Τετάρτη, Οκτωβρίου 28, 2009

ΤΟ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ(1)

Όταν κάποιες φορές αγνοώ την ύπαρξη αριστουργηματικών ταινιών μελαγχολώ και ντρέπομαι. Σίγουρα και στο μέλλον θα έχω να ντρέπομαι για αξιόλογες ταινίες, λογοτέχνες και μουσικές που δεν γνωρίζω. Μόλις πριν , τέλειωσε μια ελληνική ταινία στο κανάλι της Βουλής με πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Νίκο Φέρμα. Η ταινία με ξένους υπότιτλους (προφανώς συμπαραγωγή) είναι ένα μικρό αφηγηματικό θαύμα σε πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα της γερμανοκρατούμενης θεσσαλονίκης του 1943. Παρόλο που την ταινία δεν την είδα ολόκληρη (δεν συνηθίζω να ενημερώνομαι για το εβδομαδιαίο πρόγραμμα των καναλιών) θα προσπαθήσω να σας γράψω τι ακριβώς κατάλαβα: Ο Φέρμας είναι λαδέμπορας και συνεργάτης των Γερμανών. Εντοπίζει σε μια λαϊκή αγορά κάποια παιδιά να πουλάνε τους δικούς του τενεκέδες λαδιού. Ζητάει τον λόγο από έναν νεαρό και πάει να αφαιρέσει βίαια τους τενεκέδες. Ο νεαρός ζητάει την συνδρομή και άλλων πωλητών και ο Φέρμας ξυλοκοπείται. Στον καβγά επεμβαίνει ένας χωροφύλακας ο οποίος χωρίζει τους συμπλεκόμενους. Ο Φέρμας- γνωστός με το παρατσούκλι "Μαύρος" αν δεν κάνω λάθος- εξηγεί στον χωροφύλακα τι συμβαίνει. Ο χωροφύλακας του ζητάει αποδεικτικά στοιχεία για την νόμιμη κατοχή των δοχείων λαδιού. Χαρτιά και αποδεικτικά στοιχεία ο Φέρμας δεν διαθέτει και ο χωροφύλακας του ζητάει να αποχωρήσει και να αφήσει ήσυχα τα παιδιά να πουλήσουν την πραμάτειά τους. Ο Φέρμας φεύγει εξοργισμένος. Από εκείνη τη στιγμή ορκίζεται να ανακαλύψει και να ξεμπροστιάσει τους κλέφτες.Τριγυρνάει σε κεντρικά σημεία της πόλης -βλέπουμε την Καμάρα, την Ροτόντα, κάποιους μαχαλάδες- και αναζητά πληροφορίες. Ρωτάει έναν περιπλανώμενο πωλητή ξηρών καρπών από τον οποίο δεν παίρνει κάποια χρήσιμη πληροφορία. Ένας λατερνατζής δεν τον διαφωτίζει πλήρως. Απ' αυτόν μαθαίνει μόνο ότι τα παιδιά που δουλεύουν στην λαϊκή ανήκουν στο Ξυπόλητο Τάγμα. Ο άνθρωπος με την λατέρνα τα χαρακτηρίζει "καλά παιδιά" επειδή εκείνες τις μέρες του έχουν παραδώσει ένα μπουκάλι λάδι. Ο Φέρμας θέλει και άλλες πληροφορίες. Για να καλοπιάσει τον λατερνατζή, τού προσφέρει τσιγάρο. Ζητάει αμέσως να εξαργυρώσει αυτή την πράξη. Ο λατερνατζής το καταλαβαίνει αυτό και επιστρέφει το τσιγάρο ,παραδίδοντας μαθήματα περηφάνιας και αξιοπρέπειας. Ο Φέρμας ψάχνει για καταδότες. Όλοι στην πιάτσα γνωρίζουν πως είναι ο ρουφιάνος των Γερμανών. Η ανακάλυψη του κρησφύγετου του Ξυπόλητου Τάγματος αποτελεί για τον ίδιο ένα προσωπικό στοίχημα. Έξω από ένα θέατρο σκιών, με το εισιτήριο σε παράσταση Καραγκιόζη να κοστίζει το αστρονομικό ποσό των 2.000.000, ο Φέρμας μαθαίνει από τον ιδιοκτήτη πως τα παιδιά του Ξυπόλητου Τάγματος είναι αλητάκια που τις προηγούμενες μέρες έσπασαν τα τζάμια του θεάτρου επειδή εμποδίστηκαν να μπουν χωρίς να καταβάλλουν το αντίτιμο του εισιτηρίου.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Υ.Γ. Η Έλλη Παππά ήταν από τους ανθρώπους που χαιρόμουν να βλέπω. Έτσι απλά!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2009

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες και οι αποκρουστικές όψεις των σιδερόφρακτων σχολείων είναι για τους μαθητές. Ανάμεσα στα αιτήματα της μαθητικής κοινότητας εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι να απενεργοποιηθούν οι συναγερμοί που υπάρχουν σε ορισμένα σχολεία. Στο σκεπτικό των μαθητών αναφέρεται πως τα σχολεία δεν είναι φυλακές και επομένως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι δεσμοφύλακες. Στη θεσσαλονίκη αυτόν τον καιρό υπάρχει κύμα καταλήψεων. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για την ανεπάρκεια και συμπεριφορά μερικών καθηγητών και ζητούν την αξιολόγησή τους. Από τα μαθητικά μου χρόνια θυμάμαι πως αξιολογούσαμε θετικά εκείνους τους εκπαιδευτικούς που ήταν χαβαλετζήδες και μας άφηναν χύμα και δυσανασχετούσαμε με όλους εκείνους που παίδευαν την σκέψη μας. Η αλήθεια είναι πως μαθαίναμε και από τις δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών. Οι αδιάφοροι και χαβαλετζήδες εκπαιδευτικοί αποτελούσαν τους εγγυητές του ελεύθερου χρόνου μας και οι άλλοι μας εξηγούσαν με τη στάση τους πως δεν υπάρχει καιρός για χασομέρι. Μοιραία αναδυόταν και μια τρίτη κατηγορία εκπαιδευτικών που ισορροπούσε ανάμεσα στον χαβαλέ και την μάθηση και αποτελούσε για κάποιους από εμάς το αληθινό πρότυπο του δασκάλου ή καθηγητή. Η αποδοχή αυτής της τρίτης κατηγορίας αποτελούσε προσωπική υπόθεση του κάθε μαθητή.

Η απενεργοποίηση των συναγερμών, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν αποτελούν τα μοναδικά αιτήματα που προωθούν αυτόν τον καιρό οι μαθητές της πόλης. Ο απεριόριστος αριθμός απουσιών ή τέλος πάντων η αύξηση του ορίου των απουσιών εκφράζει την τάση των μαθητριών και μαθητών να διαχειριστούν με έναν άλλο τρόπο τον χρόνο που αφιερώνουν στο σχολείο (κάποιοι ισχυρίζονται πως δουλεύουν και θέλουν ένα πιο ελαστικό ωράριο στο σχολείο). Επίσης, οι μαθητές ζητούν αύξηση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία, δωρεάν χορήγηση βιβλίων, κάλυψη όλων των κενών θέσεων με εκπαιδευτικούς και αντικατάσταση του φθαρμένου παιδαγωγικού υλικού των σχολείων με καινούριο. Μιλώντας εμπειρικά, τις καταστροφές και τις φθορές του υλικού δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε ακόμα και αν το διδακτικό προσωπικό και οι μαθητές έχουν τις καλύτερες των προθέσων. Σίγουρα όμως, επιβάλλεται σε λογικό χρόνο η αντικατάσταση του υλικού αλλά και η μεγαλύτερη υπευθυνότητα από πλευράς των μαθητών για την προστασία του. Η αποπεράτωση καινούριων και σύγχρονων σχολείων που θα λύνει οριστικά το πρόβλημα της διπλοβάρδιας είναι κάτι που δεν χωράει αναβολή (οι παιδοψυχολόγοι κάνουν λόγο για αύξηση της αποδοτικότητας των μαθητών-μαθητριών τις πρωινές ώρες και κατακόρυφη πτώση αργά το μεσημέρι). Και κοντά σε όλα αυτά τα αιτήματα βλέπω (ΛΙΝΑ ΚΟΪΝΑ, εφημερ.Αγγελιοφόρος) πως κάποιοι μαθητές ζητούν δεύτερο κυλικείο για να μην συνωστίζονται και απομάκρυνση ενός παλιατζίδικου που κάνει φασαρία και δεν τους αφήνει να συγκεντρωθούν στα μαθήματά τους. Άραγε τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που φυτρώνουν περιμετρικά των σχολείων δεν ενοχλούν;

Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009

ENOIKIAΣΤΗΡΙΟ

Είδα την προηγούμενη εβδομάδα ένα ολιγόλεπτο απόσπασμα ελληνικής ταινίας με ηθοποιούς που δεν γνώριζα. Η ταινία προβαλλόταν στην ΕΤ3 και ο χρόνος παραγωγής της πρέπει να ήταν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ένα ζευγάρι βρίσκει σε εφημερίδα μια αγγελία για την ενοικίαση ενός σπιτιού.Το ζευγάρι είναι ενθουσιασμένο που βρίσκει ένα σπίτι που να καλύπτει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Χωρίς να χάνουν χρόνο, ο άντρας και η γυναίκα επισκέπτονται το σπίτι για να το δουν από κοντά και να το νοικιάσουν. Στον τοίχο της αυλής είναι κολλημένο το χαρτί που γράφει "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ" (πανομοιότυπο με ενοικιαστήριο της σημερινής εποχής). Στην αυλόπορτα τούς υποδέχεται μια μοχθηρή γιαγιά που το πρώτο πράγμα που τους θέτει ως όρο είναι να μην έχουν παιδιά.Το ανύπαντρο ζευγάρι μπροστά στον ενθουσιασμό του δεν φαίνεται να δίνει και μεγάλη σημασία σε αυτά που ακούει. Η γιαγιά επιμένει.Τους επαναλαμβάνει πως αν σκοπεύουν να παντρευτούν και να τεκνοποιήσουν θα πρέπει να ξεχάσουν το σπίτι.Το ζευγάρι λαχταρά να βρει την δική του στέγη. Μάλιστα φτάνει να πει με μια φωνή πως "αν μας αρέσει το σπίτι δεν θα κάνουμε παιδιά".

Κάποιοι από τους ηθοποιούς της ταινίας θα έχουν πεθάνει και άλλοι θα έχουν γεράσει.Τα γκρεμούλια και οι παράγκες σίγουρα θα έχουν αντικατασταθεί με σύγχρονες πολυκατοικίες και δρόμους. Ο χρόνος αλλάζει την όψη όλων των πραγμάτων εκτός από το ενοικιαστήριο, εκείνη την λωρίδα χαρτιού με την κόκκινη συγκεκριμένη γραμματοσειρά. Είναι σαν το ενοικιαστήριο να πιστοποιεί πως είμαστε ενοικιαστές αυτής της ζωής που χρειαζόμαστε ένα σταθερό σύμβολο για να το θυμόμαστε αυτό, ακόμη και αν νομίζουμε πως αναπαράγοντας μια πιο βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μας κερδίζουμε την αιωνιότητα.

Κάτι "παίζεται" στον ψυχισμό των ανθρώπων όλων των εποχών και έχει σχέση με την Ιδιοκτησία, τα παιδιά και την κληρονομική μεταβίβαση της περιουσίας.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 05, 2009

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Tην προηγούμενη φορά είχα θίξει τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι ενημερωτικές συναντήσεις στην αρχή και σ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Αυτός ο τρόπος, έλεγα, δεν τιμάει ούτε τους νηπιαγωγούς αλλά ούτε και τους γονείς. Οπωσδήποτε, για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου που επικαλούνται οι εργαζόμενοι γονείς έχουν δικαιολογίες και ελαφρυντικά. Όποια ώρα της ημέρας και να αποφασιζόταν η συγκέντρωση θα συνέπιπτε πάντα με το ωράριο εργασίας κάποιων γονιών. Αυτοί, μη έχοντας άλλη λύση, θα εξουσιοδοτούσαν συγγενείς και φίλους τους οποίους θα υποχρέωναν να παρευρεθούν στην ενημέρωση. Ελεγα ακόμη ότι η μόνη επίλυση του προβλήματος ήταν η υποχρεωτική παροχή αδείας από τους εργοδότες. Σε ένα πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" διαβάζουμε: "Ο νόμος 1484/84 προβλέπει ότι σε περίπτωση ασθενείας των παιδιών ή άλλων μελών της οικογένειας, χορηγείται στην εργαζόμενη μητέρα άδεια ανευ αποδοχών μέχρι 6 εργάσιμες ημέρες τον χρόνο και με αποδοχές για παρακολούθηση σχολικής επίδοσης παιδιών μέχρι 4 ημέρες τον χρόνο". Βλέπουμε, λοιπόν, πως το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει και προβλέπει άδειες.Το θέμα, βέβαια, είναι ποιός γονιός θα τολμήσει να κάνει χρήση του δικαιώματος και να ζητήσει άδεια από έναν εργοδότη. Και άντε οι καλοί εργοδότες τηρούν και εφαρμόζουν τους νόμους. Με τους κακούς εργοδότες, όμως, τι γίνεται; Αυτοί ασκούνται καθημερινώς στην καταπάτηση των νόμιμων εργασιακών δικαιωμάτων και με απειλές και εκφοβισμούς για απολύσεις επιβάλλουν το νόμο της σιωπής. Σιωπή στους χώρους εργασίας, σιωπή και στις ενημερωτικές συναντήσεις στα σχολεία...

Κυριακή, Οκτωβρίου 04, 2009

ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑ

Υπάρχει μια κατηγορία γονέων που ζει μέσα σε σκληρές και ανταγωνιστικές συνθήκες εργασίας. Αυτό είναι άσχημο γιατί θελημένα ή αθέλητα μεταφέρουν αυτό το δυσάρεστο κλίμα στο χώρο του σχολείου. Εντάσεις, άλυτες συγκρούσεις και καταπίεση βρίσκουν διέξοδο στο σχολικό περιβάλλον και απειλούν το παιδαγωγικό κλίμα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εκπαιδευτικοί γίνονται αποδέκτες μιας ανεξήγητης λεκτικής επίθεσης από γονείς-εισαγγελείς που θέλουν να επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις πάνω σε προβλήματα που προκύπτουν κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Αυτοί οι γονείς εκμεταλλεύονται την ανεκτικότητα των συναδέλφων και εμφανίζονται σαν κάποιοι που με ευκολία μπορούν να δικάζουν και να καταδικάζουν τις επιλογές και τον τρόπο εργασίας ενός εκπαιδευτικού. Με πρόσχημα το ενδιαφέρον για την πρόοδο των παιδιών τους επεμβαίνουν στο διδακτικό έργο των συναδέλφων και φτάνουν ακόμα και στο σημείο να αμφισβητήσουν την επιστημονική τους επάρκεια.

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο θα πρέπει να ενταχθεί και η πολεμική κάποιων από τους γονείς που μιλάνε διαρκώς για το ωράριο εργασίας (Tο τρίμηνο διακοπών ενός εκπαιδευτικού αποτελεί μείζον θέμα για τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δεν χάνουν ευκαιρία να μας κατακεραυνώνουν για αυτό). Ακόμη, στην προσπάθεια να μας επιβληθούν ισχυρίζονται πως αυτοί είναι που μας πληρώνουν και άρα οι συμπεριφορές τους νομιμοποιούνται κάτω από το περίφημο « δίκιο του πελάτη».

Διάβαζα πριν καιρό πως η φοροδιαφυγή στην χώρα μας αφορά ένα ποσό κοντά στα 30 δισεκατομμύρια ευρώ( το παρόν κείμενο γράφτηκε λίγο παλιότερα και είναι σίγουρο πως αυτό το ποσό έχει αυξηθεί). Αυτά τα ευρώ αντιστοιχούν στο 15% του ΑΕΠ. Με αυτό το ποσό της φοροδιαφυγής κανένας πολίτης της χώρας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αποτελεί τον χρηματοδότη της Παιδείας. Αυτό θα το υπερασπιζόμουν ακόμη και αν στην φοροδιαφυγή συμπεριλαμβάνονται και συνάδελφοι που κάνουν ατομικά φροντιστήρια σε παιδιά. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί μοιάζουν με τους γιατρούς που διατηρούν θέση σε Δημόσια Νοσοκομεία αλλά ταυτόχρονα διατηρούν και το ιδιωτικό τους Ιατρείο. Φυσικά, δεν μπορείς σε κανέναν να αποτρέψεις να απασχολείται κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά και από την άλλη, όλοι όσοι ακολουθούν αυτόν τον δρόμο θα πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα τους ισχύοντες νόμους και δεν θα πρέπει να υπονομεύουν τον δημόσιο χαρακτήρα του Σχολείου. Το λέω αυτό γιατί υπάρχουν γονείς που κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς πως επίτηδες δεν εργάζονται σωστά για να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία εκτός του σχολείου.

Το κράτος για να εμποδίσει τέτοια φαινόμενα θα πρέπει να καταβάλλει αξιοπρεπείς μισθούς στους εκπαιδευτικούς. Αλλά ποιος εγγυάται πως η αύξηση των μισθών θα οδηγήσει στην αποδυνάμωση και οριστική εξάλειψη των φροντιστηρίων που κάνουν οι εκπαιδευτικοί; Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά πως ένας συνάδελφος θα αρκείται σε έναν ικανοποιητικό μισθό και δεν θα έχει βλέψεις για κάτι παραπάνω; Τελικά, πόση και ποια είναι η ευθύνη του εκπαιδευτικού που μετατρέπει την εργασία του σε προϊόν; Και δεν είναι μόνο τα φροντιστήρια αλλά και οι υπόλοιπες εργασίες με τις οποίες καταπιάνονται δάσκαλοι και Νηπιαγωγοί για να τα βγάλουν πέρα. Εργάζονται σε χωράφια, σε οικοδομές, γίνονται σερβιτόροι για να συμπληρώνουν τα εισοδήματα τους και αναρωτιέμαι πώς αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν το κουράγιο και απασχολούνται και στον χώρο του σχολείου; Πόσο προετοιμασμένοι νιώθουν για την παράδοση των μαθημάτων τους; Το θέμα είναι σοβαρό και εμείς από τη μεριά μας πρέπει να αντιληφθούμε πως το Σχολείο δεν είναι πάρεργο. Απαιτεί αποκλειστική απασχόληση και ολοκληρωτική αφοσίωση.


Υ.Γ Ο πολιτικός κόσμος έχει φτάσει στα όρια του και μοιάζει να έχει πει την τελευταία του λέξη. Από την άλλη, οι πολίτες αυτής της χώρας που προσέρχονται στις κάλπες μοιάζουν με την Ηχώ της μυθολογίας. Η Ηχώ ήταν μια νεράιδα που φλυαρούσε. Για την φλυαρία της αυτή είχε τιμωρηθεί να επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη των άλλων. Ορατή συνέπεια αυτής της τιμωρίας ήταν η καταδίκη της σε ισόβια ασυνεννοησία! Στην σημερινή εκλογική αναμέτρηση θα χορτάσουμε από συνεννόηση…

Σάββατο, Οκτωβρίου 03, 2009

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΣΤΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ

Ένα από τα βασικά καθήκοντα του διευθυντή ενός νηπιαγωγείου είναι ο σωστός καταμερισμός του μαθητικού δυναμικού. Κατά καιρούς συμβαίνουν πολλά ευτράπελα πάνω σ’ αυτό το θέμα.Συνάδελφοι που ασκούν καθήκοντα προϊσταμένου εκμεταλλεύονται την θέση εξουσίας και κάνουν διαχωρισμούς νηπίων που κρίνονται παιδαγωγικά απαράδεκτοι.Για παράδειγμα κρατούν για το τμήμα τους παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που φημολογούνται πως είναι καλές- εδώ λειτουργεί στην εντέλεια το δίκτυο πληροφοριών. Τέτοια παιδιά, είναι σίγουρο, δεν θα προκαλούν πονοκέφαλο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Οι προϊστάμενοι και των δύο φύλων, αυτοί που επιλέγουν τα καλύτερα παιδιά, δείχνουν ξεκάθαρα πως ενδιαφέρονται αποκλειστικώς για την σωστή λειτουργία της δικής τους τάξης. Επίσης, διαπιστώνονται και περιπτώσεις νηπιαγωγών που διαμαρτύρονται είτε γιατί οι διευθυντές τους έχουν “πασσάρει” (αυτή είναι η ακριβής λέξη) παιδιά με ειδικές ικανότητες, είτε γιατί το τμήμα τους απαρτίζεται μόνο από προνήπια. Ακόμα, μπορούν να υπάρξουν και ενστάσεις για την σύνθεση της ομάδας σε μια τάξη. Ειδικότερα, μπορεί να υπάρχει αριθμητική υπεροχή των αγοριών έναντι των κοριτσιών-δεν μιλάω για αριθμητική υπεροχή των κοριτσιών επειδή τα αγόρια παραδοσιακά είναι πιο ζωηρά και επιθετικά και δημιουργούν περισσότερα προβλήματα μέσα σε μια τάξη.

Ο προϊστάμενος, λοιπόν, έχει την κύρια ευθύνη για το σωστό μοίρασμα των νηπίων και προνηπίων στο νηπιαγωγείο. Άστοχες ενέργειες που αποσκοπούν στο προσωπικό του όφελος πλήττουν το κύρος και την αξιοπιστία του , εγείρουν ζητήματα ηθικής τάξης, και προκαλούν τριβές και εντάσεις στον σύλλογο διδασκόντων με το “καλημέρα” της καινούριας σχολικής χρονιάς!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2009

ΓΚΑΡΙΣΜΑΤΑ

Tις προάλλες, μια φίλη νηπιαγωγός που είναι συγγραφέας κάποιων παραμυθιών μου αφηγήθηκε πως είχε λάβει πρόσκληση και συνάμα παράκληση από μια άλλη συναδέλφισσα για να βοηθήσει σε μια γιορτή με το δικό της παραμύθι. Η φίλη μου προθυμοποιήθηκε και ένιωσε ιδιαίτερη τιμή που κάποια άλλη νηπιαγωγός επέλεγε να δραματοποιήσει το δικό της παραμύθι. Πήγε, λοιπόν, να βοηθήσει με μεγάλο ενθουσιασμό. Η άλλη νηπιαγωγός, λίγο προτού ξεκινήσει η γιορτή, παρέλειψε να αναφέρει στους γονείς πως το παραμύθι στο οποίο βασίστηκε όλη η γιορτή ήταν της φίλης μου! Και να ήταν μόνο αυτό, πάλι καλά! Μόλις η φίλη μου ρώτησε αν υπάρχει κάτι άλλο στο οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει πήρε την προσβλητική απάντηση από την συναδέλφισσα πως “απλά σε ήθελα για τις καρέκλες”!!! Και όλα αυτά ενώπιον των γονιών! Νομίζω πως όλοι συμφωνείτε ότι η γαϊδουρινή συμπεριφορά θα ‘πρεπε να γίνει αντικείμενο σχολαστικής συζήτησης ανάμεσα στους νηπιαγωγούς αλλά και στους εκπαιδευτικούς των υπόλοιπων βαθμίδων!