Πέμπτη, Απριλίου 01, 2010

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Μια ηλικιωμένη κυρία κατηφορίζει την οδό Σούτσου. Μερικά περιστέρια προσγειώνονται μπροστά της και την ξαφνιάζουν ευχάριστα. Κοντοστέκεται, τα παρατηρεί και με ένα δικό της τρόπο που δείχνει να συμπάσχει λέει, «αχ, ψυχούλες μου τα φτερά σας έγιναν μαύρα από το καυσαέριο». Παρακάτω, στην πλατεία Μαβίλη, μια κυρία που πίνει τον καφέ της διαπληκτίζεται με έναν ζητιάνο που πιεστικά της ζητάει λεφτά. Η κυρία, μάλλον, αντιλαμβάνεται το «μακρύ χέρι» του ζητιάνου και σηκώνεται οργισμένη να καταγγείλει την απόπειρα κλοπής γιατί «αυτό που δεν δίνω με το καλό αυτός θέλει να μου το πάρει με το ζόρι». Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού συνδράμει και διαολοστέλνει τον ζητιάνο που φαίνεται χαμηλής νοημοσύνης. Του λέει «πάρε δρόμο από εδώ κλέφτη του κερατά». Ο ζητιάνος τον κοιτάει σαν παλιός γνώριμος και τον απειλεί πως θα ξαναπεράσει. Οι παλιοί λογαριασμοί έχουν μέλλον!

Στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης ο Έρωτας είναι «κάλλιστος, εύχαρις, αήττητος, λυσιμελής, πανδαμάτωρ, πυρίδρομος, τοξαλκής, γλυκίπικρος, μυθοπλόκος».
Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου δωδεκάχρονα παιδιά στήνουν καρτέρι στα τρενάκια που περιφέρουν τους τουρίστες στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης. Τα τρενάκια πηγαίνουν με μικρή ταχύτητα και τα παιδιά ορμούν λαθρεπιβάτες σε αυτές τις μικρές βόλτες. Στην συνέχεια, με κίνδυνο να χτυπήσουν, πηδούν σβέλτα και περιμένουν το επόμενο τρενάκι. Στο μεσοδιάστημα, παρακολουθούν τις τεχνικές ζωγραφικής από πλανόδιους ζωγράφους στον πεζόδρομο. Τα μικρά παιδιά που χάνουν και κερδίζουν τον ελεύθερο χρόνο τους, αναζητώντας την περιπέτεια και την γλυκιά αλητεία, είναι μια από τις ωραιότερες εικόνες που συναντώ στην Αθήνα.
Στο Μουσείο της Ακρόπολης το μηχάνημα ανίχνευσης μετάλλων χτυπάει δαιμονισμένα. Οι επισκέψεις στο Μουσείο σπάνε κάθε ρεκόρ! Μία γυναίκα που ανήκει στο προσωπικό ασφαλείας περιεργάζεται ένα μικρό μαχαιράκι κουζίνας από μια κυρία. Ο πατέρας ενός παιδιού προεφηβικής ηλικίας περιφέρεται μαζί με την γυναίκα και το παιδί του μέσα στο Μουσείο. Ξαφνικά, μέσα στην πληθώρα των εκθεμάτων, παρατηρεί ένα σπυράκι στο μέτωπο του γιου του και αρχίζει μαθήματα αισθητικής. Απευθύνεται στον γιο του και του λέει, «έχεις ένα γκαβλόσπυρο στο μέτωπο. Τα σπυράκια με πύων δεν είναι ωραία!». Ο πατέρας το φωνάζει δυνατά και όσοι γνωρίζουν ελληνικά καταλαβαίνουν! Φαίνεται πως ανήκει κι αυτός σε εκείνη την κατηγορία των πατεράδων που απαιτούν καθαρές επιδερμίδες και προσκαλούν τα παιδιά τους σε μπουρδελότσαρκες για εκτόνωση και κατευνασμό των ορμών. Ο τόνος της φωνής του είναι ελαφρώς περιπαικτικός. Η γυναίκα βλέποντας αυτήν την έλλειψη διακριτικότητας και τακτ θυμώνει και τον παρατηρεί.
Μια έφηβη κοπέλα είναι συνοδός τριών παιδιών. Το μικρότερο από αυτά τα παιδιά παραφέρεται μέσα στο χώρο του Μουσείου και το κορίτσι το απειλεί πως «το βράδυ δεν έχει πορτοκαλάδα ούτε και παιχνίδι στον υπολογιστή»- οι απειλές υπήρξαν ανέκαθεν το ισχυρότερο παιδαγωγικό μέσο για την τροποποίηση μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς! Στην έξοδο του Μουσείου ένας υπεύθυνος ασφαλείας ρωτάει τον συνάδελφο του «μήπως ξέρεις ποιός με αλλάζει;». Ένας ταξιτζής δηλώνει πως θέλει να φύγει από την Αθήνα αλλά τον δεσμεύουν η εργασία και η οικογένειά του. Η «Αθήνα είναι όμορφη για τους νέους που αναζητούν την έντονη ζωή και την ανωνυμία». Στο μετρό στο Μοναστηράκι νέοι άνθρωποι αργοπεθαίνουν από τα ναρκωτικά σε δημόσια θέα.
Γκρουπ τουριστών ξαποσταίνουν στην Ακρόπολη και η πινακίδα στον βράχο του Αρείου Πάγου προειδοποιεί για την ολισθηρότητα του εδάφους. Φαίνεται πως η Δικαιοσύνη στις ανθρώπινες κοινωνίες γλιστράει και ξεγλιστράει διαρκώς…

1 σχόλια:

Τη 7:57 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger dianathenes είπε...

....ή αθηνα'ικός σουρεαλισμός!

Καλό Πάσχα!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα