Τρίτη, Απριλίου 06, 2010

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ"


Την ταινία δεν πρόλαβα να την δω ολόκληρη-Παρακάτω αυτά που κατάλαβα:

Ένα ζευγάρι παπούτσια! Τα φοράς και πετάς ή τα χάνεις και νιώθεις θυμό και ενοχές. Ο Αλί είναι το παιδί μιας τετραμελούς οικογένειας που ζει σε φτωχοσυνοικία της Τεχεράνης. Ο πατέρας δουλεύει με ελάχιστη αμοιβή και η μητέρα είναι κατάκοιτη. Ο Αλί πηγαίνει μαζί με την αδερφή του Ζόρα στο σχολείο. Μια μέρα επιστρέφοντας από τον τσαγκάρη, ο Αλί χάνει τα παπούτσια της αδερφής του που τα είχε πάει εκεί για επισκευή. Η απώλεια των παπουτσιών γίνεται μια τραυματική εμπειρία για τον Αλί που ξέρει πως η οικογένειά του δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες για να αγοράσει ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια. Ολόκληρη η ταινία που βλέπω εξελίσσεται πάνω στο ενοχικό συναίσθημα του Αλί. Από εκείνο το σημείο και μετά τα παπούτσια αυτού του παιδιού θα γίνουν και παπούτσια της αδερφής του. Η αδελφική αγάπη μεγαλουργεί και δίνει λύσεις στα προβλήματα. Τα σχολικά ωράρια εναλλάσσονται και αυτό εξυπηρετεί τα παιδιά που παραδίδουν το ένα στο άλλο τα παπούτσια, έτσι ώστε να μην πηγαίνουν ξυπόλητα στο σχολείο.Μερικές φορές το αγόρι καθυστερεί στο σχολείο. Μία από αυτές τις φορές γίνεται αντιληπτό από τον διευθυντή του σχολείου που το κατηγορεί για ανευθυνότητα και το αποβάλλει από το σχολείο.Το παιδί κλαίει αλλά ο διευθυντής τηρεί απαρέγκλιτα το γράμμα του νόμου.Ζητάει από το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο με την συνοδεία κηδεμόνα. Ο πατέρας δουλεύει, η μητέρα είναι άρρωστη και το παιδί αδυνατεί να συμμορφωθεί με την εντολή του διευθυντή. Ο αυστηρός διευθυντής δεν δείχνει καμιά διάθεση να κατανοήσει την αιτία της αργοπορημένης προσέλευσης του παιδιού. Για καλή τύχη του παιδιού έρχεται στο σχολείο ο δάσκαλος του, Τζαφαρί, που παρακολουθεί την πορεία του μαθητή του και μπορεί να εγγυηθεί για αυτόν. Ο δάσκαλος μεσολαβεί , πιάνει παράμερα τον διευθυντή και τον πείθει πως ο μαθητής του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία για να επανορθώσει. Ήδη, ο Αλί έχει πολύ καλές σχολικές επιδόσεις για τις οποίες έχει επιβραβευτεί με επίχρυσο στυλό από τον δάσκαλό του. Το παιδί είναι τρισευτυχισμένο που ανταμείβεται για τις προσπάθειές του. Γενικά, παρατηρώ πως το ιρανικό σύστημα διαπαιδαγώγησης βασίζεται στις αμοιβές και τις ποινές. Όποιος πετυχαίνει πρέπει να ανταμείβεται και όποιος δεν συμμορφώνεται πρέπει να τιμωρείται αυστηρά. Στο σχολείο που πηγαίνει η Ζόρο υπάρχουν κορίτσια που απολαμβάνουν το κολατσιό τους στον αύλειο χώρο του σχολείου και φοράνε ωραία παπούτσια.Τα κορίτσια αυθυποβάλλονται μέσα από την διαρκή επανάληψη φράσεων όπως, "θα είμαστε καλές μαθήτριες"! Δίνεται μεγάλη έμφαση στην ατομική υγιεινή των κοριτσιών.Τα μικρόβια καιροφυλακτούν παντού.Τα νύχια των ποδιών πρέπει να είναι καθαρά και τα χέρια πρέπει να απολυμαίνονται. Στο σχολείο είναι εμφανείς οι ανισότητες. Η Ζόρο πρέπει να αισθάνεται μειονεκτικά που δεν έχει τα δικά της παπούτσια. Ο αδερφός της γνωρίζει την συναισθηματική της κατάσταση και γι’ αυτό θέλει να την κάνει να νιώσει όμορφα. Της χαρίζει το επίχρυσο στυλό του* αλλά αυτή η προσφορά δεν είναι αρκετή για να ακυρώσει τις ενοχές που εξακολουθούν να υπάρχουν. Στο σπίτι οι υποχρεώσεις τρέχουν και ο πατέρας βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και σκέφτεται τι να κάνει για να βγάλει λεφτά.Κάποιος Χουσείν του προμηθεύει εργαλεία κηπουρικής.Πατέρας και γιος αποφασίζουν να μεταβούν σε μια πλούσια συνοικία της Τεχεράνης για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως κηπουροί.Χρησιμοποιούν ως μέσο μεταφοράς το ποδήλατο. Σε σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, τους προσπερνούν τα αυτοκίνητα. Ο Αλί με τον πατέρα του φτάνουν σε μια συνοικία με σπίτια -επαύλεις. Δεν έχουν πάνω τους συστατική επιστολή, ούτε έχουν επίσημη πρόσκληση από κάποιον πλούσιο. Μόνοι τους θα πρέπει να ψάξουν. Αρχίζουν να χτυπάνε τα θυροτηλέφωνα και να αναζητούν εργασία. Πίσω από τις θωρακισμένες πόρτες όπου οι πλούσιοι προστατεύουν τις περιουσίες τους υπάρχουν αιμοβόρικα σκυλιά που τρομοκρατούν.Πατέρας και γιος είναι απογοητευμένοι από τις συνεχείς αρνήσεις που συναντούν και κάθονται να ξαποστάσουν σε απόσταση αναπνοής από μια βίλα.Πολύ συγκλονιστική είναι η στιγμή μέσα στην ταινία όπου αναπτύσσεται διάλογος μέσα απ' το θυροτηλέφωνο ανάμεσα στον Αλί και στον Αλιζέρα που κατοικεί στην βίλα.Ο Αλιζέρα είναι παιδί πλούσιων γονιών που τα έχει όλα εκτός από φίλους. Ο προνομιούχος Αλιζέρα, λοιπόν, φτάνει στο σημείο να εκλιπαρεί τον Αλί για να παίξουν μαζί. Ο Αλί, όμως, έχει άλλες ανάγκες. Χρειάζεται δουλειά και λεφτά.Δηλώνει αδυναμία για παιχνίδι και αποχωρεί. Ο μοναχικός Αλιζέρα, όμως, έχει πραγματική ανάγκη να μοιραστεί τις στιγμές του με κάποιον φίλο. Βγαίνει έξω στο δρόμο με τον παππού του και φωνάζει τον Αλί και τον πατέρα του. Ο παππούς ζητάει από τον πατέρα να ψεκάσει και να βάλει λίπασμα στις κερασιές και στις δαμασκηνιές. Στο μεταξύ, τα δύο παιδιά απολαμβάνουν το παιχνίδι. Όταν ο πατέρας τελειώνει τις κηπουρικές εργασίες αμείβεται από τον παππού γενναιόδωρα. Ενθουσιασμένος από αυτό το γεγονός λέει στον γιο του πως σκοπεύει να πάρει άδεια ενός μηνός από την εργασία του για να δουλέψει σε κηπουρικές εργασίες που του δίνουν πολύ περισσότερα από τις υπερωρίες που κάνει. Ονειρεύεται να νοικιάσει μεγαλύτερο σπίτι και να αγοράσει ψυγείο. Ο πατέρας με τον γιο αποχωρούν με το ποδήλατο. Την ευφορία των στιγμών την διαδέχεται ένα ατύχημα από μια απρόσμενη βλάβη των φρένων του ποδηλάτου. Ευτυχώς, ο πατέρας την γλιτώνει με έναν επίδεσμο στο κεφάλι.Ο Αλί φαίνεται να μην έχει πάθει κάτι σοβαρό.Ό,τι και αν ζει αυτό το παιδί δεν είναι αρκετό για να εξιλεωθεί. Οι ενοχές του δεν λένε να υποχωρήσουν.Μόνη του έγνοια είναι η αποκατάσταση της αδικίας στην αδερφή του. Μοναδική ευκαιρία του δίνεται με την συμμετοχή σε αγώνες ταχύτητας που διοργανώνονται ανάμεσα σε μαθητές πολλών σχολείων. Το έπαθλο για αυτόν που θα τερματίσει τρίτος είναι ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο Αλί δεν επιλέγεται για την ομάδα των πέντε παιδιών που θα εκπροσωπήσουν το σχολείο του στους αγώνες. Επισκέπτεται άρον άρον τον γυμναστή για να τον παρακαλέσει να τον βάλει στους αγώνες. Ο γυμναστής είναι ανένδοτος αλλά η δίψα και το πάθος του Αλί τον λυγίζουν. Το παιδί υπόσχεται πως θα βάλει τα δυνατά του. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και τα παιδιά που θα τρέξουν στην διαδρομή των πέντε χιλιομέτρων είναι πολλά. Οι πιθανότητες είναι μικρές, αλλά η επιθυμία για το έπαθλο των παπουτσιών είναι ακατανίκητη! Ο αγώνας ξεκινάει. Η διαδρομή είναι μαγευτική αλλά η σωματική δύναμη και οι ψυχικές αντοχές των μαθητών δοκιμάζονται.Ο Αλί τρέχει και προσπερνάει πολλούς συναγωνιστές του. Λίγο πριν από τον τερματισμό, κάποιο παιδί του βάζει τρικλοποδιά προκειμένου να του ανακόψει την πορεία.Ο Αλί , όμως, βρίσκει το σθένος να σηκωθεί και να καλύψει το χαμένο έδαφος.Μέσα στο μυαλό του έχει διαρκώς την εικόνα της αδερφής του και το χρέος που πρέπει να της ξεπληρώσει.Ο Αλί πετυχαίνει τον άθλο τερματίζοντας πρώτος. Ο γυμναστής του πανηγυρίζει σαν τρελός. Η νίκη είναι ανέλπιστη. Οι φωτογράφοι και οι κάμερες εστιάζουν αμέσως στον νικητή. Αυτός, παραδόξως, συνειδητοποιεί πως δεν κερδίζει την τρίτη θέση και είναι περίλυπος αφού για τον νικητή δεν προβλέπεται σαν έπαθλο ένα ζευγάρι παπούτσια.


Στο τέλος της ταινίας ο Αλί πετάει τα φθαρμένα παπούτσια του και βάζει τα πληγιασμένα πόδια του μέσα σε μια στέρνα με χρυσόψαρα!

Δεν ξέρω, αλλά η ταινία με καθήλωσε! Μου έδειξε πως η κινητήρια δύναμη της ζωής μας είναι οι ενοχές μας και κάθε μεγαλειώδη πράξη μπορεί να αποτελεί μια πράξη υπέρβασης αυτών των ενοχών.Επίσης, μου έδειξε πως καλύτερα είναι οι στόχοι των ανθρώπων να μην μπαίνουν ποτέ εκ των προτέρων αλλά πάντα εκ των υστέρων και αφού έχει προηγηθεί η δράση. Αυτό το τελευταίο ας μην το ξεχνάνε όσοι ασχολούνται με τον χώρο της Παιδείας…


*Απομονώνω την εικόνα όπου ο Αλί προσφέρει στην αδελφή του το επίχρυσο στυλό του. Η αδερφή του, που γνωρίζει πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, είναι διστακτική και τον ρωτάει αμέσως "Πού το βρήκες;". Ο Αλί αναγκάζεται να της εξηγήσει πως αποτελεί δώρο του δασκάλου ως επιβράβευση για την πρόοδο που παρουσιάζει στα μαθήματα. Μόνο τότε, και αφού είναι τόσο πειστική η εξήγηση, το κορίτσι δέχεται την προσφορά. Αυτή η τόσο αθώα σκηνή θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο σχολιασμού και ανάλυσης στις συνάξεις των πολιτικών.Ίσως, τότε, να καταλαβαίναμε όλοι τι σημαίνει πραγματικά "πόθεν έσχες"!

Υ.Γ Βρήκα τις φωτογραφίες στο blog:
http://dyosmaraki.blogspot.com/2008/02/bacheha-ye-aseman.html

2 σχόλια:

Τη 2:58 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Άρτεμις είπε...

Μέσα από μία πολύ καλή περιγραφή, διαφαίνεται μία πολύ καλή ταινία. Ευχαριστώ

 
Τη 3:14 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous ΓΕΩΡΓΙΑ είπε...

ΓΙΑΝΝΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΔΑΜΕ. ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΖΩΕΣ, ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ (ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ Τ' ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ).

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα