Τετάρτη, Ιανουαρίου 06, 2010

XOYAN ΜΙΡΟ(1)



Η αληθινή τέχνη απαλύνει το πένθος της ζωής. Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι ελεύθερος και αυτάρκης ώστε να πειραματίζεται και να διευρύνει τα όρια των εκφραστικών του δυνατοτήτων. Αν κάποιος καλλιτέχνης το πέτυχε, αυτός ήταν σίγουρα ο Μιρό. Αναμφίβολα οι εκθέσεις του Μιρό στο Τελλόγλειο, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο λιμάνι, αποτελούν κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός για την πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι επισκέπτες των εκθέσεων αντιλαμβάνονται εύκολα την δημιουργική ορμή και την οργιώδη παραγωγή του καλλιτέχνη. Στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης γνωρίζουμε τον Μιρό ως χαράκτη. Ο ίδιος λέει πως δουλεύει «σαν κηπουρός» και εξομολογείται πως η χαρακτική είναι μια «ανώτερη μορφή τέχνης» που τον απελευθερώνει από τους «περιορισμούς των εργαλείων». Ο Μιρό δεν είναι απομονωμένος. Συναναστρέφεται και βιώνει την μέθεξη που προκαλούν οι ομάδες δημιουργικών ανθρώπων. Γνωρίζει έναν ευρύτατο κύκλο ποιητών, συγγραφέων και καλλιτεχνών. Δεν ξεχνάει τους χαράκτες. Μαζί τους μοιράζεται όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας. Σαν γνήσιος καλλιτέχνης δεν φοβάται το «δούναι και λαβείν». Ζει μέσα σε ένα περιβάλλον ανατροφοδότησης και ανεμπόδιστης διακίνησης πρωτότυπων ιδεών. Η καλλιτεχνική του φύση συμβιώνει με τους τεχνίτες που του δείχνουν καινούριους τρόπους έκφρασης. Τα 47 χαρακτικά έργα του Χουάν Μιρό είναι αποτέλεσμα αυτής της αρμονικής συνύπαρξης. Εντυπωσιάζουν οι εννιά εκτυπώσεις που έγιναν με διαφορετικές τεχνικές (οξυγραφία, οξυγραφία με ζάχαρη) και έχουν τίτλο Els gossos. Σε αυτές τις εκτυπώσεις ο Μιρό διασώζει και αποθανατίζει τα χνάρια σκυλιών που πατάνε στις μήτρες-αστέγνωτες ακόμη- προκειμένου να γλύψουν τις πλάκες με την ζάχαρη. Αλλά, «το χνάρι είναι θλιμμένο /γιατί γεννιέται πάντα/ στους κόλπους μιας καινούριας πληγής» (Francisco Verdu). Το σώμα του δημιουργού είναι γεμάτο από τα ίχνη μιας ανεπούλωτης πληγής που ποτέ δεν προλαβαίνει να κλείσει οριστικά. Ο Μιρό έχει επίγνωση της μοίρας του δημιουργού και γι’ αυτό επιθυμεί να διασφαλίσει μια συνέχεια στην δική του επίπονη και επίμονη προσπάθεια.Το 1980 στην Μαγιόρκα δημιουργείται το Ίδρυμα Χουάν Μιρό που έχει σαν στόχο να παροτρύνει νέους καλλιτέχνες να εμπνευστούν από το έργο του Μιρό και να δουλέψουν σε εργαστήρια χαρακτικής, λιθογραφίας, μεταξοτυπίας, κεραμικής και φωτογραφίας. Στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, παράλληλα με την έκθεση των χαρακτικών, παρουσιάζονται τα έργα καλλιτεχνών που «δούλεψαν στα εργαστήρια της Μαγιόρκα, στους ίδιους χώρους όπου διένυσε και ο ίδιος ο Μιρό την τελευταία δημιουργική περίοδο της ζωής του». Ξεχώρισα τις offset λιθογραφίες του Vostell Wolf με τίτλο Σερά-γιεβο, που καταγγέλλουν την βία. Μια έντονη μαύρη λωρίδα κυκλώνει σαν στίγμα τις ανθρώπινες φιγούρες και τα πριόνια, οι μηχανές, οι κάμερες και οι τηλεοράσεις αποκαλούνται «σκουπίδια της ανθρωπότητας». Ο Ben Jakoder εμπνέεται από σχέδια του Uccello-ένα κυκλικό ξύλινο αντικείμενο που καλύπτεται από ύφασμα που το φορούσαν οι Φλωρεντινοί υψηλόβαθμοι του 15ου αιώνα- για να φτιάξει «ένα δαχτύλιο εννιά μέτρων υπό μορφή σιδερένιου κυλίνδρου». Ο Peter Phillips εξερευνά τις δυνατότητες που του παρέχουν οι νέες τεχνολογίες. Επεξεργάζεται φωτογραφίες στον υπολογιστή και «η εικόνα τυπώνεται με την βοήθεια ενός έγχρωμου εκτυπωτή λέιζερ σε χαρτί καλυμμένο με πλαστική θερμογραφική μεμβράνη, η οποία μεταφέρεται σ’ άλλο μέσο αν πιεστεί και θερμανθεί». Μ’ αυτόν τον τρόπο ο καλλιτέχνης καταφέρνει να αναπαράγει όσες φορές θέλει τα έργα του με εξασφαλισμένη την καλή ποιότητα της εικόνας και το φθηνό κόστος. Η Monica Fuster χρησιμοποιεί οκτώ πλάκες πλεξιγκλάς πάνω στις οποίες προβάλλονται δέσμες φωτός που αναβοσβήνουν και μετατρέπουν τα σχέδια πάνω στα πλεξιγκλάς σε «φευγαλέες εικόνες ή κινούμενα γλυπτά». Τα χαϊκού της Nuria Solsona είναι ένας «διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο και την φύση», μια τριπλή αισθητηριακή πρόσληψη-«η φωτογραφία δέντρο, το είδωλο σχεδιασμένο κάτω από το χαρτί και μια τελευταία οπτική ηχώ υπό την μορφή εικονογράμματος». Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν το "Ars Moriendi" του Μάριου Ελευθεριάδη (είχε την επιμέλεια της έκθεσης), η βιντεοπροβολή «Λάθος» της Αmparo Sard (μου άρεσε η κινηματογράφηση των φυσαλίδων μέσα στο νερό), το «Πανοπτικό:η γραφή του ορατού», στο οποίο ο Dionisio Contalez παρουσιάζει φωτογραφίες βασισμένες πάνω στην ιδέα του Φουκώ-εποπτεύουμε τους άλλους χωρίς να φαινόμαστε- και, τέλος, η ιζηματογέννηση του Joan Fontcuberta με τίτλο «Ο θάνατος είναι σε προσφορά»-το δράμα και ο φόβος για τις επικήδειες τελετουργίες και η ισχυρή αντίθεση ανάμεσα στα πολυτελή φέρετρα και την φτώχεια των ανώνυμων λειψάνων.


Σας χαιρετώ!

1 σχόλια:

Τη 11:51 π.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

http://www.alfavita.gr/mainmenu.php

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα