Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ


(Ο Γιώργης Μελίκης θα πρέπει να αισθάνεται όμορφα από την μαζική προσέλευση του κόσμου στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ.)

O πρώτος "Λαϊκός Χειμώνας" πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1982, στην γκαλερί Πανσέληνος. Μικρά μεγέθη και μεγάλα οράματα από τον εμψυχωτή της εκδήλωσης, Γιώργη Μελίκη.Με τα χρόνια, ο "Λαϊκός Χειμώνας" μετεξελίχθηκε σε θεσμό με τις ευλογίες και την θερμή υποστήριξη του Δήμου θεσσαλονίκης. Από το 1989 ο "Λαϊκός Χειμώνας" γίνεται στην αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εκεί εμφανίζονται μουσικοχορευτικά σχήματα με παραδοσιακές ενδυμασίες που παρουσιάζουν εθιμικές τελετές, τραγούδια και χορούς.Το κοινό που παρακολουθεί αυτές τις εκδηλώσεις χαίρεται , νοσταλγεί και καμαρώνει τις καινούριες γενιές που δεν αρνούνται την παράδοση των προγόνων τους και αναλαμβάνουν με αγάπη και μεράκι να την διασώσουν.Η κοπιώδης καταγραφή του πλούτου της μουσικο-χορευτικής μας παράδοσης από τον ερευνητή και δημοσιογράφο, Γιώργη Μελίκη, είναι πραγματικά αξιέπαινη. Αυτό που ενοχλεί, όμως, είναι η κηδεμονία της εκδήλωσης από τον Δήμο μας που την "ενισχύει με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία". Αν συμβαίνει αυτό, τότε θα πρόκειται για έναν θεσμό που προσφέρει ασφάλεια, ψυχαγωγία και εφησυχασμό.Τέτοιοι θεσμοί αρκούν για να διώξουν την λαϊκή βαρυχειμωνιά από τον πολιτισμό της πόλης μας;



(γυναίκες καρκινοπαθείς που θέλουν να ζήσουν και δεν το βάζουν κάτω. Γιατί, εκείνοι που έχουν θέληση για τη ζωή δεν παύουν να μας εκπλήσσουν!)

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21, 2010

ΤΑ ΠΕΤΑΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΑΖΕΙΣ!

Στην οδό Εθνικής Αμύνης, δίπλα σε σχολείο και λίγο πιο κάτω από την κεντρική δημοτική βιβλιοθήκη, τα βιβλία είναι πεταμένα στο πεζοδρόμιο. Είναι σχολικά βιβλία που πιθανόν πετάχτηκαν στα σκουπίδια λόγω στενότητας χώρου.Πιθανόν, να ήταν βιβλία που αποσύρθηκαν ως ακατάλληλα για διδασκαλία. Ίσως, πάλι, να τα ξεφορτώθηκαν μαθητές που τα ένιωθαν πάνω τους σαν ένα δυσβάσταχτο φορτίο.Όπως και νάχει, η μοίρα των βιβλίων ήταν να γίνουν σωρός σκουπιδιών και αποκρουστικό θέαμα.
Στην οδό Εθνικής Αμύνης δεν ξέρουμε ούτε τι είναι εθνικό, ούτε τι είναι άμυνα!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15, 2010

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

(Σύνθημα σε τοίχο της πόλης)

Νομίζω πως ένα από τα συχνότερα λάθη μας είναι ο διαχωρισμός δύο φαινομενικά αντίθετων συναισθηματικών καταστάσεων που θα έπρεπε, όμως, να εκλαμβάνονται ως μια διαδοχική ή ταυτόχρονη κατάσταση που οδηγεί σε μια ενότητα.Η απογοήτευση της διασκέδασης είναι η μία όψη του νομίσματος.Η άλλη είναι η διασκέδαση της απογοήτευσης. Συνήθως, ξεχνάμε την πρώτη όψη και ξεκινάμε πάντα με καλές προθέσεις για να διασκεδάσουμε την θλίψη και την απογοήτευση που νιώθουμε.Στις ομαδικές συναθροίσεις και στα πανηγύρια με το μεγάλο κέφι φωλιάζει η μεγαλύτερη θλίψη.Μια θλίψη που περιμένει απλά τον χρόνο της για να επανεμφανιστεί.Ο άνθρωπος, τότε, αντικρίζει και την δεύτερη όψη του νομίσματος.Ένα τέτοιο νόμισμα με χαραγμένες τις δύο όψεις του κουβαλάμε μέχρι το τέλος της ζωής μας!


Περίτεχνα σχέδια, προτάσεις περιχαρακωμένες σε περιγράμματα σχημάτων και πυκνή γραφή -από χειρόγραφη σελίδα του Ντοστογιέφσκι στους "Δαιμονισμένους".Και του χρόνου, ερωτευμένοι!!!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 12, 2010

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΠΑΝΣΚΟ


Όπως ξεκίνησα έτσι πρέπει και να τελειώσω! Στα πένθη του Μπάνσκο και την φυσική ομορφιά της περιοχής να συμπεριλάβετε, οπωσδήποτε, εξαίσιες φωνές και μουσικές που αποτελούν εστίες αντίστασης στον ρημαγμένο ψυχισμό των ανθρώπων. Για τα χάλια της εικόνας, στα βίντεο που ακολουθούν, τα είπαμε σε προηγούμενο ποστ.



Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10, 2010

"ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ"

(Σκηνικό δρώμενο από την ομάδα Ενδοχώρα στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης φωτογραφίας και λογοτεχνικών κειμένων στο Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο (Γενί Τζαμί) με τίτλο "Δρόμοι: Δρόμοι της ζωής-Δρόμοι που φεύγουν"


Ένα λογοτεχνικό κείμενο πρέπει να διαθέτει την δική του δύναμη και αυτάρκεια έτσι ώστε να μην χρειάζεται την βοήθεια της φωτογραφίας για να αναδειχτεί. Στην έκθεση στο Γενί Τζαμί προκύπτουν διάφοροι προβληματισμοί: οι φωτογράφοι είναι αυτοί που εμπνέονται από λογοτεχνικά κείμενα ή τα λογοτεχνικά κείμενα συναντούν τα βλέμματα των φωτογράφων; Μπορούν να συνυπάρχουν η φωτογραφία με την λογοτεχνία σαν δύο αφηγήσεις του ανθρώπου;

Ένα απέραντο οδικό δίκτυο είναι ένα πεδίο προβολής όλων των φαντασιώσεων, συναισθημάτων και επιθυμιών του ανθρώπου. Ο ταξιδιώτης είναι ελεύθερος να διαλέξει τους δικούς του δρόμους, δηλαδή τα δικά του εσωτερικά μονοπάτια. Αυτά τα μονοπάτια δεν είναι σίγουρο πως τον βγάζουν πάντα στο ξέφωτο! Τα αδιέξοδα είναι πολλά. Τα μέσα μεταφοράς γίνονται μέσα αυτογνωσίας με τα οποία ξεπερνάμε τους στενούς χωροχρονικούς περιορισμούς. Από την έκθεση μου άρεσαν οι πορτοκαλόχρωμες φωτογραφίες της Χριστίνας Παπαφράγκου, οι φωτογραφίες της Νίκης Καλοπαίδη με τις σιδηροδρομικές γραμμές μια μέρα βροχερή και, τέλος, οι φωτογραφίες της Μαρίνας Βαρουτά.


Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2010

ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΤΟΥ ΜΠΑΝΣΚΟ




Τα περισσότερα σπίτια του Μπάνσκο είναι μονοκατοικίες στις οποίες διαβιούν άνθρωποι με στενούς συγγενικούς δεσμούς. Η απώλεια ενός μέλους της οικογένειας είναι ένα τραγικό γεγονός το οποίο δηλώνεται με την θυροκόλληση χαρτιού. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στη χώρα μας.Η διαφορά είναι  πως στα δικά μας αγγελτήρια δεν υπάρχει η εικόνα του ανθρώπου που έχει πεθάνει.


-->
Περπατώντας στα στενά δρομάκια του Μπάνσκο μου έκανε εντύπωση πως στις περισσότερες πόρτες υπήρχαν αγγελτήρια  θανάτων και μνημόσυνων- περισσότερο το δεύτερο. Κάποιες πόρτες είναι γεμάτες από φωτογραφίες με πρόσωπα νεκρών. Σε μερικές περιπτώσεις μπορούμε να δούμε μαύρες κορδέλες που είναι τοποθετημένες σαν φιόγκοι πάνω από τα αγγελτήρια. Τα μνημόσυνα μπορεί να αποτελούν μνημόσυνα των ίδιων ανθρώπων που μνημονεύονται σε διάφορες χρονικές περιόδους. Άλλα χαρτιά είναι μαυρόασπρα και άλλα χρωματιστά. Όλα είναι εκτεθειμένα στο πέρασμα του χρόνου και φαίνονται παλιοκαιρισμένα. Ο επισκέπτης σε τέτοια σπίτια ενημερώνεται για το πένθος της οικογένειας προτού περάσει την πόρτα.


-->
Το περιεχόμενο των αγγελτηρίων (εικόνες και λέξεις) είναι κείμενα που δεν αποσύρονται γρήγορα από την κυκλοφορία του λόγου της κοινότητας. Τα μνημόσυνα του Μπάνσκο και το φυσικό κάλλος της περιοχής συνιστούν μια μορφή αντίστασης των κατοίκων στον “στρατό κατοχής” της βουβής μάζας των τουριστών…

Σάββατο, Φεβρουαρίου 06, 2010

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΣΚΟ(2)




Στα κείμενα που προορίζονται να διαβαστούν από τουρίστες, το Μπάνσκο της Βουλγαρίας είναι το ιδανικό θέρετρο κατά την χειμερινή σεζόν. Η μικροαστική τάξη της Ελλάδας το έχει ανακαλύψει εδώ και μερικά χρόνια. Χιλιάδες συμπατριώτες μας συρρέουν εκεί, κάνοντας, κυρίως, ολιγοήμερες διακοπές.Το Μπάνσκο στους πρόποδες του όρους Πιρίν ((Από τη Βικιπαίδεια:Οι όροι Μακεδονία του Πίριν και Βουλγαρική Μακεδονία αναφέρονται (αποκλειστικά από τους μη Έλληνες) για το κομμάτι της γεωγραφικής Μακεδονίας (κάτι λιγότερο από 10%) που κατέλαβαν οι Βούλγαροι το 1912. Συνορεύει νότια με την Ελλάδα και προς δυσμάς με την Π.Δ.Γ.Μ. ενώ βρέχεται από τον Στρυμώνα ποταμό. Η συνολική έκτασή του φθάνει τα 6449.5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και o πληθυσμός του είναι 341.245 κάτοικοι) είναι μια κωμόπολη που διαθέτει ένα αρκετά μεγάλο αριθμό ξενοδοχείων που βελτιώνουν διαρκώς τις υποδομές τους προσθέτοντας καινούριες υπηρεσίες από spa, μασάζ, σάουνες, πισίνες, αρωματοθεραπείες και γυμναστήρια. Παράλληλα, οι πίστες χιονιού με τα διαφορετικά υψόμετρα , οι αναβατήρες και το συνολικό μήκος που έχουν οι πίστες προσελκύουν όλους αυτούς που λατρεύουν τα παιχνίδια στο χιόνι.


(Έντονη η μυρωδιά από την καύση των ξύλων-Φαντάσου έναν οικονομικά ευκατάστατο να είναι κοντά σε τζάκι, να πίνει το κρασί του και να κάνει αναλύσεις επί αναλύσεων για την κρίση, το μακεδονικό και την ανεργία που μαστίζει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας μας!)

Το Μπάνσκο είναι μια φτηνή λύση για τους Έλληνες που μαθαίνουν από πρώτο χέρι για την αναλογία του ευρώ με το λέβα. Για τους τζογαδόρους που έχουν φουσκωμένα πορτοφόλια υπάρχουν δύο καζίνο που αναλαμβάνουν να τους ξαλαφρώσουν.

(ελληνικές επιγραφές- Παρατηρείστε αυτό το "Άρθρωση χοιρινού κρέατος")

Στην ευρύτερη περιοχή του Μπάνσκο υπάρχει μια μεγάλη ανοικοδόμηση. Έλληνες και Βούλγαροι συνεργάζονται και ποντάρουν πολλά στον χειμερινό τουρισμό. Μέσα στην κωμόπολη υπάρχουν και μαγαζιά που διατηρούν Έλληνες. Οι κάτοικοι αποφεύγουν να μιλούν ελληνικά. Μέσα στο Μπάνσκο υπάρχουν όμορφα σπίτια και πλακόστρωτοι δρόμοι. Την προηγούμενη εβδομάδα τα δέντρα ήταν στολισμένα με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Για θρησκευτικούς-είναι παλαιοημερολογήτες- και τουριστικούς λόγους, προφανώς, οι Βούλγαροι συντηρούν μέχρι και σήμερα ένα χριστουγεννιάτικο σκηνικό.

Υπάρχουν αρκετές τράπεζες γιατί το χρήμα πρέπει να ρέει άφθονο. Στην μεγάλη και κεντρική πλατεία όλα ήταν χιονισμένα πριν από μια εβδομάδα.

(Απαγορεύεται να κατέχετε πιστόλια κατά την επίσκεψή σας σε τράπεζα.Γέλασα πολύ με το απαγορευτικό σήμα!)

Περνώντας δίπλα από μαγαζιά μπορούμε να ακούσουμε ελληνική μουσική. Αν μαζευτούν πολλοί Έλληνες σε ένα θορυβώδες κλαμπ μπορεί και να ζήσουν μια νύχτα «γκρέτσια πάρτυ», μια συρραφή ελληνικών τραγουδιών που μοιάζει περισσότερο σαν μια εύγεστη σκυλοτροφή για το πεπτικό σύστημα των νεοελλήνων. Οι σεκιουριτάδες κάνουν σωματικό έλεγχο, η είσοδος είναι δέκα λέβα με το ποτό να μην περιλαμβάνεται στην τιμή εισόδου. Όμορφα κορίτσια χορεύουν για να δώσουν κέφι και βγάζουν φωτογραφίες τους εαυτούς τους. Στη συνέχεια βλέπουν αυτές τις φωτογραφίες και γελάνε. Τα ποτά δεν συνοδεύονται με ξηρούς καρπούς. Όποιος θέλει να φάει θα πρέπει να δώσει κάτι λέβα παραπάνω. Ο ντι τζέι είναι αρκετά φωνακλάς σε αντίθεση με το ήρεμο τοπίο της κωμόπολης.

(Καρτοτηλέφωνο για την επικοινωνία)


( Η πλατεία του Μπάνσκο)



Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2010

O MΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΣΚΟ(1)

Μία εξάδα χαριτωμένων παιδιών φορούν παραδοσιακές στολές, παίζουν μουσική και τραγουδούν σε ξενοδοχείο του Μπάνσκο στην Βουλγαρία.Τρία κορίτσια μπροστά και τα τρία αγόρια από πίσω. Η εικόνα που θα δείτε στο περίπου ενός λεπτού βιντεάκι είναι απογοητευτική. Ο ήχος, ελπίζω, να σας ικανοποιήσει κάπως. Σκυλομετάνιωσα που δεν πήρα μαζί μου ένα καλύτερο μέσο καταγραφής. Τα παιδιά ήταν απλά υπέροχα.Έπαιξαν για ένα δεκάλεπτο περίπου. Θα ακολουθήσουν και άλλα post.

TA IXNH MAΣ ΣΤΗΝ ΓΗ

H έκθεση «Γη-ίχνη» στο Μουσείο Φωτογραφίας (επιμέλεια Β.Ιωακειμίδη) αποτελεί μέρος της μεγαλύτερης έκθεσης «Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης και ο άνθρωπος» -ήδη έχει προηγηθεί η έκθεση «Νερό-ρεύματα». Μέσα από τα έργα 12 καλλιτεχνών που προκρίθηκαν στην τελική φάση του Prix Pictet (βραβείο αφιερωμένο στην φωτογραφία και την βιώσιμη ανάπτυξη» και 13 Ελλήνων και ξένων, βλέπουμε όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν στην γη (ο τόπος που πατάμε) στο όνομα της «ανάπτυξης» και της «προόδου». Μέσα από το φωτογραφικό γεγονός αναβιώνει η σχέση του δημιουργού με ένα φυσικό περιβάλλον που διαρκώς μεταβάλλεται. Ουσιαστικά θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για μια νέου τύπου προσαρμοστικότητα και για μια συνείδηση που διαμορφώνεται όσο το δυνατόν πιο ελαστική απέναντι στην χυδαία εκμετάλλευση και την λεηλασία.Το κόστος αυτής της λεηλασίας δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Λατομεία που ασχημαίνουν ορεινούς όγκους, εργοστάσια δίπλα σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, απέραντες χωματερές, ορυχεία χρυσού, η ανατριχιαστική ομοιομορφία των θερμοκηπίων, ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής ζώων που υποτίθεται πως τα τρέφει η γη, τα αντιαισθητικά ηλεκτροφόρα πλέγματα , οι φαγάνες που ισοπεδώνουν ολόκληρες εκτάσεις προετοιμάζοντας, στην κυριολεξία, το έδαφος για μια στρεβλή οικιστική ανάπτυξη (αεροφωτογραφίες του Χάρη Κακαρούχα), τα καμένα δέντρα (φωτογραφίες του Νίκου Δανιηλίδη) συνυπάρχουν αναγκαστικά με τα λουλούδια που φυτρώνουν μέσα σε ένα πετρώδες έδαφος (φωτογραφίες της Έφης Τσακρακλίδου(σειρά: Από φλοιό της κρητικής γης) και με τα ιδιαίτερα φωτογραφικά τοπία του Δημήτρη Κοιλάλους (σειρά: Πέρσι το καλοκαίρι).

Η έκθεση έχει αποκηρύξει το δημοσιογραφικό της χαρακτήρα. Δεν αποτελεί -έτσι το αντιλαμβάνομαι- ένα επιτόπιο ρεπορτάζ πάνω στις συνέπειες που έχει η καταστροφική μανία των ανθρώπων αλλά ούτε και είναι μια επιστημονική προσέγγιση μέσα από την οποία θα εντοπίζαμε τα προβλήματα, θα τα απαριθμούσαμε και θα αναλωνόμασταν σε θεωρητικές συζητήσεις για μοντέλα ανάπτυξης και πολυάριθμες μελέτες που θα έμεναν στα συρτάρια. Εδώ απαιτείται κάτι πιο ρηξικέλευθο, μια βαθιά τομή στον μισολιπόθυμο ψυχισμό μας. Η γη είναι η Μητέρα στην οποία επιστρέφουμε πάντα και δεν ξέρω αν οι τάφοι που φωτογραφίζει ο Έκτορας Δημησιανός (σειρά: Φωτιά-2007) θα μπορούσαν να αλλάξουν έστω και λίγο τη σχέση μας με αυτό που αποκαλούμε Φύση.