Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ(3)




(O κ.Σεβαστάκης* στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου)

Σε αυτήν τη χώρα απευθυνόμαστε στους ανθρώπους που διατελούν πρωθυπουργοί με τα μικρά τους ονόματα. Λέω "απευθυνόμαστε" επειδή μοιάζουμε να έχουμε αναπτύξει μια απολύτως προσωπική σχέση με αυτούς που εκλέγονται. Σαν να είχαμε πάρε-δώσε μαζί τους από την περίοδο των παιδικών μας χρόνων και είχαμε μοιραστεί μ' αυτούς μια δυνατή εμπειρία φιλίας . Ο Ευγένιος Αρανίτσης είχε μιλήσει πιο παλιά για τις σχέσεις των συμπατριωτών μας «που εντάσσονται σε ένα στενό διαπροσωπικό πλαίσιο». Ο Στέφανος Τσιτσόπουλος λέει πως για να οδηγηθούμε σε έναν άγνωστο άνθρωπο αρκεί να γνωρίζουμε, ενδιαμέσως, μέχρι τέσσερις ανθρώπους που θα μεσολαβήσουν για να πλησιάσουμε τον άγνωστο άνθρωπο. Οι κομματικές νεολαίες -από την τρυφερή ηλικία στα βάσανα!- , οι διοικητικές δομές του κράτους, οι συνδικαλιστές και τα κόμματα βασίζονται σε μια τέτοια πυραμίδα των σχέσεων και αναλαμβάνουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή, αναπτύσσοντας μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης. Η είσοδος σε ένα τέτοιο δίκτυο σημαίνει αυτομάτως ένα πρώτο βήμα για να σκαρφαλώσουμε στην ιεραρχία και στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Είναι απολύτως σίγουρο πως πολλοί συμπατριώτες μας δοκίμασαν τις δυνάμεις τους σε τέτοιους χώρους. Η άνεση με την οποία μπαινόβγαιναν σε υπουργεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες απλά θα επιβεβαίωνε του λόγου το αληθές . Όλοι γνωρίζονταν με όλους. Τα τραπεζώματα και τα πάσης φύσεως δωράκια ενίσχυαν και δυνάμωναν τους διαπροσωπικούς δεσμούς. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι σχέσεις μεταβάλλονταν σε συγγενικούς δεσμούς- όπως θα έλεγε και η Λουκία Ρικάκη. Όλοι αυτοί που είχαν έφεση σε βρωμοδουλειές εκμεταλλεύονταν τις γνωριμίες και διαμόρφωναν σε πρώτη φάση ένα κλίμα ανοχής. Βαθμιαία μετέτρεπαν αυτούς που τους περιτριγύριζαν σε συνενόχους. Το πέπλο της σιωπής απλωνόταν παντού και ένας φίλος δεν θα μπορούσε με τίποτα να καταγγείλει τις βρωμοδουλειές ενός άλλου φίλου.

Λένε πως καμιά βρωμοδουλειά δεν μένει κρυφή κάτω από το φως του ήλιου. Πολλοί έπεισαν τον εαυτό τους πως το φως προέρχεται από τον ήλιο του πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος…


Υ.Γ Όταν μιλάω για βρωμοδουλειές εννοώ αυτά που διάβασα σε απόσπασμα άρθρου του Κώστα βεργόπουλου(εφημερίδα Ελευθεροτυπία-5 Ιουνίου 2010):

Η υπερσυσσώρευση χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου εις βάρος του παραγωγικού και των πραγματικών εισοδημάτων οδήγησε την φούσκα του ιδιωτικού τομέα σε αδιέξοδο και ρήξη από τον Αύγουστο 2007. Ο δημόσιος δανεισμός , που επεκτάθηκε κατά την τριετία 2007-2009, οφείλεται κυρίως στην προσπάθεια των κρατών να διασώσουν τον τραπεζικό και χρηματοποιστωτικό τομέα από την "ιδίαν αυτού ηλιθιότητα και απληστία", σύμφωνα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.



*Ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στη Σάμο το 1964. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πολιτική θεωρία στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Lyon II της Γαλλίας. Η διδακτορική του διατριβή αναφέρεται στη χαϊντεγγεριανή κριτική της τεχνικής και της νεωτερικότητας. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, την κριτική και περιστασιακά με τη μετάφραση. Από το 1999 διδάσκει πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, αρχικά στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, και από το 2006 ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Μέσα από μια σειρά βιβλίων και άρθρων του, έχει ασχοληθεί με ζητήματα κριτικής της ιδεολογίας και της νεωτερικότητας. Ζει στη Θεσσαλονίκη.
(Πηγή:Biblionet)




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα