Δευτέρα, Ιουλίου 05, 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΛΟΥ-ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(3)


(Όταν παρακολουθώ ομιλίες πάντα φροντίζω να ενεργοποιώ τον ήχο του κινητού μου τηλεφώνου στο αθόρυβο. Εδώ ατύχησα.)


Χρόνια τώρα ζούμε την σύγκρουση της επιχειρηματικής λογικής με την κουλτούρα της Παιδείας. Η κατάσταση  αυτή επιδεινώθηκε μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Τα πολυάριθμα σχολεία της ελληνικής επικράτειας έχουν να πληρώνουν λογαριασμούς για νερό, τηλέφωνο, ρεύμα, υλικά καθαριότητας και γραφική ύλη. Αυτές είναι οι πάγιες ανάγκες των σχολείων που πρέπει να καλύπτονται από το κράτος και όχι από περιστασιακές δωρεές. Απαιτούνται μόνιμα μέτρα και συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις που θα προσδιορίζουν οριστικά και αμετάκλητα την φυσιογνωμία των σχολείων που θα φοιτούν τα παιδιά αυτής της χώρας. Συνηθίζω να λέω πως συνιστά στις μέρες μας αληθινή επανάσταση να παραμένουμε ίδιοι και να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα νεοφιλελεύθερα παιχνίδια της αγοράς ώστε να αποτρέψουμε τα σχέδια για τον μετασχηματισμό των σχολείων σε επιχειρήσεις. Για να καταλάβετε καλύτερα το σκεπτικό μου σας παραπέμπω σε μια είδηση που διάβασα πρόσφατα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία -Φωτεινή Μπάρκα, 7/6/2010- για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Εκεί, οι ηθοποιοί θα βγαίνουν στο σεργιάνι και θα πουλάνε εισιτήρια. Ένα 10% από τις πωλήσεις αυτών των εισιτηρίων θα το καρπώνονται αυτοί. Βλέπουμε, δηλαδή, πως ο ηθοποιός γίνεται στην πράξη αυτοαπασχολούμενος. Από την μία η κυρίαρχη ιδεολογία τον χρειάζεται να είναι παθιασμένος και να "ποιεί ήθος" και από την άλλη να κάνει δημόσιες σχέσεις, να ειδικεύεται στο μάρκετινγκ, να εξασφαλίζει την μισθοδοσία του, να ψάχνει για χορηγούς και ,ίσως, να αποτελεί μέλος ενός συνεργείου καθαρισμού, αφού τα έσοδα της επιχείρησης « Εθνική Λυρική Σκηνή» πιθανόν να μην επαρκούν για τέτοιου είδους «πολυτέλειες». Μην σας φαίνονται καθόλου υπερβολικά αυτά που σας γράφω. Υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση να συγχωνεύονται ειδικότητες και επιμέρους τομείς εργασίας προκειμένου να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα μιας επιχείρησης. Έτσι, με τέτοια λογική, πορευόμαστε και στο θέμα των σχολείων. Οι προσλήψεις μειώνονται και η εργασία μετακυλίεται  σε όλο και λιγότερους παιδαγωγούς. Το εκπαιδευτικό προσωπικό ανακατανέμεται, έχουμε ανακλήσεις αποσπασμένων εκπαιδευτικών από τα σχολεία της ομογένειας και γενικά έχουμε μείωση δαπανών με κάθε τρόπο. Η μείωση των δαπανών είναι το πρώτο στάδιο που αναγκαστικά θα διανύσουμε για να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχτούμε την «αυτοοργάνωση» των σχολείων. Μια τέτοια αυτοοργάνωση, όμως, είναι ψευδεπίγραφη αφού δεν αποβλέπει στην αυτόνομη και απρόσκοπτη εργασία των παιδαγωγών αλλά στην πάση θυσία εξασφάλιση πόρων για τα σχολεία εκείνα που στο μέλλον θα μαραζώνουν οικονομικά. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ντόπια οικονομική και πολιτική εξουσία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν αγιοποιήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις επιχειρηματικές δράσεις. Εδώ θα διακόψω γιατί "οι αγορές είναι νευρικές"...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα