Τετάρτη, Ιουλίου 28, 2010

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ


Όλο και περισσότερο διαβάζω και ακούω ανθρώπους να αναφωνούν «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες»! Η πρόταση έχει κάτι το οριστικό και ανεπίστρεπτο και δεν ξέρω αν από πίσω απ’ το μαντηλάκι του αποχαιρετισμού κρύβονται πικρία, νοσταλγία, θυμός ή το όραμα και η προσδοκία μιας καλύτερης οργάνωσης της κοινωνίας μας. Επίσης, μου είναι δύσκολο να επιβεβαιώσω αν πραγματικά ξέρουμε ποια Ελλάδα πρέπει να αποχωριστούμε. Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι σίγουρος είναι για τον βίαιο χαρακτήρα της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής που μας οδηγεί σε μια άλλη κατάσταση που λανθασμένα θα αποκαλούσαμε Ενηλικίωση. Οι φιλελεύθερες κοπτοράπτριες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας ωθούν στην δημιουργία ενός κράτους φασόν, εγκαινιάζοντας έναν καινούριο τύπο ενηλικίωσης. Η μετάβαση, βέβαια, σε αυτού του τύπου την ενηλικίωση είναι πλαστή διότι περιφρονεί τους ψυχολογικούς όρους και γίνεται αποκλειστικά με οικονομικούς όρους. Σε ένα σχετικώς πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Φτάσαμε επιτέλους…» ο σκηνοθέτης Σωτήρης Γκόριτσας γράφει πως οι ατομικές μας συμπεριφορές και οι συλλογικές μας εκφράσεις πήγαζαν τόσα χρόνια από την «επίμονη άρνηση συνολικά της κοινωνίας να ενηλικιωθεί». Ο Σωτήρης Γκόριτσας βλέπει πίσω από μια τέτοια στάση ένα καταστροφικό τέλος. Οι πατέρες, οι κατεξοχήν αρμόδιοι για την ενηλικίωση των παιδιών τους, υπήρξαν φορείς ανεπεξέργαστων πενθών που μόλυναν με την σειρά τους τις ψυχές των παιδιών τους. Οι πατέρες αρνήθηκαν να πενθήσουν την νεότητά τους και, υιοθετώντας όλο και πιο πολύ τις παιδαριώδεις συμπεριφορές και στάσεις των νέων έκαναν κατάληψη στον ζωτικό τους χώρο. Αυτή η υπερτροφία της πατρότητας οδήγησε τους νέους στην απώλεια της υπαρξιακής τους ταυτότητας. Οι πατέρες δεν μπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους - άμεση συνέπεια της αδυναμίας πένθους- και οι νέοι, ορφανοί από ταυτότητες, θα στρέφονταν σε «στέκια πιο μοναχικά και πιο ντεθιάρικα» για να την βρουν .Τώρα έφτασε η ώρα για τους πατέρες και τα παιδιά να ψάξουν στα σκοτεινά και να βρουν το Νόμο. Η ψυχαναλύτρια Άννα Ποταμιάνου λέει πως ο Νόμος είναι «ό,τι επιβάλλει η εξωτερική εξουσία αλλά και όσα έχουμε δεχτεί ως εσωτερικό όριο». Η πατρική εξουσία, λοιπόν, πιάστηκε αδιάβαστη και απέτυχε να οδηγήσει τα παιδιά στην εσωτερίκευση του Νόμου. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Σωτήρης Γκόριτσας «παραμένει ένας αμετανόητος φίλος της τέχνης που ελπίζει στην ουτοπία της αναίμακτης πατροκτονίας» .Να αποχαιρετήσουμε την Ελλάδα των προνηπίων ή των ενηλίκων;

2 σχόλια:

Τη 10:08 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ταξιδιώτης είπε...

Γεια χαρά,
είχα καιρό να μπω στο μπλοκ σου, το οποίο το εντόπισα αναζητώντας πληροφορίες για ένα πρόσωπο, που ενδιαφέρει και τους δυο μας, τον Ευγένιο Αρανίτση.
Δεν ξέρω αν είμαι αφελής ή συντηρητικός, αλλά νομίζω ότι οι παρεμβάσεις των ξένων στην ελληνική κοινωνία (όσο και αν μας επιβάλλονται, γιατί τους χρωστάμε χρήματα) είναι μία ευκαιρία να αλλάξει το κράτος (να γίνει πιο λειτουργικό και λιγότερο πελατειακό) και η κυρίαρχη νοοτροπία του βολέματος (στο δημόσιο ή πέριξ αυτού), της υπερκατανάλωσης και του ατομισμού. Και σε τελική ανάλυση αν πρέπει να διαλέξω μεταξύ του ευτραφή κατόχου ιδιοκτήτη αδείας φορτηγού δημοσίας χρήσης, που φιλούσε και σήκωνε ψηλά τον πρόεδρο του σωματείου του, επειδή ο τελευταίος δεν συμφώνησε με την κυβέρνηση και αποφάσισε την παράνομη συνέχιση της απεργίας, προτιμώ τη δημιουργία σύγχρονων (κεφαλαιουχικών) εταιρειών μεταφορών, όπου ο εν λόγω ευτραφής κύριος μπορεί να αναζητήσει εργασία ως οδηγός, διότι ως εκεί φτάνει.
Σόρρυ αν είναι λίγο άσχετα τα παραπάνω με την ανάρτησή σου

 
Τη 10:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Ταξιδιώτη, ο Ευγένιος Αρανίτσης γράφει ιστορία.Χαίρομαι να ακούω ανθρώπους να ενδιαφέρονται για αυτόν.

Εδώ στην Ελλάδα όλοι γνωριζόμαστε.Θα έπρεπε κάποιος ξένος, λοιπόν, να κάνει την βρώμικη δουλειά να αποκαταστήσει την τάξη(με οικονομικούς όρους μιλάω).Αφού αφέθηκαν όλα στην τύχη τους, αφού όλα ηταν ανεξέλεγκτα ήρθε ο καιρός να αποπληρώσουν ΟΛΟΙ τα χρέη στην λογιστική συμμορία της τρόϊκας.Με ενοχλεί ΠΟΛΥ αυτό το Όλοι!

Γειά σου, φίλε!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα