Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010

ΑΓΑΠΑΤΕ ΥΠ-ΑΛΛΗΛΟΥΣ!

Θυμάμαι κάποτε έναν οργισμένο φίλαθλο να καταφέρεται εναντίον των αστυνομικών και να τους αποκαλεί "υπαλλήλους". Σίγουρα, η υπαγωγή ενός ανθρώπου στις διαταγές κάποιων άλλων που ιεραρχικά βρίσκονται πάνω από αυτόν, δεν ευνοεί την αυτονομία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Αν θέλουμε σήμερα να λοιδωρήσουμε την προσφορά και την εργασία κάποιου τον αποκαλούμε όχι απλώς υπάλληλο αλλά "δημόσιο υπάλληλο". Ο δημόσιος υπάλληλος ταυτίζεται σήμερα με την αδιαφορία, την αργομισθία και την αγένεια με την οποία συμπεριφέρεται ένεκα της μόνιμης θέσης και της ασφάλειας που αυτή παρέχει. Επίσης, ο δημόσιος υπάλληλος έχει ασυλία για σοβαρά παραπτώματα που διαπράττει. Χοντρικά, το δημοσιοϋπαλληλίκι όπως το λένε οι πολλοί συμπυκνώνει την αγένεια, την αδιαφορία, την ατιμωρησία και την αργομισθία με λεφτά του κράτους. Ένας ευσυνείδητος δημόσιος υπάλληλος θα πρέπει σήμερα να καταβάλλει υπερποσπάθεια ώστε να αντιστρέψει το αρνητικό  κλίμα που έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες. Αυτήν ακριβώς την υπερπροσπάθεια θα πρέπει να κοινοποιήσει προς τα έξω για να αντιληφθεί ο καθένας πως ο εκσυχρονισμός της Δημόσιας Διοίκησης και των δημοσίων υπηρεσιών δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης  από τις εγκυκλίους, αλλά μιας καινούριας συνείδησης που μοιάζει να διδάσκεται από τα πάθη και τα λάθη του παρελθόντος. Προς τη συγκρότηση μιας τέτοιας συνείδησης συμβάλλει και η απογραφή όλων των δημοσίων υπαλλήλων για να ξέρει επιτέλους το κράτος πόσους και ποιούς πληρώνει. Φαίνεται, όμως, πως αυτή η απογραφή δεν θα γίνει χωρίς προβλήματα. Ο πρόεδρος της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων χαρακτηρίζει τους δικαστικούς λειτουργούς ως "ισόβιους κρατικούς λειτουργούς" και ζητάει τον διαχωρισμό τους από τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους. Σαν συνέχεια του σκεπτικού του λέει ότι "οι δικαστικοί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά λειτουργοί που μάχονται για τη διάκριση των εξουσιών". Κάποιες "κακές" γλώσσες , βέβαια, υποστηρίζουν πως πίσω απ' αυτήν την ανυπακοή κρύβεται ο φόβος της υπαγωγής των δικαστικών σε μια ενιαία αρχή πληρωμής, πράγμα που βιώνεται ως απειλή για την προνομιακή μεταχείριση των μισθών και συντάξεων των δικαστικών που κατοχυρώνεται με το άρθρο 88 του Συντάγματος.

Οι δικαστικοί πρέπει να αποδείξουν πως δεν είναι υπ-άλληλοι. Ο αγώνας είναι μακροχρόνιος. Όταν όλη αυτή η αλητεία που υποθήκευσε το μέλλον της χώρας λογοδοτήσει , τότε μπορούμε να μιλάμε για λειτούργημα!

Υ.Γ Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να απαριθμούμε πόσοι κλάδοι επιτελούν λειτούργημα;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα