Τετάρτη, Ιανουαρίου 06, 2010

ΠΑΣΧΟΝ ΣΩΜΑ


(Την φθορά όπως την αντιλαμβάνεται η Χρύσα Δουργουνάκη-συμμετοχή σε ομαδική έκθεση στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης)

H γραφή πρωτίστως είναι ψυχοκινητικό βίωμα.Της γραφής προηγείται μια μακρόχρονη άσκηση πάνω στην κίνηση. Ο εξαίρετος Χειμωνάς λέει πως η ψυχή είναι μίμηση σπουδαίου σώματος. Ο Μαραντόνα ήταν σπουδαίο σώμα. Έγραψε πολλά χιλιόμετρα ποίησης μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Με ντρίπλες και κολπάκια απέδειξε πως το νευρομυϊκό σύστημα ωριμάζει καλύτερα σε ένα λατινοαμερικάνικο περιβάλλον. Η σωματική έκφραση βρήκε στον Μαραντόνα τον άξιο εκπρόσωπό της. Το ίδιο μπορούμε να ισχυριστούμε και για τον Μανόλη Αναγνωστάκη που έδειχνε να συγκινείται από το ποδόσφαιρο. Κατά βάθος γνώριζε πως η σωματική έκφραση ενός ποδοσφαιριστή είναι, σχεδόν, ψυχογράφημα για έναν ευαίσθητο παρατηρητή. Ο Μαραντόνα ήταν ένας δυνάμει ποιητής. Δόθηκε με πάθος στην στιγμή. Το σώμα του ,όμως, τον πρόδωσε. Ο Αναγνωστάκης ήταν γνήσιος ποιητής. Δόθηκε και αυτός στη στιγμή και αναγνώρισε πως αυτή βρίσκεται σε πλήρη ενότητα με την διάρκεια. Αναδύθηκε ολόκληρος και ακέραιος. Σαν αληθινός ποιητής αναδημιούργησε τον εαυτό του και πέτυχε να γίνει σύμβολό του. Με έναν παροιμιώδη εσωτερικό ρυθμό, με αυτό το παιχνίδι της ομιλίας και των παύσεων και με μια καθαρή κριτική ματιά, ο Αναγνωστάκης μίλησε ΜΟΝΟ για αυτά που βίωσε, αφηγήθηκε ΜΟΝΟ αυτά που κινητοποίησαν το πάθος του. Και το πάθος συγγενεύει γλωσσικά με το Πένθος* (Μάριος Μαρκίδης)!

*Η Κλαίρη Συνοδινού στο ψυχαναλυτικό περιοδικό "Εκ των υστέρων" γράφει:
"Η λέξη πένθος έχει τις ρίζες της στον παρακείμενο χρόνο πέπονθα της αρχαίας ελληνικής του ρήματος πάσχω. Στα γαλλικά στην λέξη πένθος αντιστοιχεί η λέξη deuil. Εξετάζοντας ετυμολογικά τον όρο, βλέπουμε ότι έχει τις ρίζες του στο γαλλικό ουσιαστικό douleur (=πόνος), προερχόμενο από την λατινική λέξη dolor εκ του deleo, που σημαίνει αλγώ, δηλαδή πονώ , με ρίζα το αρχαιοελληνικό ρήμα δηλέομαι (=βλάπτω, πληγώνω). Στα γερμανικά , das trauer, προέρχεται εκ του ελληνικού τραγωδία (=πένθος-λύπη), στα αγγλικά mourning, εκ του memor(=μνήμων) εκ του ελληνικού μέρμερος, ο προξενών φροντίδα, ανησυχία. Στα ιταλικά, lutto (lugubre στα γαλλικά), εκ του λατινικού lugeo(=λυπώ, πενθώ), και αυτό εκ του ελληνικού λυγρός (=λυπηρός, πένθιμος) και λοιγός(=φθορά, θάνατος)"

Υ.Γ. Ο Μαραντόνα αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του.Τα σοβαρά προβλήματα υγείας δεν τον λύγισαν. Σήμερα κοουτσάρει την εθνική Αργεντινής. Νομίζω πως το κύριο στάδιο της θεραπείας του το έκανε στην Κούβα. Οι Κουβανέζες, αγαπητοί, ανασταίνουν και τους νεκρούς!

1 σχόλια:

Τη 3:19 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous ΓΕΩΡΓΙΑ είπε...

"ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΟΣ, ΕΛΠΙΖΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΒΙΒΛΙΟ. ΟΧΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΟ: ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ ΣΑΝ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ. ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ. ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΟΜΩΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ, ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΝΤΙΤΥΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΡΑΦΙ, ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗΛΗ ΖΩΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΡΑΦΙ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΚΡΙΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ..."
(ΑΜΟΣ ΟΖ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΥΣ, ΣΕΛ. 33)
ΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΠΩΣ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ.
ΧΑΙΡΕΤΩ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα