Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2010

EKATO XΡΟΝΙΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ


Ποιό είναι το είδος της χάραξης; Ο καλλιτέχνης επιλέγει να βάλει χρώμα; Τι είδους υλικά και εργαλεία χρησιμοποιεί; Τι προβληματισμοί αναπτύσσονται κατά την πορεία δημιουργίας ενός έργου; Ποιες δυσκολίες συναντά ο καλλιτέχνης και πως διαλέγει τα θέματα με τα οποία θα καταπιαστεί; Σε τέτοιες ερωτήσεις, δυστυχώς, δεν θα λάβουμε απαντήσεις. Οι δημιουργοί που συνέθεσαν το πρόσωπο της νεοελληνικής χαρακτικής τα τελευταία εκατό χρόνια είναι, οι περισσότεροι, πεθαμένοι.
(Το αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν)
(Εισχωρώντας η ποίηση σε άλλες μορφές τέχνης)


(Σμιλεύοντας άχαρες επιφάνειες)


Στην Πινακοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών εκτίθενται 207 έργα χαρακτικής που ανήκουν στην συλλογή του Γιάννη Παπακωνσταντίνου. Ανάμεσα σε αυτό το πλήθος των έργων αναγνωρίζουμε και γνωστούς ζωγράφους όπως ο Τσαρούχης, ο Εγγονόπουλος (Μυθικό- χαλκογραφία), ο Γαϊτης (ανθρωπάκια σε κονσέρβες- έγχρωμη λιθογραφία σε πέτρα), ο Χατζηκυριάκος Γκίκας (Αντιγόνη, 1956), ο Τέτσης (Δειλινό στην Σίφνο- έγχρωμη λιθογραφία), ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ο Πολύκλειτος Ρέγκος, ο Δέρπαπας ( ανθρώπινες φιγούρες σε χαλκογραφία του 1962), ο Σπεράντζας (Ονειρικόν-έγχρωμη λιθογραφία) και ο Αλεξανδράκης (Πρόσφυγες-η πεζοπορία μιας τριμελούς οικογένειας). Όλοι οι προαναφερόμενοι ζωγράφοι δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο δύσκολο και απαιτητικό πεδίο της χαρακτικής.
(Τα υλικά και τα εργαλεία του χαράκτη)


(Ο χώρος της έκθεσης)


Ξεχώρισα χωρίς να υποτιμώ τις υπόλοιπες εργασίες, τις ξυλογραφίες «Τρελός» και «Καρπός» του Τάσου Αλεβίζου, τους ψαράδες στην Σκόπελο του Γιώργου Βελισσαρίδη, το «Βακχικό» του Ζαβιτζιάνου Μάρκου, τις ιδιαίτερες φιγούρες της Βάσως Κατράκη, το «Ορφέας και Ευριδίκη» του Καραβούζη Σαράντη, την χαλκογραφία «Βασιλιάς των ηλιθίων» της Χρηστάκη Φλόρανς, την χαλκογραφία «Πουλιά» του Λάμπρου Ορέστη -μια εξαιρετική λεπτοδουλειά- την ξυλογραφία σε όρθιο ξύλο «Γυναίκα που χτενίζεται» της Ζωής Γκλαβάνη και την λιθογραφία «Ιανός» από τον Θεόδωρο Πανταλέων.



(Έξοδος νηπιαγωγείου)


(Και πάλι η καλή λογοτεχνία)

Θετική εντύπωση μου έκανε που κάποιοι καλλιτέχνες ανέδειξαν μέσα από τα έργα τους την βαθιά επιρροή που άσκησαν πάνω τους τα κείμενα καταξιωμένων λογοτεχνών. Για παράδειγμα, την Πασχάλη Λέλα την συνεπαίρνει ο Ρεμπώ και το «Μια εποχή στην κόλαση»(χαλκογραφία του 1958). Ο Πρωτοπάτσης Αντώνης (1897-1947) κάνει σε ξυλογραφία τον Μπωντλαίρ, ο Παπαδημητρίου Ευθύμης(1895-1947) τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη σε ξυλογραφία, ο Κεφαλληνός Γιάννης (1894-1957) τον «Τολστοϊκό άνθρωπο» σε ξυλογραφία σε όρθιο ξύλο, η Κομιανού Άρια σε ξυλογραφία τον Καβάφη και ο Χάρος Βασίλης τον Κάρολο Κουν σε έγχρωμη λιθογραφία.Τέλος, για τους/τις νηπιαγωγούς προτείνω την χαλκογραφία «Έξοδος νηπιαγωγείου»(1947) της Άννας Κινδύνη (1914-2003) και για τους δασκάλους την έγχρωμη χαλκογραφία «Μαθητής»(1969) του Μαστιχιάδη Φώτη(1913-1997).


Υ.Γ Στα αξιοσημείωτα της έκθεσης η παρουσία δύο παππούδων που σχολίαζαν έναν προς έναν τους πίνακες χαρακτικής. Ο ένας από τους δυο ήταν ζωγράφος -είχε μάλιστα μαθητή τον Πολύκλειτο Ρέγκο για τον οποίο έλεγε πως ήταν πολύ καλός ζωγράφος αλλά κακός δάσκαλος- που έκανε μια εκπληκτική παρουσίαση στον φίλο του. Αν καθόσουν κοντά τους δεν προλάβαινες να μετράς τις ερωτήσεις και τα σχόλια που έκαναν εκατέρωθεν. Τέτοιοι παππούδες μάλλον αδικούνται από την χρονολογική τους ηλικία!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα