Τετάρτη, Απριλίου 07, 2010

ΝΥΣΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΚΟΖΑΛΙΔΗΣ

Ο Νύσος Βασιλόπουλος-γεννημένος στην Πάτρα το 1976, με σπουδές δημοσιογραφίας, φωτογραφίας και ιστορίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού- χρησιμοποιεί όλες τις μορφές έκφρασης. Συνεργάζεται με ομάδες χορού και θεάτρου και έχει υπάρξει διευθυντής φωτογραφίας σε ταινίες μικρού μήκους. Αυτές τις μέρες, στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, εκθέτει ασπρόμαυρες φωτογραφίες που μας φέρνουν ένα βλέμμα πιο κοντά στην πόλη του Βερολίνου. Άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων συνθέτουν ένα μωσαϊκό πολιτισμού. Στην πολυπολιτισμική κοινωνία του βερολίνου ο Βασιλόπουλος ιχνηλατεί με τον φωτογραφικό φακό ερείπια και γκράφιτυ. Εντυπωσιακό το σχέδιο με το κορίτσι που κάθεται οκλαδόν και έχει το χέρι της στο πηγούνι. Δίπλα της, στο ύψος των κροτάφων, υπάρχει ένα πιστόλι που την σημαδεύει. Στις πόλεις που σφύζουν από ζωή οι χώροι συνάθροισης των ανθρώπων γίνονται σημεία αναφοράς. Οι σταθμοί των τρένων, τα δημόσια ουρητήρια και πάλι οι σταθμοί των τρένων. Η ζωή πάλλεται στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις! Η βρώμικη υγρασία της πόλης, η κοπέλα που περιμένει να περάσει την διάβαση στις μία παρά είκοσι πέντε το βράδυ, οι χρήστες ποδηλάτων, όλα αποτελούν "υλικό με το οποίο ο δημιουργός συνθέτει τις μικρές του ελεγείες για την ομορφιά του πλάγιου λόγου".Την μερίδα του λέοντος κατέχουν φωτογραφίες από το Βερολίνο.Υπάρχουν και λίγες από Παρίσι, Λονδίνο, Λισαβόνα, Μαράκες και Λετονία.

Ο Παύλος Κοζαλίδης -γεννημένος στον Πειραιά το 1961- μεταναστεύει σε ηλικία επτά χρονών στον Καναδά.Για περισσότερα από 20 χρόνια ταξιδεύει στην Ασία, την Αφρική και την κεντρική και νότια Αμερική. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Εξήντα ασπρόμαυρες φωτογραφίες εκτίθενται παράλληλα με αυτές του Βασιλόπουλου στο Μουσείο Φωτογραφίας. Ο Κοζαλίδης αναζητεί την μητρική γλώσσα της γιαγιάς του. Συγχρωτίζεται με τους ντόπιους και τις άγνωστες κοινότητες των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας και δηλώνει ενθουσιασμένος από την γενναιοδωρία και την φιλοξενία τους. Μένει στο σπίτι του παπά για να παρακολουθεί από κοντά γάμους, βαφτίσια και κηδείες. Η ζωή των ανθρώπων στην Γεωργία δεν είναι μόνο θρησκευτικές τελετουργίες. Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις, γλεντούν, κάνουν εκδρομές στην φύση με αυτοκίνητα παλιάς τεχνολογίας. Τα άλογα τραβούν κορμούς δέντρων. Χιονισμένα τοπία , κακοτράχαλοι δρόμοι, μισοάδεια ράφια στην Γεωργία του 1998 και 1999. Παράδοξες εικόνες όπως ένα άλογο στο μπαλκόνι μιας μονοκατοικίας, άνθρωποι με σακάκια γεμάτα από παράσημα που τα περιφέρουν δημοσίως και απαιτούν σεβασμό και αναγνώριση, άντρες που φορούν τραγιάσκες και γυναίκες με κεφαλομάντηλα που ζούνε στην φτώχια και στην απλότητα.


Ξεχώρισα τρεις φωτογραφίες: Ενα λευκό σεντόνι με καρπούς και λουλούδια πανω στο άψυχο σώμα ενός ηλικιωμένου σε ένα φέρετρο, μια γιαγιά που κάθεται στο κρεβάτι και δείχνει την φωτογραφία με τα δύο της παιδιά, που πιθανόν, δεν βρίσκονται στην ζωή ή έχουν μεταναστεύσει για μια καλύτερη ζωή και, τέλος, στην Γεωργία του 1998 ένα κοριτσάκι κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς στον πίνακα φορώντας μπουφάν και κουκούλα. Η αίθουσα είναι κρύα και βρώμικη, αλλά ποιός ηγέτης έχει την ευαισθησία να ενδιαφερθεί αληθινά για την Παιδεία των πολιτών του;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα