν καπνός. Μες στην αιώνια πάλη των αρχέγονων στοιχείων της φύσης η ,προσφάτως, εορτάζουσα μεγαλόχαρη δεν έκανε το θαύμα της! Ο στρατηλάτης Άνεμος, έχοντας υπό τις διαταγές του την Φωτιά, απέφυγε το Νερό της θάλασσας. Παρήλασε μεγαλοπρεπώς για κάμποσα χιλιόμετρα και παρέδωσε μαθήματα γεωγραφίας και μορφολογίας του εδάφους σε όλους αυτούς που παρατηρούν τα σύννεφα καπνού σε φωτογραφίες δορυφόρου. Σ' αυτές τις φωτογραφίες ο καπνός φτάνει μέχρι το Άφρικα...

Υ.Γ. Κάποια χαζά αλλά περήφανα δέντρα προτίμησαν την αυτοανάφλεξή τους προκειμένου να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους. Η τελευταία τους λέξη ήταν "Μετανοείτε"! Να μετανοήσουν, όμως, ποιοί; Οι αμετανόητοι;

Παρασκευή, Αυγούστου 21, 2009

"ΡΕΥΜΑΤΑ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ"(1)

video

Στον αναβαθμισμένο χώρο του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσιάστηκε η έκθεση με τίτλο «Ρεύματα κλασικής δημιουργίας». Η έκθεση περιελάμβανε 150 έργα σημαντικών Ελλήνων φωτογράφων και είχε σαν στόχο να «σκιαγραφήσει τάσεις που αναπτύχθηκαν στην ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας από τον μεσοπόλεμο μέχρι την δεκαετία του 1970» μέσα από τις πέντε ενότητες «Μάσκα και Σώμα», «Ύλη και Φόρμα», «Άνθρωποι και Τοπία», «Πορτρέτα και Μνήμη» και, τέλος, «Ίχνη και Μαρτυρίες».

Ο ψυχαναλυτής και ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος υπήρξε από τους μανιώδεις της φωτογραφικής τέχνης. Μας κερδίζει αμέσως με τις φωτογραφίες που απεικονίζουν διάφορα μέλη του σώματος να καλύπτονται με μάσκες.-προσωπεία. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως τα αγαπημένα θέματα του Εμπειρίκου υπήρξαν οι γυναίκες, τα μικρά κορίτσια και ο γιος του Λεωνίδας, στο αρχείο του οποίου περιλαμβάνονται οι φωτογραφίες της έκθεσης. Ο Κωνσταντινοπουλίτης Σωκράτης Ιορδανίδης ακολούθησε τα βήματα του φωτογράφου πατέρα του. Ο φωτογραφικός του φακός εστίασε, κυρίως, στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι φωτογραφίες με τον Μιναρέ της Ροτόντας, την αψίδα του Γαλερίου, τους ψαράδες και τα καραβάκια κατά μήκος της παραλίας, την κυκλική πλατεία μπροστά στον Λευκό Πύργο που δεν υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια, την Μητρόπολη και την Αγία Σοφία, έμειναν για να προσθέτουν κάτι στην συλλογική μνήμη της πόλης. Στον Σωκράτη Ιορδανίδη χρωστάμε την ανεπανάληπτη εικόνα των περαστικών που περπατούν κατά μήκος της σημερινής Λεωφόρου Νίκης, που αχνοφαίνεται εξαιτίας της ομίχλης. Ο Ιορδανίδης συνεργάστηκε με όλες τις εφημερίδες της πόλης, με το Α.Π.Θ. και με την Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών(αυτό το τελευταίο δεν μου άρεσε καθόλου!). Ο Θεσσαλονικιός Γιάννης Στυλιανού φωτογραφίζει σε ώρα ανάπαυσης έναν πωλητή σε λαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης το έτος 1966.Τα μέρη στα οποία είναι τοποθετημένες οι πραμάτειες των εμπόρων διακρίνονται από τις γραμμές με ασβέστη. Στην έκθεση βλέπουμε δύο φωτογραφίες του Στυλιανού από μία σχολική εκδρομή. Στην μία παρατηρούμε τα παιδιά με τους δασκάλους να προχωρούν πειθαρχημένα και στην άλλη τους γονείς με τα καροτσάκια. Και οι δύο φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από ψηλά. Επίσης, υπάρχουν τέσσερις φωτογραφίες με τα νεύρα ενός φύλλου, ένα δέντρο και ξύλα σε μια μεγάλη στοίβα. Να θυμίσουμε πως ο Γιάννης Στυλιανού είναι αυτός που φωτογράφισε τον Γιάννη Σκαρίμπα σε στιγμές ευφορίας να χορεύει. Ο Καβαλιώτης Δημήτρης Χαρισιάδης σπούδασε Χημεία αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε ολοκληρωτικά προς την φωτογραφία. Απεικονίζει φωτογραφικά την Αθήνα του 1955, την Ομόνοια, τους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα, τα δωράκια του τροχονόμου μπροστά από το ξενοδοχείο της Μ.Βρετανίας με αφορμή την έλευση του καινούριου χρόνου.Το 1959 φωτογραφίζει ένα καφενείο στους Τοξότες της Ξάνθης και την ίδια χρονιά μια γιαγιά σε μια άθλια παράγκα στην Δραπετσώνα. Ένα χρόνο νωρίτερα ανακαλύπτει ένα καφενείο στην Μυτιλήνη που είναι διακοσμημένο με έργα του ζωγράφου Θεόφιλου. Διαβάζω πως ο Χαρισιάδης υπήρξε ο μοναδικός Έλληνας φωτογράφος που συμμετείχε στην έκθεση «Τhe family of man» του Μ.Ο.Μ.Α.Ο. Ο Βόλος θα πρέπει να αισθάνεται περήφανος για τον Κωνσταντίνο Ζημέρη. Ο Ζημέρης ασχολήθηκε επαγγελματικά με την φωτογραφία. Στην έκθεση βλέπουμε πορτρέτα στρατιωτικών και νοσηλευτριών.Παρατηρώ πως αυτοί που φωτογραφίζονται μόνοι τους δεν κοιτούν προς τον φακό σε αντίθεση με τα ζευγάρια που εστιάζουν το βλέμμα τους στον φακό. Το έργο του Ζημέρη, διαβάζω, «σχολιάστηκε ευμενώς τόσο στον αθηναϊκό όσο και στον γαλλικό τύπο».


[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]


Τετάρτη, Αυγούστου 19, 2009

ΔΙΑΚΟΠΕΣ


Ο λογοτέχνης Γιώργος Ιωάννου υπήρξε καθηγητής φιλόλογος στο επάγγελμα. Αυτή η δουλειά του εξασφάλιζε χρήματα για τον βιοπορισμό του αλλά και ελεύθερο χρόνο για να ασχολείται με την μεγάλη του αγάπη, την λογοτεχνία. Παθιασμένος μελετητής της υπαρξιακής ταυτότητας του ανθρώπου έλεγε πως «ευγνωμονώ τον θεό για το δημοσιοϋπαλληλίκι». Ο Γιώργος Ιωάννου υπήρξε ένας άνθρωπος που εκτίμησε το δώρο του ελεύθερου χρόνου και μας το επέστρεψε ως αντίδωρο, μέσω των λογοτεχνικών του έργων.


Ο ελεύθερος χρόνος των δημιουργικών ανθρώπων δεν βιώνεται ποτέ ως χρόνος διακοπών. Για κάθε άνθρωπο που συγκροτεί το δικό του δημιουργικό παρόν δεν νοούνται διακοπές. Οι ονειροπολήσεις, προϋπόθεση κάθε δημιουργικής πράξης, τελούνται, κυρίως, εντός του ελεύθερου χρόνου και διευκολύνουν με ουσιαστικό τρόπο το σάρωμα όλων των προγενέστερων εμπειριών και βιωμάτων, που αποκαθίστανται μέσα μας και μας εξασφαλίζουν την ενότητα της υποκειμενικής μας ιστορίας. Όλες οι μεγάλες αφηγήσεις αρχίζουν κάπως έτσι! Είμαι σίγουρος πως ο λάτρης της μεγάλης αφήγησης, Πάνος Θεοδωρίδης, θα γελάει με κατανόηση σε όλους αυτούς που θα του εύχονται «καλές διακοπές».



Υ.Γ. Όταν έγραψα αυτό το post είχα κατά νου μου τον λογοτέχνη Πάνο Θεοδωρίδη.Το έγραψα μία μέρα προτού δω δημοσιευμένο στην εφημερίδα “Αγγελιοφόρος” το άρθρο του Θεοδωρίδη με τίτλο ”Εντυπώσεις από μία προετοιμασία” (17/8/2009). Εκεί διαβάζουμε: “[...]Με λίγα λόγια με τρομοκρατούν οι διακοπές.Το μόνο που κάνω σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να χαζεύω καμιά θάλασσα διηγούμενος υπερβολικές αλλά αληθινές ιστορίες για γεγονότα της ζωής[...] Η παρέα είναι έξοχη, τα τοπία ασύλληπτα, αλλά ο εαυτός μου τελεσιδίκως ανίκανος να προχωρήσει σε πραγματικές διακοπές[...] Έχουμε εκμάθει σαν τα σκυλιά του Παβλόφ να εργαζόμαστε ψυχαγωγούμενοι και να διασκεδάζουμε δουλεύοντας[...]”.
Για τους λογοτέχνες της μεγάλης αφήγησης οι διακοπές ακούγονται σαν ένα μεγάλο αστείο.Γίνεται να διακόψεις αυτό που δεν διακόπτεται;

Σάββατο, Αυγούστου 08, 2009

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΓΡΙΠΗΣ

-1-
Στην Αρχαιότητα μια επιδημία χολέρας θεωρούταν από το σύνολο του πληθυσμού μιας πόλης ως τιμωρία για κάτι κακό που είχαν διαπράξει κάποιοι από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Οι ενοχές οδηγούσαν τους πολίτες σε ανθρωποθυσίες προκειμένου να εξευμενίσουν θεούς και δαίμονες. Μ' αυτόν τον τρόπο πίστευαν πως θα αναχαιτίσουν την εξάπλωση της επιδημίας.

-2-

Σε μια επιδημία... θλίψης οι άνθρωποι αναζητούν για τις παρέες τους αυτόν που θα αναλάβει το ρόλο του γελωτοποιού. Απαραίτητο προσόν αυτού του γελωτοποιού είναι να παρουσιάζεται μονίμως χαρούμενος και γελαστός. Η υπουργός Θετικής Ενέργειας, Βίκυ Καγιά, θα μπορούσε να μας τον παρουσιάσει ως κάποιον που έχει περίσσευμα θετικής ενέργειας! Σ' αυτόν ποντάρουν όλοι. Ο γελωτοποιός με την αστείρευτη ενέργεια κάνει όλη την παρέα να γελάει. Ανεβάζει κατακόρυφα το κέφι σε οριζοντιωμένους και κοιμισμένους ανθρώπους. Αυτοί δικαιούνται να έχουν τις μαύρες τους, αλλά ο γελωτοποιός είναι ο άγρυπνος φρουρός του κεφιού τους, είναι αυτός που θυσιάζεται!

-3-

Δύσμορφοι, αποκρουστικοί και παράξενοι άνθρωποι ήταν αυτοί που ο κόσμος της Αρχαιότητας διάλεγε για τις ανθρωποθυσίες. Νάνοι, παραμορφωμένες υπάρξεις, άνθρωποι με ακρωτηριασμένα μέλη ήταν οι "τυχεροί" της υπόθεσης. Διαβάζω στο "Λεξικό των Συμβόλων" (Juan-Eduardo Cirlot, εκδ.Κονιδάρης, μετάφραση Ρήγας Καππάτος) πως αυτούς τους δύσμοιρους ανθρώπους "αφού τους τάιζαν, τους έδιναν εφτά χτυπήματα στα γεννητικά όργανα με ένα κούτσουρο και μετά τους έκαιγαν σε μια πυρά πετώντας, τέλος, τα υπολείμματα των λειψάνων τους στη θάλασσα".

-4-


Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, θα μπορούσαμε να δούμε με θλίψη πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων που θυσιάστηκαν, βασανίστηκαν με αισχρό τρόπο και εξευτελίστηκαν στο όνομα δογμάτων, προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών.

-5-

Σύμφωνα, πάλι, με το Λεξικό των Συμβόλων "ο γελωτοποιός είναι το αντίστροφο του βασιλιά, γι' αυτό και ταυτίζεται με το θυσιαστήριο θύμα ορισμένων ιεροτελεστιών κατά την μεταβατική περίοδο μεταξύ προϊστορίας και ιστορίας"

-6-

Για την επιδημία γρίπης ποιον γελωτοποιό λέτε να θυσιάσουμε;

Παρασκευή, Αυγούστου 07, 2009

ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Εντάξει,δεν υπάρχουν πονηρές λέξεις αλλά πονηρά μυαλά. Από την άλλη, όμως, τα πονηρά μυαλά θέλουν και πονηρούς υπαινιγμούς για να τραφούν! Επίσης, είναι ωραίο να κολυμπάς σε μια έρημη παραλία. Μια ολόκληρη παραλία είναι για πάρτη σου (Μωρέ τι μας λες!!!). Η τηλεοπτική διαφήμιση γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας μας δείχνει ένα ζευγαράκι να καταφτάνει με μια βάρκα σε μια απρόσιτη παραλία. θα περάσει εκεί την μέρα του μέχρι να βαρεθεί. Ο άντρας αποχαιρετά τον βαρκάρη. Η κοπέλα με στητά...πνευμόνια και σωματότυπο "μπουκιά και συχώριο" κατεβαίνει στην παραλία. Ο χρόνος, προφανώς, περνάει πολύ γρήγορα και πολύ ευχάριστα.Πλησιάζει η ώρα της αναχώρησης και ο άντρας συνειδητοποιεί πως η μπαταρία του έχει εξαντληθεί και άρα είναι αδύνατη η επικοινωνία του με τον βαρκάρη (Ορμάτε φεμινίστριες μου! Η μπαταρία είναι ενσωματωμένη στον άντρα. Η πεσμένη μπαταρία είναι το εξαντλημένο πέος του άντρα. Θάνατος στα φαλλοκρατικά γουρούνια!!!). Στο τέλος της διαφήμισης ο άντρας απευθύνεται με ερώτηση στην κοπέλα: "Μωρό που να τον έβαζα τον φορτιστή;" (Ορμάτε άντρακλες μου!Το υψηλό ενεργειακό πεδίο είναι ενσωματωμένο στην γυναίκα και πάντα διαθέτει έναν υποδοχέα!Τον βρήκατε τον υποδοχέα ή έχετε άγχος;). Η κοπέλα τον κοιτάζει απορημένη. Έχει αρχίσει να βραδυάζει...

Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2009

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Στη δημοκρατία του κενού αντιστοιχεί η λογοτεχνία του κενού.Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της λογοτεχνίας τα έχουν τα πολιτικά πρόσωπα που εκλέγονται από τον «κυρίαρχο» Ελληνικό λαό.Παλιά, χαριτολογώντας, είχα αποδώσει σ’ όλη αυτήν την απέραντη κενολογία τον όρο «Σαλιαρελισμός» προς τιμήν του μεγάλου «γλωσσολόγου» Σαλιαρέλη. Ο πρώην πρόεδρος του Ολυμπιακού (τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή;) υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία που χρησιμοποίησε μια γλώσσα που ήταν παροιμιώδης. Έκανε παρεκβάσεις για να αποφεύγει τις απαντήσεις σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις που τον έφερναν σε δύσκολη θέση και ήταν παραδοξολόγος («το παράδοξο είναι ένα από τα σχήματα της διάνοιας, κατά το οποίο ο ομιλητής κάνει τον ακροατή να περιμένει με απορία τι τάχα θέλει να πει και στο τέλος του φανερώνει πράγμα παράδοξο και απίθανο»,Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων Γεράσιμου Αν. Μαρκαντωνάτου και Γιώργου Χρ.Σακελλαριάδη). Για τον εαυτό του διάλεγε μόνο επαίνους και μπορούσε να πείσει τους συνομιλητές του χωρίς να παραθέτει ουσιαστικά επιχειρήματα. Η μνημειώδης δήλωσή του πως επιστήμονες είχαν μετατραπεί σε κοινούς χούλιγκανς του Ολυμπιακού πέρασε στην Ιστορία σαν μια γενναία πράξη που έγινε σε ηρωικές εποχές! Ο δημόσιος λόγος του υπήρξε ένα σιμπίλημα, μια συρραφή ασυναρτησιών και περιττολογίας που προετοίμασαν το έδαφος για έναν άλλου είδους δημόσιο διάλογο ανάμεσα στα κόμματα! Αυτά θα ανακάλυπταν εκ νέου πως τα γήπεδα αποτελούσαν ένα καλό πεδίο παρατήρησης και ανάλυσης των μηχανισμών χειραγώγησης των μαζών. Οι πολιτικές δυνάμεις όλο και περισσότερο θα διαπαιδαγωγούνταν μέσα από μια κουλτούρα γηπέδων. Οι οπαδοί τους δεν θα ξεχώριζαν από τους οπαδούς των ομάδων. Η φρασεολογία των συνθημάτων θα το μαρτυρούσε. Οι πολιτικές δυνάμεις θα προσπαθούσαν να φανατίσουν και να συσπειρώσουν τους υποστηρικτές τους μέσα από αλληλοκατηγορίες. Αυτό θα το έκαναν σκοπίμως, προκειμένου να συγκαλύψουν την πορεία μετάλλαξής τους και την κατάλυση των ιδεολογιών που πρέσβευαν! . Η «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής ζωής για την οποία έχουν γραφτεί πολλά, δεν θα αργούσε. Στις μέρες μας, θα το έχετε παρατηρήσει, οι διαξιφισμοί και οι θεατρινίστικες εντάσεις μεταξύ των πολιτικών καταλήγουν, τις περισσότερες φορές, σε χαριτωμενιές για τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις ένθεν και ένθεν. Σήμερα , ο πληθωρισμός των εξαγγελιών, το όργιο της προπαγάνδας με σκοπό τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, οι ρητορείες με λόγια-κουφάρια, οι αλληλοκατηγορίες και το εμπόριο της ελπίδας συγκροτούν την λογοτεχνία του κενού. Όσο περισσότερο η πολιτική μας ζωή παρακμάζει και βυθίζεται στο κενό, τόσο θα πολλαπλασιάζονται οι αναγνώστες-ψηφοφόροι αυτής της λογοτεχνίας. Ως γνωστόν, «δεν υπάρχει τίποτα πιο ευρύχωρο από το κενό»…


Καλημέρα σε όλους.


Τρίτη, Αυγούστου 04, 2009

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Ο Μπασελάρ στο βιβλίο "Η Εποπτεία της Στιγμής" αναπαράγει την φράση "Δεν υπάρχει τίποτα πιο ευρύχωρο από το κενό"!

Με αυτήν την μαγική φράση θα πορευόμαστε ανά τους αιώνες.

Το κενό είναι βαθύτατα δημοκρατικό και από ρατσισμό δεν γνωρίζει!
Δεν αποκλείει τίποτα και κανέναν!

Μέσα του χωρούν όλοι οι άνθρωποι, από τους εξαιρετικά ευφυείς μέχρι τα βλαμμένα αυτής της ζωής!

Διώξε καρδιά μου την στενοχώρια και αφουγκράσου το κενό!