Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ

Το πάθος της εθελοντικής προσφοράς, μερικές φορές , δεν είναι ανιδιοτελές και υποκρύπτει την ανάγκη και επιθυμία των εθελοντών για δημιουργία υποδομών που θα τους επιτρέψουν να αποκατασταθούν επαγγελματικά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μεμπτό. Υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες-ανάμεσα σ’ αυτές και η Εργασία- και οι εθελοντές στελεχώνουν υπηρεσίες μέσα από τις οποίες προσφέρουν φροντίδα σε αναξιοπαθούντες ανθρώπους. Στην χώρα μας οι δομές πρόνοιας δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε μια πιεστική και αφόρητη κοινωνική πραγματικότητα. Η εθελοντική εργασία, πράγματι, έρχεται να καλύψει αυτό το κενό και αξίζει αναγνώριση και επαίνους. Όμως, ο εθελοντισμός δεν μπορεί από μόνος του να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για την επαγγελματική αποκατάσταση όλων αυτών που εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Σε μια τέτοια περίπτωση απαιτείται καθεστώς ισονομίας και αξιοκρατίας προς όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της χώρας.Το κράτος είναι υποχρεωμένο να εγγυάται για αυτήν την ισονομία και αξιοκρατία. Γράφω όλα αυτά με αφορμή την περίπτωση του Φιλοξενείου που διάβασα στο άρθρο του Αριστείδη Ματίου (εφημ.Αγγελιοφόρος,3-4-2010). Το Φιλοξενείο είναι ένας χώρος στον οποίο διαμένουν παιδιά που υπήρξαν θύματα βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Ο συγκεκριμένος χώρος μέχρι το 2000 λειτουργούσε και εποπτευόταν από το πρώην υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Αυτό το γεγονός πιστοποιούσε πως το κράτος αναγνώριζε την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας δομής που θα φρόντιζε κακοποιημένα παιδιά ή παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ωστόσο, από το 2001 οι αρμοδιότητες μεταβιβάστηκαν από το υπουργείο Μακεδονίας στο υπουργείο Υγείας. Μεταβιβάσεις τέτοιου είδους είναι σχεδόν σίγουρο πως συνοδεύονται από μια σταδιακή υποχρηματοδότηση. Το Φιλοξενείο ακολούθησε αυτήν την πορεία. Το 2002 η επιχορήγηση σταμάτησε και από τότε το ίδρυμα λειτουργεί χάρη στις εθελοντικές προσπάθειες κάποιων ανθρώπων που για διάφορους λόγους επιδεικνύουν την ευαισθησία τους. Αυτό ,βέβαια, δεν θα μπορούσε να ήταν αρκετό για να νιώσουν τα παιδιά μια καλύτερη περίθαλψη. Για κάτι τέτοιο θα απαιτούνταν εξειδικευμένο προσωπικό (παιδαγωγοί-ψυχολόγοι-κοινωνικοί λειτουργοί-γιατροί-τραπεζοκόμοι), υλικοτεχνική υποδομή, στοιχειώδης θέρμανση, καθαριότητα και ξενοδοχειακός εξοπλισμός. Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας-Πρόνοιας έκανε αυτοψία στο χώρο και διαπίστωσε σοβαρές παραλείψεις και « άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν τα περίπου 20 παιδιά». Κατόπιν τούτου, αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του Φιλοξενείου και η μετεγκατάσταση των παιδιών σε άλλα ιδρύματα της πόλης. Αυτοί που εργάζονταν εθελοντικά στον χώρο διαμαρτύρονται με ένα πανό στο οποίο διαβάζω τα εξής: «ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΙΝΕΤΕ».



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα