Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2010

TA IXNH MAΣ ΣΤΗΝ ΓΗ

H έκθεση «Γη-ίχνη» στο Μουσείο Φωτογραφίας (επιμέλεια Β.Ιωακειμίδη) αποτελεί μέρος της μεγαλύτερης έκθεσης «Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης και ο άνθρωπος» -ήδη έχει προηγηθεί η έκθεση «Νερό-ρεύματα». Μέσα από τα έργα 12 καλλιτεχνών που προκρίθηκαν στην τελική φάση του Prix Pictet (βραβείο αφιερωμένο στην φωτογραφία και την βιώσιμη ανάπτυξη» και 13 Ελλήνων και ξένων, βλέπουμε όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν στην γη (ο τόπος που πατάμε) στο όνομα της «ανάπτυξης» και της «προόδου». Μέσα από το φωτογραφικό γεγονός αναβιώνει η σχέση του δημιουργού με ένα φυσικό περιβάλλον που διαρκώς μεταβάλλεται. Ουσιαστικά θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για μια νέου τύπου προσαρμοστικότητα και για μια συνείδηση που διαμορφώνεται όσο το δυνατόν πιο ελαστική απέναντι στην χυδαία εκμετάλλευση και την λεηλασία.Το κόστος αυτής της λεηλασίας δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Λατομεία που ασχημαίνουν ορεινούς όγκους, εργοστάσια δίπλα σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, απέραντες χωματερές, ορυχεία χρυσού, η ανατριχιαστική ομοιομορφία των θερμοκηπίων, ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής ζώων που υποτίθεται πως τα τρέφει η γη, τα αντιαισθητικά ηλεκτροφόρα πλέγματα , οι φαγάνες που ισοπεδώνουν ολόκληρες εκτάσεις προετοιμάζοντας, στην κυριολεξία, το έδαφος για μια στρεβλή οικιστική ανάπτυξη (αεροφωτογραφίες του Χάρη Κακαρούχα), τα καμένα δέντρα (φωτογραφίες του Νίκου Δανιηλίδη) συνυπάρχουν αναγκαστικά με τα λουλούδια που φυτρώνουν μέσα σε ένα πετρώδες έδαφος (φωτογραφίες της Έφης Τσακρακλίδου(σειρά: Από φλοιό της κρητικής γης) και με τα ιδιαίτερα φωτογραφικά τοπία του Δημήτρη Κοιλάλους (σειρά: Πέρσι το καλοκαίρι).

Η έκθεση έχει αποκηρύξει το δημοσιογραφικό της χαρακτήρα. Δεν αποτελεί -έτσι το αντιλαμβάνομαι- ένα επιτόπιο ρεπορτάζ πάνω στις συνέπειες που έχει η καταστροφική μανία των ανθρώπων αλλά ούτε και είναι μια επιστημονική προσέγγιση μέσα από την οποία θα εντοπίζαμε τα προβλήματα, θα τα απαριθμούσαμε και θα αναλωνόμασταν σε θεωρητικές συζητήσεις για μοντέλα ανάπτυξης και πολυάριθμες μελέτες που θα έμεναν στα συρτάρια. Εδώ απαιτείται κάτι πιο ρηξικέλευθο, μια βαθιά τομή στον μισολιπόθυμο ψυχισμό μας. Η γη είναι η Μητέρα στην οποία επιστρέφουμε πάντα και δεν ξέρω αν οι τάφοι που φωτογραφίζει ο Έκτορας Δημησιανός (σειρά: Φωτιά-2007) θα μπορούσαν να αλλάξουν έστω και λίγο τη σχέση μας με αυτό που αποκαλούμε Φύση.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα