Κυριακή, Μαΐου 02, 2010

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ(2)


(Συνέχεια της ομιλίας του Γεράσιμου Βώκου)

Όποιος μπορούσε να κλέψει και να εξαπατήσει ήταν μάγκας! Ελάχιστοι πολίτες θα προβληματίζονταν για την προέλευση των χρημάτων και τον τρόπο πλουτισμού ενός συμπατριώτη μας. Αρκούσε αυτός να κατέχει περιουσία και αυτομάτως απολάμβανε κοινωνική καταξίωση και εξέχουσα θέση στην πολιτικο-οικονομική ελίτ. Το 2004 , λίγο πριν την διαφαινόμενη νίκη και άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, οι πολίτες δήλωναν στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ πως «αρκετά έφαγαν οι πράσινοι κι είναι καιρός να φάνε και οι άλλοι», λες και ο κόσμος έπρεπε σώνει και καλά να ξεχρεώνει επ’απειρον τις πράσινες και γαλάζιες φατρίες που αναλάμβαναν "εργολαβίες σωτηρίας" της πατρίδας. Οι δηλώσεις των πολιτών -κυνικές ομολογίες για το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα- είχαν κάτι το ύποπτο. Σαν να τις έκαναν κάποιοι που δεν είχαν οφέλη με το κομματικό κράτος του ΠΑΣΟΚ και περίμεναν τους μηχανισμούς της Δεξιάς για να τους «βάλουν στα κόλπα»! Επιπλέον, αυτές οι δηλώσεις έδειχναν πόσο ελαστικές είχαν γίνει οι συνειδήσεις των ανθρώπων και πόσο βαθιά ήταν βουτηγμένο το κράτος στην παρακμή και την ασυδοσία. Η συνέχεια είναι γνωστή. Χρειάστηκε μόλις μια πενταετία για να «επανιδρυθεί το κράτος»! Οι δεξιόφρονες έμοιαζαν σαν λιμοκτονούντες που ξαφνικά τους έπεφτε το μάννα εξ ουρανού! Αυτοί θα ήταν οι τελευταίοι που θα αποχωρούσαν από το μεγάλο φαγοπότι. Τα κόμματα της μεταπολίτευσης, αναμφιβόλως, υπήρξαν φυτώρια απαίδευτων πολιτών που αντιμετωπίστηκαν ως πελάτες που έφερναν ψήφους. Το συνεχώς διογκούμενο πελατολόγιο των κομμάτων απλά θα επιβεβαίωνε το γεγονός πως τα κόμματα εξουσίας και ο κόσμος συμπορεύονταν (ρίξτε μια ματιά στα ποσοστά των ψήφων που λάμβαναν τα δύο κόμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις και θα καταλάβετε). Μπορεί όλοι να αποκαλούσαν το κράτος « μπουρδέλο», αλλά όλοι ήταν τακτικοί επισκέπτες αυτού του μπουρδέλου. Αργόμισθοι, τριπλοθεσίτες και παράσιτα του δημόσιου τομέα, κομπιναδόροι και φοροφυγάδες, οικοπεδοφάγοι που έκαιγαν και έχτιζαν σε χρόνο ρεκόρ, τα βρωμερά κυκλώματα της Υγείας, το πολιτικό σύστημα με τους εκπροσώπους του, όλοι αυτοί έγραψαν μια από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και αποτέλεσαν τους μαχητές μιας "αγωνιστικής δημοκρατίας"-για αυτήν μιλάει η Μουφ στο βιβλίο- που πάλεψαν όχι για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου αλλά για το στενό προσωπικό τους συμφέρον! Το μόνο σίγουρο από όλα αυτά είναι πως οι ευθύνες για την κατάντια της χώρας μας δεν επιμερίζονται σε όλους το ίδιο. Αυτό που με εξοργίζει όσο τίποτε άλλο είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης ενός συναινετικού κλίματος για την απόδοση των ευθυνών. Ας πούμε, λοιπόν, και για πρώτη φορά ας το εννοήσουμε πως αυτοί που έφεραν την χώρα σε αυτή την δυσμενή θέση να πληρώσουν την λυπητερή...



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα